பொருளியல் பார்வைகள் – 1 (ஸ்ட்ரேக்)

முதலாளித்துவத்தின் முடிவு எப்படி இருக்கும்? நம் காலத்திலேயே  அந்தக்  காட்சியைக் கண்ணாரப்  பார்த்துவிடலாம் என்று கார்ல் மார்க்ஸ் மற்றும் எங்கெல்ஸ் மட்டுமா நம்பினார்கள்? 

ஜெர்மனியின் பிரபல பொருளியல், சமூக இயல் பேராசிரியர் வூல்ப்காங் ஸ்ட்ரேக் (Wolfgang Streeck) அவரின் How Capitalism Will End? என்கிற நூலில் இப்படி ஆரம்பித்துப் பேசுகிறார்.

(இது மேற்கு நாடுகள் பற்றிய ஆய்வு என்பதை நினைவில் வைத்துக் கொள்ளவும். தவிர, வழக்கம் போல் தண்ணி கலந்திருப்பதையும் மறந்து விடவேண்டாம். )

தொடர் (1)

ரிக்கார்டோ, சொம்பார்ட், கெயின்ஸ், போலான்யி, ஷும்பேட்டர்… என்று பொருளியல் சிந்தனையாளர்கள் பட்டியல் இன்னும் போகும்.  இவர்களும் அப்படித்தான் நினைத்தார்கள். ஆனால் எதுவும் நடக்கவில்லை என்பதற்காக, அவர்களின் சித்தாந்தங்கள் தவறு என்று சொல்லிவிட முடியுமா?

20ம் நூற்றாண்டின் துவக்கத்தில் சந்தைப் பொருளாதாரம் (market economy) தான் தனிக்காட்டு ராஜா. அதை மிஞ்ச யாருமே இருக்கவில்லை. சந்தைகள் கட்டுப்பாடுகள் இன்றி தறிகெட்டுப் போகாமல் இருக்க, கண்ணுக்குத் தெரியாத கை (invisible hand) ஒன்று காவல் தெய்வம் போல நின்று நம்மைக் காக்கிறது என்று நம்பினார்கள்.

சந்தைப் பொருளாதாரத்தில் சந்தைகளே அனைத்தையும் கவனித்துக் கொள்ளும். பொருள்கள், சேவைகளுக்கு எப்படி கிராக்கி இருக்குமோ அப்படி விலைகள் இருக்கும். அரசின் தலையீடு தேவை இல்லை. சுருங்கச் சொன்னால் இருக்கக் கூடாது. இப்படி சந்தைப் பொருளாதார ஆதரவாளர்கள் அன்றும் நம்பினார்கள். இன்றும் நம்புகிறார்கள்.

இருந்தும், காவல் தெய்வத்துக்குத் தெரியாமல் பல விஷயங்கள் அன்று நடந்துவிட்டன. அதாவது, உற்பத்தியாளர்கள் மற்றும் முதலாளிகள் முதலீடு செய்த காசுக்கு லாபம் வந்தால் போதும் என்று அத்தோடு நின்றுவிட்டார்கள்.

அதன் ஒரு பகுதியாவது உற்பத்தி அல்லது தொழில்களின் மேம்பாட்டுக்காக  முதலீடு செய்யப்பட்டதா? இல்லை. சரி. போனால் போகிறது. புதிய தொழில்களிலாவது  முதலீடுகள் செய்தார்களா? அதுவும் இல்லை.

விளைவு: பணப் புழக்கம் குறைந்துவிட்டது. வேலை இல்லாதோர் தொகை எகிறியது. நாடுகளின் ஏற்றுமதி, இறக்குமதிகள் குறைந்து போயின. கிட்டத்தட்ட எல்லா அய்ரோப்பிய நாடுகளிலும் இதே நிலை.

கூடவே துவங்கிய முதலாம் உலக யுத்தத்தில் இந்த நாடுகள் பொருளாதாரத்தைக் கடாசிவிட்டு,  ஆளை ஆள் சுட்டு அல்லது வெட்டித் தள்ளுவதில் கவனம் செலுத்தின.

யுத்தம் முடிந்தது. போனது போக, மிஞ்சி என்ன இருக்கிறது என்று கணக்குப் பார்க்கத் துவங்கினார்கள். வழக்கம் போல, அதே சந்தை சித்தாந்தத்தைக் கையில்  எடுத்தபோது  கூடவே இன்னும் இரண்டு சித்தாந்தங்கள் சேர்ந்து கொண்டன. ஒன்று பாசிசம். அடுத்து கம்யூனிசம்.

முதலாம் யுத்தம் முடிந்துவிட்டாலும்  பொருளாதாரமே  பெரும் போராகிவிட்டது. யுத்தத்தினால் ஏற்பட்ட பெரும் கடன் சுமை எல்லா நாடுகளையும் அழுத்தியது. அதில் வென்றவர்கள் யாருமில்லை.

ஆனாலும் வெல்லவேண்டும் என்கிற ஆசை மட்டும் விடவே இல்லை. இன்னோர் ரவுண்ட் துவங்கினால் என்ன? எல்லா அரசுகளுக்கும் ஒரு நப்பாசை. ஆனால் முதலில் யார் துவங்குவது?

அந்த யுத்தத்தில் செம அடி ஜெர்மனி அரசுக்கு. எங்கும் பஞ்சம், பட்டினி. யுத்தத்துக்கு வாங்கின கடனை உடனே கட்டுங்கள் என்று நெருக்கடி கொடுத்த அண்டை நாட்டு வங்கிகள், அவர்கள் பின்னே இருந்து உசுப்பிவிட்ட எதிரி அரசுகள்… என்று தினமும் கூடியதே தவிர குறையவில்லை.

இந்த சமயத்தில், இந்த அநியாயங்கள் எல்லாவற்றுக்கும் காரணம் யூதர்கள், கம்யூனிஸ்ட்டுகள், சோஷலிஸ்டுகள்… என்று ஒரு பெரிய பட்டியலோடு களம் இறங்கினார் ஹிட்லர். இந்த மனிதர்களை அடக்கினால் எல்லாம் சரியாகிவிடும் என்று அந்த மக்களைத்  தூண்டினார். எல்லா நாடுகளும் ஆவலோடு எதிர்பார்த்திருந்த இரண்டாம் உலக யுத்தத்தைத் துவங்கினார். முடிவில் அவரும் முடிந்து போனார்.

காலைச் சுற்றின பாம்பு கடிக்காமல் விடுமா? அரசியல் பிரச்னைகள் ஒரு முடிவுக்கு வந்தாலும் நாடுகள் ஒத்திப்போட்ட பொருளியல் பிரச்னைகள் இன்னும் மூர்க்கமாய் மேலெழுந்து பயம் காட்டின.

ஏதோ நல்ல காலம். அன்றைய பொருளியலாளர் கெயின்ஸின் கொள்கைகளை அமுல் படுத்தியதால் முதலாளித்துவ நாடுகள் இந்த இக்கட்டில் இருந்து தப்பித்தன என்று சொல்லலாம்.

அதென்ன கெயின்ஸின் கொள்கைகள்? அவர் சொன்னார்: தனியார் சந்தைகளை (முதலாளிகளை) மட்டும் நம்பிப் பயன் இல்லை. அரசே ஒரு பெரிய முதலாளியாய் வந்துவிட்டால் கஷ்டங்கள் தீர்ந்துவிடும்.

அதாவது, அரசு பெரிய திட்டங்கள் போட்டு உற்பத்தியைக் கூட்டவேண்டும். நாட்டின் கட்டுமானத்தில் அரசின் பங்கு பெரிதாக இருக்க வேண்டும். நிறைய செலவழிக்க வேண்டும். உதாரணமாய் அணைகள், அணு உலைகள், தொழில் பேட்டைகள், அடுக்கு மாடிகள், வீடுகள், வீதிகள், தொழில்நுட்பக் கல்லூரிகள், பல்கலைக் கழகங்கள்.. இத்தியாதி.. இத்தியாதி..

இப்படிப்  பெரும் தொழில்கள் மட்டுமல்ல, வரியையும் குறைத்தால் தனியார் துறையும் உற்சாகமாய் ஒடி வரும். எல்லாவற்றிலும் கிராக்கியை அரசே உருவாக்க வேண்டும்.

பொருட்கள், சேவைகளுக்குக் கிராக்கியை உருவாக்கினால் மக்கள் அவர்களாகவே  முன் வந்து பொருளாதாரத்தில் பங்கு கொள்வார்கள். வேலை இன்மை குறையும். வளம் பெருகும்.

(பொருளியலாளர் கெயின்சின் சமகாலத்தவர் ஹயேக். இவர் கெயின்சுக்கு எதிரான கொள்கையைக் கொண்டிருந்தார். அரசை விட, தனியாரை ஊக்குவித்தல் பலன் தரும் என்று வாதாடினார். இவர் பற்றிக் கீழே வருகிறது.)

கெயின்சின் கொள்கைகளை அமுல்படுத்திய அந்த நிலை கிட்டத்தட்ட 1970 வரை மட்டுமே நீடித்தது. அதன் பிறகு இன்று வரை இறங்குமுகம் தான் என்கிறார் பேராசிரியர் ஸ்ட்ரேக்.

இன்றைய முதலாளித்துவத்தின் அமைப்புகள் எல்லாமே ஆட்டம் காணும் அமைப்புகள். ஒன்றோடு ஒன்று ஊடாடிக் கொண்டிருக்கின்றன. எந்த நேரமும் சிதறி விடலாம். இந்தக் களேபரத்தின் மேலே நின்றபடி தாக்குப் பிடித்துக் கொண்டிருக்கிறது இன்றைய சமுதாயம்.

அது வீழ்ந்துவிடுமா அல்லது சுதாரித்துக் கொள்ளுமா? எதுவும் சொல்ல முடியாத ஒரு திரிசங்கு நிலை இது என்கிறார் அவர்.

இறங்குமுகத்தின் தன்மைகளை பல பிரிவுகளாக வகைப்படுத்துகிறார் அவர். ஒவ்வொன்றாய்ப் பார்ப்போம்.

நான் பெரிசா நீ பெரிசா?

பணக்காரர்கள் இன்னும் பணக்காரர்கள் ஆகிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். ஏழைகள் இன்னும் பிச்சைக்காரர்கள் ஆகிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். அப்போ நடுத்தர வர்க்கம்? அது இன்னும் சோகம். இன்றைய நிலை இது.

ஜனநாயகத்தில் மக்களுக்கிருந்த கவர்ச்சி முன் போல் இல்லை. தேர்தல்களில் வாக்காளர்களின் எண்ணிக்கை குறைந்துவிட்டது.  முன்பெல்லாம் கட்சி என்றால் கூட்டம் கூட்டமாய் வருவார்கள். இப்போ, வாங்கம்மா, வாங்கய்யா என்று எவ்வளவு கெஞ்ச வேண்டி இருக்கிறது?

புதுப்புது ஜனரஞ்சகக் கட்சிகள் (அதுவும் பல தீவிர வலதுசாரிகளும் ஒரு சில தீவிர இடதுசாரிகளும்) முளை விட்டிருக்கின்றன. ஓகோ! என்று முன்பு கொடிகட்டிப் பறந்த மரபு சார்ந்த பெரிய கட்சிகளின் அலுவலகங்களில் ஈயோட்டிக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

ஆளும் வர்க்கத்துக்கும் அவர்களோடு ஒட்டி உறவாடும் உயர்தட்டு வர்க்கத்துக்கும் எதிராய்  அடிக்கடி ஆர்ப்பாட்டங்கள் நடைபெறுவது வாடிக்கை ஆகிவிட்டது.

வரலாற்றை எடுத்துக் கொண்டால்: 1945 களில் இருந்து ஆட்சியில் இருந்த கட்சிகளின் அரசியல் பயணங்களில்  பெரிய அளவில் கொந்தளிப்புகள் இருக்கவில்லை. தொழிலாளர் சங்கங்கள் ஊதிய உயர்வு அது இது என்று ரகளை பண்ணினாலும் கொடுக்கக் கூடியதைக் கொடுத்தார்கள். தாஜா செய்து சமாளித்துக் கொண்டார்கள்.

இதற்கு முக்கிய காரணம்: முதலீடுகளில் வந்த லாபம் (அரசு நிறுவனங்கøள், தனியார் துறை) ஓரளவு மக்களுக்கும் போய்ச் சேர்ந்தது. ஆனால் 1990 களில் எல்லாம் தலைகீழாய் மாறிவிட்டது. ஏனென்றால் அந்த சமயத்தில்  உலகமயமாதல் (globalisation) என்கிற புதிய மந்திரம் பிரபலமாகிவிட்டது. இன்றும் அதே. அதே.

துவக்கத்தில் அரசுகள் ஏற்றுமதிகள், இறக்குமதிகள், வெளிநாட்டு அரசுகளோடு ஒப்பந்தங்கள், வரிகள், சேமிப்புகள், அந்நிய செலாவணி தவிர உள்நாட்டு மத்திய வங்கியின் வட்டி வீதங்கள் என்று பலவிதமான சர்க்கஸ் வித்தைகள் காட்டி மக்களை சமாதானப்படுத்தி வைத்திருந்தன.

இருந்தும், அரசு செலவுகள் கைமீறிப் போய்விட்டன. வருவாய் குறைந்துகொண்டே போயிற்று. என்ன மாயங்கள் செய்தும் வரவு செலவுத்  திட்டத்தில் துண்டு விழுந்தது விழுந்தது தான் (பற்றாக்குறை).

இப்படிக் கடன் சுமை ஏறிக்கொண்டே இருந்தால் என்ன கதி? கெயின்சின் கொள்கைகளுக்கு வயசாகி விட்டது. காலத்துக்கேற்ற புதிய பொருளாதாரக் கொள்கைகள் தேவை. மக்கள் மீது வரிகளை ஏற்றி, ஏற்றி என்னத்தை சாதித்தீர்கள்? கேள்விகள் எழ ஆரம்பித்தன.

அரசின் செயல்பாடுகளில் செயல்திறன் (efficiency) குறைந்துவிட்டது. அரச அலுவலகங்களைப் போய்ப் பாருங்கள். எல்லாரும் தண்டச் சோறு. தூங்கி வழிகிறார்கள். சம்பளம் மட்டும் தான் குறிக்கோள்.

அரசுப் பணிகளில் உள்ளவர்கள் அவர்களின் உரிமைகள், தொழிலாளர் சங்கங்கள், பணி நிறுத்தம் என்று யோசிக்கிறார்களே தவிர, கடமைகளை ஒழுங்காகச் செய்வது பற்றி சிந்திக்கிறார்களா?

அதே சமயம், தனியார் துறையை  எடுத்துக் கொள்ளுங்கள். என்ன ஓர்  அற்புதம்! எந்த வேலை ஆனாலும் டாண் என்று குறித்த நேரத்தில் செய்து முடிக்கிறார்கள்.

நம் மக்கள் திறன், ஊக்கம், அதற்கேற்ற ஊதியம், செய்யும் தொழிலில் மேம்பாடு என்று யோசிக்கிறார்கள். உரிமைகள், பணி நிறுத்தம் என்று கூத்தடிப்பதை வெறுக்கிறார்கள்.

பேசாமல், அரசுகளே, முடிந்தளவு உங்கள் அரசுப் பணிகளைத் தனியார் மயமாக்கி விடுங்கள். பிறகு பாருங்கள். உங்கள் செலவுகளுக்கு மேல் வருவாய் இருக்கும். அப்போ, மக்களுக்கு இன்னும் வசதிகளைப்  பெருக்கலாமே.

இப்படிக் குரல்கள் பிரிட்டனிலும், அமெரிக்காவிலும் எழுந்த வண்ணம் இருந்தன. பிரிட்டனின் மார்கரெட் தச்சர் அம்மையார் (அன்றைய பழமைவாதக் கட்சித் தலைவி) அந்த முழக்கத்தையே முன்னிறுத்தி 1979 களில் தேர்தலில் பெருவெற்றி பெற்றார்.

பிரிட்டனின் பழமைவாதக்  கட்சியும் அமெரிக்காவின் குடியரசுக் கட்சியும் அண்ணன் தம்பிகள். ஒரே மாதிரியான கொள்கைகள். ஊர் தான் வெவ்வேறு. 1981 களில் அமெரிக்க அதிபராக வந்த ரொனால்ட் ரீகனும் இதே கொள்கையை அமுல்படுத்தியவர் என்பதையும் இங்கே குறிப்பிட வேண்டும்.

ஆகவே, 1980 களில் இருந்து கெயின்சின் கொள்கைகளுக்கு மவுசு குறையத் துவங்கியது. பதிலாக, பொருளியலாளர் ஹயேக்கின் கொள்கைகள் பிரபலம் ஆகத் துவங்கின.

(ஹயேக்கின் கொள்கைகளை இன்னும் மெருகூட்டியவர்களில் முன்னணி வகித்தவர் பொருளியலாளர் மில்டன் பிரெய்ட்மன். அமெரிக்க அதிபர் ரொனால்ட் ரீகனின் பொருளாதார ஆலோசகர். உலக மயமாதலில் இவர் பங்கு பெரிது.)

தனியார் துறையிடம் பல அரசுப் பணிகளைக் கையளித்திருந்தாலும் அரசு செலவுகளைக் கட்டுக்குள் கொண்டு வர முடியவில்லை. வலதுசாரி அரசுகளென்ன, இடதுசாரி அரசுகளென்ன யாருக்கும் தூக்கம் வரவில்லை.

யாமிருக்க பயமேன்?

யாராவது வழி சொல்லமாட்டார்களா? ஏங்கிப் போயிருந்த அரசுகளுக்குக் கைகொடுத்த தெய்வங்களாக வந்து சேர்ந்தார்கள் பன்னாட்டு முதலாளிகள்.

அரசுப் பணிகளை ஏராளமாய் நம்மிடம் தந்துவிடுங்கள். உங்கள் வரவு செலவுத் திட்டங்களுக்கு நாம் பணம் தருகிறோம். என்ன, எங்களுக்கு நீங்கள் போடும் வரிகள் மற்றும் கெடுபிடிகளைக் குறைத்துவிட்டால் போதும். (வரிகளை முழுமையாய் ரத்து செய்துவிட்டால் இன்னும் நல்லது.).

அரசுகளின் உச்சி குளிர்ந்துவிட்டது. சில அரசுகள் அவசர அவசரமாக அப்படியே ஆகட்டும்! என்றன. சில அக்கம் பக்கம் பார்த்து மெல்ல மெல்ல…

எப்படியோ 90 களில் இருந்து, அரசுகள் பன்னாட்டு நிறுவனங்களிடம் கடன் வாங்குவது வாடிக்கை ஆகி விட்டது.

உள்ளூரில் எந்த ஒரு பொதுப்பணித்துறை வேலைக்கும் சந்தைகள் ஏற்பட ஆரம்பித்தன. அவனை விட நான் கெட்டிக்காரன். காண்ட்ராக்டை எனக்குத் தந்துவிடு. சூப்பராய் செய்து காட்டுகிறேன் என்று  ஆளுக்காள் போட்டி போடத் துவங்கினார்கள்.

நகராட்சியின் பணிகளாய் இருந்தால் என்ன? மாநில ஆட்சியின் வேலைகளாய்  இருந்தால் என்ன? மத்திய அரசின் கடமைகளாய் இருந்தால் என்ன? எங்கேயும் எப்போதும்.

இன்னும் ஒருபடி மேலே போய் சர்வதேச அளவில் சந்தைகள் களைகட்ட ஆரம்பித்தன. இவை பன்னாட்டு நிறுவனங்கள். உள்ளூரில் கல்லா கட்டும் சில்லறைகள் அல்ல. அரசுகளோடு பேரம் பேசும் பெருந்தலைகள். எந்த நாடும் இவர்களைக் கட்டுப்படுத்த முடியாது.

இவர்களின் ஆட்சி அமெரிக்காவில் துவங்கிற்று. இன்றைக்கு இந்த நாடு. நாளைக்கு அடுத்த நாடு என்று உலகம் முழுவதும் பறந்தபடி ரொம்பவும் பிஸியாய் இருக்கிறார்கள். இருக்கட்டும். நாடுகளின் உள்ளே எட்டிப் பார்த்தால்:

வரிகள் மூலமாய் வந்த வருவாய் பெரிதாக இல்லை. வரவு செலவுத் திட்டம் ஒரு பக்கம். அரசுகளின் கட்டுமானப் பணிகள், திட்டங்கள் இன்னொரு பக்கம். பணம் போதவில்லை.

மக்களிடம் போனால் செவிட்டில் அறைவது போல் கேள்வி கேட்கிறார்கள். கொஞ்சம் அசால்ட்டாய் இருந்தால் எதிர்க்கட்சியை ஆட்சிக்குக் கொண்டு வந்துவிடுகிறார்கள்.

உழைக்கும் வர்க்கமே ஒன்று சேருங்கள்! என்று நீட்டி முழங்கினாலும் புரியாமல் முழிக்கிறார்கள். மொழிப்பிரச்னை வேறு. இன்றிருந்த உள்நாட்டின் தொழில் பேட்டைகளை அடுத்த நாள் காணவில்லை. ராவோடு ராவாய் வளர்முக நாடுகளுக்குத் தூக்கிக் கொண்டு போய்விடுகிறார்கள்.

சரி. அங்கே உள்ள மக்களுக்காவது விடியல் கிடைத்ததா என்றால் பிள்ளை குட்டிகளோடு தொழிற்சாலைத் தளத்திலேயே படுத்துறங்கி வேலை செய்கிறார்கள் அந்த மக்கள். அந்த முதலாளிகள் சம்பளம் என்று சொல்லி ஏதோ பிச்சை போடுகிறார்கள்.

தன் சொந்த மக்களுக்கான நல்ல திட்டங்கள் கொண்டு வரத் தடையாக இருக்கிறது நியோ லிபரலிசம் என்கிற இன்றைய நவீன தாராள வாதம். அரசுகளின் கட்டுப்பாடுகளை உடைத்தெறிந்து, நான் சொல்கிறபடி செய்! என்று உத்தரவிடுகிறது.

வெளிநாடுகளில் இருந்து வரும் குடியேற்ற வாசிகளை தாராள வாதம் தாராளமாக வாருங்கள் என்று அழைக்கிறது. மலினமான ஊதியம் கொடுக்கலாமே. தொழிலாளர் சங்கங்களை நீர்த்துப்போகச் செய்யலாமே.

உதாரணமாய்,  ஊபர் நிறுவனத்தை (Uber) எடுத்துக் கொண்டால் இன்று அமெரிக்காவில் சுமார் 160 000 பேர் அதை வாழ்வாதாரத்துக்காக நம்பி இருக்கிறார்கள். 24 மணித்தியாலமும் வேலைக்குத் தயாராக இருக்க வேண்டும். அதில் 4000 பேருக்கு மட்டுமே நிரந்தர வேலை.

அமெரிக்க பன்னாட்டு முதலாளிகள் எப்போதும் சர்வாதிகார ஆட்சிகளுக்கு ரொம்பவும் நெருக்கமாக இருக்கிறார்கள் என்று ஒரு கெட்ட பேர் இருக்கிறது. தப்பு. அவர்கள் மக்களாட்சி நாடுகளுக்கும் நெருக்கமான தோஸ்த்.

ஜனநாயகம் இருக்கும் நாடுகளின் கட்சிகளுக்கு அவர்கள் அள்ளி அள்ளிக் கொடுக்கிறார்கள். அங்கேயும் மக்கள் நலத் திட்டங்களுக்குப் பெருமளவில் பணத்தை, வள்ளல்களாய் மாறி இறைக்கிறார்கள். அதைப் பிரம்மாண்டமாய் விளம்பரம் செய்கிறார்கள். அரசுகளிடம் இருந்து சலுகைகள் (நன்றிக்கடன்) கிடைக்கின்றன.

பெருவங்கிகள் பக்கம் வந்தால்:  ஊழல்கள் செய்வதில் யாருக்குமே சளைக்காத பெருமக்கள் இவர்கள். உதாரணங்கள் ஏராளமாக இருக்கின்றன. ஒரு சின்ன உதாரணம்: 2008 களில் அமெரிக்க, அய்ரோப்பிய வங்கிகள் கூட்டாக 260 மில்லியன் டாலர்கள் தண்டப்பணமாக செலுத்தி இருக்கின்றன. அதில் எந்த ஒரு வங்கியாவது சட்டரீதியாக மாட்டிக் கொண்டதாக கேள்விப்பட்டிருக்கிறீர்களா?

அதாவது, வங்கிகள் என்ன தகிடு தத்தங்களும் செய்யலாம். கொள்ளை அடிக்கலாம். ஏமாற்றிப் பிழைக்கலாம். வரி ஏய்ப்பு செய்யலாம். நீதிமன்றம் போகாமல் எல்லாவற்றையும் ஒரு குறிப்பிட்ட தொகை கொடுத்து சமரசம் செய்து கொள்ளலாம். யாரும் ஜெயிலுக்குப் போகத் தேவை இல்லை. போனதாக வரலாறும் இல்லை.

விளையாட்டுத் துறையில் இருக்கும் பெருவாரி நிர்வாகிகள் கிரிமினல்கள். அந்த அளவுக்கு அந்தத் துறை நாற்றம் அடிக்கிறது.  விளையாட்டு வீரர்களைப்  பெரும் பெரும் பணக்காரப்புள்ளிகள் வளைத்துப் போட்டிருக்கிறார்கள். தந்திரங்கள். திரைமறைவு பேரங்கள். தடை செய்யப்பட்ட ஊக்க மருந்துகள். தினமும் செய்திகள் பார்க்கிறோம்.

விளையாட்டு வீரர்கள் போட்டி போடுகிறார்கள். பதக்கங்கள் வெல்கிறார்கள். ஆனால் முதல் பரிசு பணத்துக்குத் தான்.

ஒய்யாரக் கொண்டையிலே தாழம்பூவாம்..

நூலின் தலைப்பு: முதலாளித்துவம் எப்படி முடிவுக்கு வரும்? மீண்டும் பின்னோக்கிப் போவோம்.

மேற்கு நாடுகள் சோவியத் கூட்டரசுடன் ஒரு பனிப்போர் நடத்திக் கொண்டிருந்தன என்று அறிந்திருக்கிறோம். இந்த காலகட்டத்தில்  முதலாளிகளுக்கும் ஜனநாயகத்துக்கும் இடையில் ஒரு கூட்டு ஒப்பந்தம் ஏற்பட்டிருந்தது. அது நிலையானதாக இருக்கவில்லை. எளிதில் உடைந்துவிடக் கூடிய ஒரு தழும்பல் நிலை.

மக்களின் வாழ்க்கைத் தரத்தில் ஏற்றத் தாழ்வுகள் கூடிக்கொண்டே போயிற்று. அரசுகளின் மீது இருந்த நம்பிக்கை இன்னும்  தளர்வடைந்தது. (கெயின்சின் கொள்கைகளிடமிருந்து விலகி  ஹயேக்கின் கொள்கைகளுக்குத் தாவிய போக்கு.)

உரிமைகள் கிடப்பில் போடப்பட்டன. திறமைக்கு முதலிடம் என்று அறிவித்தார்கள். இதுவரை வரிகள் மூலம் கட்டமைக்கப்பட்ட பொருளாதாரம் தனியார் கடனை நோக்கித் திரும்பியது. (இதில் வங்கிகளின் பங்கு பெரிது).

மக்களுக்கான ஜனநாயகம் சந்தைகளுக்கான ஜனநாயகமாய் மாற்றமடையத் துவங்கிற்று. பெருநிறுவனங்களுக்கு சேவை செய்வதே பெரும்பேறு என்று நினைக்கும் நிலைக்கு மாறிற்று.

இருந்தும் முதலாளித்துவம் இன்னும் தாக்குப் பிடிக்கிறதே. பேராசிரியர் தொழில் நுட்ப வல்லுநர்களை சுட்டிக் காட்டுகிறார். ஆய்வுகள் விரிவடைய, விரிவடைய தொழில் நுட்பங்கள் வளர்கின்றன. வாய்ப்புகள் தோன்றுகின்றன. முதலாளிகளைக் கவர்கின்றன.

தொழில் நுட்பங்களின் வளர்ச்சி மக்கள் மனதில் ஒரு வித கவர்ச்சியை ஏற்படுத்துகிறது. எப்போதும் ஒரே விதமாய் நடனம் ஆடிக் கொண்டிருந்தால் அலுப்பு வந்துவிடும். முதலாளிகள் தெரிந்து வைத்திருக்கிறார்கள். புதிய நடனமணிகள், கட்டிப் போடும் புது அசைவுகள், அதற்கேற்ற ஈர்க்கும் பின்னணி இசை என்று மக்களை மயக்கத்திலே வைத்திருக்க என்னென்ன முடியுமோ அத்தனை வித்தைகளும் அரங்கேறுகின்றன.

மயக்கம் தெளியும் வரை முதலாளித்துவம் வாழும். அதுவரை தன் வாழ்நாளை நீட்டிக் கொள்ளும்.

பண்பாட்டுத் தளத்திலும் முதலாளித்துவம் ஊடுருவி நிற்கிறது. புனிதம் நிறைந்த நமது நாடு, புனிதம் நிறைந்த நமது மொழி என்று இப்படியே வரலாறு, முன்னோர், பழக்க வழக்கங்கள் என்று எல்லாவற்றையும் புனிதத்தில் தோய்த்தெடுத்து அந்த மயக்கமும் தெளிந்து விடக்கூடாது என்று கணக்குப் போட்டு இன்னொரு பக்கம் வியாபாரம் நடக்கிறது.

குடும்ப வாழ்க்கை, சமூக வாழ்க்கை என்று ஒன்றையும் விடாமல் புகுந்து விளையாடுகிறது. தனக்கு ஏதுவான கருத்துக்களைத் தந்திரமாக மக்கள் மனதில் பதிய வைக்கிறது. மயக்கம் நீடிக்கும் வரை லாபம்.

தவிர, ஆசியாவில், தென் அமெரிக்காவில் இன்னும் ஏராளமான வளங்கள் எஞ்சி இருக்கின்றனவே. எத்தனை நாளைக்கு அவை கிடைக்குமோ அது வரை முதலாளித்துவம் நின்று பிடிக்கும்.

முதலாளித்துவம் திசை மாறிவிட்டது. இது ஆபத்து. ஆகவே சீர்திருத்தங்கள் தேவை என்று சிலர் வேட்டியை மடித்துக் கட்டத் தான் போகிறார்கள். ஆர்ப்பாட்டங்கள் நடத்தத் தான் போகிறார்கள். மேலெழுந்த வாரியாய் நுனி அலங்காரங்கள். ஜனரஞ்சக திட்டங்கள், செயல்பாடுகள் .. என்று அட்டகாசமாய் திருவிழா நடக்கத்தான் போகிறது. அதை மறுக்கவில்லை.

ஆனாலும் இந்த நிலை தற்காலிகமானது. தளம் ஆடிக் கொண்டிருக்கிறது. கீழே பல முரண்கள் ஒன்றோடொன்று மோதிக் கொண்டிருக்கின்றன. நொறுங்கி வீழக் காலம் பார்த்துக் கொண்டிருக்கின்றன. ஒரே நாளில் அல்ல. ஆனால் வீழ்ச்சி நிச்சயம் என்கிறார் பேராசிரியர்.

(தொடரும்)

.



பொருளியல் பார்வைகள் – 2 (ஸ்ட்ரேக்)

நானே கடனை உருவாக்குகிறேன். நானே அதை அழிக்கிறேன். நீ வெறும் கருவி மட்டுமே. என்னிடம் சரணடைந்து விடு. கடமையை செய். பலனை எதிர்பார்க்காதே. என்னிடம் வாங்கிய கடனை ஒழுங்காய்க் கட்டு.

தொடர் 2

மேலே சொல்லப்பட்டது நவீன சந்தைப் பொருளாதாரம் சொல்லும் கீதையின் சாரம். அர்ஜுனனிடம் திறமை இருந்திருக்கலாம். ஆனாலும் அவர் கீனா பானாவை முழுமையாய் நம்பியதால் தானே வெற்றி பெற முடிந்தது?

அதே போல, நீங்கள் என்ன தான் கில்லியாய் இருந்தாலும் சானா போனாவை முழுமையாய் நம்பினால் வெற்றி மீது வெற்றி வந்து உங்களைச் சேரும்.

(பேராசிரியர் ஸ்ட்ரேக் தொடர்கிறார். மொழிபெயர்ப்பாளரும் பின்னால் தொடர்கிறார்.)

சானா போனா (சந்தைப் பொருளாதாரம்) தான் சரியான பாதை. அதற்கு மாற்றே இல்லை. TINA (There Is No Alternative). இன்றைய பொருளியல் பாட புத்தகங்களில் எந்தப் பக்கத்தைப் புரட்டினாலும் இந்த வேத மந்திரம் தான் ஒலிக்கிறது.

கீதையின் இன்னோர் இடத்தில் : அவனவன் நல்ல நடப்புகள் தான் அவனைக் கடைத்தேற வைக்கும். என் கையில் எதுவும் இல்லை. அது வேண்டும். இது வேண்டும் என்று தொல்லை பண்ணாதே. சொன்னாக் கேளு. கிருஷ்ண பரமாத்மா அழுத்தம் திருத்தமாய் சொல்கிறார்.

சானா போனா என்ன சொல்கிறது? அவரவர் திறமைக்கு ஏற்றபடி தான் படி அளக்க முடியும் (ஊதியம்). எனக்கு அந்த உரிமை வேண்டும். இந்த உரிமை வேண்டும் என்று அடாவடி பண்ணாதே. சொன்னாக் கேளு. அழுத்தம் திருத்தமாய் சொல்கிறது.

ஜோசியர்களும் பழைய பஞ்சாங்கமும்

இன்று நடைமுறையில் இருக்கும் பொருளியல் சித்தாந்தத்துக்கு  (mainstream economy) அரசின் பொதுக் கடன்கள் (public debt) பற்றித் தெரிவதில்லை. பணவீக்கம் பற்றிய  அறிவு அரையும் குறையுமாய் இருக்கிறது. தவிர, அரசியல்வாதிகளின் சுயநலப் போக்கு/அதிகாரப்பசி எதிலும் கவனம் இல்லை.

பொருளியல் என்பது அறநெறிகளுடன் தொடர்புள்ள துறை என்பதை சாமர்த்தியமாக மறைத்து விடுகிறார்கள் இந்த வல்லுநர்கள். சமுதாய அமைப்பு எப்படி அமைந்திருக்கிறது, யார் நலன்கள் முன்னிலைப் படுத்தப் பட்டிருக்கின்றன, யாரிடம் அதிகாரங்கள் இருக்கின்றன என்கிற முக்கிய காரணிகளைத் தவிர்த்து விட்டார்கள்.

இன்னோர் பெரும் தவறு : இவைகள் என்றும் மாறாது. என்றும் ஒரே மாதிரி இருக்கும் என்று ஊகித்து, அவர்களின் விஞ்ஞானப் பார்வைக்கு ஏற்றது போல் பொருளியலை மாற்றிவிட்டார்கள்.

அடுத்து, சந்தர்ப்பங்களை எப்படிப் பயன்படுத்தலாம், சட்டங்களை எப்படி வளைக்கலாம் என்று கேனத்தனமாய் அறிவுரைகள் சொல்கிறார்கள்.

அவர்களின் விஞ்ஞானப் பொருளியல் கையுறைகள் அணிந்தபடி காட்சி அளிக்கிறது. அதில் அரசியல், சமுதாயப் பிரச்னைகள் போன்ற அசிங்கங்கள் எதுவும் இல்லை. அத்தனை சுத்தம்.

நிதிப் பெருக்கம், நிதி சேவைகள் (Finanacial services) தான் இன்றைய  பொருளியலில் “தல”. தொழில் பேட்டைகள் , மற்றும் வணிகங்கள் கூட அவர்களின் சொந்த வேலைகளை ஒத்திப் போட்டுவிட்டு நிதிச் சந்தைகளில் (Money markets) வந்து மொய்க்கிறார்கள்.

காசைப் பெருக்கிவிட்டால் எல்லாப் பிரச்னைகளும் தீர்ந்துவிடும் என்று மக்களுக்குக் கீதோபதேசம் நடக்கிறது.

அரசின் பொதுக் கடன்கள் ஒரு பக்கம் பெருகிப் போயிருக்க, மக்கள் தனியார் நிதி நிறுவனங்களில் வாங்கிக் குவித்த கடன்கள் இன்னோர் பக்கம் குவிந்திருக்கிறது.

இன்றைய வங்கிகள் நிதிச் சந்தைகளில் காசு போட்டு காசு பார்ப்பதில் கில்லாடிகள் தான். ஒத்துக் கொள்வோம். ஆனால், அதே சமயம் கண்ட கண்ட களவாணிகளுக்கும் கடன் கொடுத்திருந்தார்களே. அதுவும் கோடிகள் கணக்கில்! வாங்கினவர்களும் ஓடிப்போனது ஓடிப்போனது தான். என்ன செய்வது? கிரகங்கள் சரியில்லை.

ஒரு காலகட்டத்தின் பின் நிலைமை கட்டுமீறிப் போய்விட்டது. அய்யோ! காப்பாத்துங்க! காப்பாத்துங்க!.. என்று பிலாக்கணம் வைத்தார்கள். 2008 களில் உலகை உலுக்கிய நிதி நெருக்கடியின் அடிப்படைக் காரணம் இது. அரசுகள் உதவிக்கு ஒடி வந்தன.

(நிதி நெருக்கடிகள் பல காலகட்டங்களில் பல வடிவங்களில் கடந்த 40 ஆண்டுகளாக வந்திருக்கின்றன. 1980 களில் ஏற்பட்ட சேமிப்பு – கடன் நெருக்கடி, 1987 இன் பங்கு சந்தை நெருக்கடி ….  இன்னும் பட்டியல் போடலாம். என்ன இருந்தாலும் 2008 மாதிரி வராது.)

இன்னொரு செய்தி: 1970 களில் அமெரிக்க அரசு  வரிகள் மூலம் வரும் வருவாயை விட இன்னொரு வழியில் அள்ளலாமே என்று யோசித்தது. தனது பொதுக் கடன்களைப் பொட்டலங்களாய்க் கட்டி, வந்து வாங்குங்கய்யா! வாங்குங்கய்யா!.. என்று கூவியது.

நீங்களோ, நானோ மற்றவர்கள் பட்ட கடன்களை வாங்கினால் அது பைத்தியக்காரத்தனம். அரசுகள் செய்தால் செய்தால் அது புத்திசாலித்தனம். நம்மூர் அரசுகளை விடுங்கள். கிஜிலி பிஜிலி. அமெரிக்காவோடு ஒப்பிட  முடியுமா?

எளிமையாக சொன்னால், எந்த நாணயம் கவிழ்ந்து மூழ்கினாலும் டாலர் மூழ்காது. உலகின் ஒரே பெரும் வல்லரசு, அதுவும் ஒண்ணாம் நம்பர் சண்டியன் தோற்கிறதாவது! அவர்களுக்கு அது கடன் என்றால் நமக்கு சொத்து. உலகின் எந்த மூலையிலும் காட்டலாம். எவனும் பல்லிளிப்பான்.

அவர்களின் டாலர்களை அல்லது உத்தரவாதத்தை பத்திரங்களாய் வாங்கி வைத்துக் கொள்வதில் என்ன நஷ்டம்?

இதில் லாபமடைந்தவர்கள் யார் என்றால் அமெரிக்காவின் ஆயூத வியாபாரிகளும் ஆயுதங்கள் தயாரிக்கும் தொழில் பேட்டைகளும் தான். வாங்கியவர்கள் அரபு நாட்டு ஷேக்குகள். அவர்கள் எண்ணெயால் வந்த பணத்தை வேறு எந்த முதலீடுகளில் முடக்கலாம் என்று யோசித்துக் கொண்டிருந்தவர்கள்.

விஷயம் மகிழ்ச்சியாய் முடிந்தது. அவர்களுக்கு ஆயுதங்கள். அமெரிக்கர்களுக்குப் பணம்.

பொதுக் கடன்களை இப்படிக் கூறு போட்டு விற்கும் அமெரிக்காவின் திறமையை வியந்த அதன் நேச நாடுகளும் (மேற்குலகு) அதைப் பின்பற்ற ஆரம்பித்தன.

அன்று துவக்கம் இன்று வரை வாங்குவதற்குப் பன்னாட்டு நிறுவனங்கள் வரிசையில் நிற்கின்றன.

வரிப்பணம் வந்தாலென்ன? வராவிட்டால் என்ன? கடன்பட்டு அரசுப் பணிகளை நிறைவேற்ற ஆரம்பித்தார்கள். சில பணிகள் தனியார் வசம். சில அரசு வசம். பொருளியலாளர்கள், சபாஷ்! சரியான போட்டி! என்று வில்லன் வீரப்பா மாதிரி கை தட்டினார்கள்.

விளைவு: மக்களுக்குப் போய்ச் சேரவேண்டிய சேவைகளில் வெட்டு விழுந்தது.

இன்னொரு அதிசயமும் நடக்க ஆரம்பித்தது. முன்பு பொருட்கள் உற்பத்தி பெருவாரியான நடுத்தர வர்க்கத்தைக் குறிவைத்து நடந்தது. இப்போது பணக்கார வர்க்கத்து ருசிக்கேற்ற மாதிரி ஒவ்வொரு செழிப்பான மனிதரின் தனிப்பட்ட தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்யும் உற்பத்தி முறைக்கு மாறினார்கள்.

ஆடம்பர கார்கள், உல்லாசப் படகுகள் இன்னும் விதவிதமான பாணிகளில் சொகுசு நிறைந்த நவீனப் பொருட்கள் என்று புதியதோர் உலகம் படைக்கப் போட்டி போட்டன நிறுவனங்கள். மீண்டும் குரல்கள்: சபாஷ்! போட்டி நடக்கட்டும். நடக்கட்டும். பொருளாதாரம் வளர வேண்டுமானால் போட்டி தேவை.

அப்போ அரசுகள் எல்லாம் பன்னாட்டு முதலாளிகளின் கைப்பாவைகளாய் மாறிவிட்டனவா, என்ன ?

நான் அடிக்கிற மாதிரி அடிப்பேனாம்.  நீ துடிக்கிற மாதிரி நடிப்பியாம்.

ஒரு நிமிடம். அரசுகள் எல்லாம் இளிச்சவாயர்கள் என்கிற முடிவுக்கு டக்பக் என்று வந்துவிடக் கூடாது.

நீங்களும் நானும் கடன் வாங்கினால் கட்டியே ஆகவேண்டும். அழுது புரண்டாலும் விடமாட்டார்கள். ஆனால் அரசுகள் கடன் வாங்கும் போது புன்னகை செய்தபடி வாங்கிக் கொண்டே இருப்பார்கள். அதில் ஒரு கண்சிமிட்டல் இருக்கும். கொடுப்பவர்களும் பதிலுக்கு ஓர் நமுட்டுச் சிரிப்பை உதிர்த்தபடி கொடுத்துக் கொண்டே இருப்பார்கள்.

தனி மனிதர்கள், நிறுவனங்கள் திவால் ஆகிப் போகலாம். அது நடக்கக் கூடியது. ஆனால் அரசுகள் நொடித்துப் போனதாக…  அதாங்க சூட்சுமம்!

அரசுகள் நினைத்தால் கடன்களை ஒரேயடியாய்க் கட்டலாம். (அப்படி நடப்பதில்லை.) அல்லது பகுதி பகுதியாகக் கட்டலாம். அல்லது வட்டியை மட்டும் கட்டிக்கொண்டு சிவனே என்று நாள் போக்கலாம்.

ஆகவே இப்போது அரசுகள் கடன்கார அரசுகள் அல்ல. கடன் தரும் பன்னாட்டு முதலாளிகளுக்கு நம்பிக்கையையும் அதே சமயம்  மக்களுக்கு பெப்பே காட்டி சமாளிக்கும் திறமையையும் வளர்த்துக் கொள்கின்றன.

அதாவது மக்களையும் கடன்காரர்களையும் தொடர்பு படுத்தும் ஒருங்கிணைப்பு அரசுகள் ஆக மாறுகின்றன.

இருந்தாலும் ஒரு கணக்கு வழக்கில்லாமல் கடன் வாங்கிக் கொண்டே இருப்பது எத்தனை நாளைக்கு சாத்தியம்? அரசுகளுக்கு ஆலோசனைகள் சொல்லும் வல்லுநர்கள் இதற்கும் பதில் வைத்திருக்கிறார்கள்.

அரசுகளே, பழைய கடன்களுக்குப் பதிலாக புதிய கடன்களை உருவாக்கலாமே. அவசியமில்லாமல் அரசுப்பணிகள், மக்களுக்கான சேவைகள் என்று ஏன் நீங்கள் அலட்டிக் கொள்ள வேண்டும்? (முன்பு சொன்னது போல் தனியார் துறை அதைப் பார்த்துக் கொள்ளட்டுமே.)

அரசு உத்தரவாதப் பத்திரங்களை (government bonds) இன்னும் மேலதிகமாக அடித்து விடலாமே. அதை வாங்கச் சொல்லி நிர்ப்பந்தப் படுத்தலாமே. அதன் மூலம் காசு பார்க்கலாமே.

மேல்படி பத்திரங்கள் பற்றித் தெரியாதவர்களுக்காக ஒரு சில வரிகள்: அரசுகள் காசுப் பற்றாக்குறையை நிவிர்த்தி செய்ய அடித்துவிடும் பத்திரங்கள் இவை.

உதாரணமாக, இதோ இந்தப் பத்திரத்தை இன்று வாங்கினால் எட்டு ரூபா மட்டுமே. அடுத்த மாசம் கொண்டு வந்தால் பத்து ரூபா தருவேன். அடுத்த வருஷம் என்றால் மதிப்பு பதினெட்டு ரூபா ஆகிவிடும்.  ஓடி வா! ஓடி வா!..  என்று அரசு சந்தையில் கூவி விற்றால் அது தான் அரசு உத்தரவாதப் பத்திரங்கள்.

கேட்கிறவர்கள் சும்மா இருப்பார்களா? அடித்துப் பிடித்து காசு கொடுத்து வாங்கப் பார்ப்பார்கள். (இதற்கென்று சில  விதிகள், ஒழுங்கு முறைகள் உண்டு. இதில் வருவாய் குறைவு. இதை விடக்  கூடுதலாய் வட்டி தர வங்கிகள் தயார். பெரும் புள்ளிகள், வங்கிகள், நிறுவனங்கள், வணிகர்களுக்காக உருவாக்கப்படும் சிறப்புத் தயாரிப்புகள் இவை.)

பணக்காரப் புள்ளிகளே, நீங்கள் எக்கச்சக்கமாய் வரிப் பாக்கி வைத்திருக்கிறீர்கள். வரியைக் குறைக்க சொல்லிப் போராடிக் கொண்டே இருக்கிறீர்கள். சிலசமயம் கட்டாவிட்டால் உங்கள் சொத்து பத்துக்களை அரசுகள் பறித்துவிட்டால் (இடதுசாரி அரசுகள்) என்ன செய்வது? உங்கள் சந்ததிகளை நடுரோட்டில் நின்று தவிக்க விடுவதா?

பயப்படாதீர்கள். நீங்கள் பதுக்கி வைத்திருக்கும் பணத்தை அரசுகளின் உத்தரவாதப் பத்திரங்களில் முதலீடுகள் செய்யுங்கள். அரசுகளுக்குத் தாராளமாய்க் கடன் கொடுங்கள். வட்டி தருவார்கள். வாங்கிக் கொள்ளுங்கள். உங்கள் பிள்ளை குட்டிகளின் எதிர்காலத்தை உறுதிப்படுத்திக் கொள்ளுங்கள்.

சரி. இத்தனை செய்தும் ஒளிமயமான எதிர்காலம் தோன்றி விட்டதா என்றால் இல்லை. அரசுகள் என்ன தான் வேஷங்கள் போட்டு நைசாய்க் கேட்டாலும் பண வரத்து போதவில்லை. நிதிநிறுவனங்களைப் பயமுறுத்தியும் நடக்கவில்லை.

நாடுகளின் ஆளும் வர்க்கங்கள் கடன்காரர்களை மகிழ்விக்க, அரசியலமைப்பு விதிமுறைகளையே மாற்றிப் புதிய சட்டங்கள் கொண்டு வந்தார்கள்.

உலகின் பொருளியல் விதிகளும் மாற்றம் அடைந்தன.

நாட்டுநலன்கள் என்பதற்குப் பதிலாக, பன்னாட்டு சந்தைகள் முக்கியம். குடிமக்களை விட, முதலீட்டாளர்கள் முக்கியம். சமுக உரிமைகளை விட, கடன்காரர்களின் உரிமை முக்கியம். தேர்தல்களை விட, ஏலம் போடுவது முக்கியம். மக்கள் கருத்தை விட, வட்டி வீதங்கள் முக்கியம். விசுவாசத்தை விட, நம்பிக்கை முக்கியம். பொதுப் பணிகளை விட, கடனைக் கட்டுவது முக்கியம். வாக்காளர்களை விட, கடன்காரர்கள் முக்கியம்.

ஆர்ஜென்டினா நாடு பட்ட பாடு ஓர் உதாரணம். கடன் சுமை, செலவுகள் தாங்க முடியாத இக்கட்டான நிலை நிலவியது. கட்ட வேண்டிய பன்னாட்டு முதலாளிகளின் கடன்களைக் (நியூ யோர்க் நகர வங்கிகள், பன்னாட்டு முதலாளிகள் கடன்) கொஞ்சம் தள்ளிப் போட்டது . அவ்வளவு தான். பொங்கி எழுந்தார்கள். வழக்குப் போட்டார்கள்.

அதெப்படி கடன் பாக்கியைக் கட்டாமல் இருக்கலாம்? உள்ளூர் பொதுப் பணி செலவுகளை, மக்கள் நல சேவைகளைத்  தூக்கிக் கிடப்பில் போடு. நாம் சொல்கிறது போல் திட்டங்களைப் போடு என்று தீர்ப்பளித்தார்கள் நீதிபதிகள் (அமெரிக்க எஜமானர்கள்). நடந்தது 2002 ம் ஆண்டில்.

புதிய ஒருங்கிணைப்பு தத்துவத்தை முக்கிய சில அய்ரோப்பிய நாடுகள் எதிர்க்கின்றன. மிகவும் சக்தி வாய்ந்த அய்ரோப்பிய மத்திய வங்கியே (European Central Bank – ECB) குழப்பத்தில் ஆழ்ந்திருக்கிறது.  இந்த வங்கி ஏற்கெனவே தனக்குத் தானே பல சூடுகள் போட்டுக் கொண்டு  அஸ்.. புஸ்.. என்று ஆடிப்போய் இருக்கிறது.

அய்ரோப்பிய மத்திய வங்கி தர்பார் + ஜெர்மனி தர்பார்

அய்ரோப்பிய மத்திய வங்கியின் கீழே வருகிறது அய்ரோப்பிய நாடுகளின் நாணய கூட்டுறவுக் கழகம் (European Monitary Union – EMU). ஆனால் இந்த நாவன்னா கூவன்னா யார் ஜாடையில் அமைந்திருக்கிறது? கனகச்சிதமாய் ஜெர்மனி அய்யா ஜாடை.

இன்றைய நாளில், அய்ரோப்பிய நாடுகளிலேயே ஜெர்மனி தான் பிக் பாஸ் என்று ஒரு சின்னக் குழந்தைக்கும் தெரியும். பிரான்ஸ் அண்ணாவும் பாஸ் தான். இந்த ரெண்டு பேரும் சேர்ந்து தான் அய்ரோப்பிய ஒன்றியத்தில் முக்கிய முடிவுகள் எடுப்பார்கள் என்பதைப் பால் குடிக்கும் பாப்பா கூட சொல்லி விடும்.

இருந்தாலும் காசு விஷயத்தில் ரெண்டு பேர் வீட்டிலும் வித்தியாசங்கள் இருக்கின்றன.

ஜெர்மனி அய்யா வீட்டில் காசு என்றால் ரொம்பவும் கறார். தினமும் என்ன செலவு? என்ன வருமதி? எவ்வளவு மிச்சம்? ஏன் அப்படி செலவு? இன்னும் சிக்கனமாய் இருந்திருக்கலாமே என்று ஏகப்பட்ட கேள்விகள் எழும். சேமிப்பு முக்கியம். என்னமோ, இப்படியே சிந்தித்து அங்கே எல்லாருக்கும் பழகிவிட்டது (hard money).

பிரான்ஸ் அண்ணா வீட்டிலே சேமிப்பு பற்றி பெரிதாய்க் கவலைப் படுவதில்லை. உழைக்கிறோம். அதுக்கு ஏற்ற மாதிரி சாப்பிடவும் வேண்டும். செலவு பண்ணவும் வேண்டும்.. ம்ம்..  கடன் பட்டால் என்ன நஷ்டம் வந்துவிடப் போகிறது?.. இப்படிப் பதில்கள் வரும்.  இத்தாலி, கிரேக்கம், அயர்லாந்து என்று பல நாட்டு ஆட்களும் இப்படிப்  பழகி விட்டார்கள் (soft money).

ஆனால், எல்லாரும் சேர்ந்து உட்கார்ந்து வரவு செலவு கணக்கு பார்க்கும் போது சங்கடங்கள் வருகின்றன.

வரவு செலவுத் திட்டத்தில் மொத்த நாட்டு உற்பத்தியின் மூணு சத வீதத்துக்கு மேல் பற்றாக்குறை வரக்கூடாது.  கடன்கள் 60 சத வீதத்துக்கு மேல் போகக் கூடாது என்று ஏற்கெனவே ஜெர்மனி நாட்டு ஆட்கள் சொல்லச் சொல்ல, செக்கு மாடுகள் போல் மற்றவர்கள் தலையாட்டிவிட்டு இப்போ பேயைக் கண்ட மாதிரி முழிக்கிறார்கள்.

போதாதற்கு இன்னும் முரண்கள் இருக்கின்றன.

நாவன்னா கூவன்னா ஆட்கள் எப்போதும் சந்தைப் பொருளாதாரம் தலை நிமிர்ந்து நின்றால் தான் நமக்கெல்லாம் விமோசனம் என்று பேசிக் கொண்டிருப்பார்கள். அதற்கு என்ன வழிகள் என்று யோசித்து யோசித்து … இன்னும் தடுமாறிக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

அது அப்படி இருக்க, ஆனா மானா ஆட்கள் (அய்ரோப்பிய மத்திய வங்கி ஆட்கள்)  எப்படி? இவர்கள் மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டவர்கள் அல்ல. பொருளியல் வல்லுநர்கள். யாருக்கும் பதில் சொல்லத் தேவை இல்லாதவர்கள். கோட் சூட் போட்ட கொய்யாலே. ஆனால் பன்னாட்டு முதலாளிகள் என்றால் அடங்கி ஒடுங்கி எழுந்து பவ்யமாய் நிற்பார்கள்.

(உண்மையில், அமெரிக்காவின் முன்னாள் அதிபர் பில் கிளிண்டன் தான் இந்த முதலாளிகளுக்குக் கூஜா தூக்கும் வேலையை அறிமுகப்படுத்தியவர். பிறகு மற்றவர்களும் தூக்க ஆரம்பித்தார்கள் என்பது வரலாறு.)

நாம் அய்ரோப்பியர்கள் என்று ஓங்கிக் குரல் கொடுத்தாலும் ஒன்றிய நாடுகளுக்குள்ளே வேற்றுமைகளும் நிரம்பி இருக்கின்றன.

ஒரு நாட்டின் பணப் பாவனை அந்த நாட்டுக்குப் பயன் தருவதாக இருக்க வேண்டும்.

அய்ரோப்பிய ஒன்றியத்துள் வர முன்பு, தெற்கு நாடுகளின் முதலாளித்துவ பொருளாதாரம் உள்ளூர் கிராக்கிக்கு முதலிடம் தந்தது. பண வீக்கம் தவிர்க்க முடியாத அம்சமாக இருந்தது. முதலாளிகளைக் கட்டுப்படுத்த தொழிலாளர் சங்கங்கள் அவசியமாக இருந்தன.

ஏற்றுமதியில் அதிக முன்னேற்றம் இல்லை தான். இருந்தும் அடிக்கடி அவர்களின் நாணய மதிப்பைக் குறைத்ததால் ஓரளவு சமாளிக்க முடிந்தது. நாணய மதிப்பிழப்பு உள்ளூரில் பணவீக்கத்தை ஏற்படுத்தினாலும் அதன் தாக்கம் பெரிதாக இருக்கவில்லை.

நாட்டு வங்கிகளின் செயல்பாடுகள் வடக்கைப் போல் சுதந்திரமாக இயங்க அனுமதிக்கப் படவில்லை. சில வங்கிகள் முழுமையாக அரசு வசம் இருந்தன. சில தனியார் வசமிருந்தாலும் அரசின் கட்டுப்பாட்டில் இயங்கின.  ஆகவே பொருளாதாரத்தை ஓரளவு கட்டிக் காக்க முடிந்தது.

அய்ரோப்பாவின் வடக்கு நாடுகள் ஏற்றுமதிகளில் தான் கூடிய கவனம் செலுத்தின. எங்கெல்லாம் மலிவாக உற்பத்தி செய்ய முடியுமோ அங்கெல்லாம் தொழில் பேட்டைகள் ஆரம்பித்தார்கள். பண வீக்கம் பற்றிக் கவலையே படவில்லை. ஏற்றுமதி. ஏற்றுமதி.

நான் பேச நினைப்பதெல்லாம் நீ பேச வேண்டும்

அய்ரோப்பிய ஒன்றியத்தில் யூரோ நாணயம் அறிமுகம் ஆகியது. அதன் வார்ப்பு அப்படியே வடக்கின் செல்வந்த நாடான ஜெர்மன் மார்க் நாணயத்தோடு ஒன்றிப் போனது. ஜெர்மானியர்கள் என்ன நினைக்கிறார்களோ அப்படி தெற்கு நாடுகளும்  நினைக்க வேண்டும் என்று எதிர்பார்த்தார்கள்.

ஆரம்பகால யூரோவின் வட்டி வீதம் ஜெர்மனியின் பண வீக்கத்தை விட அதிகமாய் இருந்தது. ஆகவே ஜெர்மனி ஆட்கள் யூரோ நாணயத்தில் கடன் வாங்க ஆர்வம் காட்டவில்லை. (தவிர, கடன் வாங்குவதென்றால் அவர்கள் ஆயிரத்தெட்டு முறை யோசிப்பார்கள் என்பது தெரிந்ததே.)

அதே சமயம், தெற்கு நாடுகளின் வங்கிகளை விட, யூரோ நாணயக் கடன்கள் ரொம்ப மலிவாகக் கிடைத்தன. ஆத்துல போற தண்ணி நீ குடி. நான் குடி.

கண்மண் தெரியாமல் கடன் வாங்கினார்கள். கண்ணுக்கெட்டியவரை காணிகள், கட்டிடங்கள் என்று வாங்கித் தள்ளினார்கள். சிலர் வாங்கியபின் ஓடிப் போனார்கள். எல்லாரும் பணக்காரர் ஆக ஆசைப்படுவது இயல்பு தான். ஆனால் யதார்த்தத்தில் எல்லாருமே  பணக்காரர் ஆவதில்லை என்பதை மட்டும் எல்லாரும் மறந்து போனார்கள்.

2008 ம் ஆண்டில் சுனாமியாய் அடித்த நிதி நெருக்கடி எல்லாவற்றையும் மாற்றிப் போட்டுவிட்டது.

(தொடரும்)

  

பொருளியல் பார்வைகள் – 3 (ஸ்ட்ரேக்)

முதலாளித்துவம் எல்லாவற்றையும் விழுங்கிய பின் தன்னைத்தானே விழுங்க ஆரம்பிக்கும். அதன்  முடிவு நரகம் தான். அப்போது கூட, அதன் பசி தீராமல் , மயக்கத்தில் தள்ளாடித் தள்ளாடி…

– பேராசிரியர் ஸ்ட்ரேக்

தொடர் 3

(நூலின் கடைசி அத்தியாயத்துக்கு வந்திருக்கிறோம். பேராசிரியர் இத்தாலி, கிரேக்கம், ஒன்றிய நாடுகள் என்று விலாவாரியாய் அந்தந்த நாடுகளின் பொருளாதார சிக்கல்களையும் தவறுகளையும் விவரித்துக் கொண்டு போகிறார். இங்கே அவை தவிர்க்கப் பட்டுள்ளன. விருப்பம் உள்ளவர்கள் நூலை வாங்கி வாசிக்கும்படி கேட்டுக் கொள்ளப் படுகிறார்கள். அவரின் கருத்துக்கள் மட்டுமே இந்தத் தொடர்களில் சொல்லப்படுகின்றன.)

பொருளியல் என்று வரும்போது மேற்கு நாடுகளில் முதலாளித்துவமும்  ஜனநாயகமும் கணவன் மனைவி போல் நடந்து கொள்கின்றனவே. இது பெரிய விஷயம் இல்லையா?

இது ஒரு கட்டப் பஞ்சாயத்து திருமணம் என்கிறார் பேராசிரியர். வெளி அழுத்தங்களினால் ஏற்பட்ட ஒருவித சமரசம்.

வலிமை மிக்க உழைக்கும் வர்க்கமும் பலவீனமான முதலாளி வர்க்கமும் தற்காலிகமாக செய்து கொண்ட ஒரு உடன்பாடு. இதில் ஓர் மறைமுக நோக்கமும் உண்டு. ஒன்றை ஒன்று தாங்கிப் பிடித்து ஆதாரமாய் இருக்கும் அதே சமயம் வீழ்த்திவிடவும்  தருணம் பார்த்துக் கொண்டிருக்கின்றன.

கடந்துபோன வரலாற்று நோக்கில் பார்த்தால்: வாழ்க்கைத் தரத்தில் படிப்படியாய் முன்னேறிவிடத் துடிக்கும் சிந்தனைப் போக்குக்கும் முதலாளித்துவத்துக்கும் இடையில் அவசர அவசரமாய் ஏற்பட்ட காதல்.

இன்றைய நோக்கில், தொழில்நுட்ப அறிவு மூலம்  இயற்கையை வளைத்து அதன் வளங்களைக் கையகப்படுத்தும் ஆசைக்கும் அதே சமயம் தனிமனித சுதந்திரம் என்று ஒற்றைக்காலில் நிற்கும் ஆசைக்கும் முதலாளித்துவ பொருளாதாரத்துக்கும் நடுவில் நடக்கும் ஒரு கிச்சு கிச்சு.

முதலாளித்துவ சமூகத்துக்கும் முதலாளித்துவ பொருளாதாரத்துக்கும் உள்ள எல்லைக்கோடு எப்போதும் ஒரே மாதிரியாய் இருப்பதில்லை. (ஒரே மாதிரி தான் என்று நாம் நினைக்கிறோம். அப்படி அல்ல.)

உறவுகள் ஒரு தொடர்கதை 

சமூகம் எப்போதுமே உற்பத்தி,  பொருள், சேவைகள் பரிமாற்றத்தில் ஒரு சிறப்பான ஒரு தொடர்பைக் (உறவுகள்) கொண்டிருக்கும். அது மட்டுமல்ல, பொருளியல் அல்லாத செயல்பாடுகளிலும் எதிர்வினை ஆற்றும்.

ஆகவே முதலாளித்துவமும் மாறாத, அசைவற்ற ஒரே சமநிலையைக்  கொண்டிருக்காது. அதை வரலாற்றின் சமூக மாற்றங்கள் ஊடாகப்  பார்க்க வேண்டும்.

முதலாளித்துவத்தின் நான்கு தன்மைகள்:

  1. முதலாளித்துவம் எப்போதும் மாறிக்கொண்டிருக்கும் ஒரு நிலையற்ற அமைப்பு.
  2. பொருள்கள், சேவைகளுக்கு எங்கெங்கே கிராக்கி உருவாகிறதோ அங்கே  தோன்றும் கற்பனைகள், செய்திகள், கருத்துக்கள், எதிர்பார்ப்புகள், கனவுகள், நம்பிக்கைகள் எல்லாவற்றுக்கும் ஒரு தர்க்க ரீதியான, ஏற்றுக் கொள்ளக் கூடிய பதில் தந்து அங்கேயே ஒரு அரசியல் அமைப்பாக, தன் ஆளுமையை அமைத்துக் கொள்கிறது.
  3. அது ஒருவித பதற்ற நிலையில் வாழ்கிறது. அறநெறிகள் சார்ந்த பொருளியலா அல்லது பொருளீட்டலுக்கான பொருளியலா என்கிற (மக்களின் நலமா? முதலாளிகளின் லாபமா?) குழப்ப நிலை.
  4. பெண்களின் வாழ்வியலில் ஊடுருவி அது தான் வாழ்க்கை (முதலாளித்துவம்) என்று நம்பவைக்கிறது. அவர்களையும்  வேலைக்கு வாங்களேன் என்று அழைக்கிறது (குறைந்த சம்பளம்). வேலைக்காகப் போட்டி போட வைக்கிறது. குழந்தைப் பேறு, வளர்ப்பு எல்லாவற்றிலும் தன் விருப்பங்களைத் தந்திரமாகப் புகுத்துகிறது. குடும்பத்தையே சந்தைக்கு ஏதுவாக மாற்றுகிறது.

வளர்ச்சி எனும் கிளர்ச்சி 

வளர்ச்சி தான் முதலாளித்துவத்தின் ஒரே மந்திரம். மனிதர்களை எப்போதும் போட்டி மனப்பான்மையில் வைத்திருக்கிறது. பயம், பொறாமை, பேராசை இவை இருந்தே ஆகவேண்டும். இவை நிலைக்கும் வரை அது வாழும்.

நிம்மதியே இல்லாத வாழ்க்கை, எதிலும் நிச்சயமற்ற நிலை இவை தான் முதலாளித்துவம் நமக்குத் தரும் பரிசு.

இன்னொன்று: கடன். நாளைக்குக் கிடைக்கப்  போகும் பொருள்கள், சேவைகளுக்காய் இன்று ஏன் நீங்கள் கடனாளியாகக் கூடாது? விதம் விதமான கடன் அட்டைகள் தந்து உங்களை மகிழ்விக்க நாம் நினைக்கிறோமே. அது தப்பா?

வங்கியாளர்கள் இன்னும் ஒருபடி மேலே போய்விட்டார்கள். நாளைக்குக்  கிடைக்கப் போகும் பெரும் ரொக்கப் பணத்துக்காக ஏன் இன்று பணம் தரக்கூடாது?

சமூகவியல் விஞ்ஞானிகள் 

ஏன் இவர்களை சமூக விவாதங்களில் காணமுடியவில்லை? பொருளியல் சமூக அறிவியல் அல்லவா?  மற்றவர்கள் காது கொடுத்துக் கேட்க மாட்டார்கள் என்பதால் தயங்குகிறார்களா? பேராசிரியர் ஒரே போடாகப் போடுகிறார்.

இயற்பியல் மற்றும் அறிவியல் துறைகளில் உள்ள சாதகமான, கவரும் அம்சங்கள் பொருளியலில் இல்லை தான்.

மற்ற துறைகள் போல் ஒரு நேர்கோடாகவோ அல்லது படர்ந்து விரியும் அறிவுச் சேர்க்கை போலவோ ஓர் கோர்வை போல பொருளியல் துறை வரலாற்றில் வந்ததே இல்லை. இனியும் வரப் போவதில்லை.

தற்செயலாகத் தோன்றிய ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட பல காரணிகள் மூலம் சில கோட்பாடுகள் பெரும் உருவமாய்ப்  பெருக்கெடுத்து அதுவே சிலகாலம் ஆளுமை பெற்று, பின்னர் திடீரென்று வீழ்ந்து இன்னொன்றில் தாவி எதுவும் தீர்க்கமாய் சொல்லமுடியாத ஒரு குழப்ப நிலையில் தான் பொருளியல் வரலாற்றில் நகர்ந்திருக்கிறது. எந்தப் பொருளியல் கோட்பாடும் வரலாற்றில் நின்று பிடிப்பதில்லை. பொருளியல் கவர்ச்சிகரமாய் இல்லாமல் போனதற்கு இது காரணமோ?

இன்னொன்றும் உண்டு: சமூக விஞ்ஞானிகள் எப்போதும் விளிம்புநிலை மனிதர்களை ஆய்வு செய்வதில் (புலம் பெயர்ந்தோர், அகதிகள், போதைப் பொருள்களுக்கு அடிமையானோர், குற்றவாளிகள், சட்டவிரோதிகள், வேலையற்றோர்) அதிக ஆர்வம் காட்டுவதால் பெருவாரியான மக்கள் போரடித்துப் போனார்களோ?

தவிர, மேற்படி ஆட்களிடம் ரொம்ப அனுதாபம் காட்டுவதால் பொது மக்களிடம் வாங்கிக் கட்டிக் கொள்கிறார்களா?

மென்மையான ஒரு துறை (soft science) என்பதால் வரவேற்பு இல்லையா? மற்றதுகளில் வெட்டு ஒன்று துண்டு ரெண்டு என்பதால் ஈர்ப்பு அதிகமோ?

உண்மை தான். பொதுமக்களுக்கு இதில் சுவாரஸ்யம் குறைந்து விட்டது. இணையங்கள், வலைத்தளங்கள், சமூக ஊடகங்கள் பரபரப்பான, ஜிகுஜிகு செய்திகளுக்கு மட்டும் முன்னிடம் தருகின்றன. மக்கள் என்ன எதிர்பார்க்கிறார்களோ, அதை மட்டும் வடிகட்டித் தருகின்றன.

சமூக விஞ்ஞானிகள் பொருளியலை அனாதை ஆக்கி விட்டார்கள். பொருளியலை வரலாற்றின் மூலம் கொண்டு செல்வத்தைத் தவிர்த்து விட்டார்கள். அனைத்துக் கோட்பாடுகளும் அமெரிக்காவில் இருந்து இறக்குமதி ஆகின்றன.

பொருளியல் ஒரு தொழில்நுட்ப பகுப்பாய்வு முறையாய் மாறிவிட்டது (tech – analysis) பெரும் சோகம். பொருளியலாளர்கள் அவர்களின் புள்ளி விவரங்களுக்கு ஏற்ற மாதிரி நிஜ வாழ்க்கை அமைய வேண்டும் என்று நினைக்கிறார்கள். அதாவது பொருளியல் சந்தைச்  சரக்காய் மாறிவிட்டது. அவனோட கணக்கை விட, என் கணக்கு எப்படி வந்திருக்கு பாத்தியா? லெவலுக்கு வந்துவிட்டது.

நாம் மக்களுக்கு உண்மை சொல்ல வேண்டிய நேரம் இது. இன்றைய பொருளாதார நெருக்கடிக்கு நாம் காரணமல்ல. அமெரிக்காவின் காணி அடமான சந்தைகள் (mortgage market) இதன் பின்னணியில் இருக்கின்றன.  இது தற்செயலாய் நடந்தது அல்ல.

அவர்களின் சந்தைகளோடும் பணத்தோடும் நாம் பொருளியல் ரீதியாய்த்  தொடர்புகள் வைத்திருக்க, அவர்களின் பேராசை நம் தலையில் வந்து விடிந்திருக்கிறது.

பணத்தை மீண்டும் எப்படி வலுவானதாக ஆக்கலாம் என்று சொல்வதல்ல சமூக விஞ்ஞானிகள் வேலை. ஆனால் மக்களின் தேவைகளுக்கும் முதலீடுகளுக்கும்  இடையில் நெகிழ்வுத் தன்மை கொண்ட ஒரு இணக்கம் ஏற்படுத்த வேண்டும் என்பதில் அவர்கள் முனைப்பாக செயல்பட வேண்டும்.

முதலாளித்துவத்துக்கு ஜால்ரா போடும்  சமூக விஞ்ஞானிகள், அவர்களோடு  ஒத்து ஊதும் சுயநலம் கொண்ட அரசியல்வாதிகள் பற்றி நாம் எச்சரிக்கையாய் இருக்கவேண்டும்.

சாதாரண மக்கள் எப்படி பணக்காரப் புள்ளிகளின் சொல் கேட்டு அழிந்து போக நினைக்கலாம்?

இன்றைய “படித்த” பொருளியல் மேதாவிகள் அவர்களின் மாணவர்களுக்கு  அதிகபட்ச பயன்பாடு (maximum utilisation), பகுத்தறிவு மூலம் செய்யும் தேர்வுகள் (rational choices) என்று பாடங்கள் நடத்திக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

எந்தக் காலத்தில் அய்யா மனிதர்கள் பகுத்தறிவோடு தேர்வுகள் செய்து பொருள்கள், சேவைகள் வாங்கிக் கொண்டார்கள்? அதிக பட்ச பயன்பாடு என்று எந்த மளிகைக் கடையில் அல்லது புடவைக் கடையில் அல்லது எந்தக் கடையில் யோசித்துக் கணக்குப் போட்டு வாங்கினார்கள்?

மாணவர்கள் மனதில் சந்தேகங்களைத் தூவ வேண்டிய அவசியம் இப்போது வந்திருக்கிறது. கண்மூடித்தனமான கோட்பாடுகளை மனப்பாடம் செய்கிற கல்விக்கு முற்றுப்புள்ளி வைக்கிற நேரம் வந்திருக்கிறது. எல்லாவற்றையும் கேள்விக்குள்ளாக்கும் நேரம் வந்திருக்கிறது.

நமக்கு வித்தியாசமான பொருளியல் கோட்பாடுகள் தேவை. இல்லாவிட்டால் எப்படி நாம் மக்களைப் பொருளியலிலும் ஜனநாயகத்திலும் ஆர்வம் காட்டத்  தூண்ட முடியும்?

நானே நானா யாரோ தானா

நான் என்று நினைக்கும்போது அது நான் மட்டும் தான் வேறு யாரும் அல்ல என்று நினைப்பது  பெரும் முட்டாள்த்தனம். மற்றவர்கள் என்னைப்பற்றி என்ன நினைக்கிறார்கள் என்று சிந்திக்கும்போது தான் நான் என்னும் சுய உணர்வு தோன்றுகிறது என்கிறார் மைக்கேல் பாண்ட் (Michael Bond ).

ஏற்கெனவே, நான் யார் என்கிற கட்டுரை ஒரு விதமாய்ப்
பயமுறுத்த, மைக்கல் இன்னொரு விதமாய் மிரள வைக்கிறார்.

நம் கடந்த கால நினைவுகள் அடுக்குகளாய் நம் மூளையில் குவிகின்றன. அந்தக் களஞ்சியத்தில் இருந்து தான் இது நான், அது மற்றவர்கள் என்னும் வித்தியாசங்கள் தோன்றி, அதன் விளைவாக நான் என்கிற  சுய உணர்வு தோன்றுகிறது என்று நம்பிக்கொண்டிருந்தோம். கவலை இருக்கவில்லை.

உளவியல் ஆய்வாளர்கள் மத்தியிலே  இப்போது ஒரு புதுசாய் ஒரு சித்தாந்தம் உலாவிக் கொண்டிருக்கிறது.

அதாவது, ஓர் இரண்டு மாதக் குழந்தை முதன் முதலாக சிரிக்கிறது என்று வைத்துக் கொள்ளுங்கள். அதன் பெற்றோருக்கு வரும் மகிழ்ச்சியை வார்த்தைகளால் சொல்ல முடியாது. அட .. அட.. என்னா அழகு… அழகு என்று மாய்ந்து போவார்கள்.

ஆனால் குழந்தை சிரிக்கிறதா?  அது உண்மையில் பிட் அடிக்கிற வேலையை அதன் ஆரம்ப காலத்திலேயே துவங்கி விடுகிறது. அம்மா, அப்பாவின்  முகம் பார்த்து அந்தந்த  முகபாவங்களை அப்படியே  காப்பி அடிக்கிறது. (கவனிக்கவும்: அம்மாவோ, அப்பாவோ பொதுவாக சிரித்தபடி தான் குழந்தையைப் பார்ப்பது வழக்கம்.)

இதில் இன்னோர் நுணுக்கமும் இருக்கிறது. மற்றவர்களின் உணர்வுகளுடன்  குழந்தை தன்னையும் இணைத்துக் கொள்கிறது. அன்பு, அனுதாபம் என்கிற உணர்வுகள் அதன் மனதில் பதிவது மட்டுமல்ல. அதற்கு மேலே..

Empathy என்கிற ஆங்கிலச் சொல்லுக்கு நிகரான தமிழ்ச் சொல் என்ன? (பச்சாத்தாபம் என்கிற சொல்லில் இது அடங்காது.)

அந்தச் சொல்லை இப்படி விளக்கலாம். சக மனிதர்களின் சூழ்நிலையில் தன்னை நிறுத்திப் பார்ப்பது. அந்த சூழ்நிலையில்நான் இருந்தால் எப்படி உணர்ந்திருப்பேன்? அவர்களுக்கு ஏற்படும் வலியை, துன்பத்தை எப்படி நான் அனுபவித்திருப்பேன்? அவர்களுக்கு வரும் மகிழ்ச்சி, இன்பம் எப்படி
இருந்திருக்கும்?  இப்படி எல்லா உணர்வுகளையும் கற்பனை செய்து பார்க்கும் மனோநிலையை இந்தச் சொல் குறிக்கிறது.

அதே குழந்தையைப் பார்த்து அழுது பாருங்கள். அழும். சிரித்துப் பாருங்கள். சிரிக்கும். சத்தம் போட்டுப் பாருங்கள். அதுவும் சத்தம் போட முயற்சிக்கும். பிட் அடிப்பது தப்பே இல்லை. அது அவசியம். Empathy.

The Self Illusion நூலில் அதன் ஆசிரியர், Bruce Hood இப்படி சொல்கிறார்: நாம் எல்லாருமே மற்றவர்களுடன் தொடர்புடன் இருக்க விழைபவர்கள். இந்த விருப்பு அல்லது ஏக்கம் எல்லாரின் ஆழ்மனதிலும் ஊன்றியிருக்கிறது. நாம் யார் என்று அறிந்து கொள்ள இந்த மனத் தூண்டல் உதவுகிறது.

Michael Lewis என்கிற இன்னோர் உளவியலாளர், ” நான் என்கிற தன்னுணர்வு (self ) இல்லாமல் உங்களோடு தொடர்பு கொள்ள முடியாது. அதற்கு நான் என்ன செய்ய வேண்டும்? நீங்கள் யார், உங்களின் தரவுகள் என்ன என்று பல தகவல்கள் தேவைப்படுகின்றன. நான் யார் என்று தெரிந்தால் தான் அந்தத் தகவல்களை என்னால் பெற்றுக் கொள்ள முடியும்.

ஆட்டிஸம் (Autism) குறைபாடு உள்ளவர்களை சோதனைகள் செய்தபோது இந்த அனுமானத்துக்கு ஆதாரங்கள் கிடைத்திருக்கின்றன. (ஆட்டிஸம்  குறைபாடு உள்ளவர்களுக்கு மற்றவர்களின் முகபாவங்களைப் புரிந்து கொள்வது இயலாத காரியம்.) இதுவே அவர்களின் நான் என்கிற தன்னுணர்வுக்குத் தடையாக இருக்கிறது.

அவர்கள் குழந்தைப் பருவத்தில் இருந்து வளர, வளர (சிகிச்சைகள் மூலம்) தங்கள் முகத்தைக் கண்ணாடியில் பார்த்து ஓரளவு சில முகபாவங்களைப் புரிந்து கொள்கிறார்கள். தவிர, அவர்கள் வாழ்க்கையின் ஒரு சில சம்பவங்களையாவது நினைவில் வைத்திருக்கிறார்கள்.

சோதனைகளில், அவர்களின் மூளையின் ஒரு பகுதியின் செயல்பாடுகள் (prefrontal cortex) சாதாரண ஒருவரை விட, மிகவும் மங்கலாக இருப்பதைக் கண்டு பிடித்திருக்கிறார்கள்.

உளவியலாளர்  (Antonio Damasio) சொல்கிறார்:  நான் என்று ஒரு தனித் தீவு போல்  மற்றவர்களிடம்  இருந்து பிரித்துச் சொல்வது சரியாக இருக்காது. என்னைச் சுற்றியுள்ள சமூகத்தின் ஒரு பகுதியாக நான் இருக்கிறேன் என்று சொல்வது தான் சரி.  

நானாக நான் இல்லை தாயே..

அடுத்து எவ்வகையான சமூகத்தில் வாழ்கிறேன் என்பதைப் பொறுத்தே நான் என்பது அமைகிறது என்கிறார் இன்னோர் ஆய்வாளர், Richard Nisbett  (The Geography of Thought நூலாசிரியர்)

அய்ரோப்பிய, சீன மக்களிடம் இவர் நடத்திய ஆய்வுகளில் இருந்து:

கிழக்கு ஆசிய மக்கள் எந்த நிகழ்வையும் அந்தந்த சூழலின் அடிப்படையில் பார்ப்பது வழக்கம். அதாவது ஒவ்வொருவரும் அந்த சமுதாயத்தின் இன்னொருவர் இதே விஷயத்தில் எப்படி நடந்து கொள்வார், எதிர்வினை ஆற்றுவார் என்று ஒப்பு நோக்கி செயல்படுகிறார்கள். அந்த எதிர்வினையில் சமுதாயத்தின் நம்பிக்கைகள், விழுமியங்கள், வரலாறு எல்லாமே கலந்திருக்கும்.

அய்ரோப்பிய மக்கள் முதல் வேலையாக அந்த நிகழ்வை அப்படியே பிரித்தெடுத்து விடுவார்கள். அது எனக்கு லாபம் தருமா, நஷ்டம் தருமா என்று கணக்குப் பார்த்து (சொந்த நலன்) செயல்படுவது அவர்கள் வழக்கம்.

ஜப்பான் நாட்டவர்கள், அந்தந்த  நிகழ்வுக்கேற்றபடி தம் செயல்பாட்டை மாற்றிக் கொள்வதில் சமர்த்தர்கள். இதில் அவர்களின்  நான் எனும் உணர்வு தளர்வடைந்து போவதைக் கவனிக்கலாம்.

இந்த வகை வேறுபாடுகள் குழந்தைப் பருவத்தில் இருந்தே தென்பட ஆரம்பித்து விடுகின்றன. அதாவது நான் எனும் நினைப்பு கீழை நாட்டுக் கலாசாரங்களில் சுதந்திரமாக செயல்படுவதில்லை.

ராஜா என்பார்  மந்திரி என்பார்..

நான் என்று சொல்லும்போது கூடவே பல அடைமொழிகள், தகுதிகள், பெருமைகள் என்று வருகின்றன. நான் படித்தவன், கல்யாணம் முடித்தவன், இந்த ஊர் அல்லது அந்த ஊரைச் சேர்ந்தவன் என்று என்ன சொல்லிக் கொண்டாலும் அவை அந்தந்தக் கலாசாரத்தில் கட்டமைக்கப் பட்டவையே தவிர வேறல்ல.

எல்லாக் கலாசாரங்களுக்கும் உள்ள ஒற்றுமை: மனிதர்களின் குணநலன்கள் எப்போதும் மாறிக்கொண்டே இருக்கின்றன. எந்தெந்தக்  கலாசாரத்துக்குள்  நாம் போகிறோமா, அதை அப்படியே காப்பி அடித்து அவர்களுக்குள் புகுந்து வாழ்கிறோம். நான் என்பது மாறிக் கொண்டே இருக்கிறது.

இந்தியர்களைக் கவனியுங்கள்: நீ எந்த ஊர்? (பேரை விட ஊர் முக்கியம்.). அந்த ஊரில் அவரைத் தெரியுமா? இவரைத் தெரியுமா? இன்னாரை எனக்குத் தெரியுமே? உனக்குத் தெரியாதா? இப்படிப் போகும். ஏதாவது ஒரு ஒற்றுமையைக் கண்டு பிடிக்கப் படாதபாடு படுவார்கள். கண்டு பிடித்தால் தான் நிம்மதி.

ஜெர்மனி நாட்டில் ஹலோ மட்டும் தான். எல்லாருக்கும் அவரவர் வேலை தான் முக்கியம். சும்மா பேசிக்கொண்டிருக்க என்ன பைத்தியமா?

இன்னும் மேலே, பின்லாந்து போனால் ஹலோவும் இருக்காது. முன்னால்  ஒரு ஆள் நிற்கிறாரே என்கிற நினைவும் இருக்காது. தனிமை தான் இனிமை.

இந்த சமூக நான் (social me) என்பதற்கு ஆதாரங்கள் பெருகினாலும் அது நமக்கு நன்மைகள் தருகின்றன என்று சொல்வதற்கில்லை.

ஆய்வாளர், Susan Blackmore சொல்வது இன்னும் பயத்தை உண்டாக்குகிறது:

நான் எனும் தன்னுணர்வு, நம் தொடர்புகளின்  நேரடி விளைவாக இல்லாமல் ஒரு துணை விளைவாகக்கூட (by-product) இருக்கலாம் என்கிறார் அவர். துரதிர்ஷ்ட வசமாக, அதனோடு சில தேவையில்லாத தொந்தரவுகளும் நம்மோடு தொற்றிக் கொள்கின்றன என்று அடுத்த குண்டையும் போடுகிறார் அவர்.

உதாரணமாக, நான் என்பது தோன்றும்போது நம் மூளை நரம்புகள் அளவு மீறி நம்மை நொந்து போகச் செய்து அல்லது துக்கத்தில் ஆழ்த்தி நாம் மகிழ்ச்சியாக இருக்க வேண்டிய தருணங்களை அழித்துவிடுகின்றன.

நான் என்பது மூளை உருவாக்கும் ஒரு பொய் என்று ஒரு பகுதி சொல்கிறது.

அது தொடர்ந்து மின்னும் நரம்புகளின் மின்தூண்டல்களில் உண்டாகும் ஓர் மாயவலை என்று இன்னோர் பகுதி சொல்கிறது.

நான் என்பது உருவாக சுற்றி இருக்கும் சமூகம், நிகழ்வுகள் தேவை. இல்லாவிட்டால் நான் என்பதே இல்லை என்று இன்னோர் பகுதி சாதிக்கிறது.

நான் என்பது ஓர் நேரடி விளைவு அல்ல. அது ஓர் துணை விளைவாகக் கூட இருக்கலாம் என்று சந்தேகத்தை எழுப்புகிறது இன்னொரு குழு.

நான் என்பதே ஓர் மயக்கமோ?

மெல்ல மெல்ல மாறினேனா… வாணி ஜெயராம் பாடலில்  மயங்குவதைத் தவிர வேறு வழி ?

………………………………………………………………………………………………..

New Scientist, 23 February 2013 இதழில்  Michael Bond  எழுதிய கட்டுரையின் தழுவல் மொழிபெயர்ப்பு மேலே.

அண்ணே பாக்டீரியா, நீங்க நல்லவரா கெட்டவரா?

நம் உடம்பில் இருக்கும் செல்கள் வீராதி வீரர்கள் என்று ரொம்ப காலமாக நம்பிக் கொண்டிருந்தார்கள் உயிரியல் வல்லுநர்கள். அது மட்டுமல்ல, நம்மைத் தாக்க வரும் வைரஸ்களை விரட்டி அடிக்கக் கூடிய  சூராதி சூரர்கள் என்று வேறு புகழ்ந்து கொண்டிருந்தார்கள். எல்லாம் போச்!… 

அறிவியல் எழுத்தாளர், ஜெனிபர் ஆக்கர்மன் (Jennifer Ackerman)  (ஆ – ச்சூ! என்கிற தலைப்பில் ஒரு புத்தகம் எழுதி  சிறந்த அறிவியல் புத்தகம் என்று பரிசு வாங்கியவர் இவர். நீர்க்கோப்பு (ஜல தோஷம்) பற்றி ஆராய்கிறது அந்தப் புத்தகம்.) தொடர்ந்து பேசுகிறார்:

ட்ரில்லியன் கணக்கில் பாக்டீரியாக்கள், மற்றும் நுண்ணுயிரிகள் (microbes) நம் உடம்பின் மேல் படிந்திருக்கின்றன. தவிர, நம் வாய், வயிறு, குடல் உள்ளே ஒரு கணக்கு வழக்கில்லாமல் ஏராளமாய் வாழ்கின்றன.

நம் உடம்பு ஒரு தனித்தீவு அல்ல. பதிலாய், நாம் சிக்கலான சுற்றுச் சூழலின் (complex ecosystem) ஓர் அங்கம் என்று சொல்வது தான் சரியாக இருக்கும் என்கிறார் அவர்.

நம் உடம்பில் நம் செல்களை விட, பாக்டீரியாக்கள் அதிகம் இருக்கின்றன. கணக்குப் போட்டால், ஒவ்வொரு செல் தம்பிக்கும் பக்கத்தில் கூடவே  10 பாக்டீரியா அண்ணன்கள் இருக்கிறார்கள். இந்த லெச்சணத்தில் நமது செல்கள் என்று பெருமை அடித்துக் கொள்ளமுடியாத சங்கடத்தில் இருக்கிறோம்.

பாக்டீரியா அண்ணன்களும் அவர்களின் மரபணுக்களும் சேர்ந்த குழுவுக்கு மைக்ரோபயோம் (microbiome) என்று பேர். இவர்கள் நம் உடம்பில், அவர்களின் உணவுத் தேவைக்காக இருக்கிறார்கள். அதே சமயம், நமது செல்களின் நுண்ணுயிர்களுக்கு எந்தப் பாதிப்பும் இல்லாமல் இவர்கள் நடந்துகொள்வது சிறப்பு அம்சம்.

உணவுக்காக வாழும் நம் உடலில் இந்த அண்ணன்களுக்கு காமென்சால் (commensal) என்று பேர். இந்தக் குழுக்கள் நம் வாழ்க்கைக்கு எதிரிகள் அல்ல. பதிலாய், நம் உடம்பின் முக்கிய தொழிற்பாடுகள் எந்த கசமுசாக்களும் இல்லாமல் கிண் என்று வேலை செய்ய உதவுகிறார்கள். இது  சுமார் 10 ஆண்டுகளுக்கு முன்பே தெரிந்து விட்ட செய்தி.

ஆய்வாளர்கள், மைக்ரோபயோம் குழுக்களை இன்னும் ஆழமாக ஆய்வு செய்ததில், புதுசு புதுசாய் ஏற்படும் நோய்கள், நோய் எதிர்ப்பு சக்திக் குறைபாடு , அளவு மீறிய பருமன் உடல்வாகு போன்ற எதிர்மறை விஷயங்களில் இதுவரை தெரியாத தகவல்கள் இப்போ தென்பட ஆரம்பித்திருக்கின்றன.

பாக்டீரியா என்றதுமே என்னமோ பேய் பிசாசுகள் போலக் கற்பனை செய்து கொள்கிறோம். பத்தோஜென்ஸ் (pathogens) என்று பொதுவாய் சொல்லப்படும் பாக்டீரியாக்கள் தான் நமக்கு எதிரிகள். அதற்காக எல்லா பாக்டீரியாக்களுக்கும் சேர்த்து ஒரே அடைமொழியா? இது ரொம்ப அநியாயம்.

நீ பாதி நான் பாதி கண்ணே..

உண்மையில் மனிதர்களின் வாழ்வு துவங்கிய அந்தக் காலத்தில் இருந்தே நமது செல்களுக்கும் மைக்ரோபயோம் குழுக்களுக்கும் இடையில் கூட்டணி உறவு மலர்ந்திருக்கிறது.

தாயின் கருப்பைக்குள் பாக்டீரியாக்களே இல்லை. குழந்தை கருப்பையில் இருந்து பிறப்புக் குழாய் மூலம் வெளியே வரும்போது வழியில் இருக்கும் காமென்சால் குழுக்கள் குழந்தையின் மேல் படிய ஆரம்பிக்கின்றன. அத்தோடு அவைகளின் பெருக்கம் துவங்குகிறது.

பிறகு குழந்தை தாயிடம் பால் குடிக்கும்போது, தந்தை மற்றும் உடன்பிறப்புகள் ஆசையோடு தூக்கிக் கொஞ்சும்போது, போர்வைகள், படுக்கை விரிப்புகள் என்று ..  பல தரப்பட்ட  தொடர்புகள் ஏற்படும்போது இன்னும் பல காமென்சால் குழுக்கள் தொற்றிக் கொள்கின்றன. நம் வாழ்வு முழுவதும் நம்மோடு கூடவே வாழ்கின்றன.

சிறப்பாக, நமது குடலிலே இவர்களின் ஆட்சி தான் நடந்து கொண்டிருக்கிறது. துளிக்  கூட ஆக்சிஜின் இல்லாத, நெருக்கடி நிறைந்த குடலின் உட்பக்கத்தில் இந்த அண்ணன்கள் உருவாகி அங்கேயே வாழ்ந்து அங்கேயே மடிந்து போகிறார்கள். யார் தப்பி வாழ்கிறார்? யார் முடிந்து போய்விட்டார் என்று கண்டுபிடிப்பது கஷ்டம். அத்துணை சிக்கலான வடிவமைப்பு குடல்.

ஆய்வாளர்கள் இதற்கு ஒரு வழி கண்டு பிடித்தார்கள். பாக்டீரியாக்களின் செல்களை எடுத்து சோதனை செய்வது கடினம். அவற்றின் மாதிரி மரபணுக் கூறுகளைப் (DNA, RNA strains) பிரித்தெடுத்து ஆய்வகத்தில் ஆக்சிஜின் செலுத்தினால் என்ன நடக்கும் என்று சோதனை செய்து பார்ப்பது இலகு என்று தெரிந்துவிட்டது.

ஒவ்வொரு காமென்சால் குழுவுக்கும் ஒரு தனி அடையாளம் இருக்கிறது. இந்த அடையாளத்தை வரிசைப்படுத்திப் பதிவு செய்து கொண்டே (sequencing) போய் ஒரு அட்டவணை தயாரித்தார்கள்.

நம் உடம்பில் எத்தனை வித்தியாசமான  மைக்ரோபயோம் குழுக்கள் இருக்கிறார்கள்? எவர் எவரோடு சேர்ந்து கூட்டணி வைத்திருக்கிறார்கள்? என்கிற கேள்விகளுக்குப் பதில் கிடைத்து விட்டது.

ஆய்வாளர்கள் அடுத்த கேள்விகளுக்கு வந்தார்கள்:  எந்த பாக்டீரியாக்கள்  செயல்படுகின்றன? என்னென்ன செயல்பாடுகள்? நல்ல காலமாய் மிகவும் சக்தியும் வேகமும் வாய்ந்த கணனிகள் இருந்ததில், ஒரு குழுவினர்  அமெரிக்காவிலும் அடுத்த குழுவினர் அய்ரோப்பாவிலும் ஆய்வுகள் துவங்கினார்கள்.

முடிவுகள்: நம் உணவின் செரிமானத்துக்கு  20,000 – 25,000 மனித மரபணுக்கள் உதவ, அதே செயல்பாட்டுக்கு 3,3 மில்லியன்கள் பாக்டீரியாக்களின் மரபணுக்கள் உதவுகின்றன என்று தெரிய வந்தது. அதுவும் 1000 க்கும் மேற்பட்ட வெவ்வேறான  பாக்டீரியாக்கள்!

சாப்பாடு செரிக்கிறதோ இல்லையோ, வேறு ஆச்சரியமான முடிவுகளும் இந்த ஆய்வுகளில் தெரிந்தன. ஒவ்வொரு மனிதரும் தனிப் பிறவிகள் . எந்த மனிதரின் செரிமான பாக்டீரியாக்களும் ஒரே மாதிரியாக இல்லை. அனைவருமே வித்தியாசங்கள் உள்ளவர்கள் என்று உறுதி ஆகியது – நீங்கள் இரட்டைப்பிறவியாய் இருந்தாலும் கூட.

அபூர்வ சகோதரர்கள் 

ஆய்வுகளின்படி இன்னும் சில சந்தேகங்கள் எழுகின்றன. நமது உடல் நலம், நம் சில செய்கைகள், ஏன் நம் விதி கூட (நமது சொந்த மரபணுக்களை விட) மைக்ரோபயோம்களின் மரபணு வேறுபாடுகளில் தான் தங்கியிருக்கிறதோ?

நமக்கு உதவும் பாக்டீரியாக்களின் மரபணுக்கள் வேறு உயிரினங்களில் இருந்து வந்திருக்கலாமோ?

1980 களிலேயே, விலங்கினங்களின் குடலில் B 12 விட்டமின் இருந்தால் தான் அவற்றின் செல்களால் சக்தியை உற்பத்தி செய்ய முடியும் என்று  ஆய்வுகள் உறுதி செய்திருந்தன. அதே நேரம், பாக்டீரியாக்கள் குடலில் இருக்கின்றன. செரிமானத்துக்கு உதவுகின்றன என்று தெரிந்தாலும் யாரும் பெரிதாக அலட்டிக் கொள்ளவில்லை.

சில ஆண்டுகளுக்கு முன் தான் ரெண்டு காமென்சால் அண்ணன்கள் பற்றித் தகவல்கள் வந்தன. ஒருவர் Bacteriods thetaiotaomicron. மற்றவர் Helicobacter pylori. சின்னவர்கள் தான். ஆனாலும் சிங்கங்கள்.

முன்னவரை (ச்செல்லமாய்.. ) தேட்டா அண்ணே என்று அழைப்போமா? தாவர உணவுகளில் இருக்கும் லேசில் செரிக்காத பெரிய, பெரிய கார்போஹைட்ரேட் துணுக்குகளை அனாயாசமாய் அவரால் உடைக்க முடியும். பிறகு சிறு குளுக்கோஸ் துகள்களாகவும் மற்றும் டக் என்று உட்கிரகிக்கக் கூடிய சர்க்கரையாகவும் மாற்ற முடியும். இந்த வலிமை அவரிடம் சிறப்பாக இருக்கிறது.

இந்த விஷயத்தில் மனித மரபணுக்கள் என்ன செய்கின்றன என்று பார்த்தால் அது அவர்களால் செய்யவே முடியாத வேலை என்று தெரிய வந்தது.

தேட்டா அண்ணன்கள், சுமார் 260 வகையான நொதிகளைக் (enzymes) கைவசம் வைத்திருப்பதால் அவர்களின் வேலை சுலபம் ஆகி விடுகிறது. (நொதிகள் செரிமானத்தை ஊக்குவிக்கும் ஒரு வேதிப் பொருள்.) நாம் உண்ணும் மாவு ப்பொருள் உணவுகள், பழவகைகளில் இருந்து வைட்டமின்களை உறிஞ்சி எடுக்க இந்த நொதிகள் அவசியம் தேவை.

நான் அவனில்லை 

இனி பைலோரி அண்ணன்கள் (Helicobacter pylori) கதை.

மிதமிஞ்சி, நோய் கொல்லிகளை (antibiotics) உட்கொண்டால் வயிற்றுப் புண் வரும் என்று ஆரம்பத்தில் நம்பிக் கொண்டிருந்தார்கள். அதுவும் NSAIDS போன்ற மருந்துகளால் இன்னும் ஆபத்து உண்டாகும் என்பதில் கருத்து வேறுபாடு இருக்கவில்லை.

1980 களில், பைலோரி அண்ணன்கள் தான் வயிற்றுப் புண்ணுக்குக் காரணம் என்று அறிவிப்பு வெளிவந்தது. ஆகவே அதற்கு ஏற்றபடி, சில குறிப்பிட்ட நோய் கொல்லிகளை, நோயாளிகளுக்குக் கொடுத்ததில் குறைந்தது  50 விழுக்காடு நோய் தணிந்தது.

அண்ணன்கள் மோசமான ஆட்கள்? பொறுமை. பொறுமை.

1998 களில் ஓர் உயிரியல் ஆய்வாளர், நான் 25 ஆண்டுகளாக இந்த பாக்டீரியாவைக் கவனித்து வந்திருக்கிறேன். இவர்கள் ஒரு வகை பத்தோஜென் (எதிரிகள்) என்று நினைத்திருந்தேன். ஆனால் உண்மையில் அவர்கள் ஒரு காமென்சால் (நண்பர்கள்) என்று அறிவிப்பு வெளியிட்டார்.

மேலும் தகவல்கள்: அண்ணன்களுக்கு அமிலங்கள் நிறைந்த நீச்சல் குளம் என்றால் ரொம்பப் பிடிக்கும். குடலின் உள்ளே இருக்கும் பல வகையான அமிலங்களை அவற்றின் செறிவு அளவு மீறிப் போகாமல் கட்டுப்படுத்துவதில் இவர்களுக்குப் பெரும் பங்கு இருக்கிறது.

உதாரணமாக, அண்ணன்களின் மரபணுவில் இருக்கும் ஒரு திரிபு (strain) தான் அமிலங்களைக் கட்டுப்படுத்தும் புரதங்களை உருவாக்குகிறது. இந்தத் திரிபு சில மனிதருக்கு ஒவ்வாமையை உண்டாக்குகிறது. அதன் விளைவால் அந்த மனிதர்களுக்கு வயிற்றுப் புண் வருவதில் ஆச்சரியம் இல்லை.

இருக்க, அண்மையில் கிடைத்த இன்னொரு தகவல்: இரண்டு ஹார்மோன்களை இவர்கள்  உற்பத்தி பண்ணுகிறார்கள். ஒருவர் பேர் கிரேலின் (Ghrelin). பசியைத் தூண்டுபவர் இந்த கிரேலின் என்றால் சாப்பிட்டது போதும். இனி தாங்காது என்று சிக்னல் கொடுக்கிற ஹார்மோன் பேர் லெப்டின் (Leptin).

கிரேலினும் லெப்டினும் நம் குடலில் சுரக்காவிட்டால் என்ன நடக்கும்? நினைத்துப் பார்க்கவே பயமாய் இருக்கிறது. 

ஒய்வு பெற்ற முன்னாள் ராணுவ வீரர்கள் 92 பேரை இரு குழுக்களாகப் பிரித்து ஒரு சோதனை நடத்தினார்கள். பைலோரி அண்ணன்களை முழுதாகவே காலி பண்ணும் நோய் கொல்லி மருந்துகளை ஒரு குழுவுக்குத் தொடர்ந்து கொடுத்தார்கள். மருந்து சாப்பிட்டவர்கள் எப்போ பார்த்தாலும் பசிக்கிறது என்றார்கள். எது கொடுத்தாலும் சாப்பிட்டுக் கொண்டே இருந்தார்கள். மற்றவர்கள், என்னடா இது? என்று ஆச்சரியத்தோடு பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்கள்.

பசங்க

இரண்டு மூன்று தலைமுறைகளுக்கு முன்பு அமெரிக்காவின் 80 சத வீதமான மக்களுக்கு இந்த காமென்சால் பாக்டீரியாக்கள் (பைலோரி அண்ணன்கள்) அவர்கள் உடம்பில் இருந்திருக்கிறது. இன்று 6 சத வீதத்துக்கும் குறைவான குழந்தைகளுக்கு மட்டுமே இந்த வாய்ப்பு அமைந்திருக்கிறது.

பெருவாரியான அளவில் மக்கள் நோய் கொல்லி மருந்துகளை உட்கொள்வதால் உடலில் இருக்கவேண்டிய நுண்ணுயிர்களின் அளவு குறைந்துவிட்டது.

இன்னொரு காரணம்  சிசேரியன் முறையில் நடக்கும் பிரசவம். இயற்கையான முறையில் பிறப்புக் குழாய் வழியாக வரும்போது காமென்சால் பாக்டீரியாக்கள் குழந்தை மேல் படிகின்றன என்று குறிப்பிட்டோம். இந்தப் பாக்கியம்  சிசேரியன் வழி குழந்தைகளுக்கு மறுக்கப்படுவது இன்னோர் காரணம். (சிசேரியன் முறைப் பிரசவங்கள் அமெரிக்காவில் 30 விழுக்காடு. ஒரு குழந்தை பெற மட்டுமே அனுமதியுள்ள சீனாவில் கிட்டத்தட்ட 60 விழுக்காடு.)

வைரஸ்களை அழிக்கவேண்டும் என்பது நல்ல நோக்கம். அதற்காக குழாயில் வரும் குடிநீரில் நுண்ணுயிர் கொல்லிகளை ஏகப்பட்ட அளவு கலந்து விடுகிறார்கள். விளைவு: எல்லார் உடலிலும் இருக்கவேண்டிய நுண்ணுயிர்களின் அளவு குறைகிறது அல்லது இல்லாமலேயே போய் விடுகிறது. இதுவும் ஒரு காரணம்.

15 வயதுக்கு மேற்பட்ட இளந்தலைமுறையினரில் பெருவாரியானோர் Otitis media என்கிற காதில் ஏற்படும் அழற்சித் தாக்கத்தால் பாதிக்கப் பட்டிருக்கிறார்கள். அடுத்து பருமனான உடல்வாகு. இவ்வகை உடல்நலக் கேடு, குறைபாட்டுக்கும் பாக்டீரியாக்களின் பற்றாக் குறைக்கும் நெருங்கிய தொடர்புகள் இருப்பதாக ஆய்வுகளில் தெரிகின்றன.

புரியாத புதிர் 

இந்த இரண்டு நுண்ணுயிர்களையும் ஆகா..ஓகோ என்று இதுவரை புகழ்ந்து தள்ளியிருக்கிறோம்.

இருந்தும் ஓரு கேள்வி. நம் சொந்த செல்கள், நோய் எதிர்ப்பு சக்தியைக் கவனமாகவும் தீவிரமாகவும் செயல்படுத்துகின்றன என்றால் நுண்ணுயிர்களில்  நல்லவர்கள் யார், கெட்டவர்கள் யார் என்று எப்படி அவை கண்டு பிடிக்கின்றன? 

அல்லது நம் செல்களுக்கும் வெளியில் இருந்து வந்து குடியிருக்கப் பார்க்கும் நுண்ணுயிரிகளுக்கும் இடையில் யுத்தம் இடைவிடாமல் நடந்து கொண்டே இருக்கிறதா? 

அதுவும் குடல் உறுப்புக்கு மட்டும் அப்படி என்ன சிறப்பு சலுகை? 

இது வரை பதில் இல்லை.

ஆறு மனமே ஆறு

நம் நோய் எதிர்ப்பு சக்தி இன்றைய நிலையை அடைய சுமார் 2 லட்சம் ஆண்டுகள் தேவைப்பட்டிருக்கிறது. இந்த இடைவெளியில் எத்தனையோ தவறுகள், சீரமைப்புகள் என்று ஏகப்பட்ட குளறுபடிகள்  நிச்சயம் நேர்ந்திருக்கும்.

தீவிரமாகவும் செயல்பட முடியாது.(உணர்ச்சி வேகத்தில் சொந்த உறுப்புகளையே (திசுக்களை) வெட்டித் தள்ளியிருப்பார்கள்.) சாந்தமாக இருக்கவும் முடியாது. (பத்தோஜென்கள் சீவித் தள்ளியிருப்பார்கள்.)

உதாரணமாக, நம் உடம்பில் இருக்கும் T – செல்களை எடுத்துக் கொள்வோம். பத்தோஜென்கள் நம் உடம்பில் ஊடுருவிக் கொண்டே  இருக்கிறார்கள். பலத்த சேதம் உண்டாக்குகிறார்கள். அதன் விளைவு: உடம்பில் வீக்கம், சிவப்பு நிறத்தில் தோல் நிற மாற்றம், உடல் வெப்பம் கூடுகிறது. காய்ச்சல் அது இது என்று பலவித உபாதைகள் ஏற்படுகின்றன.

நோய் எதிர்ப்பு சக்தி, T – செல்களை உருவாக்குகிறது. இவர்கள் பத்தோஜென் பயங்கரவாதிகளோடு சண்டை போட்டு ஊடுருவலை  முறியடிக்கிறார்கள். வெற்றிக் கொடி நாட்டினாலும் அவர்களின் கோபம் அடங்குவதில்லை. வெறியோடு நம் சொந்த திசுக்களையே அழிக்கப் பார்க்கிறார்கள்.

நோய் எதிர்ப்பு சக்தியின் கட்டுப்பாட்டு நிலையத்தில் இருந்து அடுத்த கட்டளை பறக்கிறது. உடனடியாய் T – ஒழுங்கு செல்களை (T – regulatory cells) உற்பத்தி செய்து அனுப்புங்கள். இந்தப் பயல்களை அடக்க வேண்டி இருக்கிறது. அவசரம். அவசரம். (இந்த செல்கள் மிலிட்டரி போலீஸ் மாதிரியான செல்கள்.)

இவ்வளவு களேபரம் நடந்து கொண்டிருக்கிற நேரத்தில், ஓர் புது அண்ணன் களத்துக்கு வருகிறார்.

சிங்கம் 3

1990 களில் நடந்த ஆய்வுகளில் ஒரு குறிப்பிட்ட மூலக்கூறு T – ஒழுங்கு செல்களை உருவாக்கம் செய்ய நோய் எதிர்ப்பு சக்திக்கு ஊக்கம் கொடுக்கிறது என்று கண்டு பிடித்தார்கள். இந்த மூலக்கூற்றை சுமந்து வரும் பாக்டீரியாவின் பேர் B – fragilis. இந்த பிராகி அண்ணன் வித்தியாசமானவர். சுமார் 70-80 சத வீதமான மக்களின் உடலில் (குடல் பகுதியில்) இந்த அண்ணன் இருக்கிறார்.

நோய் எதிர்ப்பு கட்டுப்பாட்டு நிலையத்துக்கு இந்த அண்ணன் பற்றித் தெரிந்தே இருக்கிறது. இவரை ஒன்றும் செய்யக்கூடாது என்று T – ஒழுங்கு செல்களுக்கு கட்டளை கொடுக்கப் பட்டிருக்கிறது. அதே நேரம் குறிப்பிட்ட மூலக்கூறு இல்லாத இந்த வகை பாக்டீரியாக்களை மிலிட்டரி T – செல்கள் அழித்துவிடுகின்றன.

இந்த அண்ணன்களும் மிகவும் குறைந்து போய்விட்டார்கள். நம் உடலில் இவர்கள் சுமந்து திரியும் மூலக்கூற்றின் பற்றாக் குறையால் multiple sclerosis, (மூளை மற்றும் முள்ளந்தண்டு பாதிப்பு) diabetes type 1 (சர்க்கரை வியாதி) இவைகள் 7 -8 மடங்குகள் அதிகமாகிவிட்டன என்று புள்ளி விவரங்கள் சொல்கின்றன.

மேலே குறிப்பிட்ட அதே காரணிகளால் இந்த பாக்டீரியாவும் மற்ற இரண்டு பாக்டீரியாக்கள் போல அழிந்து கொண்டிருக்கின்றன. நம் வாழ்க்கையை நாமே அழித்துக் கொள்கிறோமா?

இன்னும் விடை தெரியாத கேள்விகள் இருக்கின்றன.

கொடி அசைந்ததும் காற்று வந்ததா? காற்று வந்ததும் …

தொடர்புகள்..  தொடர்புகள்..  என்று ஆய்வாளர்கள் சுட்டிக் காட்டுகிறார்கள். அதாவது நோய்களுக்கும் பாக்டீரியாக்களுக்கும் உள்ள தொடர்புகள் தெளிவாகவே தெரிந்தாலும் எது முதலில் வந்தது என்று அறுதியிட்டு அவர்களால் சொல்ல முடியவில்லை.

உதாரணமாக, மேலே சுட்டிக்காட்டிய பாக்டீரியாக்களின் பற்றாக் குறையால் நம் உடலின் நோய் எதிர்ப்பு சக்தி குறைந்துவிட்டதா?

அல்லது, நம் உடலின் நோய் எதிர்ப்பு சக்தி குறைந்து போய்விட்டதால் இந்த பாக்டீரியாக்கள் நம் உடலில் அருகிப் போய்விட்டனவா?

எது உண்மை?

முதலாவது தான் உண்மை என்கிறார் ஒரு ஆய்வாளர். இருந்தாலும் அதை நிரூபிக்க இன்னும் நீண்ட தூரம் பயணிக்க வேண்டி இருக்கிறது.

தவிர, இப்போது மூன்று பாக்டீரியாக்களை மட்டுமே யார் அவர்கள் என்று கண்டு பிடித்திருக்கிறோம். இன்னும் எத்தனை பேர் இருக்கிறார்களோ? நம் முன்னே இருக்கும் பெரும் சவால் அது என்கிறார் அவர்.

ஆயிரக்கணக்கில் வெவ்வேறான பாக்டீரியாக்கள் நம் செரிமானப் பாதையில் குடியிருக்கின்றன என்று ஏற்கெனவே அறிந்திருக்கிறோம்.

பதில்கள் வந்து சேர எத்தனை நாள் ஆகுமோ? பேசாமல் சம்பந்தப்பட்டவர்களிடமே நேரடியாகக் கேட்டுவிடுவோமா?

அண்ணே பாக்டீரியா, நீங்க நல்லவரா கெட்டவரா?

…………………………………………………………………

Scientific American, June 2012 இதழில் Jennifer Ackermann எழுதிய கட்டுரையின் தழுவல் மொழிபெயர்ப்பு இது.



நான் யார்?

குடியிருந்த கோயில் படத்தில், நான் யார்? நீ யார்? நாலும் தெரிந்தவர் யார், யார்? என்று எம்ஜிஆர் பாடுவார். மற்றவர்கள் பதில் சொல்ல முடியாமல் முழிப்பார்கள். நான் ரசித்த காட்சி அது. நல்ல கேள்வியும் கூட. ஆனால் படத்தில் கடைசி வரை பதிலே இல்லை.

இந்தக் கேள்விக்குப் பதில் சொல்ல முனைகிறார் பேராசிரியர், ஜான் வெஸ்டர்ஹொப் (Jan Westerhoff). அவரின் கட்டுரை என் பார்வையில்:

நான் யார் என்பது கடினமான கேள்வி தான்.
நான் என்பதற்கு என்ன ஆதாரம்? நான் சிந்திக்கிறேன். ஆகவே நான் இருக்கிறேன். இது பிரஞ்சு கணித இயல் அறிஞரும் தத்துவப் பேராசிரியருமான ரெனே டெஸ்கார்ட் (Renė Descartes) சொன்ன விளக்கம்.

நான் குழந்தையாய் இருந்தபோது, பிறகு பள்ளிப்பருவ வயதில், இன்னும் இளைஞன்/இளைஞி… என்று இப்படியே வயது ஏறிக் கொண்டே போனாலும், நடந்த சம்பவங்கள், என் நடத்தைகள், மற்றவர்களின் நடத்தைகள், பேச்சுகள் மனதில் இன்றும் இருக்கின்றன. நாளையும் இருக்கும். அதற்கு அடுத்த நாளும் .. இருக்கத்தான் போகின்றன.

ஆகவே இந்த நினைவுகள் ஒரு தொடர்ச்சியாகவும் மாறாமலும் இருப்பதால் நான் என்னும் நினைப்பு உண்டாகிறது. (உதாரணமாக, ஐந்து வருஷம் முன்னே இருந்த நான் தான் இப்போதும் இருக்கிறேன். இன்னும் ஐந்து வருஷம் போனாலும் அதே போலத்தான் இருப்பேன்.) இது முதலாவது காரணம்.

வெளி உலகத்தில் எப்போதுமே களேபரம் தான். ஏதோ ஒன்று ஓடுகிறதா? அழுகை சத்தமா அது? சிரிக்கிறார்களா? பலர் ஓடுகிற மாதிரி இருக்கிறதே? என்று வித்தியாசமான காட்சிகள், நடப்புகள், சத்தங்கள்… புரியாமல் தத்தளிக்கிறோம்.

நம் மூளை உதவிக்கு வருகிறது. முன்பு அது பதிவு செய்து வைத்திருந்த சம்பவங்களை இப்போது நாம் பார்க்கும், கேட்கும், நடப்புகளோடு ஒப்பிடுகிறது. ஒரு ஒழுங்கை ஏற்படுத்துகிறது.

இப்போது நமக்குப் புரிகிறது. ரயில் வண்டி ஓடுகிறது. அது நம் குழந்தை அல்லது அடுத்த வீட்டு சாத்தான். (எப்ப பாத்தாலும் முரண்டு பிடிக்கும். அழும்.) அவர்கள் எனக்குத் தெரிந்த வேலைவெட்டி இல்லாத பயல்கள். ஏதோ சொல்லிச் சிரிக்கிறார்கள். அவர்கள் அம்மா, அப்பா வேலைக்கு ஓடுகிறார்கள்… புரிகிறது.

மூளையின் உதவியால் நான் சிந்திக்கிறேன். நான் என்னும் சிந்தனை உருவாகிறது. இது இரண்டாவது காரணம்.

அடுத்து, நாங்கள் எந்த நேரமும் எதிர்வினை (reaction) ஆற்றிக் கொண்டே இருக்கிறோம். பசித்தால் சாப்பிடுகிறோம். தாகம் எடுத்தால் கோக் வேண்டாம். பெப்சி என்கிறோம். செல்போனை மீட்டுகிறோம். மயங்கிப் போகிறோம்.

அதாவது, நம் உடம்பு எப்போதும் ஒரே மாதிரி இருப்பதில்லை. மனசு அதைவிட லோல் படுகிறது. ஆகவே நம் இருப்பு என்பது நம்மை
யோசிக்க வைக்கிறது. ஏதாவது செய்ய வைக்கிறது. நான் எனும் நினைப்புக்கு இது மூன்றாவது காரணம்.

கோர்க்கவோ, திரிக்கவோ?

ஒரு முத்துமாலையின் சரம் போல நான் இருக்கிறது என்று ஒரு கொள்கை உளவியலில் இருக்கிறது. அனுபவங்கள், முத்துக்கள் போல நான் என்னும் சரம் ஊடாகக் கோர்க்கப் பட்டிருக்கின்றன என்பது இதன் பொருள்.

துக்கம், கோபம், மகிழ்ச்சி என்று இப்படிப் பல உணர்வுகள் (அனுபவக் கூறுகள்) எப்போதும் நம்மைப் பாதித்துக் கொண்டே இருக்கின்றன. காலம் ஓடினாலும் தாக்கம் இருக்கிறது. முத்துக்களின் தன்மைகள் எப்படி இருந்தாலும் அவை கோர்க்கப்பட்டிருக்கும் சரம் அப்படியே இருக்கிறதே. அந்த சரமா நான்? இந்த எடுத்துக்காட்டில் குறை இருக்கிறதே.

கயிறு போல நான் இருக்கிறது என்பது இன்னொரு கொள்கை. அதாவது, நான் என்பது எல்லா அனுபவங்களும் ஒன்றோடு ஒன்று சேர்ந்து கயிற்றின் நார்கள் போல் பிணைந்திருக்கின்றன என்பது இந்த உதாரணம். நான் என்பது எண்ணங்கள் ஒன்றின் மேல் ஒன்றாகப் படிந்த அடுக்குகள்.

இந்த எடுத்துக்காட்டிலும் தவறு உண்டு. நான் யோசிக்கிறேன் என்று வைத்துக் கொண்டால், எனது ஒரு பகுதியா சிந்திக்கிறது? என் முழு மனதும் ஒருமுகமாய் சிந்திக்கிறதே. ஒரு தனி நார் கயிறாகாது. ஆகவே இந்த உதாரணப்படி, மனத்தின் ஒரு பகுதி மட்டும் சிந்திக்கிறது என்று தவறான முடிவுக்கு நாம் வந்துவிடலாம்.

மேல் சொன்ன, முழுமை பெறாத இரண்டு உதாரணங்களோடு திருப்திப்பட வேண்டிய கட்டாயத்தில் இன்று இருக்கிறோம். உளவியல் ஆய்வுகள் கயிறு உதாரணத்தை நெருங்கித் தோன்றுகின்றன. ஆயினும் எந்த முடிவுக்கும் வந்த பாடில்லை.

கண்ணில் கண்டதெல்லாம் காட்சியா ..

நம் மூளை நம்மைச் சுற்றி நடக்கும் செயல்பாடுகளை ஒழுங்கமைக்கிறது என்று மேலே கண்டோம். அதிலும் ஒரு பின்னடைவு இருக்கிறது. ஒளி, ஒலியை விட வேகமாகச் செல்லும் என்று நமக்குத் தெரியும்.

அப்படியானால், ஒருவர் பேசுவதற்கு வாயசைத்தால் அது நமக்கு முன்னமே தெரிய வேண்டும். அவர் பேச்சு வந்து சேரக் கொஞ்சம் தாமதம் ஆகவேண்டுமே. அப்படி நடப்பதில்லை. அவர் வாயசைப்பதும் சொல்லுவதும் ஒரே நேரத்தில் நமக்குத் தெரிகின்றனவே. என்ன காரணம் ?

இங்கே மூளை சிறப்பாக நாடகம் ஆடுகிறது. ஒளியை முதலில் உள்வாங்கிக் கொண்டாலும் ஒலி வந்து சேரும்வரை காத்திருக்கிறது. இந்தக் கால இடைவெளி நமக்குத் தெரியவே தெரியாது. (ஏனென்றால் நாம் மூளையை முழுதாக நம்பியிருக்கிறோம்.) பின்பு இரண்டையும் கலந்து ஒன்றாய் வெளியிடுகிறது.

மேற்படி விளக்கத்தை நாம் ஏற்றுக் கொண்டாலும். அதிலும் கோளாறுகள் இருக்கின்றன. Beta phenomenon என்பதை எடுத்துக் கொள்வோம். இது ஒரு நூதனமான நிகழ்வு. ஆனால் மிகவும் எளிமையான ஒரு செயல்பாடு.

ஒரு பிரகாசமான புள்ளியை ஓர் கணம் திரையில் ஒரு மூலையில் மின்ன விட்டு, அடுத்த கணம் அதன் எதிர் மூலையில் அது போல இன்னோர் பிரகாசமான புள்ளியை மின்ன விட்டுப் பார்த்தால், முதல் புள்ளி இரண்டாவது புள்ளியையே நோக்கி நகர்வது போலத் தெரியும்.

இதை மேல் சொன்ன முறையில் இப்படி சொல்லலாம். நம் மூளை இரண்டு புள்ளிகளையும் பதிவு செய்து அவற்றின் இடைவெளியில் மாயப்புள்ளிகளை உருவாக்கி முதல் புள்ளி இரண்டாவது புள்ளியை நோக்கி நகர்வது போல் ஒரு தோற்றத்தை உருவாக்குகிறது. சரி. ஏற்றுக் கொள்ளலாம்.

இப்போ மின்னும் புள்ளிகளின் வண்ணத்தை மாற்றினால் என்ன நடக்கும்? உதாரணமாக, முதலில் ஒரு சிவப்புப் புள்ளி மின்னுகிறது. எதிர் மூலையில் பச்சைப் புள்ளி மின்னுகிறது. பார்ப்பவர்களுக்கு இரண்டுக்கும் நடுப் புள்ளியில் சிவப்பு பச்சையாக மாறுவது போல் தெரியும்.

கேள்வி என்னவென்றால், பச்சை நிறப் புள்ளி ஒரு தடவை மின்னி மறைந்து விட்டாலும், அது மீண்டும் தோன்றும் முன்னரே, இரண்டு புள்ளிகளை இணைக்கும் கோட்டின் நடுப் புள்ளியில் இருந்து பச்சை வண்ணம் ஆரம்பிக்கிறது. மூளைக்கு, இனி பச்சை வண்ணம் தான் மின்னப் போகிறது என்று எப்படித் தெரியும்?

இதை இந்த முறையில் விளக்கலாமோ? சிவப்புப் புள்ளியை முதலில் உள்வாங்கிக் கொள்கிறது. பச்சை வரும் வரை காத்திருக்கிறது. வந்தபிறகு, இரண்டுக்கும் நடுப் புள்ளியில் இருந்து சிவப்பை பச்சையாக மாற்றி விடுகிறது. இரண்டு புள்ளிகளையும் அதன் பின்னரே அந்தந்த இடத்தில் தெரிய வைக்கிறது.

ஆனால்?… ஒரு காட்சியைத் தூண்டி உருவாக்க, ஒரு குறிப்பிட்ட கால எல்லை தேவை. அதுவும் இயற்பியல் ரீதியாக சாத்தியப்படும் கால இடைவெளிக்குள் (physically possible time interval) மட்டுமே நடந்தாக வேண்டும். இங்கே மின்னும் புள்ளிகளின் ஒளி நம் மூளையை அடைந்து அங்கே பகுப்பாய்வு செய்யப்பட்டு மீண்டும் நான் என்னும் நமக்கு மாஜிக் காட்ட மூளைக்கு அதிக நேரம் எடுக்குமே.

ஆகவே இந்த விளக்கம் திருப்திகரமாக இல்லை.
Beta phenomenon என்பதை வேறு வழியில் தான் நாம் புரிந்து கொள்ள முடியும்.

மனசு தடுமாறும் அது நெனச்சா நிறம் மாறும் …

ஒருவேளை, உலகின் நிகழ்வுகளை ஒருமுகமாக்கி, நம் மூளை ஓரே ஒரு காட்சி தான் காட்டுகிறது என்று நினைப்பது தப்போ? நம் மூளையின் நியூரான்கள் (neurons) ஒரு பொது அணியாக இல்லாமல் பல்வேறு அமைப்புகளாக செயல்படுகின்றனவா? பல்வேறு உணர்வு நிலைகள் உருவாகின்றனவா? ஒரே ஒரு மனம் என்பது தப்பான கருத்தா? வித்தியாசமான மனநிலைகள் (different mental processes) தோன்றிக் கொண்டே இருக்கின்றனவா?

பொதுவான மனம் என்று ஒன்றுமே இல்லை என்கிற முடிவுக்கு நாம் வந்துவிட்டால், Beta phenomenon நிகழ்வை விளக்க, நேரம் அது இது என்று எதுவும் தேவைப்படாது.

இதை இன்னொரு உதாரணம் மூலமும் விளக்கலாம். இந்த வசனத்தைப் பாருங்கள். அந்த மனிதர் வெளியே வந்தார், அவர் சாப்பிட்ட பிறகு.

நமக்கு சொல்லப்பட்ட வரிசை குழப்பத்தை உருவாக்கினாலும் சுதாரித்துக் கொள்கிறோம். ஏனென்றால் நமக்குக் கால வரிசை முக்கியம். முதலில் அவர் சாப்பிட்டார். பிறகு வெளியே வந்தார்.

மூளை ஒவ்வொரு சொல்லையும் கணக்கில் எடுத்து பிறகு கால வரிசைப்படி ஒழுங்குபடுத்தி நாம் புரிந்து கொள்ள உதவுகிறது. என்றாலும் …

அந்த விளக்கத்தை விட , பல நியூரான் அமைப்புகள் தோன்றி ஒவ்வொரு சொல்லையும் உள்வாங்கிய பிறகு அப்படியே படம் காட்டுகின்றன. நாம் ஒவ்வொரு சொல்லையும் நமக்குப் புரிகிற கால வரிசைப்படி எடுத்துக் கொள்கிறோம். இப்போ நமக்குப் புரிகிறது.

உளவியல் ஆய்வுகள், இந்த விளக்கத்துக்குத் தான் ஆதரவாய் நிற்கின்றன.

ஆட்டுவித்தால் யாரொருவர் ஆடாதாரே கண்ணா…

ஒரு உளவியல் ஆய்வு நடத்தினார்கள். ஒரு தன்னார்வலர் (volunteer) கணனி முன் உட்கார்ந்திருக்கிறார். கணனியின் திரையில் 50 சிறிய பொருட்கள் தெரிகின்றன. அவர் கணனி சுட்டி (mouse) மூலம் ஒவ்வொரு பொருளாய்த் தொட்டுக் கொண்டே போகலாம். 30 வினாடிகளுக்கு ஒரு தடவை, ஆய்வாளர் ஒரு குறிப்பிட்ட பொருளைத் தொடுங்கள் என்பார். அதைத் தொடவேண்டும்.

ஆய்வாளரும் கணனி முன் உட்கார்ந்திருக்கிறார். அவருக்கும் முன்னையவரின் அதே கணனி நிரல் தான். வித்தியாசம் என்னவென்றால், இவரால் தன்னார்வலரின் கணனி சுட்டி அசைவைத் தன் கணனி சுட்டி மூலம் கட்டுப்படுத்த முடியும். இந்த விஷயம் முன்னவருக்குத் தெரியாது.

உதாரணமாய், ரோஜாப்பூவை ஆய்வாளர் தொடப் போகும்போது (30 வினாடிகள் முடிய ஒரு சில வினாடிகள் இருக்க) ஆய்வாளர், ரோஜாபூவைத் தொடுங்கள் என்கிறார். முதலாமவரின் திரையிலும் ரோஜாப்பூ தொடப்பட்டுவிட்டது. நினைவிருக்கட்டும். முதலாமவர் தொடவில்லை. ஆய்வாளர் தான் தன் சுட்டி மூலம் தொட்டார்.

முதலாமவரிடம் கேட்டபோது, ரோஜாப்பூ என்று காதில் கேட்டதும் நான் தொட்டுவிட்டேன் என்கிறார். அவர் பொய் சொல்லவில்லை. அவர் அப்படி நினைத்திருக்கிறார். இதில் தெரிவது: நம் மூளை, தன்னுடைய நடவடிக்கைகளை மறைத்துக் கொள்கிறது. உண்மை வேறாக இருக்க, இன்னொரு காட்சியை உருவாக்குகிறது. மூளை ஏன் பொய் சொல்லவேண்டும்?

(இந்த ஆய்வு American Psychologist,, vol 54, page 480 இல் குறிப்பிடப் பட்டிருக்கிறது.)

இதுவரை நாம் நம்பிக்கொண்டிருக்கும் (ஒரு) மூளை, (ஒரு)மத்திய செயல்பாட்டு அமைப்பு என்னும் கொள்கையை புதிய ஆய்வுகள் கேள்விக்குள்ளாக்குகின்றன.

வாழ்வே மாயம்?..

நியூரான் அமைப்புகள் என்பது ஒவ்வொரு கணமும் தோன்றிக் கொண்டே இருக்கின்றன. பிறகு மறைந்து விடுகின்றன. இந்தத் தொடர்ச்சி நடந்து கொண்டே இருப்பதால் இந்தக் கோர்வை நான் என்னும் மயக்கத்தை உருவாக்குகிறது.

நான் மாற்றங்கள் எதுவும் இல்லாத ஒரே ஒரு ஆள் . என் அனுபவங்கள் எல்லாம் உண்மை என்று நினைப்பது …

யோசித்துப் பார்த்தால், நான் என்று நாம் நினைத்துக் கொண்டிருக்கும் கருத்தே சந்தேகமாக இருக்கிறது.

நான் என்பதே ஒரு மாயை . அதே சமயம், நமது வாழ்க்கைக்கு இந்த மாயை அவசியமான ஒன்றாகவும் இருக்கிறது.

நிற்பதுவே, நடப்பதுவே, பறப்பதுவே, நீங்களெலாம் சொப்பனந் தானோ? மகாகவி மட்டுமா பாடுகிறான்?

…………………………………………………………………………………..

NewScientist, 23 February 2013 இதழில் வெளிவந்த Durham பல்கலைக்கழக உளவியல், தத்துவப் பேராசிரியர், Jan Westerhoff எழுதிய கட்டுரையின் தழுவல் மொழிபெயர்ப்பு மேலே.

உலகம் பிறந்தது எனக்காக?

புல்லாகிப் பூடாய், புழுவாய் மரமாகி … இன்று மனிதராய் வந்து நிற்கிறோம். எப்படி சாத்தியமாயிற்று? எல்லாம் கூட்டுறவு தான்.


சுயநலமா? பொதுநலமா? சொல் மனமே. 

(பேராசிரியர் மார்ட்டின் நோவாக் எழுதிய கட்டுரையை என் கோணத்தில் அணுகியிருக்கிறேன்.)

2011 களில் ஜப்பான் பூக்குஷீமா அணு உலையில் ஏற்பட்ட அணுக்கசிவு.
எவரும் அந்த நிலப்பரப்பில் கால் வைக்கக் கூட அஞ்சுகிறார்கள்.
ஒரு 20 வயது வாலிபன் சொல்கிறான்: நான் உள்ளே போய் என்னால் முடிந்ததை செய்கிறேன்.
அந்த நிலத்தின் மேல் அடிக்கும் காற்றிலேயே நஞ்சு கலந்திருக்கிறது.
கதிரியக்கம் உடலில் ஊடுருவினால் புற்றுநோய் மட்டுமா வரும்?
அவனால் குடும்ப வாழ்க்கை வாழ முடியாது.
குழந்தைப் பாக்கியமே இருக்காது.
இருந்தும், ஏன் அவன் பிடிவாதமாய் நிற்கிறான்?

இப்படி மனிதர்களை நாம் பார்த்திருக்கிறோம். எனக்கு எது நடந்தாலும் நடக்கட்டும். மற்றவர்களுக்கு உதவ வேண்டும் என்கிற முனைப்பில் ஏன் இவர்கள் நடந்து கொள்கிறார்கள்?

மற்றவர்களுக்கு உதவுவது ஒரு பக்கம் இருக்க, தன்னையே அழித்துக் கொள்ள நினைக்கிறார்களே. ஏன் இப்படி?

சுயநலம் தான் வாழ்க்கையின் அடிநாதம் என்று இன்றைய உலகத்தில் பெருவாரியான மக்கள்  நினைத்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். என் பிள்ளை, என் பணம், என் சொத்து… என்று இப்படியே வாழ்க்கை போகிறது.

நீதிநெறிகள் பள்ளியில் படிப்பதோடு சரி. எல்லாருக்கும் திருக்குறளை மேற்கோள் காட்டுவதில் ஒரு சிலிர்ப்பு. அரசியல் கூட்டங்களில், தொலைக்காட்சி விவாதங்களில் மட்டுமல்ல, எங்கு பார்த்தாலும் திருவள்ளுவர் இருக்கிறார். வெளியே வந்துவிட்டால் உலகம் வேறு மாதிரி இருக்கிறது.

நாம் உயிரியலுக்குள் புகுந்து பார்ப்போமா?

டார்வினின் கோட்பாட்டில் சுயநலமும் பொதுநலமும் 

உயிரியலில் அன்று டார்வின் முன்வைத்த படிநிலை மாற்றக் கோட்பாடு (Theory of Evolution) சரி தான் என்று ஆதாரங்கள் கிடைத்துக் கொண்டே இருக்கின்றன. ஆனால் அவர் சொன்ன விளக்கம் சரி தானா?

மாறிக்கொண்டே இருக்கும் சூழ்நிலைகளுக்கு ஏற்றபடி நின்று தாக்குப் பிடிக்கும் உயிரினங்களைத்தான் இயற்கை தேர்ந்தெடுக்கிறது. அவைகள் தான் தொடர்ந்து வாழும். சந்ததியைப் பெருக்கவும் முடியும்.

இந்தக் கருத்தை இன்னும் தீவிரமாக யோசித்தால், சுயநலம் தான் வாழ்வுக்கு  அடிப்படை என்கிற முடிவுக்கு இலகுவாக வந்துவிடலாம்.

ஆகவே டார்வினின் கருத்துப்படி, பிறர்நலம் கருதும் பண்புகள் எப்போதே அழிந்து போயிருக்க வேண்டுமே. ஏன் அவை இன்னும் நிலைத்து நிற்கின்றன?

பேராசிரியர் மார்ட்டின் நோவாக், பொதுநலம் என்பது வாழ்க்கையின் ஒரு அதி முக்கியமான பகுதியாய், ஒரு இணையாய் இழையோடிக் கொண்டிருக்கிறது. அதை நாம் கவனிக்கத் தவறிவிட்டோம் என்கிறார்.

கணித அடிப்படையில் சுயநலமும் பொதுநலமும் 

அவர், கணிதத்தின் ஓர் அங்கமான, தர்க்க இயலின் ஒரு சுவாரஸ்யமான புதிரை (Prisoners Dilemma) உதாரணம் காட்டுகிறார்.

ஒரு குற்றத்துக்காக, சந்தேகத்தின் பேரில் கைது செய்த இருவரை வெவ்வேறு அறைகளில் வைத்து விசாரிக்கிறார்கள். இருவருக்கும் இடையில் எந்தத் தொடர்பும் இல்லை.

காவல் அதிகாரி அவர்களுடன் தனித்தனியாகப் பேரம் பேசுகிறார்:

  • Plan A:  நீ குற்றமே செய்யவில்லை. உன் நண்பன் தான் செய்தான் என்று நீ சொல்லலாம். அதே சமயம், உன் நண்பன் எதுவும் பேசாமல் அமைதியாய் இருந்தால் உனக்கு ஒரு ஆண்டு ஜெயில்  மட்டுமே. நண்பனுக்கு 4 வருஷம் தீட்டிவிடுவோம். 
  • Plan B:  நீங்கள் ரெண்டு பேருமே ஆளுக்காள் அவன் தான் செய்தான். நான் அல்ல என்று சத்தம் போட்டுக் கொண்டே இருக்கலாம். பிரச்னை இல்லை. அப்படி நிலைமை வந்தால், ரெண்டு பேருக்குமே 3 வருஷ ஜெயில் தண்டனை.
  • Plan C:  ரெண்டு பேருமே குற்றத்தை ஒப்புக்கொண்டு எங்களோடு ஒத்துழைத்தால் ரெண்டு பேருக்கும் 2 வருஷ ஜெயில் மட்டுமே.

எப்படி வசதி? என்று கேட்டுவிட்டு, இருவரும் யோசிக்க அவகாசம் கொடுக்கிறார். 

நீங்கள், அந்த இருவரில் ஒருவராய் இருந்தால் என்ன செய்வீர்கள்? Plan A, B, C யில்எந்த பிளான் சிறந்தது? கேள்வி அது தான். 

நமது அனுபவத்திலே, அதாவது ஒருத்தனையும் நம்பக்கூடாது என்னும் சித்தாந்தத்தில் (சுயநலம்) பேசாமல் இருந்தால் ஆபத்து. நண்பன் நல்லவனாகி ஒரு வருஷத்தில் விடுதலை ஆகிவிடுவான். எனக்கு நாலு வருஷம் ஜெயில் கஞ்சி. தேவையா இது? Plan A ஒத்து வராது.

நான் குற்றத்தை ஒப்புக் கொள்ளலாம். நண்பன் ஒப்புக் கொள்வானா? சந்தேகம் தான் (சுயநலம்). அப்படி நடந்தாலும் எனக்கு நாலு வருஷம் ஜெயில் கஞ்சி நிச்சயம் ஆகிவிடும். ஆகவே Plan C யையும் கடாசி விடுவது நல்லது.

நான் இல்லை. அவன் தான் என்று ஆளுக்காள் குற்றம் சாட்டுவது தான் (சுயநலம்) ஒரே வழி. ஆகவே Plan B தான் நல்லது. 3 வருஷம் பரவாயில்லை. 

இன்றைய சூழ்நிலையில் இருவருமே இப்படி நடந்துகொள்வது தான் சிறந்த  தீர்வு.

ஆனால் குற்றம் செய்ய முன்பே இருவரும் ஒரு உடன்பாட்டுக்கு வந்திருந்தால் இருவருக்குமே 2 ஆண்டு மட்டுமே தண்டனை கிடைத்திருக்கும். உண்மையில் Plan C தான் ஆகச் சிறந்தது. (மாட்டிக்கொண்டால், குற்றத்தை இருவருமே ஒப்புக் கொள்வோம்.) 

இங்கே பொதுநலம் செயல்படுகிறது. அதாவது, நல்லதோ, கெட்டதோ பொதுநலம் (கூட்டுறவு) பலன் அளிக்கும் என்கிற முடிவுக்கு வர, இந்தத் தர்க்க முறை  உதவுகிறது.

கணனி ஆய்வுகளில் சுயநலமும் பொதுநலமும்

கணித முறை மூலம் இரண்டு பாத்திரங்கள் மூலமாக நாம் ஒரு முடிவுக்கு வந்தோம். பாத்திர எண்ணிக்கையை அதிகமாக்கினால் என்ன முடிவுகள் கிடைக்கும்?

கணனி இங்கே உதவிக்கு வருகிறது. பேராசிரியரும் அவர் குழுவும் மென்பொருள் ஒன்று தயாரித்து Simulation முறையில் ஆய்வுகள் செய்திருக்கிறார்கள். 

எதிரெதிர் தன்மைகள் கொண்ட இரண்டு வகை சுட்டிகளை (indexes) உருவாக்கினார்கள்: (1) சுயநலப் போக்கு கொண்டவை. (2) கூட்டுறவுப் போக்கு கொண்டவை. 

பெரும் அளவில் இவை ஓட விடப்பட்டன. அதாவது சுட்டிகள் ஒன்றோடு ஒன்று எதிர்வினை ஆற்ற அனுமதிக்கப்பட்டன. 

ஒவ்வொரு சுற்றின் முடிவிலும், வென்ற சுட்டிகள் இரண்டிரண்டாக இணை சேர்ந்து புதிய ஓர் சுட்டியை உருவாக்கலாம் என்று விதி செய்யப்பட்டது. 

ஒவ்வொரு சுற்றிலும் புதிதாகப் பிறந்த (உருவாகிய) சுட்டிகள் மட்டுமே பங்கு கொள்ளும். இந்தப் போட்டிகள் பல தடவைகள் மீண்டும் மீண்டும் நடத்தப்பட்டன.

ஒவ்வோரு சுற்றின் முடிவிலும், சுயநலக் குழுவினர் தொகை அதிகமா? அல்லது பொதுநலக் குழுவினர் தொகை அதிகமா? என்று கணித்தார்கள்.

ஆரம்ப சுற்றுகளில் சுட்டிகள், அவரவரின் தாய்தந்தையர்கள்  எந்தக் குழுவைச் சேர்ந்தவர்களோ அதே தன்மையை பின்பற்றின. பிறகு சில சுட்டிகள் தன்மைகளை மாற்றிக் கொண்டன. பின் வந்த சுற்றுகளில் சுயநலக் குழுவினர் தொகை அதிகமாகின. 

கடைசியாக, எத்தனை சுற்றுகள் நடத்தினாலும் பொதுநலக் குழுவினர் தொகை தான் அதிகமாக இருந்தது.

ஏன்  இப்படி? உயிரில்லாத வெறும் கணனி மென்பொருளுக்கே கூட்டுறவுப்  போக்கு தான் சிறந்தது என்று எப்படித் தெரிந்தது ?

வௌவால்களின் கூட்டுறவு 

ரத்தம் குடிக்கும் வௌவால்களிடம் இருக்கும் அன்புப் பெருக்கு மெய்  சிலிர்க்க வைக்கிறது. 

கூட்டங்கூட்டமாய் வாழும் இந்த உயிரினங்கள் என்னதான் தலைகீழாய்த்  தொங்கினாலும், பறந்தாலும் எல்லாருக்கும் வயிறார ரத்தம் கிடைத்து விடுவதில்லை. தினமும் எத்தனையோ ஜீவன்கள் பசியோடு திரும்பி வந்து தொங்கிக் கொள்கின்றன. 

அதே சமயம், கிடைக்கும் ரத்தத்தை சில வௌவால்கள் அப்படியே உறிஞ்சி விடாமல், தொங்குமிடம் வந்ததும் பசியோடு வாய் திறந்தபடி  இருக்கும் மற்ற சில கூட்டாளிகளுக்கு ரத்ததானம் செய்கின்றன.

அவைகளுக்கு யார் பசித்த நேரம் உதவினார் என்று தெரிகிறது. தமக்கு ரத்தம் கிடைத்தபோது அதே நண்பர்கள் வாயில் ஊற்றி நன்றிக் கடன்  செய்வதை உயிரியல் ஆய்வாளர்கள் பதிவு செய்திருக்கிறார்கள்.

படிநிலை மாற்றத்தில் (evolution) ஐந்து விதமான கூட்டுறவுகளை பேராசிரியர் அறிமுகப் படுத்துகிறார்.

1) மறப்போம். மன்னிப்போம்.

சில மனிதர்களுக்கு இந்தப் பண்பு உண்டு. கணனி மென்பொருள்களுக்கும் அது இருக்கிறதா?

முன்னர் குறிப்பிட்ட, கணனி செயல்பாடுகளை மீண்டும் பார்க்கும்போது, சுமார் 20 சுற்றுகளின் பின்னர், பொதுநல (கூட்டுறவு) சுட்டிகள் தான் எப்போதுமே முன்னணியில் இருக்க ஆரம்பிக்கின்றன என்று ஆய்வுகள் காட்டுகின்றன.

அதைவிட ஆச்சரியம்: கூட்டுறவு சுட்டிகள், சில சுயநல சுட்டிகள் தங்களை ஏமாற்றிவிட்டன என்று தெரிந்த பிறகும் அவற்றுக்கு மீண்டும் உதவ ஆரம்பித்தன. கூட்டுறவுத் தொடர்புகளை ஏற்படுத்திக் கொண்டன. 

ஏன் இந்த செயல்பாடு உருவாகிற்று என்று விளக்க முடியவில்லை. 

இனி உயிரினங்களுக்கு வந்தால் :

நேரடியாக ஒருவருக்கொருவர் உதவும் கூட்டுறவில் (direct reciprocity), சிலசமயங்களில் ஒருவர் செய்யும் தவறுகள் அல்லது குற்றங்களை பெரிதுபடுத்தாமல் மன்னித்துவிடுவது பயன் தரும் உத்தி என்று அவைகளுக்குத் தெரிந்திருக்கிறது.

 2) ஒன்று எங்கள் ஜாதியே.. ஒன்று எங்கள் நீதியே..

தனிப்பட்ட ஒருவர் மற்றவருக்கு உதவுவது ஒரு வகைக் கூட்டுறவு என்றால் குழுவாக சேர்ந்து இன்னொரு குழுவுக்கு உதவுவது இன்னொரு வகைக் கூட்டுறவு.

ஒரு சமுதாயத்தில் சுயநலமிகளும் பொதுநலன் விரும்பிகளும் அருகருகே வசிப்பது ஆபத்து. அங்கே சண்டியர்களின் (சுயநலமிகள்) ஆட்சி தான் உச்சத்தில் இருக்கும்.

மாறாக, ஒரு விசாலமான பரப்பில், எந்தக் குழுவைச் சேர்ந்தவர்களாய்  இருந்தாலும் அவர்கள் அக்கம் பக்கமாக, செறிவாக வாழ்ந்தால் முழுப் பரப்பிலும் பொதுநலன் விரும்பிகளின் செல்வாக்கு இருப்பதைக் காணலாம்.

யோசித்துப் பாருங்கள்: பொதுநலன் விரும்பிகள் அவர்களுக்குள்ளே  சண்டை போடுவது அரிது. பதிலாக, சுயநலமிகளின் பகுதியில் கூச்சல்கள்  அடிக்கடி கேட்கும். குழப்பங்கள் எந்த நேரமும் வரும். அங்கே சமாதானம் பேச வருவது யார்? பொதுநலன் விரும்பிகள். எனவே அவர்களுக்கு மதிப்பும்  மரியாதையும் தர யாரும் விரும்புவார்கள்.

3) ஒரு தாய் மக்கள் நாம் என்போம்.. ஒன்றே எங்கள் குலம் என்போம்.. 

ஒரு ஆபத்தில் உங்கள் பிள்ளையும் உங்கள் உடன்பிறப்பின் பிள்ளையும் மாட்டிக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

நீங்கள் யாரை முதலில் காப்பாற்ற நினைப்பீர்கள்? இது ஒரு சங்கடமான சூழ்நிலை. இருந்தும் நீங்கள் யாரைக் காப்பாற்றினாலும் அதுவும் ஓர் கூட்டுறவின் வெளிப்பாடு தான். பொதுநலம் முன்னணியில் நிற்கிறது.

4) பார்த்த ஞாபகம் இல்லையோ..

வெளியே தெரியாத மறைவான ஒரு கூட்டுறவு வகையும் (indirect reciprocity) இருக்கிறது.

ஒருவர் ஏதோ சிக்கலில் மாட்டித் தவிக்கும்போதோ அல்லது உதவி கேட்கும்போதோ ஓடிப் போய் உதவும் ஆட்களைக் கண்டிருப்பீர்கள். உதவி செய்தவருக்கு நிச்சயம் தனக்கு ஒரு பிரச்னை வரும்போது அவர் ஓடிவருவார் என்பது அவரின் நம்பிக்கை. இது நேரடியான கூட்டுறவு.

பதிலாக, நான் உதவி செய்வதை மற்றவர்கள் பார்க்கிறார்கள். இவர் இல்லாவிட்டாலும் பார்க்கிறவர்கள் எனக்கு உதவி தேவைப்படும் போது வருவார்கள் என்கிற நம்பிக்கை வருகிறது. இது மறைமுகமான கூட்டுறவு.

இந்த வகைக் கூட்டுறவை இப்படியும் சொல்லலாம்: நான் உன் முதுகை சொறிந்து விடுகிறேன். என் முதுகை சொறிந்துவிட, யாரும் வராமலா போய் விடுவார்கள்?

இன்னும் சில பேர் இருக்கிறார்கள். சாதாரணமான ஒருவர் உதவி என்று வந்தால் காது வேலை செய்யாது. ஆனால் ஒரு பிரபலமான ஒரு புள்ளிக்கு உதவி தேவையாம் என்று கேள்விப்பட்டால் காது மறுபடி சாதாரண நிலைக்கு வந்துவிடும். துள்ளிக் குதித்து, மற்றவர்களையும் முந்திக்கொண்டு உதவிக்கு ஓடுவார்கள். 

உதாரணமாய், ஜப்பான் நாட்டு மக்காக் (macaque) குரங்குகளை ஆய்வு செய்யப் போனபோது கண்ட காட்சி: கீழ்மட்டத்துக் குரங்குகள் எப்போதும் தலைமைக் குரங்குக்கு சிறப்பாக முதுகு, தலை, கைகால் சொறிந்து விடும் வேலைக்குப் போட்டி போடுவதைப் பார்க்கலாம்.

தலைமைக் குரங்குக்கு யார் கூடுதலாய் சொறிந்துவிடுகிறாரோ அல்லது  நான் தலைவரோட ஆள் என்று யார் கூடுதலாய்க் காட்டிக் கொள்கிறாரோ அவருக்கு மற்றவர்கள் கேட்காமலேயே சொறிந்து விடுகிறார்கள்.

இவ்வகைக் கூட்டுறவும் மறைமுகமானது.

5) நெஞ்சம் மறப்பதில்லை  

டார்வின்அவரின் The Descent of Man நூலில் ஓரிடத்தில் இப்படிக் குறிப்பிடுகிறார்:

சில சமயங்களில் எந்த ஒரு குழுவிலும் ஒருவரோ அல்லது பலரோ, தன் தியாகத்தால் தன் குழு வெல்ல முடியும் அல்லது குழுவுக்கு நன்மை கிடைக்கும் என்றால் அதற்காக  உயிரையும் கொடுக்கத் தயாராக இருக்கிறார்கள். இதுவும் இயற்கை செய்யும் தேர்வு தான் (Natural Selection). 

இது இயற்கை செய்யும் தேர்வு? இதை அப்படியே ஏற்றுக் கொள்வது கஷ்டம். உயிரியல் ஆய்வாளர்கள், இந்தக் கொள்கையில் கடுமையான விவாதங்களில் ஈடுபட்டிருக்கிறார்கள்.

அப்படி உயிர்த் தியாகத்தில் ஈடுபட நினைக்கும் அல்லது ஈடுபட்ட ஆட்களின் பண்புகள் தொடர்ந்து நிலைக்க முடியாதே? அவர்களின் அடுத்த சந்ததிகளுக்கு இவ்வகை அம்சங்களைக்  கொண்டு செல்வதில் பிரச்னைகள் வருமே? சுயநலம் கொண்ட பண்புகள் தான் நின்று பிடிக்கும் என்று சொன்ன பிறகு, இந்தப் பண்புகளை எப்படி நியாயப் படுத்த முடியும்?

கணித மாதிரி ஆக்கங்களில் (Mathematical modelling) இவ்வகைகளை சோதனைகள் செய்தபோது, இயற்கை செய்யும் தேர்வுகள் பல மட்டங்களில் செயல்படுகின்றன என்கிற முடிவுக்கு வருகிறோம்.

உதாரணமாக, ஒரு நிறுவனத்தின் ஊழியர்கள் வேலை உயர்வு, ஊதிய உயர்வு என்று மட்டுமல்ல,  திறமைசாலிகள் என்றும் பேரெடுக்க வேண்டும் என்று பல மட்டங்களில் சக ஊழியர்களுடன் கடுமையாகப் போட்டி போடுகிறார்கள்.

அதே சமயம், மற்ற நிறுவனங்களுடன் போட்டி என்று வரும்போது எல்லாரும் ஒன்றிணைந்து நம் நிறுவனம் வெல்ல வேண்டும் என்று முனைந்து நிற்கிறார்கள்.

எங்கெங்கு நோக்கினும் …

எந்த உயிரினத்தைப் பார்த்தாலும் கூட்டுறவு துல்லியமாகத் தெரிகிறது.

உணவை உருட்டி உருட்டிப் புற்றுக்குள் கொண்டு போகும் எறும்புகள் கூட்டம் என்ன, குட்டிகளைச் சுற்றி நின்று பாதுகாக்கும் பெண் சிங்கங்களின் கூட்டம் என்ன, மக்காக் குரங்குகள் கூட்டம் என்ன… எங்கேயும் கூட்டுறவு தான்.

ஏன், நம் உடம்பிலே இருக்கும் ஆயிரம் கோடிக்கணக்கான நுண்ணிய உயிரினங்களான செல்கள் உள்ளே கூட, கூட்டுறவு என்பது மட்டும் இல்லாவிட்டால், நம் உடம்பின் எந்தப் பகுதியிலும் புற்று நோய் வரலாம்.

ஹோமோ சேப்பியன்ஸ் (Homo sapiens) விலங்குக் கூட்டம், மற்ற எந்த உயிரினத்தையும் விட வேகமாக மாற்றமடைந்து நினைத்துப் பார்க்க முடியாத அளவு சக்தியோடு வாழ்வதற்கு முக்கிய காரணம் அந்த இனத்தின் உள்ளே நிலவிய கூட்டுறவு.

எப்படி இது சாத்தியமாயிற்று? முதலாவதாக, அது உருவாக்கிக்கொண்ட மொழி. இதன் மூலம், மற்ற எந்த உயிரினத்தையும் விட, சிக்கலான, நுண்ணிய தகவல்களைக்கூட பரிமாறிக் கொள்ளக் கூடியதாக இருந்தது.

அடுத்ததாக, மறைமுகக் கூட்டுறவின் பெரும் பங்களிப்பு.  அடுத்து, மொழி கட்டமைத்த விளம்பரம் (reputation).

முதலாவது புரிந்து கொள்ளக் கூடியது. மறைமுக கூட்டுறவு ? இன்று நம் வாழ்க்கை, சொந்தக் குடும்ப உறுப்பினர்களோடு அல்லது நாம் வாழும் சிறு வட்டத்துக்குள்ளே மட்டுமே சுருங்கிவிட்டதா?

உலகின் எங்கெங்கோ மூலைகளில் உருவாகும் பொருள்கள், சேவைகளில் நாம் தங்கியிருக்கிறோம். அதுபோல் அங்கிருப்பவர்களும் நம்மிடமிருந்து  வரும் ஏதோ ஒரு உற்பத்தியை நம்பியிருக்கிறார்கள்.

கண் காணாத ஒரு தேசத்துக்கு நாம் இரும்பு அனுப்புகிறோம். நம்மை யார் என்றே தெரியாதவர்கள் நமக்குக் கோதுமை அனுப்புகிறார்கள். (மறைமுகக் கூட்டுறவு.)

உலகின் வெவ்வேறு அரசியல் நிகழ்வுகள், வாழ்க்கை முறைகள், விழுமியங்கள் எல்லாம் நம்மையும் பாதிக்கின்றன. நம் நாட்டு நடப்புகள், செயல்பாடுகள் மற்றவர்களிடமும் தாக்கம் செலுத்துகின்றன.

எங்கோ ஒரு நாட்டில் யாரோ ஒரு அரசியல்வாதி வென்றுவிட்டார் என்று  இங்கே கொண்டாடுகிறோம். இங்கே ஒரு அரசியல்வாதி தோற்றுப் போனார் என்று அங்கே மகிழ்ச்சி அடைகிறார்கள். (மறைமுகக் கூட்டுறவு.)

விளம்பரம் (reputation) இன்றி வாழ்க்கையே இல்லை. நான் நல்ல டாக்டர். நீ திறமை வாய்ந்த மெக்கானிக். அவர் நேர்மையான வியாபாரி. (இதை விட விளம்பரம் தேவையில்லை. அவர் என்ன சொன்னாலும் கேட்பார்கள். எது விற்றாலும் வாங்குவார்கள்.)

மேல் பந்தியில் வரும் உரிச்சொற்களில் (நல்ல, திறமை வாய்ந்த,  நேர்மையான) என்கிற சொற்களில் நம்பிக்கை வைக்கலாம் என்னும் கருத்து அடங்கி இருக்கிறது. கூட்டுறவுக்கு என்ன தேவை? நம்பிக்கை.

கண்மூடித்தனமான கூட்டுறவு  ஆபத்து!

கூட்டுறவுக் கொள்கையை சாமர்த்தியமாகப் பயன்படுத்தியதன் மூலம் மனிதர்கள், மற்ற உயிரினங்களை விடப் பெரும் பாய்ச்சலில் முன்னேறியது சந்தோஷப்பட வேண்டிய விஷயம்.

அதேசமயம், இன்றைய சூழ்நிலை மகிழ்ச்சி தருவதாக இல்லை. சூழல் மாசடைதல், குறுகியகால லாபங்களுக்காக இயற்கை வளங்களை வரையறை இல்லாது சுரண்டுதல் என்று கவலை தரும் விஷயங்கள் தொடர்ந்து கொண்டே இருக்கின்றன.

நம் எதிர்கால சந்ததிகளுக்கும் விட்டு வைக்க வேண்டுமே என்கிற நினைவே இல்லாமல் செயல்பாடுகள் நடக்கின்றன.

கணித இயலின் ஒரு பகுதியான Game Theory இந்த சங்கடமான பிரச்னைக்கு சில தீர்வுகளை முன்வைக்கிறது.

முன்னர் நாம் பார்த்த Prisoners Dilemma புதிரில் ஒரு கடுமையான ஒரு சிக்கலில் இருந்து விடுபட,  இரண்டு ஆட்டக்காரர்களின் நகர்வுகளில் எது சிறந்தது என்பதைக்  கண்டறிந்தோம்.

அதை இன்னும் விரிவுபடுத்தி, கணனிகளில் இன்னொரு மென்பொருள் மூலம் கணிப்புகள் மேற்கொள்ளப்பட்டன. இந்தக் கணனி நிரலில் (computer program) இரண்டுக்கு மேற்பட்ட ஆட்டக்காரர்களை  ஈடுபடுத்தினார்கள்.

ஒரு குறிப்பிட்ட, மட்டுப்படுத்தப்பட்ட பாவனைப் பொருள்கள் இருக்கின்றன. கூட்டுறவு செயல்பாடுகள் தான் இதில் ஊக்குவிக்கப்படும் என்று கட்டளைகள்  ஏற்கெனவே கொடுக்கப் பட்டிருந்தன.

மற்ற எல்லாக் காரணிகளையும் மாற்றாமல், திடீர் என்று சுயநலமாக இயங்கும் சுட்டிகளுக்கு கூடுதலாக பாவனைப் பொருள்கள் கிடைக்கும் என்று ஒரு புது அறிவிப்பு கொடுக்கப் பட்டது.

இது வேண்டுமென்றே வலிந்து செய்யப்பட்ட ஒரு இடைச் செருகல். எதிர்பார்த்தது போலவே, எல்லாச் சுட்டிகளும் கூட்டுறவைக் கைவிட்டு சுயநலமிகளாய் இயங்கத் துவங்கின.

நிஜ வாழ்விலும், இந்தக் கண்மூடித்தனமான போக்குகள் நிகழ்ந்திருக்கின்றன. கெரட் ஹார்டின் (Garrett Harding) என்கிற சுற்றுச் சூழலியல் வல்லுநர் இப்படிக் குறிப்பிடுகிறார்:

1968ம் ஆண்டில் விவசாயிகள் ஒன்று சேர்ந்து அவர்களின் ஊராட்சிக்கு உட்பட்ட மேய்ச்சல் நிலங்களில் கால்நடைகளை கட்டுப்பாடு எதுவுமில்லாமல் மேயவிட்டார்கள். அவர்களின் சொந்தக் காணிகளிலும் அவை மேய்ந்தன. ஒன்றுமே செய்யாமல் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்கள்.

கடைசியில், அந்த ஊரின் சூழலே அழிந்து போய்விட்டது. ஊராட்சிக்கும் இழப்பு. அவர்களுக்கும் இழப்பு.

ஹார்டின் எழுதிய அறிக்கை (Tragedy of the Commons) இணையத்தில் இருக்கிறது.

இன்று இயற்கை வளங்கள் (எண்ணெய் வளம், சுத்தமான குடிநீர் போன்றவை)  எல்லாம் அருகிக் கொண்டே வருகின்றன. எல்லாரும் கூட்டுறவு மூலம் சுரண்டிக் கொண்டே இருக்கிறார்கள்.

நீ பார்த்த பார்வைக்கொரு நன்றி …

ஜெர்மனியின் Max Planck Institute இன் உயிரியல் பிரிவில்  தன்னார்வலர்கள் (volunteers)  மூலம் ஒரு உளவியல் சோதனைக்களம் நடத்தப் பட்டது.

பங்கேற்றவர்கள் ஒவ்வொருவருக்கும் 40 யூரோ தந்தார்கள். கணனிகள் மூலம் ஒரு விளையாட்டில்  (computer game) அவர்கள் கலந்து கொள்ள வேண்டும்.

விளையாட்டின் விதிகள்: உலகின் காலநிலை மாற்றம் (Climate change) உங்கள் கைகளில் இருக்கிறது. நீங்கள் தான் அது கைமீறிப் போகாமல் கட்டுப்படுத்த வேண்டும். விளையாட்டு பல சுற்றுகளாக நடக்கும்.

ஒவ்வொரு சுற்றின் முடிவிலும் நாம் குறிப்பிடும் ஒரு தொகையை உங்கள் நடுவில் இருக்கும் உண்டியலில் போட்டுவிட வேண்டும். கடைசிச் சுற்று முடிய,  உண்டியலில் 120 யூரோ அல்லது அதற்கு மேலிருந்தால், உலகின் காலநிலையை நீங்கள் வெற்றிகரமாகக் கட்டுக்குள் கொண்டு வந்துவிட்டீர்கள் என்று அர்த்தம். அந்தக் காசு உங்கள் எல்லாருக்கும்.

மாறாக, 120 யூரோவுக்குக் குறைவாக இருந்தால், நீங்கள் தோற்றுவிட்டீர்கள்.  உலகம் அழியப் போகிறது என்று அர்த்தம். எல்லாரும் நாம் கொடுத்த காசைத் தந்துவிட்டு வீட்டுக்குப் போக வேண்டியது தான்.

அநேகமான சுற்றுகளில் எல்லாருமே தடுமாறினார்கள். 120 யூரோவை விட சில யூரோக்கள் குறைவாகத் தோற்றுக் கொண்டே இருந்தார்கள்.

வெற்றி பெறுகிறார்களா என்று பார்ப்பதல்ல ஆய்வாளர்களின் நோக்கம். சோதனையின் போது ஒவ்வொருவரும் எவ்வளவு காசு உண்டியலில் போடுகிறார்கள்? அவர்களின் நடப்புகள் எவ்வாறு இருக்கின்றன? இதைத்தான் அவர்கள் டிவி கேமரா மூலம் கண்காணித்துக் கொண்டிருந்தார்கள்.

இப்போ பயங்கரமான சூழ்நிலை (காலநிலை) உருவாகிக் கொண்டிருக்கிறது. இது உண்மை. நீங்கள் உண்டியலில் காசு கூடுதலாகப் போட்டால் உலகம் தப்ப வாய்ப்பு இருக்கிறது என்று கண்டிப்பான தொனியில் சொன்னபோது பதைபதைப்போடு (தியாக மனப்பான்மையில்) காசைக் கூடுதலாகப்  போட்டார்கள்.

வேறு சந்தர்ப்பங்களில், இதே பிரச்னையை ( உலகம் அழிந்துவிடும்) எழுப்பி, தயவு செய்து எல்லாரும் பார்க்கும்படி உங்கள் காசைப் போடுங்கள் என்று சொன்னபோது இன்னும் கூடுதலாக காசு உண்டியலில் போடப்பட்டது.

முதலில் உலகத்தைக் காப்பாற்றக்  கூடுதலாகப் போட்ட காசு, தியாகம் செய்யத் தயங்க மாட்டோம் என்பதைக் காட்டுகிறது. நல்ல உள்ளங்கள். வாழ்த்துக்கள்!

இரண்டாவதாக, எல்லாரும் பார்க்கும்போது போட்ட காசு? இங்கே தான் சூட்சுமம் இருக்கிறது. எல்லாரும் பார்க்கிறார்கள். சமுதாயத்தில் என் அந்தஸ்து, கவுரவம் எல்லாம் இந்த வினாடியில் தங்கி இருக்கிறது. மற்றவர்களை விட, நான் ஒரு படி மேல் என்று காட்ட இந்த சந்தர்ப்பத்தைப் பயன்படுத்தியே ஆகவேண்டும். ஒரு பெரிய தொகை உண்டியலில் டக்! என்று சத்தம் போட்டபடி விழுகிறது.

இது போல் இன்னொரு சோதனைக்களம், இங்கிலாந்தின் Newcastle பல்கலைக் கழகத்தில் ஏற்பாடு செய்தார்கள். யாரும் தன்னைக் கவனிக்கிறார்கள் என்றால், எந்த மனிதரும் தாராளமாக அன்பளிப்பு செய்யத் தயங்குவதில்லை என்று அங்கேயும் நிரூபணம் ஆகி இருக்கிறது.

இந்தக் கட்டுரை எழுதிய பேராசிரியர் நோவாக் கூட,  தன் சொந்த அனுபவத்தைப் பகிர்ந்து கொள்கிறார்:

நான் வசிக்கும் வீட்டின் எரிவாயுக் கட்டண (gas usage) விவரத்தில், நகர மனிதர்களின் சராசரி எரிவாயுப் பாவனை எவ்வளவு, இன்னும் சிக்கனமாக  நுகரும் பாவனையாளர்களின் சராசரி நுகர்வு என்ன என்கிற ஒப்புவமையோடு மாதாமாதம் குறித்து அனுப்ப ஆரம்பித்திருக்கிறார்கள்.

இதை பார்த்ததும் நானும் உணர்ச்சி வசப்பட்டேன். என் வீட்டிலும் குறைந்த அளவு தான் எரிவாயு உபயோகிக்க வேண்டும் என்று முடிவு செய்துவிட்டேன். ஒவ்வொரு குளிர்காலத்திலும், பக்கத்து வீட்டுக்காரர்களை விட,  ஒரு பாகை பாரன்ஹைட் குறைவாக என் வீட்டின் உஷ்ண அளவைக் கட்டுப்படுத்தி வைத்திருக்கிறேன். ஏதோ என்னாலான எரிவாயு சேமிப்பு (சுற்றுச்சூழல் பாதுகாப்பு).

கூட்டுறவு எப்போதுமே நிலையாய் இருப்பதில்லை. (கணனி ஆய்வுகள் காட்டுகின்றன.)

அதுபோலவே, மனித வரலாற்றிலும் சந்தர்ப்பங்களின் பாதிப்பினால் சிலசமயங்களில் சுயநலம் வெல்கிறது. இருந்தும், கிடைத்த அனுபவங்கள் மூலம், மனிதர்கள் கூட்டுறவின் அனுகூலங்களை விரைவிலேயே புரிந்துகொண்டு செயல்பாடுகளை மாற்றிக் கொள்கிறார்கள்.

இன்றைய பிரச்னைகளுக்குத் தீர்வுகள் என்று வரும்போது, மேலே சொன்ன மறைமுகக் கூட்டுறவு செயல்பாடுகளை நடைமுறைப்படுத்த யோசிக்கலாமே.

அடுத்து, மனிதர்கள் தம்மை விளம்பரம் செய்துகொள்ள வாய்ப்புகள் எங்கே, எங்கே என்று கவனித்தபடி இருக்கிறார்கள் என்பதையும் கண்டோம். ஏன் மனிதர்களின் இந்த நேர்மறைப் பக்கத்தை (positive side) நாம் பயன்படுத்தக்கூடாது?

—————————————————————————————– 

ஹார்வார்ட் பல்கலைக்கழக, உயிரியல், கணித இயல் பேராசிரியர் மார்ட்டின் நோவாக் எழுதிய கட்டுரை இது.

Scientific American  சஞ்சிகையின் 2012 ஜூலை மாத இதழில் வந்தது. முழுக் கட்டுரையின் தழுவல் மொழிபெயர்ப்பு மேலே.