அண்ணே பாக்டீரியா, நீங்க நல்லவரா கெட்டவரா?

நம் உடம்பில் இருக்கும் செல்கள் வீராதி வீரர்கள் என்று ரொம்ப காலமாக நம்பிக் கொண்டிருந்தார்கள் உயிரியல் வல்லுநர்கள். அது மட்டுமல்ல, நம்மைத் தாக்க வரும் வைரஸ்களை விரட்டி அடிக்கக் கூடிய  சூராதி சூரர்கள் என்று வேறு புகழ்ந்து கொண்டிருந்தார்கள். எல்லாம் போச்!… 

அறிவியல் எழுத்தாளர், ஜெனிபர் ஆக்கர்மன் (Jennifer Ackerman)  (ஆ – ச்சூ! என்கிற தலைப்பில் ஒரு புத்தகம் எழுதி  சிறந்த அறிவியல் புத்தகம் என்று பரிசு வாங்கியவர் இவர். நீர்க்கோப்பு (ஜல தோஷம்) பற்றி ஆராய்கிறது அந்தப் புத்தகம்.) தொடர்ந்து பேசுகிறார்:

ட்ரில்லியன் கணக்கில் பாக்டீரியாக்கள், மற்றும் நுண்ணுயிரிகள் (microbes) நம் உடம்பின் மேல் படிந்திருக்கின்றன. தவிர, நம் வாய், வயிறு, குடல் உள்ளே ஒரு கணக்கு வழக்கில்லாமல் ஏராளமாய் வாழ்கின்றன.

நம் உடம்பு ஒரு தனித்தீவு அல்ல. பதிலாய், நாம் சிக்கலான சுற்றுச் சூழலின் (complex ecosystem) ஓர் அங்கம் என்று சொல்வது தான் சரியாக இருக்கும் என்கிறார் அவர்.

நம் உடம்பில் நம் செல்களை விட, பாக்டீரியாக்கள் அதிகம் இருக்கின்றன. கணக்குப் போட்டால், ஒவ்வொரு செல் தம்பிக்கும் பக்கத்தில் கூடவே  10 பாக்டீரியா அண்ணன்கள் இருக்கிறார்கள். இந்த லெச்சணத்தில் நமது செல்கள் என்று பெருமை அடித்துக் கொள்ளமுடியாத சங்கடத்தில் இருக்கிறோம்.

பாக்டீரியா அண்ணன்களும் அவர்களின் மரபணுக்களும் சேர்ந்த குழுவுக்கு மைக்ரோபயோம் (microbiome) என்று பேர். இவர்கள் நம் உடம்பில், அவர்களின் உணவுத் தேவைக்காக இருக்கிறார்கள். அதே சமயம், நமது செல்களின் நுண்ணுயிர்களுக்கு எந்தப் பாதிப்பும் இல்லாமல் இவர்கள் நடந்துகொள்வது சிறப்பு அம்சம்.

உணவுக்காக வாழும் நம் உடலில் இந்த அண்ணன்களுக்கு காமென்சால் (commensal) என்று பேர். இந்தக் குழுக்கள் நம் வாழ்க்கைக்கு எதிரிகள் அல்ல. பதிலாய், நம் உடம்பின் முக்கிய தொழிற்பாடுகள் எந்த கசமுசாக்களும் இல்லாமல் கிண் என்று வேலை செய்ய உதவுகிறார்கள். இது  சுமார் 10 ஆண்டுகளுக்கு முன்பே தெரிந்து விட்ட செய்தி.

ஆய்வாளர்கள், மைக்ரோபயோம் குழுக்களை இன்னும் ஆழமாக ஆய்வு செய்ததில், புதுசு புதுசாய் ஏற்படும் நோய்கள், நோய் எதிர்ப்பு சக்திக் குறைபாடு , அளவு மீறிய பருமன் உடல்வாகு போன்ற எதிர்மறை விஷயங்களில் இதுவரை தெரியாத தகவல்கள் இப்போ தென்பட ஆரம்பித்திருக்கின்றன.

பாக்டீரியா என்றதுமே என்னமோ பேய் பிசாசுகள் போலக் கற்பனை செய்து கொள்கிறோம். பத்தோஜென்ஸ் (pathogens) என்று பொதுவாய் சொல்லப்படும் பாக்டீரியாக்கள் தான் நமக்கு எதிரிகள். அதற்காக எல்லா பாக்டீரியாக்களுக்கும் சேர்த்து ஒரே அடைமொழியா? இது ரொம்ப அநியாயம்.

நீ பாதி நான் பாதி கண்ணே..

உண்மையில் மனிதர்களின் வாழ்வு துவங்கிய அந்தக் காலத்தில் இருந்தே நமது செல்களுக்கும் மைக்ரோபயோம் குழுக்களுக்கும் இடையில் கூட்டணி உறவு மலர்ந்திருக்கிறது.

தாயின் கருப்பைக்குள் பாக்டீரியாக்களே இல்லை. குழந்தை கருப்பையில் இருந்து பிறப்புக் குழாய் மூலம் வெளியே வரும்போது வழியில் இருக்கும் காமென்சால் குழுக்கள் குழந்தையின் மேல் படிய ஆரம்பிக்கின்றன. அத்தோடு அவைகளின் பெருக்கம் துவங்குகிறது.

பிறகு குழந்தை தாயிடம் பால் குடிக்கும்போது, தந்தை மற்றும் உடன்பிறப்புகள் ஆசையோடு தூக்கிக் கொஞ்சும்போது, போர்வைகள், படுக்கை விரிப்புகள் என்று ..  பல தரப்பட்ட  தொடர்புகள் ஏற்படும்போது இன்னும் பல காமென்சால் குழுக்கள் தொற்றிக் கொள்கின்றன. நம் வாழ்வு முழுவதும் நம்மோடு கூடவே வாழ்கின்றன.

சிறப்பாக, நமது குடலிலே இவர்களின் ஆட்சி தான் நடந்து கொண்டிருக்கிறது. துளிக்  கூட ஆக்சிஜின் இல்லாத, நெருக்கடி நிறைந்த குடலின் உட்பக்கத்தில் இந்த அண்ணன்கள் உருவாகி அங்கேயே வாழ்ந்து அங்கேயே மடிந்து போகிறார்கள். யார் தப்பி வாழ்கிறார்? யார் முடிந்து போய்விட்டார் என்று கண்டுபிடிப்பது கஷ்டம். அத்துணை சிக்கலான வடிவமைப்பு குடல்.

ஆய்வாளர்கள் இதற்கு ஒரு வழி கண்டு பிடித்தார்கள். பாக்டீரியாக்களின் செல்களை எடுத்து சோதனை செய்வது கடினம். அவற்றின் மாதிரி மரபணுக் கூறுகளைப் (DNA, RNA strains) பிரித்தெடுத்து ஆய்வகத்தில் ஆக்சிஜின் செலுத்தினால் என்ன நடக்கும் என்று சோதனை செய்து பார்ப்பது இலகு என்று தெரிந்துவிட்டது.

ஒவ்வொரு காமென்சால் குழுவுக்கும் ஒரு தனி அடையாளம் இருக்கிறது. இந்த அடையாளத்தை வரிசைப்படுத்திப் பதிவு செய்து கொண்டே (sequencing) போய் ஒரு அட்டவணை தயாரித்தார்கள்.

நம் உடம்பில் எத்தனை வித்தியாசமான  மைக்ரோபயோம் குழுக்கள் இருக்கிறார்கள்? எவர் எவரோடு சேர்ந்து கூட்டணி வைத்திருக்கிறார்கள்? என்கிற கேள்விகளுக்குப் பதில் கிடைத்து விட்டது.

ஆய்வாளர்கள் அடுத்த கேள்விகளுக்கு வந்தார்கள்:  எந்த பாக்டீரியாக்கள்  செயல்படுகின்றன? என்னென்ன செயல்பாடுகள்? நல்ல காலமாய் மிகவும் சக்தியும் வேகமும் வாய்ந்த கணனிகள் இருந்ததில், ஒரு குழுவினர்  அமெரிக்காவிலும் அடுத்த குழுவினர் அய்ரோப்பாவிலும் ஆய்வுகள் துவங்கினார்கள்.

முடிவுகள்: நம் உணவின் செரிமானத்துக்கு  20,000 – 25,000 மனித மரபணுக்கள் உதவ, அதே செயல்பாட்டுக்கு 3,3 மில்லியன்கள் பாக்டீரியாக்களின் மரபணுக்கள் உதவுகின்றன என்று தெரிய வந்தது. அதுவும் 1000 க்கும் மேற்பட்ட வெவ்வேறான  பாக்டீரியாக்கள்!

சாப்பாடு செரிக்கிறதோ இல்லையோ, வேறு ஆச்சரியமான முடிவுகளும் இந்த ஆய்வுகளில் தெரிந்தன. ஒவ்வொரு மனிதரும் தனிப் பிறவிகள் . எந்த மனிதரின் செரிமான பாக்டீரியாக்களும் ஒரே மாதிரியாக இல்லை. அனைவருமே வித்தியாசங்கள் உள்ளவர்கள் என்று உறுதி ஆகியது – நீங்கள் இரட்டைப்பிறவியாய் இருந்தாலும் கூட.

அபூர்வ சகோதரர்கள் 

ஆய்வுகளின்படி இன்னும் சில சந்தேகங்கள் எழுகின்றன. நமது உடல் நலம், நம் சில செய்கைகள், ஏன் நம் விதி கூட (நமது சொந்த மரபணுக்களை விட) மைக்ரோபயோம்களின் மரபணு வேறுபாடுகளில் தான் தங்கியிருக்கிறதோ?

நமக்கு உதவும் பாக்டீரியாக்களின் மரபணுக்கள் வேறு உயிரினங்களில் இருந்து வந்திருக்கலாமோ?

1980 களிலேயே, விலங்கினங்களின் குடலில் B 12 விட்டமின் இருந்தால் தான் அவற்றின் செல்களால் சக்தியை உற்பத்தி செய்ய முடியும் என்று  ஆய்வுகள் உறுதி செய்திருந்தன. அதே நேரம், பாக்டீரியாக்கள் குடலில் இருக்கின்றன. செரிமானத்துக்கு உதவுகின்றன என்று தெரிந்தாலும் யாரும் பெரிதாக அலட்டிக் கொள்ளவில்லை.

சில ஆண்டுகளுக்கு முன் தான் ரெண்டு காமென்சால் அண்ணன்கள் பற்றித் தகவல்கள் வந்தன. ஒருவர் Bacteriods thetaiotaomicron. மற்றவர் Helicobacter pylori. சின்னவர்கள் தான். ஆனாலும் சிங்கங்கள்.

முன்னவரை (ச்செல்லமாய்.. ) தேட்டா அண்ணே என்று அழைப்போமா? தாவர உணவுகளில் இருக்கும் லேசில் செரிக்காத பெரிய, பெரிய கார்போஹைட்ரேட் துணுக்குகளை அனாயாசமாய் அவரால் உடைக்க முடியும். பிறகு சிறு குளுக்கோஸ் துகள்களாகவும் மற்றும் டக் என்று உட்கிரகிக்கக் கூடிய சர்க்கரையாகவும் மாற்ற முடியும். இந்த வலிமை அவரிடம் சிறப்பாக இருக்கிறது.

இந்த விஷயத்தில் மனித மரபணுக்கள் என்ன செய்கின்றன என்று பார்த்தால் அது அவர்களால் செய்யவே முடியாத வேலை என்று தெரிய வந்தது.

தேட்டா அண்ணன்கள், சுமார் 260 வகையான நொதிகளைக் (enzymes) கைவசம் வைத்திருப்பதால் அவர்களின் வேலை சுலபம் ஆகி விடுகிறது. (நொதிகள் செரிமானத்தை ஊக்குவிக்கும் ஒரு வேதிப் பொருள்.) நாம் உண்ணும் மாவு ப்பொருள் உணவுகள், பழவகைகளில் இருந்து வைட்டமின்களை உறிஞ்சி எடுக்க இந்த நொதிகள் அவசியம் தேவை.

நான் அவனில்லை 

இனி பைலோரி அண்ணன்கள் (Helicobacter pylori) கதை.

மிதமிஞ்சி, நோய் கொல்லிகளை (antibiotics) உட்கொண்டால் வயிற்றுப் புண் வரும் என்று ஆரம்பத்தில் நம்பிக் கொண்டிருந்தார்கள். அதுவும் NSAIDS போன்ற மருந்துகளால் இன்னும் ஆபத்து உண்டாகும் என்பதில் கருத்து வேறுபாடு இருக்கவில்லை.

1980 களில், பைலோரி அண்ணன்கள் தான் வயிற்றுப் புண்ணுக்குக் காரணம் என்று அறிவிப்பு வெளிவந்தது. ஆகவே அதற்கு ஏற்றபடி, சில குறிப்பிட்ட நோய் கொல்லிகளை, நோயாளிகளுக்குக் கொடுத்ததில் குறைந்தது  50 விழுக்காடு நோய் தணிந்தது.

அண்ணன்கள் மோசமான ஆட்கள்? பொறுமை. பொறுமை.

1998 களில் ஓர் உயிரியல் ஆய்வாளர், நான் 25 ஆண்டுகளாக இந்த பாக்டீரியாவைக் கவனித்து வந்திருக்கிறேன். இவர்கள் ஒரு வகை பத்தோஜென் (எதிரிகள்) என்று நினைத்திருந்தேன். ஆனால் உண்மையில் அவர்கள் ஒரு காமென்சால் (நண்பர்கள்) என்று அறிவிப்பு வெளியிட்டார்.

மேலும் தகவல்கள்: அண்ணன்களுக்கு அமிலங்கள் நிறைந்த நீச்சல் குளம் என்றால் ரொம்பப் பிடிக்கும். குடலின் உள்ளே இருக்கும் பல வகையான அமிலங்களை அவற்றின் செறிவு அளவு மீறிப் போகாமல் கட்டுப்படுத்துவதில் இவர்களுக்குப் பெரும் பங்கு இருக்கிறது.

உதாரணமாக, அண்ணன்களின் மரபணுவில் இருக்கும் ஒரு திரிபு (strain) தான் அமிலங்களைக் கட்டுப்படுத்தும் புரதங்களை உருவாக்குகிறது. இந்தத் திரிபு சில மனிதருக்கு ஒவ்வாமையை உண்டாக்குகிறது. அதன் விளைவால் அந்த மனிதர்களுக்கு வயிற்றுப் புண் வருவதில் ஆச்சரியம் இல்லை.

இருக்க, அண்மையில் கிடைத்த இன்னொரு தகவல்: இரண்டு ஹார்மோன்களை இவர்கள்  உற்பத்தி பண்ணுகிறார்கள். ஒருவர் பேர் கிரேலின் (Ghrelin). பசியைத் தூண்டுபவர் இந்த கிரேலின் என்றால் சாப்பிட்டது போதும். இனி தாங்காது என்று சிக்னல் கொடுக்கிற ஹார்மோன் பேர் லெப்டின் (Leptin).

கிரேலினும் லெப்டினும் நம் குடலில் சுரக்காவிட்டால் என்ன நடக்கும்? நினைத்துப் பார்க்கவே பயமாய் இருக்கிறது. 

ஒய்வு பெற்ற முன்னாள் ராணுவ வீரர்கள் 92 பேரை இரு குழுக்களாகப் பிரித்து ஒரு சோதனை நடத்தினார்கள். பைலோரி அண்ணன்களை முழுதாகவே காலி பண்ணும் நோய் கொல்லி மருந்துகளை ஒரு குழுவுக்குத் தொடர்ந்து கொடுத்தார்கள். மருந்து சாப்பிட்டவர்கள் எப்போ பார்த்தாலும் பசிக்கிறது என்றார்கள். எது கொடுத்தாலும் சாப்பிட்டுக் கொண்டே இருந்தார்கள். மற்றவர்கள், என்னடா இது? என்று ஆச்சரியத்தோடு பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்கள்.

பசங்க

இரண்டு மூன்று தலைமுறைகளுக்கு முன்பு அமெரிக்காவின் 80 சத வீதமான மக்களுக்கு இந்த காமென்சால் பாக்டீரியாக்கள் (பைலோரி அண்ணன்கள்) அவர்கள் உடம்பில் இருந்திருக்கிறது. இன்று 6 சத வீதத்துக்கும் குறைவான குழந்தைகளுக்கு மட்டுமே இந்த வாய்ப்பு அமைந்திருக்கிறது.

பெருவாரியான அளவில் மக்கள் நோய் கொல்லி மருந்துகளை உட்கொள்வதால் உடலில் இருக்கவேண்டிய நுண்ணுயிர்களின் அளவு குறைந்துவிட்டது.

இன்னொரு காரணம்  சிசேரியன் முறையில் நடக்கும் பிரசவம். இயற்கையான முறையில் பிறப்புக் குழாய் வழியாக வரும்போது காமென்சால் பாக்டீரியாக்கள் குழந்தை மேல் படிகின்றன என்று குறிப்பிட்டோம். இந்தப் பாக்கியம்  சிசேரியன் வழி குழந்தைகளுக்கு மறுக்கப்படுவது இன்னோர் காரணம். (சிசேரியன் முறைப் பிரசவங்கள் அமெரிக்காவில் 30 விழுக்காடு. ஒரு குழந்தை பெற மட்டுமே அனுமதியுள்ள சீனாவில் கிட்டத்தட்ட 60 விழுக்காடு.)

வைரஸ்களை அழிக்கவேண்டும் என்பது நல்ல நோக்கம். அதற்காக குழாயில் வரும் குடிநீரில் நுண்ணுயிர் கொல்லிகளை ஏகப்பட்ட அளவு கலந்து விடுகிறார்கள். விளைவு: எல்லார் உடலிலும் இருக்கவேண்டிய நுண்ணுயிர்களின் அளவு குறைகிறது அல்லது இல்லாமலேயே போய் விடுகிறது. இதுவும் ஒரு காரணம்.

15 வயதுக்கு மேற்பட்ட இளந்தலைமுறையினரில் பெருவாரியானோர் Otitis media என்கிற காதில் ஏற்படும் அழற்சித் தாக்கத்தால் பாதிக்கப் பட்டிருக்கிறார்கள். அடுத்து பருமனான உடல்வாகு. இவ்வகை உடல்நலக் கேடு, குறைபாட்டுக்கும் பாக்டீரியாக்களின் பற்றாக் குறைக்கும் நெருங்கிய தொடர்புகள் இருப்பதாக ஆய்வுகளில் தெரிகின்றன.

புரியாத புதிர் 

இந்த இரண்டு நுண்ணுயிர்களையும் ஆகா..ஓகோ என்று இதுவரை புகழ்ந்து தள்ளியிருக்கிறோம்.

இருந்தும் ஓரு கேள்வி. நம் சொந்த செல்கள், நோய் எதிர்ப்பு சக்தியைக் கவனமாகவும் தீவிரமாகவும் செயல்படுத்துகின்றன என்றால் நுண்ணுயிர்களில்  நல்லவர்கள் யார், கெட்டவர்கள் யார் என்று எப்படி அவை கண்டு பிடிக்கின்றன? 

அல்லது நம் செல்களுக்கும் வெளியில் இருந்து வந்து குடியிருக்கப் பார்க்கும் நுண்ணுயிரிகளுக்கும் இடையில் யுத்தம் இடைவிடாமல் நடந்து கொண்டே இருக்கிறதா? 

அதுவும் குடல் உறுப்புக்கு மட்டும் அப்படி என்ன சிறப்பு சலுகை? 

இது வரை பதில் இல்லை.

ஆறு மனமே ஆறு

நம் நோய் எதிர்ப்பு சக்தி இன்றைய நிலையை அடைய சுமார் 2 லட்சம் ஆண்டுகள் தேவைப்பட்டிருக்கிறது. இந்த இடைவெளியில் எத்தனையோ தவறுகள், சீரமைப்புகள் என்று ஏகப்பட்ட குளறுபடிகள்  நிச்சயம் நேர்ந்திருக்கும்.

தீவிரமாகவும் செயல்பட முடியாது.(உணர்ச்சி வேகத்தில் சொந்த உறுப்புகளையே (திசுக்களை) வெட்டித் தள்ளியிருப்பார்கள்.) சாந்தமாக இருக்கவும் முடியாது. (பத்தோஜென்கள் சீவித் தள்ளியிருப்பார்கள்.)

உதாரணமாக, நம் உடம்பில் இருக்கும் T – செல்களை எடுத்துக் கொள்வோம். பத்தோஜென்கள் நம் உடம்பில் ஊடுருவிக் கொண்டே  இருக்கிறார்கள். பலத்த சேதம் உண்டாக்குகிறார்கள். அதன் விளைவு: உடம்பில் வீக்கம், சிவப்பு நிறத்தில் தோல் நிற மாற்றம், உடல் வெப்பம் கூடுகிறது. காய்ச்சல் அது இது என்று பலவித உபாதைகள் ஏற்படுகின்றன.

நோய் எதிர்ப்பு சக்தி, T – செல்களை உருவாக்குகிறது. இவர்கள் பத்தோஜென் பயங்கரவாதிகளோடு சண்டை போட்டு ஊடுருவலை  முறியடிக்கிறார்கள். வெற்றிக் கொடி நாட்டினாலும் அவர்களின் கோபம் அடங்குவதில்லை. வெறியோடு நம் சொந்த திசுக்களையே அழிக்கப் பார்க்கிறார்கள்.

நோய் எதிர்ப்பு சக்தியின் கட்டுப்பாட்டு நிலையத்தில் இருந்து அடுத்த கட்டளை பறக்கிறது. உடனடியாய் T – ஒழுங்கு செல்களை (T – regulatory cells) உற்பத்தி செய்து அனுப்புங்கள். இந்தப் பயல்களை அடக்க வேண்டி இருக்கிறது. அவசரம். அவசரம். (இந்த செல்கள் மிலிட்டரி போலீஸ் மாதிரியான செல்கள்.)

இவ்வளவு களேபரம் நடந்து கொண்டிருக்கிற நேரத்தில், ஓர் புது அண்ணன் களத்துக்கு வருகிறார்.

சிங்கம் 3

1990 களில் நடந்த ஆய்வுகளில் ஒரு குறிப்பிட்ட மூலக்கூறு T – ஒழுங்கு செல்களை உருவாக்கம் செய்ய நோய் எதிர்ப்பு சக்திக்கு ஊக்கம் கொடுக்கிறது என்று கண்டு பிடித்தார்கள். இந்த மூலக்கூற்றை சுமந்து வரும் பாக்டீரியாவின் பேர் B – fragilis. இந்த பிராகி அண்ணன் வித்தியாசமானவர். சுமார் 70-80 சத வீதமான மக்களின் உடலில் (குடல் பகுதியில்) இந்த அண்ணன் இருக்கிறார்.

நோய் எதிர்ப்பு கட்டுப்பாட்டு நிலையத்துக்கு இந்த அண்ணன் பற்றித் தெரிந்தே இருக்கிறது. இவரை ஒன்றும் செய்யக்கூடாது என்று T – ஒழுங்கு செல்களுக்கு கட்டளை கொடுக்கப் பட்டிருக்கிறது. அதே நேரம் குறிப்பிட்ட மூலக்கூறு இல்லாத இந்த வகை பாக்டீரியாக்களை மிலிட்டரி T – செல்கள் அழித்துவிடுகின்றன.

இந்த அண்ணன்களும் மிகவும் குறைந்து போய்விட்டார்கள். நம் உடலில் இவர்கள் சுமந்து திரியும் மூலக்கூற்றின் பற்றாக் குறையால் multiple sclerosis, (மூளை மற்றும் முள்ளந்தண்டு பாதிப்பு) diabetes type 1 (சர்க்கரை வியாதி) இவைகள் 7 -8 மடங்குகள் அதிகமாகிவிட்டன என்று புள்ளி விவரங்கள் சொல்கின்றன.

மேலே குறிப்பிட்ட அதே காரணிகளால் இந்த பாக்டீரியாவும் மற்ற இரண்டு பாக்டீரியாக்கள் போல அழிந்து கொண்டிருக்கின்றன. நம் வாழ்க்கையை நாமே அழித்துக் கொள்கிறோமா?

இன்னும் விடை தெரியாத கேள்விகள் இருக்கின்றன.

கொடி அசைந்ததும் காற்று வந்ததா? காற்று வந்ததும் …

தொடர்புகள்..  தொடர்புகள்..  என்று ஆய்வாளர்கள் சுட்டிக் காட்டுகிறார்கள். அதாவது நோய்களுக்கும் பாக்டீரியாக்களுக்கும் உள்ள தொடர்புகள் தெளிவாகவே தெரிந்தாலும் எது முதலில் வந்தது என்று அறுதியிட்டு அவர்களால் சொல்ல முடியவில்லை.

உதாரணமாக, மேலே சுட்டிக்காட்டிய பாக்டீரியாக்களின் பற்றாக் குறையால் நம் உடலின் நோய் எதிர்ப்பு சக்தி குறைந்துவிட்டதா?

அல்லது, நம் உடலின் நோய் எதிர்ப்பு சக்தி குறைந்து போய்விட்டதால் இந்த பாக்டீரியாக்கள் நம் உடலில் அருகிப் போய்விட்டனவா?

எது உண்மை?

முதலாவது தான் உண்மை என்கிறார் ஒரு ஆய்வாளர். இருந்தாலும் அதை நிரூபிக்க இன்னும் நீண்ட தூரம் பயணிக்க வேண்டி இருக்கிறது.

தவிர, இப்போது மூன்று பாக்டீரியாக்களை மட்டுமே யார் அவர்கள் என்று கண்டு பிடித்திருக்கிறோம். இன்னும் எத்தனை பேர் இருக்கிறார்களோ? நம் முன்னே இருக்கும் பெரும் சவால் அது என்கிறார் அவர்.

ஆயிரக்கணக்கில் வெவ்வேறான பாக்டீரியாக்கள் நம் செரிமானப் பாதையில் குடியிருக்கின்றன என்று ஏற்கெனவே அறிந்திருக்கிறோம்.

பதில்கள் வந்து சேர எத்தனை நாள் ஆகுமோ? பேசாமல் சம்பந்தப்பட்டவர்களிடமே நேரடியாகக் கேட்டுவிடுவோமா?

அண்ணே பாக்டீரியா, நீங்க நல்லவரா கெட்டவரா?

…………………………………………………………………

Scientific American, June 2012 இதழில் Jennifer Ackermann எழுதிய கட்டுரையின் தழுவல் மொழிபெயர்ப்பு இது.



நான் யார்?

குடியிருந்த கோயில் படத்தில், நான் யார்? நீ யார்? நாலும் தெரிந்தவர் யார், யார்? என்று எம்ஜிஆர் பாடுவார். மற்றவர்கள் பதில் சொல்ல முடியாமல் முழிப்பார்கள். நான் ரசித்த காட்சி அது. நல்ல கேள்வியும் கூட. ஆனால் படத்தில் கடைசி வரை பதிலே இல்லை.

இந்தக் கேள்விக்குப் பதில் சொல்ல முனைகிறார் பேராசிரியர், ஜான் வெஸ்டர்ஹொப் (Jan Westerhoff). அவரின் கட்டுரை என் பார்வையில்:

நான் யார் என்பது கடினமான கேள்வி தான்.
நான் என்பதற்கு என்ன ஆதாரம்? நான் சிந்திக்கிறேன். ஆகவே நான் இருக்கிறேன். இது பிரஞ்சு கணித இயல் அறிஞரும் தத்துவப் பேராசிரியருமான ரெனே டெஸ்கார்ட் (Renė Descartes) சொன்ன விளக்கம்.

நான் குழந்தையாய் இருந்தபோது, பிறகு பள்ளிப்பருவ வயதில், இன்னும் இளைஞன்/இளைஞி… என்று இப்படியே வயது ஏறிக் கொண்டே போனாலும், நடந்த சம்பவங்கள், என் நடத்தைகள், மற்றவர்களின் நடத்தைகள், பேச்சுகள் மனதில் இன்றும் இருக்கின்றன. நாளையும் இருக்கும். அதற்கு அடுத்த நாளும் .. இருக்கத்தான் போகின்றன.

ஆகவே இந்த நினைவுகள் ஒரு தொடர்ச்சியாகவும் மாறாமலும் இருப்பதால் நான் என்னும் நினைப்பு உண்டாகிறது. (உதாரணமாக, ஐந்து வருஷம் முன்னே இருந்த நான் தான் இப்போதும் இருக்கிறேன். இன்னும் ஐந்து வருஷம் போனாலும் அதே போலத்தான் இருப்பேன்.) இது முதலாவது காரணம்.

வெளி உலகத்தில் எப்போதுமே களேபரம் தான். ஏதோ ஒன்று ஓடுகிறதா? அழுகை சத்தமா அது? சிரிக்கிறார்களா? பலர் ஓடுகிற மாதிரி இருக்கிறதே? என்று வித்தியாசமான காட்சிகள், நடப்புகள், சத்தங்கள்… புரியாமல் தத்தளிக்கிறோம்.

நம் மூளை உதவிக்கு வருகிறது. முன்பு அது பதிவு செய்து வைத்திருந்த சம்பவங்களை இப்போது நாம் பார்க்கும், கேட்கும், நடப்புகளோடு ஒப்பிடுகிறது. ஒரு ஒழுங்கை ஏற்படுத்துகிறது.

இப்போது நமக்குப் புரிகிறது. ரயில் வண்டி ஓடுகிறது. அது நம் குழந்தை அல்லது அடுத்த வீட்டு சாத்தான். (எப்ப பாத்தாலும் முரண்டு பிடிக்கும். அழும்.) அவர்கள் எனக்குத் தெரிந்த வேலைவெட்டி இல்லாத பயல்கள். ஏதோ சொல்லிச் சிரிக்கிறார்கள். அவர்கள் அம்மா, அப்பா வேலைக்கு ஓடுகிறார்கள்… புரிகிறது.

மூளையின் உதவியால் நான் சிந்திக்கிறேன். நான் என்னும் சிந்தனை உருவாகிறது. இது இரண்டாவது காரணம்.

அடுத்து, நாங்கள் எந்த நேரமும் எதிர்வினை (reaction) ஆற்றிக் கொண்டே இருக்கிறோம். பசித்தால் சாப்பிடுகிறோம். தாகம் எடுத்தால் கோக் வேண்டாம். பெப்சி என்கிறோம். செல்போனை மீட்டுகிறோம். மயங்கிப் போகிறோம்.

அதாவது, நம் உடம்பு எப்போதும் ஒரே மாதிரி இருப்பதில்லை. மனசு அதைவிட லோல் படுகிறது. ஆகவே நம் இருப்பு என்பது நம்மை
யோசிக்க வைக்கிறது. ஏதாவது செய்ய வைக்கிறது. நான் எனும் நினைப்புக்கு இது மூன்றாவது காரணம்.

கோர்க்கவோ, திரிக்கவோ?

ஒரு முத்துமாலையின் சரம் போல நான் இருக்கிறது என்று ஒரு கொள்கை உளவியலில் இருக்கிறது. அனுபவங்கள், முத்துக்கள் போல நான் என்னும் சரம் ஊடாகக் கோர்க்கப் பட்டிருக்கின்றன என்பது இதன் பொருள்.

துக்கம், கோபம், மகிழ்ச்சி என்று இப்படிப் பல உணர்வுகள் (அனுபவக் கூறுகள்) எப்போதும் நம்மைப் பாதித்துக் கொண்டே இருக்கின்றன. காலம் ஓடினாலும் தாக்கம் இருக்கிறது. முத்துக்களின் தன்மைகள் எப்படி இருந்தாலும் அவை கோர்க்கப்பட்டிருக்கும் சரம் அப்படியே இருக்கிறதே. அந்த சரமா நான்? இந்த எடுத்துக்காட்டில் குறை இருக்கிறதே.

கயிறு போல நான் இருக்கிறது என்பது இன்னொரு கொள்கை. அதாவது, நான் என்பது எல்லா அனுபவங்களும் ஒன்றோடு ஒன்று சேர்ந்து கயிற்றின் நார்கள் போல் பிணைந்திருக்கின்றன என்பது இந்த உதாரணம். நான் என்பது எண்ணங்கள் ஒன்றின் மேல் ஒன்றாகப் படிந்த அடுக்குகள்.

இந்த எடுத்துக்காட்டிலும் தவறு உண்டு. நான் யோசிக்கிறேன் என்று வைத்துக் கொண்டால், எனது ஒரு பகுதியா சிந்திக்கிறது? என் முழு மனதும் ஒருமுகமாய் சிந்திக்கிறதே. ஒரு தனி நார் கயிறாகாது. ஆகவே இந்த உதாரணப்படி, மனத்தின் ஒரு பகுதி மட்டும் சிந்திக்கிறது என்று தவறான முடிவுக்கு நாம் வந்துவிடலாம்.

மேல் சொன்ன, முழுமை பெறாத இரண்டு உதாரணங்களோடு திருப்திப்பட வேண்டிய கட்டாயத்தில் இன்று இருக்கிறோம். உளவியல் ஆய்வுகள் கயிறு உதாரணத்தை நெருங்கித் தோன்றுகின்றன. ஆயினும் எந்த முடிவுக்கும் வந்த பாடில்லை.

கண்ணில் கண்டதெல்லாம் காட்சியா ..

நம் மூளை நம்மைச் சுற்றி நடக்கும் செயல்பாடுகளை ஒழுங்கமைக்கிறது என்று மேலே கண்டோம். அதிலும் ஒரு பின்னடைவு இருக்கிறது. ஒளி, ஒலியை விட வேகமாகச் செல்லும் என்று நமக்குத் தெரியும்.

அப்படியானால், ஒருவர் பேசுவதற்கு வாயசைத்தால் அது நமக்கு முன்னமே தெரிய வேண்டும். அவர் பேச்சு வந்து சேரக் கொஞ்சம் தாமதம் ஆகவேண்டுமே. அப்படி நடப்பதில்லை. அவர் வாயசைப்பதும் சொல்லுவதும் ஒரே நேரத்தில் நமக்குத் தெரிகின்றனவே. என்ன காரணம் ?

இங்கே மூளை சிறப்பாக நாடகம் ஆடுகிறது. ஒளியை முதலில் உள்வாங்கிக் கொண்டாலும் ஒலி வந்து சேரும்வரை காத்திருக்கிறது. இந்தக் கால இடைவெளி நமக்குத் தெரியவே தெரியாது. (ஏனென்றால் நாம் மூளையை முழுதாக நம்பியிருக்கிறோம்.) பின்பு இரண்டையும் கலந்து ஒன்றாய் வெளியிடுகிறது.

மேற்படி விளக்கத்தை நாம் ஏற்றுக் கொண்டாலும். அதிலும் கோளாறுகள் இருக்கின்றன. Beta phenomenon என்பதை எடுத்துக் கொள்வோம். இது ஒரு நூதனமான நிகழ்வு. ஆனால் மிகவும் எளிமையான ஒரு செயல்பாடு.

ஒரு பிரகாசமான புள்ளியை ஓர் கணம் திரையில் ஒரு மூலையில் மின்ன விட்டு, அடுத்த கணம் அதன் எதிர் மூலையில் அது போல இன்னோர் பிரகாசமான புள்ளியை மின்ன விட்டுப் பார்த்தால், முதல் புள்ளி இரண்டாவது புள்ளியையே நோக்கி நகர்வது போலத் தெரியும்.

இதை மேல் சொன்ன முறையில் இப்படி சொல்லலாம். நம் மூளை இரண்டு புள்ளிகளையும் பதிவு செய்து அவற்றின் இடைவெளியில் மாயப்புள்ளிகளை உருவாக்கி முதல் புள்ளி இரண்டாவது புள்ளியை நோக்கி நகர்வது போல் ஒரு தோற்றத்தை உருவாக்குகிறது. சரி. ஏற்றுக் கொள்ளலாம்.

இப்போ மின்னும் புள்ளிகளின் வண்ணத்தை மாற்றினால் என்ன நடக்கும்? உதாரணமாக, முதலில் ஒரு சிவப்புப் புள்ளி மின்னுகிறது. எதிர் மூலையில் பச்சைப் புள்ளி மின்னுகிறது. பார்ப்பவர்களுக்கு இரண்டுக்கும் நடுப் புள்ளியில் சிவப்பு பச்சையாக மாறுவது போல் தெரியும்.

கேள்வி என்னவென்றால், பச்சை நிறப் புள்ளி ஒரு தடவை மின்னி மறைந்து விட்டாலும், அது மீண்டும் தோன்றும் முன்னரே, இரண்டு புள்ளிகளை இணைக்கும் கோட்டின் நடுப் புள்ளியில் இருந்து பச்சை வண்ணம் ஆரம்பிக்கிறது. மூளைக்கு, இனி பச்சை வண்ணம் தான் மின்னப் போகிறது என்று எப்படித் தெரியும்?

இதை இந்த முறையில் விளக்கலாமோ? சிவப்புப் புள்ளியை முதலில் உள்வாங்கிக் கொள்கிறது. பச்சை வரும் வரை காத்திருக்கிறது. வந்தபிறகு, இரண்டுக்கும் நடுப் புள்ளியில் இருந்து சிவப்பை பச்சையாக மாற்றி விடுகிறது. இரண்டு புள்ளிகளையும் அதன் பின்னரே அந்தந்த இடத்தில் தெரிய வைக்கிறது.

ஆனால்?… ஒரு காட்சியைத் தூண்டி உருவாக்க, ஒரு குறிப்பிட்ட கால எல்லை தேவை. அதுவும் இயற்பியல் ரீதியாக சாத்தியப்படும் கால இடைவெளிக்குள் (physically possible time interval) மட்டுமே நடந்தாக வேண்டும். இங்கே மின்னும் புள்ளிகளின் ஒளி நம் மூளையை அடைந்து அங்கே பகுப்பாய்வு செய்யப்பட்டு மீண்டும் நான் என்னும் நமக்கு மாஜிக் காட்ட மூளைக்கு அதிக நேரம் எடுக்குமே.

ஆகவே இந்த விளக்கம் திருப்திகரமாக இல்லை.
Beta phenomenon என்பதை வேறு வழியில் தான் நாம் புரிந்து கொள்ள முடியும்.

மனசு தடுமாறும் அது நெனச்சா நிறம் மாறும் …

ஒருவேளை, உலகின் நிகழ்வுகளை ஒருமுகமாக்கி, நம் மூளை ஓரே ஒரு காட்சி தான் காட்டுகிறது என்று நினைப்பது தப்போ? நம் மூளையின் நியூரான்கள் (neurons) ஒரு பொது அணியாக இல்லாமல் பல்வேறு அமைப்புகளாக செயல்படுகின்றனவா? பல்வேறு உணர்வு நிலைகள் உருவாகின்றனவா? ஒரே ஒரு மனம் என்பது தப்பான கருத்தா? வித்தியாசமான மனநிலைகள் (different mental processes) தோன்றிக் கொண்டே இருக்கின்றனவா?

பொதுவான மனம் என்று ஒன்றுமே இல்லை என்கிற முடிவுக்கு நாம் வந்துவிட்டால், Beta phenomenon நிகழ்வை விளக்க, நேரம் அது இது என்று எதுவும் தேவைப்படாது.

இதை இன்னொரு உதாரணம் மூலமும் விளக்கலாம். இந்த வசனத்தைப் பாருங்கள். அந்த மனிதர் வெளியே வந்தார், அவர் சாப்பிட்ட பிறகு.

நமக்கு சொல்லப்பட்ட வரிசை குழப்பத்தை உருவாக்கினாலும் சுதாரித்துக் கொள்கிறோம். ஏனென்றால் நமக்குக் கால வரிசை முக்கியம். முதலில் அவர் சாப்பிட்டார். பிறகு வெளியே வந்தார்.

மூளை ஒவ்வொரு சொல்லையும் கணக்கில் எடுத்து பிறகு கால வரிசைப்படி ஒழுங்குபடுத்தி நாம் புரிந்து கொள்ள உதவுகிறது. என்றாலும் …

அந்த விளக்கத்தை விட , பல நியூரான் அமைப்புகள் தோன்றி ஒவ்வொரு சொல்லையும் உள்வாங்கிய பிறகு அப்படியே படம் காட்டுகின்றன. நாம் ஒவ்வொரு சொல்லையும் நமக்குப் புரிகிற கால வரிசைப்படி எடுத்துக் கொள்கிறோம். இப்போ நமக்குப் புரிகிறது.

உளவியல் ஆய்வுகள், இந்த விளக்கத்துக்குத் தான் ஆதரவாய் நிற்கின்றன.

ஆட்டுவித்தால் யாரொருவர் ஆடாதாரே கண்ணா…

ஒரு உளவியல் ஆய்வு நடத்தினார்கள். ஒரு தன்னார்வலர் (volunteer) கணனி முன் உட்கார்ந்திருக்கிறார். கணனியின் திரையில் 50 சிறிய பொருட்கள் தெரிகின்றன. அவர் கணனி சுட்டி (mouse) மூலம் ஒவ்வொரு பொருளாய்த் தொட்டுக் கொண்டே போகலாம். 30 வினாடிகளுக்கு ஒரு தடவை, ஆய்வாளர் ஒரு குறிப்பிட்ட பொருளைத் தொடுங்கள் என்பார். அதைத் தொடவேண்டும்.

ஆய்வாளரும் கணனி முன் உட்கார்ந்திருக்கிறார். அவருக்கும் முன்னையவரின் அதே கணனி நிரல் தான். வித்தியாசம் என்னவென்றால், இவரால் தன்னார்வலரின் கணனி சுட்டி அசைவைத் தன் கணனி சுட்டி மூலம் கட்டுப்படுத்த முடியும். இந்த விஷயம் முன்னவருக்குத் தெரியாது.

உதாரணமாய், ரோஜாப்பூவை ஆய்வாளர் தொடப் போகும்போது (30 வினாடிகள் முடிய ஒரு சில வினாடிகள் இருக்க) ஆய்வாளர், ரோஜாபூவைத் தொடுங்கள் என்கிறார். முதலாமவரின் திரையிலும் ரோஜாப்பூ தொடப்பட்டுவிட்டது. நினைவிருக்கட்டும். முதலாமவர் தொடவில்லை. ஆய்வாளர் தான் தன் சுட்டி மூலம் தொட்டார்.

முதலாமவரிடம் கேட்டபோது, ரோஜாப்பூ என்று காதில் கேட்டதும் நான் தொட்டுவிட்டேன் என்கிறார். அவர் பொய் சொல்லவில்லை. அவர் அப்படி நினைத்திருக்கிறார். இதில் தெரிவது: நம் மூளை, தன்னுடைய நடவடிக்கைகளை மறைத்துக் கொள்கிறது. உண்மை வேறாக இருக்க, இன்னொரு காட்சியை உருவாக்குகிறது. மூளை ஏன் பொய் சொல்லவேண்டும்?

(இந்த ஆய்வு American Psychologist,, vol 54, page 480 இல் குறிப்பிடப் பட்டிருக்கிறது.)

இதுவரை நாம் நம்பிக்கொண்டிருக்கும் (ஒரு) மூளை, (ஒரு)மத்திய செயல்பாட்டு அமைப்பு என்னும் கொள்கையை புதிய ஆய்வுகள் கேள்விக்குள்ளாக்குகின்றன.

வாழ்வே மாயம்?..

நியூரான் அமைப்புகள் என்பது ஒவ்வொரு கணமும் தோன்றிக் கொண்டே இருக்கின்றன. பிறகு மறைந்து விடுகின்றன. இந்தத் தொடர்ச்சி நடந்து கொண்டே இருப்பதால் இந்தக் கோர்வை நான் என்னும் மயக்கத்தை உருவாக்குகிறது.

நான் மாற்றங்கள் எதுவும் இல்லாத ஒரே ஒரு ஆள் . என் அனுபவங்கள் எல்லாம் உண்மை என்று நினைப்பது …

யோசித்துப் பார்த்தால், நான் என்று நாம் நினைத்துக் கொண்டிருக்கும் கருத்தே சந்தேகமாக இருக்கிறது.

நான் என்பதே ஒரு மாயை . அதே சமயம், நமது வாழ்க்கைக்கு இந்த மாயை அவசியமான ஒன்றாகவும் இருக்கிறது.

நிற்பதுவே, நடப்பதுவே, பறப்பதுவே, நீங்களெலாம் சொப்பனந் தானோ? மகாகவி மட்டுமா பாடுகிறான்?

…………………………………………………………………………………..

NewScientist, 23 February 2013 இதழில் வெளிவந்த Durham பல்கலைக்கழக உளவியல், தத்துவப் பேராசிரியர், Jan Westerhoff எழுதிய கட்டுரையின் தழுவல் மொழிபெயர்ப்பு மேலே.

உலகம் பிறந்தது எனக்காக?

புல்லாகிப் பூடாய், புழுவாய் மரமாகி … இன்று மனிதராய் வந்து நிற்கிறோம். எப்படி சாத்தியமாயிற்று? எல்லாம் கூட்டுறவு தான்.


சுயநலமா? பொதுநலமா? சொல் மனமே. 

(பேராசிரியர் மார்ட்டின் நோவாக் எழுதிய கட்டுரையை என் கோணத்தில் அணுகியிருக்கிறேன்.)

2011 களில் ஜப்பான் பூக்குஷீமா அணு உலையில் ஏற்பட்ட அணுக்கசிவு.
எவரும் அந்த நிலப்பரப்பில் கால் வைக்கக் கூட அஞ்சுகிறார்கள்.
ஒரு 20 வயது வாலிபன் சொல்கிறான்: நான் உள்ளே போய் என்னால் முடிந்ததை செய்கிறேன்.
அந்த நிலத்தின் மேல் அடிக்கும் காற்றிலேயே நஞ்சு கலந்திருக்கிறது.
கதிரியக்கம் உடலில் ஊடுருவினால் புற்றுநோய் மட்டுமா வரும்?
அவனால் குடும்ப வாழ்க்கை வாழ முடியாது.
குழந்தைப் பாக்கியமே இருக்காது.
இருந்தும், ஏன் அவன் பிடிவாதமாய் நிற்கிறான்?

இப்படி மனிதர்களை நாம் பார்த்திருக்கிறோம். எனக்கு எது நடந்தாலும் நடக்கட்டும். மற்றவர்களுக்கு உதவ வேண்டும் என்கிற முனைப்பில் ஏன் இவர்கள் நடந்து கொள்கிறார்கள்?

மற்றவர்களுக்கு உதவுவது ஒரு பக்கம் இருக்க, தன்னையே அழித்துக் கொள்ள நினைக்கிறார்களே. ஏன் இப்படி?

சுயநலம் தான் வாழ்க்கையின் அடிநாதம் என்று இன்றைய உலகத்தில் பெருவாரியான மக்கள்  நினைத்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். என் பிள்ளை, என் பணம், என் சொத்து… என்று இப்படியே வாழ்க்கை போகிறது.

நீதிநெறிகள் பள்ளியில் படிப்பதோடு சரி. எல்லாருக்கும் திருக்குறளை மேற்கோள் காட்டுவதில் ஒரு சிலிர்ப்பு. அரசியல் கூட்டங்களில், தொலைக்காட்சி விவாதங்களில் மட்டுமல்ல, எங்கு பார்த்தாலும் திருவள்ளுவர் இருக்கிறார். வெளியே வந்துவிட்டால் உலகம் வேறு மாதிரி இருக்கிறது.

நாம் உயிரியலுக்குள் புகுந்து பார்ப்போமா?

டார்வினின் கோட்பாட்டில் சுயநலமும் பொதுநலமும் 

உயிரியலில் அன்று டார்வின் முன்வைத்த படிநிலை மாற்றக் கோட்பாடு (Theory of Evolution) சரி தான் என்று ஆதாரங்கள் கிடைத்துக் கொண்டே இருக்கின்றன. ஆனால் அவர் சொன்ன விளக்கம் சரி தானா?

மாறிக்கொண்டே இருக்கும் சூழ்நிலைகளுக்கு ஏற்றபடி நின்று தாக்குப் பிடிக்கும் உயிரினங்களைத்தான் இயற்கை தேர்ந்தெடுக்கிறது. அவைகள் தான் தொடர்ந்து வாழும். சந்ததியைப் பெருக்கவும் முடியும்.

இந்தக் கருத்தை இன்னும் தீவிரமாக யோசித்தால், சுயநலம் தான் வாழ்வுக்கு  அடிப்படை என்கிற முடிவுக்கு இலகுவாக வந்துவிடலாம்.

ஆகவே டார்வினின் கருத்துப்படி, பிறர்நலம் கருதும் பண்புகள் எப்போதே அழிந்து போயிருக்க வேண்டுமே. ஏன் அவை இன்னும் நிலைத்து நிற்கின்றன?

பேராசிரியர் மார்ட்டின் நோவாக், பொதுநலம் என்பது வாழ்க்கையின் ஒரு அதி முக்கியமான பகுதியாய், ஒரு இணையாய் இழையோடிக் கொண்டிருக்கிறது. அதை நாம் கவனிக்கத் தவறிவிட்டோம் என்கிறார்.

கணித அடிப்படையில் சுயநலமும் பொதுநலமும் 

அவர், கணிதத்தின் ஓர் அங்கமான, தர்க்க இயலின் ஒரு சுவாரஸ்யமான புதிரை (Prisoners Dilemma) உதாரணம் காட்டுகிறார்.

ஒரு குற்றத்துக்காக, சந்தேகத்தின் பேரில் கைது செய்த இருவரை வெவ்வேறு அறைகளில் வைத்து விசாரிக்கிறார்கள். இருவருக்கும் இடையில் எந்தத் தொடர்பும் இல்லை.

காவல் அதிகாரி அவர்களுடன் தனித்தனியாகப் பேரம் பேசுகிறார்:

  • Plan A:  நீ குற்றமே செய்யவில்லை. உன் நண்பன் தான் செய்தான் என்று நீ சொல்லலாம். அதே சமயம், உன் நண்பன் எதுவும் பேசாமல் அமைதியாய் இருந்தால் உனக்கு ஒரு ஆண்டு ஜெயில்  மட்டுமே. நண்பனுக்கு 4 வருஷம் தீட்டிவிடுவோம். 
  • Plan B:  நீங்கள் ரெண்டு பேருமே ஆளுக்காள் அவன் தான் செய்தான். நான் அல்ல என்று சத்தம் போட்டுக் கொண்டே இருக்கலாம். பிரச்னை இல்லை. அப்படி நிலைமை வந்தால், ரெண்டு பேருக்குமே 3 வருஷ ஜெயில் தண்டனை.
  • Plan C:  ரெண்டு பேருமே குற்றத்தை ஒப்புக்கொண்டு எங்களோடு ஒத்துழைத்தால் ரெண்டு பேருக்கும் 2 வருஷ ஜெயில் மட்டுமே.

எப்படி வசதி? என்று கேட்டுவிட்டு, இருவரும் யோசிக்க அவகாசம் கொடுக்கிறார். 

நீங்கள், அந்த இருவரில் ஒருவராய் இருந்தால் என்ன செய்வீர்கள்? Plan A, B, C யில்எந்த பிளான் சிறந்தது? கேள்வி அது தான். 

நமது அனுபவத்திலே, அதாவது ஒருத்தனையும் நம்பக்கூடாது என்னும் சித்தாந்தத்தில் (சுயநலம்) பேசாமல் இருந்தால் ஆபத்து. நண்பன் நல்லவனாகி ஒரு வருஷத்தில் விடுதலை ஆகிவிடுவான். எனக்கு நாலு வருஷம் ஜெயில் கஞ்சி. தேவையா இது? Plan A ஒத்து வராது.

நான் குற்றத்தை ஒப்புக் கொள்ளலாம். நண்பன் ஒப்புக் கொள்வானா? சந்தேகம் தான் (சுயநலம்). அப்படி நடந்தாலும் எனக்கு நாலு வருஷம் ஜெயில் கஞ்சி நிச்சயம் ஆகிவிடும். ஆகவே Plan C யையும் கடாசி விடுவது நல்லது.

நான் இல்லை. அவன் தான் என்று ஆளுக்காள் குற்றம் சாட்டுவது தான் (சுயநலம்) ஒரே வழி. ஆகவே Plan B தான் நல்லது. 3 வருஷம் பரவாயில்லை. 

இன்றைய சூழ்நிலையில் இருவருமே இப்படி நடந்துகொள்வது தான் சிறந்த  தீர்வு.

ஆனால் குற்றம் செய்ய முன்பே இருவரும் ஒரு உடன்பாட்டுக்கு வந்திருந்தால் இருவருக்குமே 2 ஆண்டு மட்டுமே தண்டனை கிடைத்திருக்கும். உண்மையில் Plan C தான் ஆகச் சிறந்தது. (மாட்டிக்கொண்டால், குற்றத்தை இருவருமே ஒப்புக் கொள்வோம்.) 

இங்கே பொதுநலம் செயல்படுகிறது. அதாவது, நல்லதோ, கெட்டதோ பொதுநலம் (கூட்டுறவு) பலன் அளிக்கும் என்கிற முடிவுக்கு வர, இந்தத் தர்க்க முறை  உதவுகிறது.

கணனி ஆய்வுகளில் சுயநலமும் பொதுநலமும்

கணித முறை மூலம் இரண்டு பாத்திரங்கள் மூலமாக நாம் ஒரு முடிவுக்கு வந்தோம். பாத்திர எண்ணிக்கையை அதிகமாக்கினால் என்ன முடிவுகள் கிடைக்கும்?

கணனி இங்கே உதவிக்கு வருகிறது. பேராசிரியரும் அவர் குழுவும் மென்பொருள் ஒன்று தயாரித்து Simulation முறையில் ஆய்வுகள் செய்திருக்கிறார்கள். 

எதிரெதிர் தன்மைகள் கொண்ட இரண்டு வகை சுட்டிகளை (indexes) உருவாக்கினார்கள்: (1) சுயநலப் போக்கு கொண்டவை. (2) கூட்டுறவுப் போக்கு கொண்டவை. 

பெரும் அளவில் இவை ஓட விடப்பட்டன. அதாவது சுட்டிகள் ஒன்றோடு ஒன்று எதிர்வினை ஆற்ற அனுமதிக்கப்பட்டன. 

ஒவ்வொரு சுற்றின் முடிவிலும், வென்ற சுட்டிகள் இரண்டிரண்டாக இணை சேர்ந்து புதிய ஓர் சுட்டியை உருவாக்கலாம் என்று விதி செய்யப்பட்டது. 

ஒவ்வொரு சுற்றிலும் புதிதாகப் பிறந்த (உருவாகிய) சுட்டிகள் மட்டுமே பங்கு கொள்ளும். இந்தப் போட்டிகள் பல தடவைகள் மீண்டும் மீண்டும் நடத்தப்பட்டன.

ஒவ்வோரு சுற்றின் முடிவிலும், சுயநலக் குழுவினர் தொகை அதிகமா? அல்லது பொதுநலக் குழுவினர் தொகை அதிகமா? என்று கணித்தார்கள்.

ஆரம்ப சுற்றுகளில் சுட்டிகள், அவரவரின் தாய்தந்தையர்கள்  எந்தக் குழுவைச் சேர்ந்தவர்களோ அதே தன்மையை பின்பற்றின. பிறகு சில சுட்டிகள் தன்மைகளை மாற்றிக் கொண்டன. பின் வந்த சுற்றுகளில் சுயநலக் குழுவினர் தொகை அதிகமாகின. 

கடைசியாக, எத்தனை சுற்றுகள் நடத்தினாலும் பொதுநலக் குழுவினர் தொகை தான் அதிகமாக இருந்தது.

ஏன்  இப்படி? உயிரில்லாத வெறும் கணனி மென்பொருளுக்கே கூட்டுறவுப்  போக்கு தான் சிறந்தது என்று எப்படித் தெரிந்தது ?

வௌவால்களின் கூட்டுறவு 

ரத்தம் குடிக்கும் வௌவால்களிடம் இருக்கும் அன்புப் பெருக்கு மெய்  சிலிர்க்க வைக்கிறது. 

கூட்டங்கூட்டமாய் வாழும் இந்த உயிரினங்கள் என்னதான் தலைகீழாய்த்  தொங்கினாலும், பறந்தாலும் எல்லாருக்கும் வயிறார ரத்தம் கிடைத்து விடுவதில்லை. தினமும் எத்தனையோ ஜீவன்கள் பசியோடு திரும்பி வந்து தொங்கிக் கொள்கின்றன. 

அதே சமயம், கிடைக்கும் ரத்தத்தை சில வௌவால்கள் அப்படியே உறிஞ்சி விடாமல், தொங்குமிடம் வந்ததும் பசியோடு வாய் திறந்தபடி  இருக்கும் மற்ற சில கூட்டாளிகளுக்கு ரத்ததானம் செய்கின்றன.

அவைகளுக்கு யார் பசித்த நேரம் உதவினார் என்று தெரிகிறது. தமக்கு ரத்தம் கிடைத்தபோது அதே நண்பர்கள் வாயில் ஊற்றி நன்றிக் கடன்  செய்வதை உயிரியல் ஆய்வாளர்கள் பதிவு செய்திருக்கிறார்கள்.

படிநிலை மாற்றத்தில் (evolution) ஐந்து விதமான கூட்டுறவுகளை பேராசிரியர் அறிமுகப் படுத்துகிறார்.

1) மறப்போம். மன்னிப்போம்.

சில மனிதர்களுக்கு இந்தப் பண்பு உண்டு. கணனி மென்பொருள்களுக்கும் அது இருக்கிறதா?

முன்னர் குறிப்பிட்ட, கணனி செயல்பாடுகளை மீண்டும் பார்க்கும்போது, சுமார் 20 சுற்றுகளின் பின்னர், பொதுநல (கூட்டுறவு) சுட்டிகள் தான் எப்போதுமே முன்னணியில் இருக்க ஆரம்பிக்கின்றன என்று ஆய்வுகள் காட்டுகின்றன.

அதைவிட ஆச்சரியம்: கூட்டுறவு சுட்டிகள், சில சுயநல சுட்டிகள் தங்களை ஏமாற்றிவிட்டன என்று தெரிந்த பிறகும் அவற்றுக்கு மீண்டும் உதவ ஆரம்பித்தன. கூட்டுறவுத் தொடர்புகளை ஏற்படுத்திக் கொண்டன. 

ஏன் இந்த செயல்பாடு உருவாகிற்று என்று விளக்க முடியவில்லை. 

இனி உயிரினங்களுக்கு வந்தால் :

நேரடியாக ஒருவருக்கொருவர் உதவும் கூட்டுறவில் (direct reciprocity), சிலசமயங்களில் ஒருவர் செய்யும் தவறுகள் அல்லது குற்றங்களை பெரிதுபடுத்தாமல் மன்னித்துவிடுவது பயன் தரும் உத்தி என்று அவைகளுக்குத் தெரிந்திருக்கிறது.

 2) ஒன்று எங்கள் ஜாதியே.. ஒன்று எங்கள் நீதியே..

தனிப்பட்ட ஒருவர் மற்றவருக்கு உதவுவது ஒரு வகைக் கூட்டுறவு என்றால் குழுவாக சேர்ந்து இன்னொரு குழுவுக்கு உதவுவது இன்னொரு வகைக் கூட்டுறவு.

ஒரு சமுதாயத்தில் சுயநலமிகளும் பொதுநலன் விரும்பிகளும் அருகருகே வசிப்பது ஆபத்து. அங்கே சண்டியர்களின் (சுயநலமிகள்) ஆட்சி தான் உச்சத்தில் இருக்கும்.

மாறாக, ஒரு விசாலமான பரப்பில், எந்தக் குழுவைச் சேர்ந்தவர்களாய்  இருந்தாலும் அவர்கள் அக்கம் பக்கமாக, செறிவாக வாழ்ந்தால் முழுப் பரப்பிலும் பொதுநலன் விரும்பிகளின் செல்வாக்கு இருப்பதைக் காணலாம்.

யோசித்துப் பாருங்கள்: பொதுநலன் விரும்பிகள் அவர்களுக்குள்ளே  சண்டை போடுவது அரிது. பதிலாக, சுயநலமிகளின் பகுதியில் கூச்சல்கள்  அடிக்கடி கேட்கும். குழப்பங்கள் எந்த நேரமும் வரும். அங்கே சமாதானம் பேச வருவது யார்? பொதுநலன் விரும்பிகள். எனவே அவர்களுக்கு மதிப்பும்  மரியாதையும் தர யாரும் விரும்புவார்கள்.

3) ஒரு தாய் மக்கள் நாம் என்போம்.. ஒன்றே எங்கள் குலம் என்போம்.. 

ஒரு ஆபத்தில் உங்கள் பிள்ளையும் உங்கள் உடன்பிறப்பின் பிள்ளையும் மாட்டிக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

நீங்கள் யாரை முதலில் காப்பாற்ற நினைப்பீர்கள்? இது ஒரு சங்கடமான சூழ்நிலை. இருந்தும் நீங்கள் யாரைக் காப்பாற்றினாலும் அதுவும் ஓர் கூட்டுறவின் வெளிப்பாடு தான். பொதுநலம் முன்னணியில் நிற்கிறது.

4) பார்த்த ஞாபகம் இல்லையோ..

வெளியே தெரியாத மறைவான ஒரு கூட்டுறவு வகையும் (indirect reciprocity) இருக்கிறது.

ஒருவர் ஏதோ சிக்கலில் மாட்டித் தவிக்கும்போதோ அல்லது உதவி கேட்கும்போதோ ஓடிப் போய் உதவும் ஆட்களைக் கண்டிருப்பீர்கள். உதவி செய்தவருக்கு நிச்சயம் தனக்கு ஒரு பிரச்னை வரும்போது அவர் ஓடிவருவார் என்பது அவரின் நம்பிக்கை. இது நேரடியான கூட்டுறவு.

பதிலாக, நான் உதவி செய்வதை மற்றவர்கள் பார்க்கிறார்கள். இவர் இல்லாவிட்டாலும் பார்க்கிறவர்கள் எனக்கு உதவி தேவைப்படும் போது வருவார்கள் என்கிற நம்பிக்கை வருகிறது. இது மறைமுகமான கூட்டுறவு.

இந்த வகைக் கூட்டுறவை இப்படியும் சொல்லலாம்: நான் உன் முதுகை சொறிந்து விடுகிறேன். என் முதுகை சொறிந்துவிட, யாரும் வராமலா போய் விடுவார்கள்?

இன்னும் சில பேர் இருக்கிறார்கள். சாதாரணமான ஒருவர் உதவி என்று வந்தால் காது வேலை செய்யாது. ஆனால் ஒரு பிரபலமான ஒரு புள்ளிக்கு உதவி தேவையாம் என்று கேள்விப்பட்டால் காது மறுபடி சாதாரண நிலைக்கு வந்துவிடும். துள்ளிக் குதித்து, மற்றவர்களையும் முந்திக்கொண்டு உதவிக்கு ஓடுவார்கள். 

உதாரணமாய், ஜப்பான் நாட்டு மக்காக் (macaque) குரங்குகளை ஆய்வு செய்யப் போனபோது கண்ட காட்சி: கீழ்மட்டத்துக் குரங்குகள் எப்போதும் தலைமைக் குரங்குக்கு சிறப்பாக முதுகு, தலை, கைகால் சொறிந்து விடும் வேலைக்குப் போட்டி போடுவதைப் பார்க்கலாம்.

தலைமைக் குரங்குக்கு யார் கூடுதலாய் சொறிந்துவிடுகிறாரோ அல்லது  நான் தலைவரோட ஆள் என்று யார் கூடுதலாய்க் காட்டிக் கொள்கிறாரோ அவருக்கு மற்றவர்கள் கேட்காமலேயே சொறிந்து விடுகிறார்கள்.

இவ்வகைக் கூட்டுறவும் மறைமுகமானது.

5) நெஞ்சம் மறப்பதில்லை  

டார்வின்அவரின் The Descent of Man நூலில் ஓரிடத்தில் இப்படிக் குறிப்பிடுகிறார்:

சில சமயங்களில் எந்த ஒரு குழுவிலும் ஒருவரோ அல்லது பலரோ, தன் தியாகத்தால் தன் குழு வெல்ல முடியும் அல்லது குழுவுக்கு நன்மை கிடைக்கும் என்றால் அதற்காக  உயிரையும் கொடுக்கத் தயாராக இருக்கிறார்கள். இதுவும் இயற்கை செய்யும் தேர்வு தான் (Natural Selection). 

இது இயற்கை செய்யும் தேர்வு? இதை அப்படியே ஏற்றுக் கொள்வது கஷ்டம். உயிரியல் ஆய்வாளர்கள், இந்தக் கொள்கையில் கடுமையான விவாதங்களில் ஈடுபட்டிருக்கிறார்கள்.

அப்படி உயிர்த் தியாகத்தில் ஈடுபட நினைக்கும் அல்லது ஈடுபட்ட ஆட்களின் பண்புகள் தொடர்ந்து நிலைக்க முடியாதே? அவர்களின் அடுத்த சந்ததிகளுக்கு இவ்வகை அம்சங்களைக்  கொண்டு செல்வதில் பிரச்னைகள் வருமே? சுயநலம் கொண்ட பண்புகள் தான் நின்று பிடிக்கும் என்று சொன்ன பிறகு, இந்தப் பண்புகளை எப்படி நியாயப் படுத்த முடியும்?

கணித மாதிரி ஆக்கங்களில் (Mathematical modelling) இவ்வகைகளை சோதனைகள் செய்தபோது, இயற்கை செய்யும் தேர்வுகள் பல மட்டங்களில் செயல்படுகின்றன என்கிற முடிவுக்கு வருகிறோம்.

உதாரணமாக, ஒரு நிறுவனத்தின் ஊழியர்கள் வேலை உயர்வு, ஊதிய உயர்வு என்று மட்டுமல்ல,  திறமைசாலிகள் என்றும் பேரெடுக்க வேண்டும் என்று பல மட்டங்களில் சக ஊழியர்களுடன் கடுமையாகப் போட்டி போடுகிறார்கள்.

அதே சமயம், மற்ற நிறுவனங்களுடன் போட்டி என்று வரும்போது எல்லாரும் ஒன்றிணைந்து நம் நிறுவனம் வெல்ல வேண்டும் என்று முனைந்து நிற்கிறார்கள்.

எங்கெங்கு நோக்கினும் …

எந்த உயிரினத்தைப் பார்த்தாலும் கூட்டுறவு துல்லியமாகத் தெரிகிறது.

உணவை உருட்டி உருட்டிப் புற்றுக்குள் கொண்டு போகும் எறும்புகள் கூட்டம் என்ன, குட்டிகளைச் சுற்றி நின்று பாதுகாக்கும் பெண் சிங்கங்களின் கூட்டம் என்ன, மக்காக் குரங்குகள் கூட்டம் என்ன… எங்கேயும் கூட்டுறவு தான்.

ஏன், நம் உடம்பிலே இருக்கும் ஆயிரம் கோடிக்கணக்கான நுண்ணிய உயிரினங்களான செல்கள் உள்ளே கூட, கூட்டுறவு என்பது மட்டும் இல்லாவிட்டால், நம் உடம்பின் எந்தப் பகுதியிலும் புற்று நோய் வரலாம்.

ஹோமோ சேப்பியன்ஸ் (Homo sapiens) விலங்குக் கூட்டம், மற்ற எந்த உயிரினத்தையும் விட வேகமாக மாற்றமடைந்து நினைத்துப் பார்க்க முடியாத அளவு சக்தியோடு வாழ்வதற்கு முக்கிய காரணம் அந்த இனத்தின் உள்ளே நிலவிய கூட்டுறவு.

எப்படி இது சாத்தியமாயிற்று? முதலாவதாக, அது உருவாக்கிக்கொண்ட மொழி. இதன் மூலம், மற்ற எந்த உயிரினத்தையும் விட, சிக்கலான, நுண்ணிய தகவல்களைக்கூட பரிமாறிக் கொள்ளக் கூடியதாக இருந்தது.

அடுத்ததாக, மறைமுகக் கூட்டுறவின் பெரும் பங்களிப்பு.  அடுத்து, மொழி கட்டமைத்த விளம்பரம் (reputation).

முதலாவது புரிந்து கொள்ளக் கூடியது. மறைமுக கூட்டுறவு ? இன்று நம் வாழ்க்கை, சொந்தக் குடும்ப உறுப்பினர்களோடு அல்லது நாம் வாழும் சிறு வட்டத்துக்குள்ளே மட்டுமே சுருங்கிவிட்டதா?

உலகின் எங்கெங்கோ மூலைகளில் உருவாகும் பொருள்கள், சேவைகளில் நாம் தங்கியிருக்கிறோம். அதுபோல் அங்கிருப்பவர்களும் நம்மிடமிருந்து  வரும் ஏதோ ஒரு உற்பத்தியை நம்பியிருக்கிறார்கள்.

கண் காணாத ஒரு தேசத்துக்கு நாம் இரும்பு அனுப்புகிறோம். நம்மை யார் என்றே தெரியாதவர்கள் நமக்குக் கோதுமை அனுப்புகிறார்கள். (மறைமுகக் கூட்டுறவு.)

உலகின் வெவ்வேறு அரசியல் நிகழ்வுகள், வாழ்க்கை முறைகள், விழுமியங்கள் எல்லாம் நம்மையும் பாதிக்கின்றன. நம் நாட்டு நடப்புகள், செயல்பாடுகள் மற்றவர்களிடமும் தாக்கம் செலுத்துகின்றன.

எங்கோ ஒரு நாட்டில் யாரோ ஒரு அரசியல்வாதி வென்றுவிட்டார் என்று  இங்கே கொண்டாடுகிறோம். இங்கே ஒரு அரசியல்வாதி தோற்றுப் போனார் என்று அங்கே மகிழ்ச்சி அடைகிறார்கள். (மறைமுகக் கூட்டுறவு.)

விளம்பரம் (reputation) இன்றி வாழ்க்கையே இல்லை. நான் நல்ல டாக்டர். நீ திறமை வாய்ந்த மெக்கானிக். அவர் நேர்மையான வியாபாரி. (இதை விட விளம்பரம் தேவையில்லை. அவர் என்ன சொன்னாலும் கேட்பார்கள். எது விற்றாலும் வாங்குவார்கள்.)

மேல் பந்தியில் வரும் உரிச்சொற்களில் (நல்ல, திறமை வாய்ந்த,  நேர்மையான) என்கிற சொற்களில் நம்பிக்கை வைக்கலாம் என்னும் கருத்து அடங்கி இருக்கிறது. கூட்டுறவுக்கு என்ன தேவை? நம்பிக்கை.

கண்மூடித்தனமான கூட்டுறவு  ஆபத்து!

கூட்டுறவுக் கொள்கையை சாமர்த்தியமாகப் பயன்படுத்தியதன் மூலம் மனிதர்கள், மற்ற உயிரினங்களை விடப் பெரும் பாய்ச்சலில் முன்னேறியது சந்தோஷப்பட வேண்டிய விஷயம்.

அதேசமயம், இன்றைய சூழ்நிலை மகிழ்ச்சி தருவதாக இல்லை. சூழல் மாசடைதல், குறுகியகால லாபங்களுக்காக இயற்கை வளங்களை வரையறை இல்லாது சுரண்டுதல் என்று கவலை தரும் விஷயங்கள் தொடர்ந்து கொண்டே இருக்கின்றன.

நம் எதிர்கால சந்ததிகளுக்கும் விட்டு வைக்க வேண்டுமே என்கிற நினைவே இல்லாமல் செயல்பாடுகள் நடக்கின்றன.

கணித இயலின் ஒரு பகுதியான Game Theory இந்த சங்கடமான பிரச்னைக்கு சில தீர்வுகளை முன்வைக்கிறது.

முன்னர் நாம் பார்த்த Prisoners Dilemma புதிரில் ஒரு கடுமையான ஒரு சிக்கலில் இருந்து விடுபட,  இரண்டு ஆட்டக்காரர்களின் நகர்வுகளில் எது சிறந்தது என்பதைக்  கண்டறிந்தோம்.

அதை இன்னும் விரிவுபடுத்தி, கணனிகளில் இன்னொரு மென்பொருள் மூலம் கணிப்புகள் மேற்கொள்ளப்பட்டன. இந்தக் கணனி நிரலில் (computer program) இரண்டுக்கு மேற்பட்ட ஆட்டக்காரர்களை  ஈடுபடுத்தினார்கள்.

ஒரு குறிப்பிட்ட, மட்டுப்படுத்தப்பட்ட பாவனைப் பொருள்கள் இருக்கின்றன. கூட்டுறவு செயல்பாடுகள் தான் இதில் ஊக்குவிக்கப்படும் என்று கட்டளைகள்  ஏற்கெனவே கொடுக்கப் பட்டிருந்தன.

மற்ற எல்லாக் காரணிகளையும் மாற்றாமல், திடீர் என்று சுயநலமாக இயங்கும் சுட்டிகளுக்கு கூடுதலாக பாவனைப் பொருள்கள் கிடைக்கும் என்று ஒரு புது அறிவிப்பு கொடுக்கப் பட்டது.

இது வேண்டுமென்றே வலிந்து செய்யப்பட்ட ஒரு இடைச் செருகல். எதிர்பார்த்தது போலவே, எல்லாச் சுட்டிகளும் கூட்டுறவைக் கைவிட்டு சுயநலமிகளாய் இயங்கத் துவங்கின.

நிஜ வாழ்விலும், இந்தக் கண்மூடித்தனமான போக்குகள் நிகழ்ந்திருக்கின்றன. கெரட் ஹார்டின் (Garrett Harding) என்கிற சுற்றுச் சூழலியல் வல்லுநர் இப்படிக் குறிப்பிடுகிறார்:

1968ம் ஆண்டில் விவசாயிகள் ஒன்று சேர்ந்து அவர்களின் ஊராட்சிக்கு உட்பட்ட மேய்ச்சல் நிலங்களில் கால்நடைகளை கட்டுப்பாடு எதுவுமில்லாமல் மேயவிட்டார்கள். அவர்களின் சொந்தக் காணிகளிலும் அவை மேய்ந்தன. ஒன்றுமே செய்யாமல் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்கள்.

கடைசியில், அந்த ஊரின் சூழலே அழிந்து போய்விட்டது. ஊராட்சிக்கும் இழப்பு. அவர்களுக்கும் இழப்பு.

ஹார்டின் எழுதிய அறிக்கை (Tragedy of the Commons) இணையத்தில் இருக்கிறது.

இன்று இயற்கை வளங்கள் (எண்ணெய் வளம், சுத்தமான குடிநீர் போன்றவை)  எல்லாம் அருகிக் கொண்டே வருகின்றன. எல்லாரும் கூட்டுறவு மூலம் சுரண்டிக் கொண்டே இருக்கிறார்கள்.

நீ பார்த்த பார்வைக்கொரு நன்றி …

ஜெர்மனியின் Max Planck Institute இன் உயிரியல் பிரிவில்  தன்னார்வலர்கள் (volunteers)  மூலம் ஒரு உளவியல் சோதனைக்களம் நடத்தப் பட்டது.

பங்கேற்றவர்கள் ஒவ்வொருவருக்கும் 40 யூரோ தந்தார்கள். கணனிகள் மூலம் ஒரு விளையாட்டில்  (computer game) அவர்கள் கலந்து கொள்ள வேண்டும்.

விளையாட்டின் விதிகள்: உலகின் காலநிலை மாற்றம் (Climate change) உங்கள் கைகளில் இருக்கிறது. நீங்கள் தான் அது கைமீறிப் போகாமல் கட்டுப்படுத்த வேண்டும். விளையாட்டு பல சுற்றுகளாக நடக்கும்.

ஒவ்வொரு சுற்றின் முடிவிலும் நாம் குறிப்பிடும் ஒரு தொகையை உங்கள் நடுவில் இருக்கும் உண்டியலில் போட்டுவிட வேண்டும். கடைசிச் சுற்று முடிய,  உண்டியலில் 120 யூரோ அல்லது அதற்கு மேலிருந்தால், உலகின் காலநிலையை நீங்கள் வெற்றிகரமாகக் கட்டுக்குள் கொண்டு வந்துவிட்டீர்கள் என்று அர்த்தம். அந்தக் காசு உங்கள் எல்லாருக்கும்.

மாறாக, 120 யூரோவுக்குக் குறைவாக இருந்தால், நீங்கள் தோற்றுவிட்டீர்கள்.  உலகம் அழியப் போகிறது என்று அர்த்தம். எல்லாரும் நாம் கொடுத்த காசைத் தந்துவிட்டு வீட்டுக்குப் போக வேண்டியது தான்.

அநேகமான சுற்றுகளில் எல்லாருமே தடுமாறினார்கள். 120 யூரோவை விட சில யூரோக்கள் குறைவாகத் தோற்றுக் கொண்டே இருந்தார்கள்.

வெற்றி பெறுகிறார்களா என்று பார்ப்பதல்ல ஆய்வாளர்களின் நோக்கம். சோதனையின் போது ஒவ்வொருவரும் எவ்வளவு காசு உண்டியலில் போடுகிறார்கள்? அவர்களின் நடப்புகள் எவ்வாறு இருக்கின்றன? இதைத்தான் அவர்கள் டிவி கேமரா மூலம் கண்காணித்துக் கொண்டிருந்தார்கள்.

இப்போ பயங்கரமான சூழ்நிலை (காலநிலை) உருவாகிக் கொண்டிருக்கிறது. இது உண்மை. நீங்கள் உண்டியலில் காசு கூடுதலாகப் போட்டால் உலகம் தப்ப வாய்ப்பு இருக்கிறது என்று கண்டிப்பான தொனியில் சொன்னபோது பதைபதைப்போடு (தியாக மனப்பான்மையில்) காசைக் கூடுதலாகப்  போட்டார்கள்.

வேறு சந்தர்ப்பங்களில், இதே பிரச்னையை ( உலகம் அழிந்துவிடும்) எழுப்பி, தயவு செய்து எல்லாரும் பார்க்கும்படி உங்கள் காசைப் போடுங்கள் என்று சொன்னபோது இன்னும் கூடுதலாக காசு உண்டியலில் போடப்பட்டது.

முதலில் உலகத்தைக் காப்பாற்றக்  கூடுதலாகப் போட்ட காசு, தியாகம் செய்யத் தயங்க மாட்டோம் என்பதைக் காட்டுகிறது. நல்ல உள்ளங்கள். வாழ்த்துக்கள்!

இரண்டாவதாக, எல்லாரும் பார்க்கும்போது போட்ட காசு? இங்கே தான் சூட்சுமம் இருக்கிறது. எல்லாரும் பார்க்கிறார்கள். சமுதாயத்தில் என் அந்தஸ்து, கவுரவம் எல்லாம் இந்த வினாடியில் தங்கி இருக்கிறது. மற்றவர்களை விட, நான் ஒரு படி மேல் என்று காட்ட இந்த சந்தர்ப்பத்தைப் பயன்படுத்தியே ஆகவேண்டும். ஒரு பெரிய தொகை உண்டியலில் டக்! என்று சத்தம் போட்டபடி விழுகிறது.

இது போல் இன்னொரு சோதனைக்களம், இங்கிலாந்தின் Newcastle பல்கலைக் கழகத்தில் ஏற்பாடு செய்தார்கள். யாரும் தன்னைக் கவனிக்கிறார்கள் என்றால், எந்த மனிதரும் தாராளமாக அன்பளிப்பு செய்யத் தயங்குவதில்லை என்று அங்கேயும் நிரூபணம் ஆகி இருக்கிறது.

இந்தக் கட்டுரை எழுதிய பேராசிரியர் நோவாக் கூட,  தன் சொந்த அனுபவத்தைப் பகிர்ந்து கொள்கிறார்:

நான் வசிக்கும் வீட்டின் எரிவாயுக் கட்டண (gas usage) விவரத்தில், நகர மனிதர்களின் சராசரி எரிவாயுப் பாவனை எவ்வளவு, இன்னும் சிக்கனமாக  நுகரும் பாவனையாளர்களின் சராசரி நுகர்வு என்ன என்கிற ஒப்புவமையோடு மாதாமாதம் குறித்து அனுப்ப ஆரம்பித்திருக்கிறார்கள்.

இதை பார்த்ததும் நானும் உணர்ச்சி வசப்பட்டேன். என் வீட்டிலும் குறைந்த அளவு தான் எரிவாயு உபயோகிக்க வேண்டும் என்று முடிவு செய்துவிட்டேன். ஒவ்வொரு குளிர்காலத்திலும், பக்கத்து வீட்டுக்காரர்களை விட,  ஒரு பாகை பாரன்ஹைட் குறைவாக என் வீட்டின் உஷ்ண அளவைக் கட்டுப்படுத்தி வைத்திருக்கிறேன். ஏதோ என்னாலான எரிவாயு சேமிப்பு (சுற்றுச்சூழல் பாதுகாப்பு).

கூட்டுறவு எப்போதுமே நிலையாய் இருப்பதில்லை. (கணனி ஆய்வுகள் காட்டுகின்றன.)

அதுபோலவே, மனித வரலாற்றிலும் சந்தர்ப்பங்களின் பாதிப்பினால் சிலசமயங்களில் சுயநலம் வெல்கிறது. இருந்தும், கிடைத்த அனுபவங்கள் மூலம், மனிதர்கள் கூட்டுறவின் அனுகூலங்களை விரைவிலேயே புரிந்துகொண்டு செயல்பாடுகளை மாற்றிக் கொள்கிறார்கள்.

இன்றைய பிரச்னைகளுக்குத் தீர்வுகள் என்று வரும்போது, மேலே சொன்ன மறைமுகக் கூட்டுறவு செயல்பாடுகளை நடைமுறைப்படுத்த யோசிக்கலாமே.

அடுத்து, மனிதர்கள் தம்மை விளம்பரம் செய்துகொள்ள வாய்ப்புகள் எங்கே, எங்கே என்று கவனித்தபடி இருக்கிறார்கள் என்பதையும் கண்டோம். ஏன் மனிதர்களின் இந்த நேர்மறைப் பக்கத்தை (positive side) நாம் பயன்படுத்தக்கூடாது?

—————————————————————————————– 

ஹார்வார்ட் பல்கலைக்கழக, உயிரியல், கணித இயல் பேராசிரியர் மார்ட்டின் நோவாக் எழுதிய கட்டுரை இது.

Scientific American  சஞ்சிகையின் 2012 ஜூலை மாத இதழில் வந்தது. முழுக் கட்டுரையின் தழுவல் மொழிபெயர்ப்பு மேலே.

நம்பர்.. நம்பர்..

பைதகரஸ் சாமியார்னா சாமியார் தான். என்னா அம்சம்! என்னா அம்சம்!


நீங்களோ, நானோ இத்தாலியின் கிரோட்டோன் நகரத்துக்கு சுற்றுலா போயிருந்தால் (இப்போ அல்ல. கி.மு. 600ம் ஆண்டு வாக்கில்) …

பிறகு ஊருக்குப் போய் யாரைக் கண்டாலும் இதைத்தான் சொல்லியிருப்போம். திருப்பித் திருப்பி. அவர்களும் நம்மைக் கண்டதுமே ஒடி ஒளியப் பார்த்திருப்பார்கள். (கிரீஸ் போய் வந்தது சரி. அதுக்காக இந்தக் கடி கடிக்கணுமா?)

அவர்கள் தங்கம் போல் தகதகக்கும் பைதகரஸின் தொடைகளைப் பார்த்திருக்கிறார்களா?  இல்லையே. அவரின் பேரறிவு, கடவுள் கொடுத்த வரம் என்று அவர்களுக்குத் தெரியுமா? இல்லையே. பொறாமை. பொறாமை.

கிரேக்கத்தின் சாமோஸ் தீவில் பிறந்த பைதகரஸுக்கு இளமையில் இருந்தே படிப்பில் நாட்டம் இருந்தது. எகிப்து, ஈரான் நாடுகளுக்குப் போய் தன் கணித அறிவை இன்னும் வளர்த்துக் கொண்டார்.

எகிப்தியர்களின் கணித அறிவு அவரை யோசிக்க வைத்தது. எந்த ஒரு 3:4:5 விகித அளவுள்ள பக்கங்கள் உள்ள ஒரு முக்கோணமும் செங்குத்தான முக்கோணம் (ஒரு கோணம் 90 பாகை) ஆக இருக்கிறது என்பதை மட்டும் தான் அவர்கள் அறிந்து வைத்திருந்தார்கள்.

செங்குத்து முக்கோணங்களுக்கு, அது ஒரு உதாரணமே தவிர இன்னும் பல அளவுகள் உண்டு என்று கண்டுபிடித்தார் அவர்.  இன்று 10ம் வகுப்பில் படிக்கும் மாணவர்களுக்கு பைதகரஸின் தேற்றம் என்கிற இந்தக் கணித சூத்திரம் சர்வ சாதாரணமாய் இருக்கலாம்.

ஆனால் கடவுள் அருள் இல்லாமல் இப்படி எல்லாம் சிந்திக்க முடியாது என்பது  அன்றைய கிரேக்கர்களின் நம்பிக்கை. அது ஒரு மாபெரும் கண்டுபிடிப்பு. செய்தி பரவப் பரவ, சூப்பர் ஸ்டார் ஆகிப்போனார் பைதகரஸ்.

அன்றைய கிரேக்கத்தின் ஆர்பிஸ்ம் (Orphism ) மத நம்பிக்கைகள் அவரைக் கவர்ந்திருக்க வேண்டும்: உயிர் நித்தியமானது. அழியாதது. தெய்வீகம் பொருந்தியது. மீண்டும் மீண்டும் பிறக்கும் (10 தடவை). சடங்குகள் மிக முக்கியம்.

இறந்தவர்களுக்குக் கூட மறு உலகம் போனபிறகு அவர்கள் என்ன  செய்யவேண்டும் என்று அந்த மதத்தில் அறிவிப்புகள் இருந்தன.

உதாரணமாக, அங்கே போனதும் பெர்சிபோன் (Persephone) கடவுளைக் காண்பீர்கள். அவரிடம் பெச்சிக் இருக்கிறாரே, அவர் தான் இங்கே அனுப்பினார் என்று சொல்லவும்.

தவிர,  அங்கே போனபிறகு பல தடைகள் வரும். தாகம் வரும். எச்சரிக்கை: ஞாபகமறதிக் குளத்தில் மட்டும் தண்ணீர் குடிக்கக் கூடாது. குடித்துவிட்டால், நான் யார்? எதுக்காக இங்கே வந்தேன்?  ஒரு இழவும் புரியவில்லையே? மேலும் அஸ்கா.. பிஸ்கா.. என்று நீங்கள் உளறிக் கொட்ட வாய்ப்புகள் உள்ளன.

ஆகவே போன உடனேயே, அங்கே உள்ளவர்களிடம்,  தயவு செய்து என்னை ஞாபக குளத்துக்குக் கூட்டிப்போய், ஒரு குவளை ஞாபகத் தண்ணீர் குடிக்க விடுங்கள் என்று சொல்லவும்.

விவரங்கள் இன்னும் இருக்கின்றன. தேவைப்படுபவர்கள் பிறகு தொடர்பு கொள்ளவும்.

இது இப்படி இருக்க, பைதகரஸ் சொந்தமாகவே ஒரு சமயம் துவங்கி அதன் ஆன்மீகத் தலைவராய் இருந்திருக்கிறார். பேர்: பைதகரீனிஸம் (Pythagoreanism).

ஆர்பிஸ்ட் காரர்களின் நம்பிக்கைகளுக்கு  பைதகரஸ் காரர்கள் முன்னோடிகளா அல்லது இவர்களுக்கு அவர்கள் முன்னோடிகளா என்று இன்றும் குழப்பங்கள் இருக்கின்றன. இருக்கட்டும். நாம் பைதகரீனிஸம் பக்கம் வருவோம்.

இந்த சமயம் பற்றி அவரின் மாணவர்கள், பின் வந்த பரம்பரைகள் (பிளாட்டோ , அரிஸ்டாட்டில் போன்றவர்கள் எழுதிய குறிப்புகள்) மற்றும்  மனைவி தியானோ, மற்றும் அவர் மகள்கள் மூலம் அறிந்து கொள்கிறோம்.

நாம் இன்று காண்கிற சாமியார்களுக்கும் கணக்குக்கும் சம்பந்தமே இல்லை என்று நமக்குத் தெரியும். தவிர, அறிவுக்கும் தெய்வீகத்துக்கும் என்ன சம்பந்தம் என்று கேட்கிற அளவில் வாழ்கிறோம்.

பைதகரஸ் சாமியாருக்கு அந்தப் பிரச்னையே இருக்கவில்லை. அவர் கணிதத்திலும் குரு. ஆன்மிகத்திலும் குரு.

அவரின் சித்தாந்தம் பற்றிப் பேசுவோமா?

இந்தப் பிரபஞ்சமே எண்களின் அடிப்படையிலும் அதுவும் விகித சமன்பாடுகளிலும் அமைந்தவை. கணிதத்தின் உள்ளே ஆழமாக நுழைய, நுழைய பிரபஞ்சத்தின் கட்டமைப்பு புலப்பட ஆரம்பிக்கிறது.

மறுபிறப்பில் இருந்து விடுபடுவது தான் வாழ்க்கையின் குறிக்கோள். அதை எப்படி அடையலாம்? கடுமையான வாழ்க்கை நெறிகளை கடைப் பிடிக்கவேண்டும். எதையும் பாரபட்சம் இல்லாமல் பார்க்கும் மனோநிலைக்கு மாறப் பழக வேண்டும். அதாவது அறிவியல் ரீதியில் ஆன சிந்தனை.

கணிதம், வரைகணிதம் இரண்டுமே சுயமாகவே தெளிவானவை (self – evident). இவைகள் கடவுள்களால் அருளப்பட்டவை. கணித சூத்திரங்கள், அவற்றை நிரூபணம் செய்யும் ஆதாரங்கள் என்பன தெய்வீக வெளிப்பாடுகள்.

கிட்டத்தட்ட அவரின் 40 வது வயதில் தன் ஆன்மிக அமைப்பை சுமார் 300 பேர்களுடன் ஆரம்பித்திருக்கிறார் என்று தெரிகிறது. ஆச்சிரமத்தில் எல்லாரும் ஒரு ரகசியக் காப்பு எடுத்துக் கொண்டார்கள்.

நம் சமயக்  கொள்கைகள்,  அறிவியல் கோட்பாடுகள் எதுவும், அமைப்பில் இல்லாத வெளியார் யாருக்கும் சொல்லவே கூடாது. என்றென்றைக்கும் பைதகரஸ் தான் அதன் தலைவர். யாருமே புலால் உண்ணக்கூடாது .

கடவுள் தான் பிரபஞ்சத்தின் ஆதாரம் என்னும் கொள்கையில் இருந்து விலகி ஒரு சடப்பொருளை (தண்ணீரை) ஆதாரமாய் முன் வைத்தவர் அவருக்கு முன்பு வாழ்ந்த தத்துவஞானி தாலெஸ் (Thales). அவர் கடவுள் நம்பிக்கையை மறுக்கவில்லை.

பைதகரஸும் கடவுள் நம்பிக்கை உள்ளவர். தண்ணீருக்குப் பதிலாய், வடிவங்கள், கணித சமன்பாடுகள் தான் பிரபஞ்சத்தின் அடிநாதம் என்று முன்மொழிந்தவர் இவர். இன்றைய அறிவியலுக்கு அடித்தளம் போட்டவர்களில் ஒருவர் பைதகரஸ் என்பது அறிஞர்களின் கருத்து.

ஆசான் நடத்திய கல்லூரியில், தத்துவம், கலைகள் எல்லாம் கலந்த இளங்கலை பாடத்திட்டம் முடிய மூன்று ஆண்டுகள் செல்லும். கணித இயல் மாணவர்களுக்கோ அது ஐந்து ஆண்டுகள்.

அவரின் அறிவாற்றல், கவர்ச்சி நிறைந்த ஆண்மை அழகு, கிரேக்கத்தின் எல்லா ஊர்களிலும் பேசப்பட்டது. மாணவர்கள் (ஆண்கள்) அவர் கல்லூரியில் சேர ஆசைப்பட்டாலும்  தினமும் உடற்பயிற்சி, தாவர உணவு, கண்டிப்பான ஒழுக்க விதிகள்.. என்று போனதில் பெரிதாய் ஆர்வம் காட்டவில்லை.

ஆனால் மாணவிகள் கூடுதலாய் வந்தார்களாம். (பைதகரீனிஸம் மதத்தில்  அதிகமானோர் பெண்கள்.)

வீட்டுக்குள்ளேயே அடங்கி இருக்க வேண்டும் என்று நினைத்த அந்தக் கால சமுதாயத்தின் மத்தியில், பெண்களையும் ஆண்களுக்கு நிகராய் மதித்தவர் அவர்.

என்னால் மிருகங்களுடன் பேசமுடியும். காட்டு மிருகங்களை அப்படியே மயக்கி வீட்டிலே கொண்டுவந்து கட்டிவிட முடியும் என்று அவர் பெருமை அடித்துக் கொண்டார் என்று சில தகவல்கள் உள்ளன.

காதல் செய்வது ஒழுக்கக் கேடு என்று வாழ்நாள் பூரா விரிவுரை ஆற்றியவர். அப்படி உணர்வுகள் எழுந்தால் லிரா வாத்தியத்தை எடுத்து மீட்டுங்கள். அல்லது ஜில்லிடும் தண்ணீரில் முழுக்குப் போடுங்கள் என்று சொல்லிக் கொண்டிருந்தவர் ஒருநாள் விழுந்தவர் விழுந்தவர் தான்.

60வது வயசிலே காதலில் விழுந்த மனிதர் அவர். மிகமிக இளமையான பெண் தியானோ. அப்படி என்ன தான் நடந்திருக்கும்? கவிச்சக்கரவர்த்தி கம்பர் ரெண்டு வரியில் சொல்லிவிட்டாரே: அண்ணலும் நோக்கினான். அவளும் நோக்கினாள். அவ்வளவு தான். இதற்கு மேல் இதை அதிகம் நோக்கக் கூடாது.

அவர் துவங்கிய மத சடங்குகளில் எண்களுக்கு முக்கிய இடம் உண்டு. உதாரணமாய், இரட்டைப்படை எண்கள் (2,4,6….) நல்லவை என்று சொல்லப் பட்டன. ஒற்றைப்படை எண்கள் (1, 3, 5…) தீமையானவை. எண் 4 நீதியானது என்று நம்பப்பட்டது.  இன்னும் பல இருக்கின்றன. எல்லாம் அவரின் நம்பிக்கை.

ஆனால் அவரின் கணித மேதமை எண்களின் விகிதங்கள், இசையின் ஸ்வரங்களில் இருக்கும் கணிதப் பண்புகள், நட்சத்திரங்கள் இடையே உள்ள தூர விகிதங்கள் என்று விரிவடைந்திருக்கிறது.

பின்னாளில் தத்துவஞானி பிளாட்டோவின் திண்மங்களின் வடிவங்கள் பற்றிய நூலுக்கு (Platonic solids) இவரின் அடிக்கோள்கள் தான் உதவி இருக்கின்றன.

அதன்பிறகு வந்த கணித வல்லுநர் யூக்ளிட் (Euclid) வகுத்த பிரபலமான, துல்லியமாக, தர்க்க ரீதியாக எட்டப்படும் முடிவு (deductive  reasoning) என்னும் கணித முறைக்குப் பைதகரஸ் அறிமுகப்படுத்திய அடிப்படைக்  கொள்கைகள் காரணம்.

அறிவியலில் abstract thinking இன்று என்பது அதிமுக்கியம். இந்த சிந்தனையை  முதலில் பயன்படுத்தியவர் பைதகரஸ்.

இத்தனை பெருமைகள் கொண்ட கணித மேதையின் கடைசி நாட்கள் பற்றி சரியாகத் தெரியவில்லை.

அவர் வாழ்ந்த கிரோட்டோன் (Croton) நகரத்து அரசியல் கொந்தளிப்பில் கொல்லப்பட்டாரா?

அங்கிருந்து அவர் மாணவர்கள் உதவியால் தப்பிப் போய் வேறு பல ஊர்களில் அரசியல் தஞ்சம் கேட்டும் கிடைக்காமல், கடைசியில் ஒரு நகரத்தில் (Metapontum) பசி, பட்டினியால் மாண்டு போனாரா?

கலகத்தின் போது உயிரோடு இருந்த மாணவர்கள், ஆசானை இறந்துபோன  மாணவர்களின் உடல்கள் மேலேயே நடக்க வைத்து தப்பிப் போக உதவினாலும், அதைப் பார்த்து, சோகம் தாளாமல் தற்கொலை செய்து கொண்டாரா?

கடைசியாய் அந்த Metapontum ஊரிலேயே வாழ்ந்து மறைந்தாரா?

அவர் உருவாக்கிய மதத்தில் அவரைக்காய் (fava beans) உண்ணவே கூடாது என்று தடை இருந்திருக்கிறது. தவிர அவரைக்காய் பயிரிட்டிருந்த தோட்டம் வழியாக அவர் தப்ப முடிந்திருந்தாலும், அவர் அதற்குள் போகமாட்டேன் என்று பிடிவாதமாய் இருந்ததால், எதிரிகள் கைகளில் மாட்டிக் கொள்ள நேர்ந்து கொலை செய்யப் பட்டாரா?

இந்த  அவரைக்காய் தடை ஏன் வந்தது?

பைதகரீனிஸ மதத்தினரைத் தேடித்தேடி அழித்த சம்பவங்கள் வரலாற்றில் குரூரம் நிறைந்தவை. நடந்தவை கண்ணீரை வரவழைக்கும். பின்னாட்களில் பைதகரீனிஸ மதத்தை சேர்ந்த ஓர் பெண்  திமிச்சா (Timycha), மற்றும் அவள் கணவன் இருவரும்  இந்தக் களேபரத்தில் எதிரிகளிடம் மாட்டிக் கொண்டார்கள்.

எதற்கு இந்த அவரைக்காய் தடை உங்கள் மதத்தில்? என்று அவர்கள் கேட்டு சித்திரவதை செய்திருக்கிறார்கள். அவள் கணவன் கடைசிவரை சொல்ல முடியாது என்று மறுக்க,  திமிச்சாவை இன்னும் அதிகமாய்க் கொடுமைகள் செய்ய ஆரம்பிக்க, அந்தப் பெண் தன் நாக்கையே கடித்துத் துப்பி இருக்கிறாள்.

அத்தனை புனிதம் கொண்ட, யாரிடமும் சொல்லக்கூடாத அவரைக்காய் ரகசியம் என்னதாக இருந்திருக்கும்?

இன்றைய அறிவியல் யுகத்திலே கூட, லோக்கல் சாமியார்கள் என்ன சொன்னாலும் நம்புவதும் நிறைவேற்றுவதும் நம் கடமை என்று நினைக்கிற ஆட்கள் கோடிக்கணக்கில் இந்தியாவில் இருக்கிறார்கள். ஆகவே பைதகரஸ் சாமியார் எது சொன்னாலும் அது கடவுள் வாக்கு என்று அந்தக் காலத்தில் பைதகரஸின்  சீடர்கள் நம்பியத்தில் எந்த ஆச்சரியமும் இல்லை.

இணையத்தைத் தோண்டத் தோண்ட, இந்த  அவரைக்காய் புராணம் முடிவே இல்லாமல் போய்க் கொண்டிருக்கிறது. ஆளுக்கொரு விதத்தில் எழுதிக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

அய்யா எப்படி இறந்தார்? அவரைக்காய் தடை ஏன்?

அவசரப்படக்கூடாது. பெர்சிபோன் கடவுளை சந்தித்ததும் அறிவிக்கிறோம்.

நன்றி:

1) The Philosophy Book (A Dorling Kindersley Publication)

2) Wikipedia

3) https://en.wikipedia.org/wiki/Timycha

ஜே.கிருஷ்ணமூர்த்தி

ஞானிகள் பலவிதம்.

சிலரைப் பார்த்தால் பயம் வரும். சிலரைப் பார்த்தால் வாழ்க்கையே வெறுத்துப் போய்விடும். சிலரைப் பார்த்தால் ரெண்டு விதமாகவும் தெரியும்.

சிலரின் பேச்சு விசித்திரமாக  இருக்கும். ஆனால் யோசிக்க, யோசிக்கப் புதுமையாக இருக்கும்.  அது ஒரு அனுபவம்.

“முதலும் கடைசியும் ஆன விடுதலை ”  (The First And Last Freedom) ஜிட்டுவின் முதல் புத்தகம்  என்று நினைக்கிறேன். வாசிக்க ஆரம்பித்தபோதே பைத்தியம் பிடித்துவிட்டது.

அவர் கூட்டங்களில் அடிக்கடி சொல்லுவார் : பெரியோர்களே, நான் சொல்வதை அப்படியே நம்பிவிடாதீர்கள். நம்பினீர்களோ, உங்களை யாராலுமே காப்பாற்ற முடியாது. நீங்களே யோசித்து நீங்களே முடிவெடுத்து நீங்களே உங்கள் வாழ்க்கையை அமைத்துக் கொள்ளுங்கள்.

நாம் அவரிடம் வாழ்க்கைக்கு அர்த்தம் என்ன, பிரச்னைகளில் இருந்து தப்ப ஏதாவது வழியிருக்கிறதா என்று கேட்டால் அந்த மனுஷன் நம்மிடம் சொல்லும் பதிலில், நமது கேள்விகள் நம்மையே திருப்பிக் கேட்க ஆரம்பித்துவிடும்!

அது தான் ஜிட்டுவின்  சிறப்பு.

தியோசோபிக்கல் சொசைட்டியின் நிறுவனர்களில் ஒருவரான அன்னி பெசன்ட் அம்மையார் (ஐரிஷ் பெண்மணி) இந்திய நாடு கடவுளின் நாடு என்று நினைத்தவர். இந்திய சுதந்திர போராட்டத்தில் பங்கு கொண்டவர்.

உலகை உய்விக்க, புத்தரைப் போல் ஓர் பெரும் ஆசிரியர் தோன்றுவார் . அதுவும் இந்தியாவில் என்று நம்பியவர் அவர். துணைக்கண்டம் பூரா சல்லடை போட்டுத் தேடி, ஜோசியம் பார்த்து, ஆந்திர மாநிலத்தில் கண்டுபிடிக்கப்பட்டார்கள்  இரண்டு இளம் பையன்கள். ஒரு தாய் வயிற்றுப்  பிள்ளைகள்.

ஒருவர் ஜிட்டு . மற்றவர் நித்தியானந்தா. இவர்கள் சென்னை அடையாறில், பின்னர் கலிபோர்னியா மாநிலத்தில் என்று தங்கவைக்கப்பட்டார்கள்.  வாழ்க்கையின் அத்தனை வசதிகளும் கிடைத்தன. படிப்பும், யோகமும் சொல்லிக் கொடுக்கப்பட்டு அங்கே  “குருகுல வாசம் ” செய்தவர்கள் அவர்கள். எதிர்கால  ஞானிகள்  அல்லவா?

அந்தப் பையன்களே, நாம் அவதாரங்கள் என்று  நினைத்துக் கொண்டிருக்க, நித்தியானந்தா காச நோயால் மரணம் அடைந்தார்.  உடைந்து போனார் ஜிட்டு. பல ஆண்டுகள், தன்னைத் தானே மீளாய்வு செய்ய  வேண்டிய கட்டங்கள் நேர்ந்தன ஜிட்டுவுக்கு. அவர் வாழ்க்கையில் பெரும் திருப்புமுனை அது.

தியோசோபிக்கல் சொசைட்டியை விட்டுப் பிரிந்தார் ஜிட்டு.எனக்கும் அதற்கும் சம்பந்தம் இல்லை என்று அறிவித்தார்.

(அன்னி பெசன்ட், ஜிட்டுவின் நியாயத்தை ஏற்றுக் கொண்டார். ஆனால் ஜிட்டுவின் நேர் எதிர் சிந்தனைகளை ஏற்றுக்கொள்ள முடியாமல் தன் கடைசி நாள் வரை தவித்தார்.)

பல நாடுகளுக்குப் பயணங்கள் செய்து தன் சொந்த சிந்தனைகளை, சொற்பொழிவுகள் மூலம் வெளிப்படுத்த ஆரம்பித்தார் ஜிட்டு.

ஆனால் தன்  சிந்தனைகளைத் தன்னுடையது என்று சொல்ல மறுத்தார். சிந்தனைகள். அவ்வளவு தான். நான் குரு அல்ல. எனக்குப் பிறகு யாரும் ஏஜென்ட் வேலை  பார்க்கக் கூடாது என்பதில் அழுத்தமாய் இருந்தார்.

நீங்கள் என்ன தான் அறிவியலில் முன்னேறினாலும், வசதிகளைக் குவித்தாலும், சமூகப் புரட்சிகள் நிகழ்த்தினாலும் மனம் என்பதில் இருந்து விடுதலை அடையும் வரை உங்களால் உருப்படவே முடியாது. :இது அவரின் குரல்.

ஜிட்டுவுக்கு எதிரான விமர்சனங்கள் இன்றும் தொடர்கின்றன.

அவர் காதலிலும் விழுந்திருக்கிறார். 1991 வரை அவரின் காதல் தொடர்புகள்  ரகசியமாகவே இருந்திருக்கிறது. இது தெரிய முன்னரே, அவரிடம், காமம், காதல் பற்றி கேள்விகள் கேட்ட போது அவர் சொன்ன பதில்: அதை ஏன் குற்றமாகப் பார்க்கிறீர்கள் ? இயற்கை  உணர்வுகளை ஏன் கொச்சைப் படுத்தவேண்டும்?

விஞ்ஞானத்தால் விளக்க முடியாதவை  தத்துவத்திடம் கொடுக்கப் பட்டுவிடுகின்றன. தத்துவமோ, பலவிதமான சிந்தனைகளை முன்வைத்துவிட்டு இதில் எது பிடித்திருக்கிறதோ அதை ஏற்றுக் கொள்ளுங்கள் அல்லது விட்டுவிடுங்கள் என்று சொல்வதோடு சரி.

இவரோ, சிந்தனைகளையே நொறுக்கித் தள்ளுங்கள் என்பார்.  மனம் தான் நம் முதல் எதிரி என்பார். நம்  மூளை தந்திரமானது என்பார். சரி. எப்படி அதை சீர் செய்யலாம் என்றால் அது என் வேலை அல்ல என்பார். தொடர்ந்து அவரின் கேள்விகள் ஏராளமாய் வந்து விழும்.

வாழ்க்கை ஒரு காடு போன்றது. அங்கே தேனும் இருக்கும். மானும் இருக்கும் புலி சிங்கங்களும் இருக்கும். இனிமை உண்டு. துயர்கள் உண்டு. அதைக் கடந்து போகவேண்டும். காட்டைக் கடந்து போக நான் துணை வருவேன் என்று எண்ணாதீர்கள். யாரும் உங்கள் உதவிக்கு வரப் போவதில்லை. கடவுளும் வரமாட்டார். குருமார்களும் வரப்  போவதில்லை. நீங்களே போய்க் கொள்ள வேண்டியது தான்.

இவரிடம், உங்கள் சிந்தனைகள் புத்தரின் உபதேசங்களோடு நெருங்கி இருப்பது போலத்  தெரிகிறதே என்று கேட்டபோது, சிரித்துக் கொண்டே, ஆம் என்றார்.

உண்மை தான். அவரின் சிந்தனைகள் பவுத்தம், ஜென் பவுத்தம், மற்றும் சீனாவின் டாவோயிஸம் போலத்  தோன்றும். கிட்ட வரும். ஆனால் சேராது.  டக் என்று விரிவடைந்து வேறு திசையில் போக ஆரம்பிக்கும்.

சிந்தனைகளை ஒருமுகப் படுத்துங்கள். கட்டுப் படுத்துங்கள். நிம்மதி கிடைக்கும். உங்கள் வாழ்க்கை வளம் பெறும். ஏன் பேரின்ப வாழ்வுக்கே அது கூட்டிச் செல்லும் என்பது நாம் கேள்விப்பட்ட, கேள்விப்படுகிற ஆன்மீகம்.

ஜிட்டு சொல்வார்: எதை நீங்கள் கட்டுப்படுத்த நினைக்கிறீர்களோ, அது இன்னும் அதிக மூர்க்கமுடன் எழும்  அல்லது சாது போல இருந்து சந்தர்ப்பம் வரும்போது திமிறிப் பாயும் தந்திரம் நிறைந்தது இந்த மனம். சினிமா காட்டுவதில் கில்லாடி, கவனமாக அணுகவேண்டும் .

தியானம், தியானம் என்கிறார்களே என்ன அது என்றால்…

கணத்துக்கு கணம், மனம் எழுப்பும் எண்ணங்களை, அது பாட்டில் கடந்து போகவிடுங்கள்.  விருப்போ, வெறுப்போ இன்றி அவதானியுங்கள். அது தான் முக்கியம். அவதானிப்பு. அவதானிப்பு. உங்களை சுற்றி என்ன நடக்கிறது என்று நோக்குங்கள். அவை பற்றி மனம் என்ன நினைக்கிறது என்று பாருங்கள். எச்சரிக்கை ! எந்த விருப்பு, வெறுப்பும் இல்லாமல் அமைதியாக அவற்றை அவதானியுங்கள்.

எனக்கு இப்போ கோபம் வருகிறது. சரி அய்யா. எனக்கு இப்போ சந்தோஷமாய் இருக்கிறது.  சரி அய்யா. எனக்குப்  பசிக்கிறது. சரி அய்யா. அதோ அந்தப் பெண் அழகாய் இருக்கிறாள். சரி அய்யா. இப்போ எனக்கு ஒரு திருட்டுத்தனம் பண்ண வேண்டும் போல் இருக்கிறது.  சரி அய்யா. நான் எவ்வளவு நல்லவன். தெரியுமா?  சரி அய்யா… ..

இது தான் தியானம் என்பார் ஜிட்டு.

சே! இந்த மனுஷன் கிட்ட போய்க் கேட்டோமே என்று நொந்தவர்கள். புரிகிறது என்று சொன்னவர்கள். புரிகிற மாதிரி இருக்கிறது என்று சொன்னவர்கள். புரியாவிட்டாலும் புரிந்த மாதிரி நடித்தவர்கள். இப்படி ஏராளம் இருக்க..

91 வயசு வரை வாழ்ந்த மனுஷன் 1986 ல் போய்விட்டார்.

அவர் மறைந்தபோது, கல்கி பத்திரிகையில் இரங்கல் கட்டுரை வெளிவந்திருந்தது:

இமயத்தில் இருக்கும் மானசரோவர் ஏரியில் எத்தனையோ  அருவிகள்,  நீரோட்டங்கள் என்று வந்து கலந்தாலும் தழும்பாமல், சிதறாமல்  அதன் நீர் மட்டம் மாறாமல் ஒரே அமைதியில் இருக்குமாமே.

அது தான் ஜிட்டு.

(இந்தக் கட்டுரையில் சிந்தனை / சிந்தனைகள் எனும் சொற்கள் வெவ்வேறு அர்த்தங்களில் வருகின்றன என்பதைக் கவனிக்கவும்.)


நான் ரெடி.நஞ்சுக்கலவை ரெடியா?

சாக்ரட்டீஸ் ஏதென்ஸில் இருந்த சந்தைக்கு தினமும் நடந்து போவது வழக்கம்.

ஒன்று விடாமல் அங்கே இருந்த எல்லாப் பண்டங்களையும் ஒரு நோட்டம் விடுவார். அட! எனக்குத் தேவையே இல்லாத அத்தனையும் இங்கே குவிஞ்சிருக்கே… என்பார். பிறகு சந்தையைக் கடந்து போய்விடுவார். தினமும் இதே கூத்து.

எத்தனையோ நூற்றாண்டுகளாக அவர் பெயரை உலகம் சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறது. இந்த முன்னாள் தத்துவஞானியை அவர் கோட்பாடுகளுக்காக மட்டுமல்ல, அவரின் எளிமையான வாழ்க்கைக்காகவும் சேர்த்து மதிக்கிறது.

ஒரு சிற்பியின் மகனாய்ப் பிறந்தவர், அன்றைய புகழ்பெற்ற அக்ரோபோலிஸ் கோயிலின் சில சிற்பங்களையும் (பெண் சிற்பங்கள்) அவர் செதுக்கியிருக்கிறார் என்றால் நம்ப முடியாதுதான்.

ஏதென்ஸ் நகரம் நடத்திய போர்களில் அவரும் ஒரு வீரராய் இருந்தார். பிறகு ஒய்வு. எந்தப் பகட்டான ஆடையையும் உடுத்தியதில்லை. வெறும் காலோடு ஏதென்ஸின் சந்துபொந்துகளில் ரொம்ப ரொம்ப சாதாரணமாய் ஒரு தொளதொள அங்கியோடு திரிந்தார்.

வாழ்க்கைக்கு அர்த்தம் என்ன என்று தன்னைத் தானே துருவியவர். மற்றவர்களிடமும் துருவியவர்.

இரண்டு தடவை (?) கல்யாணம் முடித்தவர். இரண்டு மூன்று (?) பிள்ளைகளின் அப்பா. நடனம் ஆடுவதில் கொள்ளைப் பிரியம். தண்ணீர் நன்றாய்க் குடித்தார். வைனும் அதே போல.

கிரேக்கம் அன்று ஒரு தனி நாடாய் இருக்கவில்லை. தனித்தனி ஊர்களாய் இருந்தன. ஊருக்கு ஊர் தனி அரசுகள், தனிப்படைகள் என்று அட்டகாசமாய் இருந்தன. அவர்களுக்குள் அடிதடிகள் அடிக்கடி வரும். கொலை கொள்ளைகள் சர்வ சாதாரணமாக நடக்கும். சும்மா சொல்லக்கூடாது. அதே சமயம் நல்ல பக்திமான்கள்.

அன்றைய கிரேக்கர்களின் நம்பிக்கைகளைப் பட்டியல் போட இங்கே இடம் போதாது. அவசியம் கருதி ஒன்றிரண்டை மட்டும் குறிப்பிடுகிறோம்.

அழகு என்றால் அது நன்மை, நேர்மை என்று நம்பினார்கள். அழகாய் இருப்பவர்களை கடவுள்களின் அவதாரங்கள் என்று கொண்டாடினார்கள். அவலட்சணமாய் இருப்பவர்கள், உடல் குறைபாடு உள்ளவர்கள் எல்லாரும் தீயசக்திகளின் தோற்றங்கள் என்று நினைத்தார்கள். வெறுத்தார்கள்.

அழகும் இல்லை. வயசும் போய்விட்டது. இருந்தும் அழகுப் பெண்களென்ன, வயசுப் பையன்களென்ன இந்த சாக்ரட்டீஸ் பின்னே ஏன் சுற்றிக் கொண்டிருக்கிறார்கள்? எழவெடுத்த கிழவர் எதுவும் மாயமந்திரம் போட்டிருப்பாரோ? சொல்லுங்கள் கோபம் வருமா, வராதா? பார்த்த ஆண்களுக்கோ பற்றிக் கொண்டு வந்தது.

பொறாமையில் இவனுக்கு எங்கேயோ மச்சம் இருக்கிறது என்று கூட சிலர் பேசியிருக்கலாம். மேதைகளுக்கு மச்சம் தேவை இல்லை என்று அவர்களுக்குத் தெரியாது.

ஆனால் இது எல்லாம் தூசு என்கிற மாதிரி ஒரு சம்பவம் நடந்தது. ஏதென்ஸ் நகரத்தின் தலைவர், மாண்புமிகு பெரிக்கிள்ஸ் அவர்களின் நெருங்கிய தோழி (முன்னாள் மிஸ் ஏதென்ஸ்) அஸ்பாஸியா கூட சாக்ரட்டீஸ் வீட்டுக்கு ரகசியமாய்ப் போய்வருவதாக எந்தப் பயலோ சின்னதாய் ஒரு திரி கொளுத்திப் போட ….

நகரமே கிசுகிசு புகைமண்டலத்தில் சிக்கித் திணறியது. இது உண்மையா அல்லது வெறும் புரளியா என்று உறுதிப்படுத்த முடியாமைக்கு வருந்துகிறோம். மன்னிக்கவும்.

விஷயம் தலைக்கு மேல் போய்விட்டது. பெரிய இடத்து சமாசாரம். காவலர்கள் விசாரணையை ஆரம்பித்தார்கள். சாக்ரட்டீஸின் புகழ்பூத்த மாணவர்களான பிளாட்டோ, செனோபோன் மற்றும் பெரிய, சின்ன சிஷ்யர்கள் எல்லாருமே பெரியவரைக் காப்பாற்ற என்னென்னமோ செய்து பார்த்தார்கள். சரிப்படவில்லை.

அப்போ சாக்ரட்டீஸ் என்ன பண்ணிக் கொண்டிருந்தார் என்று நீங்கள் கேட்கலாம். நியாயமான கேள்வி. அவரோ எதைப் பற்றியும் கவலைப் படாமல் வாழ்க்கைக்கு அர்த்தம் என்ன என்று சிந்தித்துக் கொண்டிருந்தாரே.

அவர் ஏதென்ஸ் நகர் நீதிமன்றத்துக்கு கூட்டி வரப்பட்டார். அதற்கு முன் சில தகவல்கள்:

இன்று வீட்டில் இருந்தபடி வெட்டியாய் தத்துவம் பேசிக் கொண்டிருந்தால் போதும். தத்துவப் பேராசிரியர் பட்டம் கிடைத்துவிடும் என்று நம்ப முடியாது. பதிலாய், தும்புக்கட்டையோ, விறகுக்கட்டையோ பட்டையாக சாத்திவிடக்கூடும்.

அன்றைய கிரேக்கத்திலும் இதே நிலை தான். வெளியூர்கள் போகவேண்டும். அங்குள்ள அறிஞர்களோடு விவாதங்கள் செய்து நான் பெரிய ஆள் தான் என்று நம்ப வைக்க வேண்டும். பிறகு உள்ளூர் வந்து அதே மாதிரி ஆரம்பித்து …  அந்தக் சோகக் கதையை விட்டுவிடுவோமா?

ஆனால் சாக்ரட்டிஸ் அப்படியெல்லாம் வெளியூர்கள் போனதாக எந்தத்  தகவலும் இல்லை. போர்கள் நிமித்தமாய் மட்டும் போனதற்கு சாட்சியங்கள் உள்ளன. போட்டிடேயோ, டேடியம் என்கிற ஊர்களில் நடந்த சண்டைகளில் இவரும் போரிட்டிருக்கிறார். போரில் இவரின் மாணவர் செனோபோனைக் காப்பாற்றி இருக்கிறார்.

சண்டை இல்லாத காலங்களில் அடிக்கடி உடற்பயிற்சிக் களம் போய் உடம்பைக் கட்டுக்கோப்பாய் வைத்திருந்திருக்கிறார். மைனர் போல் ஜாலியாய் வாழ்ந்திருக்கிறார்.

டெல்பிக் கோயில் இன்று ஓரிரு தூண்களோடு மட்டும் காட்சி அளிக்கிறது. அன்று அப்படி இல்லை. மக்கள் கூட்டம் அலை மோதியது. அங்கே பூசாரிகள் இருக்கவில்லை. பூசாரிணிகள் தான் இருந்தார்கள். அதுவும் அழகான கன்னிப் பெண்கள். இன்னோர் சிறப்பு அம்சம்: இந்தப் பூசாரிணிகளுக்கு திடீர் திடீர் என்று சாமி வரும். வந்தால் எதிர்காலத்தில் நடக்கப் போவதை அப்படியே புட்டுப் புட்டு வைப்பார்கள்.

வழக்கமான கோரிக்கைகளான, அடுத்த வீட்டுக்காரனை அடக்கி வைக்க, காதல் பிரச்னைகள், காணித் தகராறுகள் பிரச்னைகளைத் தீர்த்து வைக்க, அடிதடிகளை  சுமுகமாய் முடித்து வைக்க, எதிரிகளுக்கு சூனியம் வைக்க.. என்று  இப்படி வந்திருந்த ஓராயிரம் பக்தர்களின் வேண்டுதல்கள் அங்கே நிறைவேற்றி வைக்கப்பட்டன.

இதென்ன பெரிய விஷயம். அரசியல் பூசல்கள், போருக்குப் போக நல்ல நாள், நேரம் என்பது போன்ற பெரிய பெரிய சமாசாரங்களுக்கும் தீர்வு காண பூசாரிணிகளைத் தான் தேடி வந்தார்கள். அப்படி ஒரு கெத்தோடு வாழ்ந்தவர்கள் பூசாரிணிகள்.

சாக்ரட்டிஸ் வாழ்ந்த காலத்தில் டெல்பிக் கோயில் தலைமைப் பூசாரிணியாய் கொடிகட்டிப் பறந்தவர் பித்தியா. அழகோ அழகு. அத்தோடு அறிவும் இருந்திருக்க வேண்டும். என்னமோ தெரியவில்லை. ஒருநாள் இவர், இப்போ வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும் அத்தனை ஆண்களையும் விட சாக்ரட்டீஸ் தான் பெரும் அறிவாளி என்று அறிவிக்கப் போக, அதுவும் சாமி வந்து…

இது போதாதா? ஏற்கெனவே அஸ்பாஸியா… அஸ்பாஸியா.. என்று புகைந்து கொண்டிருந்த ஆண்கள் மனசில் இப்போ பித்தியா என்றதும் பைத்தியமே பிடித்தது போல் ஆகிவிட்டார்கள். நெருப்பு எரியத் துவங்கிவிட்டது.

இந்தக் களேபரத்தில் நாம் கவனிக்க வேண்டிய சில விஷயங்கள்:

கிரேக்கத்தில் தான் முதன்முதலில் மக்களாட்சி துளிர்விடத் துவங்கியது என்கிறார்கள். அதில் சாக்ரட்டீஸின் பங்கு என்ன? தெரியவில்லை என்கிறார்கள்.

சாக்ரட்டீஸ் என்ன சொன்னார்? அறியாமை தான் ஆக மோசமான தீமை. அறிவைத் தேடுதலே ஒரே வழி.

அவரின் புகழ்பெற்ற வாசகம்: உன்னையே நீ அறிந்து கொள்.

இன்னொன்றும் இருக்கிறது: எனக்கு என்ன தெரியாது என்று கூட எனக்குத் தெரியாதே.

அவர் தான் அரசியல் தத்துவத்தை முதலில் முன் வைத்தவர் என்கிறார்கள் மேற்குலகின் அறிஞர்கள். பகுப்பாய்வு செயல்முறையை (Analytical process) அறிமுகப்படுத்தியதும் அவரே.

அவரின் பேச்சுக்களில் முரண்நகைகள் இருக்கின்றன  (?) என்பார்கள் சிலர். அவரின் நான்கு கொள்கைகள்:

1. யாரும் தீமை செய்ய விரும்புவதில்லை.
2. தெரிந்தோ தெரியாமலோ யாரும் தவறு செய்ய விரும்புவதில்லை.
3. அறிவு என்பதே நேர்மை.
4. மகிழ்ச்சியாய் வாழ நேர்மை போதும்.

அறத்தான் வருவதே இன்பம் என்று அன்றே நினைத்தவர் சாக்ரட்டீஸ். அறம் பாடிய மனிதர்.

கிடைத்திருக்கும் தகவல்களின் படி,  அன்றிருந்த ஏதென்ஸ் நகரத்தின் நம்பிக்கைகளை மறு ஆய்வுக்கு உட்படுத்தவேண்டும் என்று சொன்னவர்.  அவை தவறாக இருந்தால் சரியான நீதி வழங்க முடியாது என்றவர். எல்லாவற்றையும் கேள்விக்கு உள்ளாக்கு என்பது அவரின் தத்துவம்.

பெரும்பான்மை சொல்கிறது என்பதற்காக எதையும் என்னால் ஏற்றுக் கொள்ள முடியாது என்று வாதிட்ட மனிதர். அதனால் அவர் மக்களாட்சிக்கு எதிரான கருத்துள்ளவராய் இருந்தார் என்று வாதாடுதல் அபத்தம்.

ஏதென்ஸ் நகரத்தில் இருந்த அகோரா மைதானம் விவாதங்கள், கேளிக்கைகள் அனைத்துக்கும் மய்யம். சாக்ரட்டீஸ் அங்கே வரவே கூடாது என்று தடை போட்டிருந்தார்கள். மாணவர்கள், சிஷ்யர்கள் அவரை கடைவாசல்கள், சந்துபொந்துகள் மற்றும் கைவினை வேலைத் தளங்களில்  தான் சந்திக்க முடிந்தது.

இப்போ நீதிமன்ற வாசலில் நிற்கிறோம். குற்றம் சாட்டப்பட்டவர் வந்துவிட்டார். ஆனால் குற்றப்பத்திரிகை தாக்கல் செய்ய அவகாசம் கேட்டுக் கொண்டிருந்தார்கள். காரணம் : என்ன குற்றம் செய்தார் என்று எதை சொல்வது?  இந்த மூலையில் நின்று யோசித்தார்கள். பிறகு அந்த மூலைக்குப் போய் யோசித்தார்கள்.

கடைசியில் ஒரு முடிவுக்கு வந்தார்கள்: சாக்ரட்டீஸ், எங்கள் அரசால் ஒப்புக் கொள்ளப்பட்ட கடவுளர்களை அவமானப் படுத்தி விட்டார். புதுசாக சில கடவுள்களை உருவாக்க முயன்றார். தவிர, நம் இளைஞர் இளைஞிகளை தவறான வழியில் இட்டுச் செல்ல முயற்சித்தார்.

இது குற்றப் பத்திரிகையின் சாராம்சம். விசாரணை துவங்கியது. ஆரம்பமே சரியில்லை. அந்த காலத்தில், யார் பெரிசாய் சத்தம் போட்டு ரகளை பண்ணுகிறாரோ அவர் பக்கம் தான் உண்மை இருக்கும் என்று நம்பினார்கள்.

குற்றம் சாட்டியவர்கள் ஓ.. வென்று கத்தினார்கள். பக்கத்தில் ஆண்கள் கைகால்களை முறுக்கியபடி நின்றார்கள். சாக்ரட்டீஸ் பக்கம் நின்றதுவோ இளையோர் கூட்டம். தானா சேர்ந்த கூட்டம். வயசும் சின்னது. சமூகமும் அவர்களைக் கணக்கில் எடுத்துக் கொள்ளவில்லை.

பிளாட்டோ தன் குருவுக்காக வாதாடத் துவங்கினார். அவர் பக்க ஆட்களில் அவர் தான் இளையவர். நீதிபதிகளுக்கு இந்த சின்னப் பையன் என்னத்தப் பெரிசாக் கிழிக்கப் போகிறான் என்று ஒரே எரிச்சல். டேய்! போய் ஒரு ஓரமா உக்காருடா என்று உத்தரவு போட்டார்கள்.

வழக்குப் போட்டவர்கள் உண்மையில் சாக்ரட்டீஸ் கதையை முடித்துவிட வேண்டும் என்ற நோக்கத்தில் இருக்கவில்லை. ஒரு பெரும் தொகையை அபராதமாகப் போடுவோம். கட்ட முடியவில்லை என்றால் ஊரை விட்டே துரத்தி விடுவோம் என்று தான் திட்டம் போட்டிருந்தார்கள்.

நீதிபதிகள் எதிர்பார்த்தது போலவே அவர் குற்றவாளி என்று முடிவெடுத்தார்கள். ஆனால் எவ்வளவு அபராதம் போடுவது என்பதில் எந்த முடிவுக்கும் வராமல்..  நேரமோ போய்க் கொண்டிருந்தது.

சாக்ரட்டீஸுக்கோ ஒரே எரிச்சல். எழுந்தார். நான் வேண்டுமானால் ஒரு 25 ட்ரெச்மா அபராதமாய்க் கொடுக்கட்டுமா? என்றார். ஒருவேளை நீதிபதிகள் சரி என்று சொல்லி இருப்பார்களோ?

தொடர்ந்தார் சாக்ரட்டீஸ்: ஆனால் ஒரு நிபந்தனை. நான் செய்திருக்கும் சேவைகளுக்கு இந்த நகரமே எனக்குக் கடமைப் பட்டிருக்கிறது. ஆகவே என் வாழ்க்கைச் செலவுகளை நகர நிர்வாகமே ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்று பெரிய குண்டாகப் போட்டிருக்கிறார்.

என்னது? நீதிபதிகள் அதிர்ந்து போனார்கள். என்ன ஒரு திமிர்! வந்த கோபத்தில் வேறு பேச்சுக்கே இடம் வைக்காமல், மரண தண்டனை விதிக்கிறோம் என்று ஒரே வரியில் முடித்து விட்டார்கள்.

சாக்ரட்டீஸ் சிறையில் அடைக்கப் பட்டார். அவர் மனைவி, சாந்திபெ குழந்தைகளோடு ஓடிவந்து கத்தினார். இருக்கும்போதே குடும்பத்தைக் கவனிக்காத சோமாரிப் பயல் நீ. நாசமாப் போ. இந்தக் குழந்தைகளோடு எப்படி வாழப் போறேனோ? என்று சொல்லியபடி, மண்ணள்ளி அவர் முகத்தில் வீசினார். சாபம் போட்டபடி திரும்பிப் போனார்.

அடுத்து, மாணவர்கள், தோழர்கள், தோழிகள் கூக்குரல் போட்டபடி ஒடி வந்தார்கள். கேவினார்கள். அழுதார்கள். நஞ்சுக்கலவை நிரம்பிய கோப்பை கொண்டு வரப்பட்டது. உடனேயே குடித்துவிடாதீர்கள் என்று சிலர் கெஞ்சினார்கள். இன்னம் கொஞ்ச நேரம் இருந்தா தான் என்ன.. என்று கூட சிலர் சோகம் தாங்கமுடியாமல் பாடியிருக்கக் கூடும். யார் கண்டார்?

சாக்ரட்டீஸின் கடைசி வசனம் என்னதாய் இருந்திருக்கும்? உன்னையே நீ அறிந்து கொள்? தப்பு. தப்பு.

கிரீட்டோ! அஸ்கிலேப்பியஸ் கடவுளுக்கு ஒரு சேவல் நேர்ந்து விடவேண்டும் என்று யோசித்திருந்தேன். அதை செய்துவிடு.

அவர் தெய்வீகத்தில் நம்பிக்கை கொண்டிருந்தார். ஒருதடவை, அவர் மாணவன் செனோபோன், ஒரு போரில் கலந்து கொள்ளட்டுமா தலைவரே? என்று கேட்டிருக்கிறார். எதுக்கும் பித்தியாவிடம் ஒரு வார்த்தை கேட்டுவிட்டு  முடிவு செய் என்றாராம் தலைவர்.

இன்னொரு சம்பவம்: இந்த பெரிக்கிள்ஸ் (நகரத் தலைவர்) இருக்கானே. அவன் பெரிய ஆள் தான். ஆனால் அவன் எவ்வளவு முயற்சி பண்ணியும் அவன் பிள்ளைகளுக்கு ஏன் அறிவும் இல்லை? துணிச்சலும் இல்லை? எல்லாம் கடவுள்கள் தான் தீர்மானிக்கிறார்கள் என்று பயப்படாமல் சொல்லி இருப்பாரா?

சாக்ரட்டீஸ் சுயசரிதம் ஒன்றும் எழுதி வைக்கவில்லை. எல்லாமே அவர் மாணவர்கள் எழுதி வைத்ததில் இருந்து தான் அறிந்து கொள்கிறோம். அதிலும் பிரச்னைகள். ஆளுக்கு ஒருவிதமாய் எழுதி வைத்திருக்கிறார்கள்.

உதாரணங்கள்: சாக்ரட்டீஸ் தன் வகுப்புகளுக்கு காசே வாங்கவில்லை என்று பிளாட்டோ எழுத,  சில சமயங்களில் வாங்கினார் என்று செனோபோன் எழுதுகிறார்.

வழக்கு விசாரணையின் போது, அபராதம் போடப்பட்டு, அதை ஏற்றுக் கொண்டால் நான் குற்றவாளி என்று ஆகிவிடும். அதை ஒத்துக் கொள்ளக் கூடாது. என் கொள்கைகள் பற்றி இன்னும் விளக்கம் சொல்ல இருக்கிறது என்று தான் சொன்னார். இப்படி பிளாட்டோ எழுதி இருக்க …

ஆசான் அகம்பாவத்தோடு இருந்தார். யார் சொல்லியும் கேட்கவில்லை. தவறான வாதங்கள் புரிந்தார் என்று அடுக்குகிறார் செனோபோன்.(இத்தனைக்கும் செனோபோன் வழக்கின் போது அங்கிருக்கவில்லை. யாரைக் கேட்டு அப்படி எழுதி இருப்பார்?)

பிளாட்டோ கொஞ்சம் கற்பனாவாதி. தன் சொந்தக் கருத்துக்களையும் குரு  சொன்னதாக கப்ஸா விட்டிருக்கலாம் என்றும் சில வரலாற்று ஆசிரியர்கள் கருதுகிறார்கள். தவிர, அவருக்கு ஆசான் மேல் தணியாத பக்தி இருந்திருக்கிறது. அநியாயமாய் என் குருவைக் கொன்றுவிட்டார்களே என்று கடைசி வரை கோபத்தில் இருந்தவர் அவர்.

செனோபோன் ஒரு போர்வீரர் மட்டுமல்ல. வரலாற்று ஆசிரியரும் கூட. இருந்தும் பிளாட்டோவின் கூற்றுகளைத் தான் இன்றைய அநேகமான வரலாற்று ஆசிரியர்கள் ஏற்றுக் கொள்கிறார்கள்.

யோசித்துப் பார்த்தால், சாக்ரட்டீஸ் ஒரு லேசான தண்டனையோடு தப்பியிருக்கலாம். அவரின் மாணவர்களால் அதை சாத்தியமாக்கி இருக்க முடியும். இன்னொன்று: அன்று ஆட்சியில் இருந்த குழுவுக்கு மக்கள் மத்தியில் ஆதரவு பெரிதாக இருக்கவில்லை.

நகரத்தின் நிர்வாகத்தில் அவரும் சிலசமயங்களில் பங்கு கொண்டிருக்கிறார். ஆனால் எப்போதும் நீதி நேர்மை என்று பேசிக் கொண்டிருந்தால் யார் தான் பொறுத்துக் கொண்டிருக்க முடியும்?

ஒருவேளை தப்பிப் போனால் ஏதென்ஸில் இருக்கும் தன் ஆதரவாளர்களுக்கு என்ன நேரிடும் என்பதை அவர் அறிந்தே இருந்தார். அது தன் நேர்மைக்கு இழுக்கு மட்டுமல்ல, அந்தத் துயரங்களைத் தாங்கும் மனோதைரியமும் அவரிடம் இல்லாது இருந்திருக்கலாம்.

தத்துவம் என்பதே இறப்பை நோக்கித் தன்னைத் தயார் செய்து கொள்ளும் ஓர் பாதை என்று அடிக்கடி சொல்லிக் கொண்டிருப்பாராம் அவர். அப்படி நினைத்திருக்கலாம்.

வேறு ஊர் போனாலும், அங்கேயும் தன் கொள்கைகளுக்கு இடையூறு வராது என்பதற்கு என்ன உத்தரவாதம் என்று சிந்தித்திருக்கலாம்.

நீதிபதிகளின் தீர்ப்பை, அது எவ்வளவு அநீதியாய் இருந்தாலும் பெரும்பான்மை வாக்குகளால் நிறைவேற்றப்பட்டது என்பதை மறந்து, தன் உயிர் தான் முக்கியம் என்று சாக்ரட்டீஸ் நினைத்து விட்டான் என்று எதிர்கால சந்ததிகள் தூற்றுமே, தீராப் பழியை சுமக்க வேண்டி வருமே என்று யோசித்திருக்கலாம்.

ஏதென்ஸ் நகரம் செய்த அநீதிகளுக்குப் பரிகாரமாக, அஸ்கிலேப்பியஸ் கடவுளே, உனக்கு என்னையே உயிர்ப்பலி தருகிறேன் என்றும்  முடிவெடுத்திருக்கலாம். (அஸ்கிலேப்பியஸ் தெய்வம், நோய்களைக் குணமாகும் தெய்வம்.)

எப்படியோ, மனிதர் தன் வாழ்க்கையின் ஒரு நுணுக்கமான கட்டத்தை  சுட்டிக்காட்ட விரும்பி இருக்கிறார் என்றே தெரிகிறது.

அவர் வாழ்க்கையில் பார்க்காத நீதிபதிகளா?
அவர் அறியாத தீர்ப்புகளா?
ஏதென்ஸ் மனிதர்களின் மனோநிலையை எடைபோடத் தெரியாதவரா அவர்?
எதற்கு, என்ன தண்டனை என்று அறியாதவரா?
எப்படி, எப்போது, எவரின் உணர்ச்சிகளைத் தூண்டினால் என்ன நடக்கும்? அதுவும் நாசூக்காக… என்று அந்த மேதைக்குத் தெரியாமலா இருந்திருக்கும்?

அவர் எடுத்த அந்த முடிவு.. தெரிந்தே எடுத்திருக்க வேண்டும்.

சாகாவரம் பெற்றவர்கள், சாகாவரம் பெற்றவர்கள் என்கிறார்களே, இது தானோ அது?

துணுக்குற்று ஒரு கணம் திரும்பிப் பார்த்தால் ….

கண் சிமிட்டியபடி சிரிக்கிறார் சாக்ரட்டீஸ் !

நன்றி:

1) How to Mellify A Corpse (author: Vicky Leon)
2) The Story of Philosophy: From Antiquity To The Present ((Konemann Publications)
3) Wikipedia

காசு நம் அடிமை – 1

தொடர் -1

பணம் ஒரு மூக்கணாங்கயிறு போன்றது . அதுவும் இரும்பால் செய்த மூக்கணாங்கயிறு. உங்களை எங்கே வேண்டுமானாலும் இழுத்துக் கொண்டு போகலாம். ஆனால் அதை வடிவமைத்து மூக்கில் மாட்டிக்கொண்டதே நாம் தான் என்பதை மட்டும் மறந்துவிட்டோம்.

– மார்க் கின்னி

பணம் எல்லாருக்கும் தேவை. பணம் என்பது நம் பொருளியல் தேவைகளைப்  பூர்த்தி செய்ய உதவுவது மட்டுமல்ல, நம் உறவுகள், தொடர்புகள், உணர்வுகள் எல்லாவற்றையுமே அது பாதிக்கிறது.

ஆனால் இன்றைய பணத்துக்கு இன்னொரு முகமும் இருக்கிறது.

அதிகாரத்தில் இருப்பவர்களின் கைகளிலும் அவர்களோடு ஒட்டியிருக்கும் பெரும் பணக்காரப் புள்ளிகளின் கைகளிலும் இருக்கும் பெரும் சக்தி வாய்ந்த ஓர் ஆயுதம் அது என்பதையும்  ஞாபகத்தில் வைத்துக் கொள்வது நல்லது.

இன்று பணம் கொடுக்கல்கள்,  வாங்கல்கள் எல்லாம் ஜோராக நடந்துகொண்டு தான் இருக்கின்றன. பண நோட்டுகள், நாணயங்களுக்கு முடிந்தளவு முடிவு கட்டிக் கொண்டிருக்கிறோம் .

டெபிட் கார்ட், கிரெடிட் கார்ட், பிட் காயின், மின் பரிமாற்றங்கள் என்று நவீனமாய்க் கலக்குகிறோம்.

இன்னும் ஒருபடி மேலேறி, கொஞ்ச நாளில் நாம் எல்லோரும் மெய்நிகர் உலகத்தில் (virtual world) சஞ்சரிக்கலாம் என்கிறோம்.

சரி. அங்கே பணத்துக்கு  என்ன நடக்கப் போகிறது என்று கேட்டால் யாருக்கும் எதுவும் தெரியவில்லை. ஆனால் கலாட்டாவுக்கு மட்டும் குறைச்சல் இல்லை.

அது வருகிற நேரம் வரட்டும். இன்று புழங்கும் பணம் தான் பெரிய கவலை.  ஏனெனில் பணத்தின் நோக்கம், அதைக்  கையாளும் விதம் இரண்டுமே விக்டோரியா மகாராணி காலத்தைத் தாண்டாமலேயே  இருக்கின்றன.

18 ம் நூற்றாண்டின் பிரெஞ்சுப் புரட்சியில் நடந்த மாற்றங்கள் என்ன? மக்கள், அன்றைய அதிகார வர்க்கத்தினர், பணக்காரர்களை எல்லாரையும்  தேடித்தேடிப்  போட்டுத் தள்ளினார்கள். மெட்ரிக் அளவுகோலுக்கு மாறினார்கள். சட்டங்களை மாற்றினார்கள். கலண்டரையும் மாற்ற முயற்சிகள் நடந்தன.

ஆனால் ரொட்டி இல்லாவிட்டால் கேக் சாப்பிடலாமே என்று கேலி செய்த பண அமைப்பை (Monetary system) மட்டும் மாற்ற மறந்தே போய்விட்டார்கள்.

20ம் நூற்றாண்டின் ரஷ்யப் புரட்சியில் எல்லாம் பொது உடைமைகள் ஆக்கப் பட்டன. வங்கிகள் அனைத்தும் அரசின் கைகளுக்கு வந்தன. ஆனால் பண அமைப்பு மட்டும் அப்படியே இருந்தது.

என்ன, ஒரு சின்ன வித்தியாசம். பண நோட்டுகளில் பழைய ஹீரோக்கள் இல்லை. பதிலாய், புதிய கதாநாயகர்கள்  புதுக் கோஷங்களுடன் காட்சி அளித்தார்கள். அவ்வளவு தான்.

மாவோ தலைமையில் உருவாகிய சீனம் மட்டுமல்ல  மற்றும் ஏகாதிபத்தியங்களில் இருந்து விடுதலை பெற்ற புதிய நாடுகள் எல்லாமே பத்தாம் பசலித்தனமான அதே பண அமைப்பை ஏற்றுக்கொண்டன.

இன்று வரை இதுவே தொடர்கிறது. நம் வாழ்க்கையையே ஒரு சுமை ஆக்கியிருக்கும் இந்த அமைப்பை மாற்ற வேண்டுமானால் முதலில் பணம் என்றால் என்ன என்பதை அறிந்து கொள்ள வேண்டும்.

பணம் ஒரு பண்டம் அல்ல !

பணம் ஒரு பண்டம் அல்ல. அது ஒரு மாயா ஜாலம் என்று சொல்ல நிறைய உதாரணங்கள் காட்டலாம்.

ஆரம்பத்தில் அமெரிக்க டாலர், அந்த நாட்டின் மத்திய வங்கி  வைத்திருந்த தங்க மதிப்பை அதன் அளவுகோலாய் வைத்திருந்தது. (கிட்டத்தட்ட, எல்லா நாடுகளுமே, தங்கம், வெள்ளி போன்ற உலோக மதிப்பைத்தான் அளவுகோலாக வைத்திருந்தன.)

1971 ல், அன்றைய அமெரிக்க அதிபர் நிக்சன் இனி அப்படி இருக்காது. டாலர்னா டாலர் தான் என்றார். ஒரு சின்ன அறிவிப்பு வந்தாலும் வந்தது. பணம் (டாலர்) தன்னை டக் என்று மாற்றிக் கொண்டது.

இனி டாலருக்கு என்ன அளவுகோல் கேட்டதற்கு இன்னொரு டாலர் ! என்று பதில் வந்தது. மாயா ஜாலம் அல்லாமல் வேறென்ன அது?

எந்த ஒரு மாஜிக்காரரும் பொருட்களை மாயமாக்கிக் காட்டுவார். நாம் மலைத்துப்போய் இருக்கும்போது அந்தப் பொருள் வேறொரு வடிவில் வரும்.

பணமும் ஆரம்பத்தில் அது பலவித பொருள்களாய் இருந்தது.

பண நோட்டுகளுக்கு நாம் வந்து சேர முன்பு, உலோகங்களில் வார்க்கப்பட்ட நாணயங்களைப் பணம் என்று சொல்லிக் கொண்டோம்.

அதற்கு முன்பு உலோகத் தகடுகள்.  இன்னும் பின்னால் போனால், அம்பர், தோல் கருவிகள், யானைத் தந்தங்கள், சோழிகள், முட்டைகள், நகங்கள், பானைகள், சட்டிகள், என்று எத்தனையோ பொருட்கள் பணமாகப் பாவனையில் இருந்தன.

கிலின் டேவிஸ் ஒரு பெரும் அட்டவணையே  போட்டிருக்கிறார்.

பிறகு பிளாஸ்டிக் அட்டைகளாய் (கிரெடிட் , டெபிட் மற்றும் இன்னோரன்ன கார்ட்டுகள்) மாறியது. தவிர, கணனிகளில் 0, 1 என்கிற  இரண்டு இலக்கங்களில் (binary) இன்று காட்சி அளிக்கிறது.

மெய்நிகர் உலகில் (virtual world) எப்படித்  தோன்றுமோ தெரியாது.

பணம் என்றால் என்ன?

எனவே பணம் என்பது நம் மனித வரலாற்றிலேயே ஏதோ ஒரு உருவில்  இருந்திருக்கிறது. இருக்கிறது. அது எந்த உருவத்திலும் வரலாம். ஆகவே அது ஒரு கருத்து. நம் மனதில் இருக்கும் ஒரு சிந்தனைக் கூறு.

இறைவன் என்பது நமக்கு சொல்லித் தரப்பட்ட ஓர் சிந்தனைக் கூறு. இறைவன் எந்த உருவத்திலும் இருக்கக்கூடியவர் என்று நம்புகிறோம். அவர் இருப்பது நம் மனதில் என்பதையும் நம்புகிறோம்.

அது போலவே பணம் என்பதும்  நமக்கு சொல்லித் தரப்பட்ட ஓர் சிந்தனைக் கூறு. அது நம் மனதில் இருக்கும் நம்பிக்கை. நம் பொருளியல் தேவைகளை இலகுவாகப்  பூர்த்தி செய்துகொள்ள அது உதவுகிறது.

ஆனால் ஒரு வித்தியாசம்.

முன்னர் சொன்ன சிந்தனைக் கூறு நமக்கு வாழ்நாள் பூரா தேவைப்படும். மற்றவர்களிடம் அந்த நம்பிக்கை இருந்தால் என்ன? இல்லாவிட்டால் என்ன? எனக்குள் அது இருக்கும் வரை என் வாழ்க்கை மகிழ்ச்சியாய் இருக்கும். நிம்மதியாய் இருக்கும். யாரும் எதுவும் சொல்ல முடியாது.

பின்னதோ, என்னிடமும் இருக்கவேண்டும். மற்றவர்களிடமும் இருக்கவேண்டும். இல்லாவிட்டால் அது வேலை செய்யாது. இந்த நம்பிக்கை பொதுவாக எல்லாரிடமும் இருக்கவேண்டிய சூழ்நிலை. கஷ்டமான வேலை.  இருந்தும் நடைமுறை சாத்தியமாகிவிட்டதே. எப்படி?

பணம் எப்படி உருவாகியிருக்கும்?

பொருளியல் புத்தகங்களைப் புரட்டினால், ஆரம்பத்தில் மனிதர்கள் பண்டமாற்று செய்து கொண்டிருந்தார்கள். இன்ன பொருளுக்கு, இன்ன சேவைக்கு,  இதைத் தருகிறேன் என்று தேவைகளை நிறைவேற்றிக் கொண்டார்கள்…

ஆனால் அதில் நிறைய சங்கடங்கள் ஏற்பட்டன. ஆகவே பொதுவாக ஒரு அலகு ஏற்படுத்திக் கொள்ளுவோம் என்று நினைத்தார்கள். பணம் என்று ஒரு அலகை உருவாக்கிக் கொண்டார்கள். அதற்கு அடையாளமாய் ஏதோ ஒரு பொருளை எல்லாரும் ஒரே மனதாய் ஏற்றுக்கொண்டார்கள்.

இப்படித்  தான் ஒவ்வொரு சமுதாயங்களிலும் பணம் உருவானது என்று ஒரு அம்புலிமாமா கதை சொல்லப் பட்டிருக்கும்.

இருந்தும் இந்த அழகான கற்பனைக்கு சான்றுகளோ, தடயங்களோ கிடைக்கவில்லை என்று மானுடவியல் ஆய்வாளர்கள் கிட்டத்தட்ட நூறு ஆண்டுகளாக சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

பெருவாரியான பொருளியல் வல்லுனர்களோ, நாங்கள் அப்படித் தான் சொல்லுவோம். வேண்டுமானால் நீங்கள் கண்டுபிடியுங்கள் என்று சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். (எல்லாரும் அல்ல)

மானுடவியல் (Anthropology) என்பது மனிதர்கள் எப்படி ஆதிகாலத்தில் வாழ்ந்திருப்பார்கள்? எப்படி அவர்கள் நாகரிகம் அடைந்திருப்பார்கள்? எப்படி படிப்படியாய் முன்னேறி இன்றைய நிலைக்கு வந்திருப்பார்கள்? என்பதை ஆய்வு செய்யும் ஓர் துறை.

இந்தத் தொடரில் முக்கியமான ஓர் செய்தியை முதலிலேயே சொல்லிவிடவேண்டும். பணம் உருவானது பற்றி மாறுபட்ட கருத்துக்கள் இருக்கின்றன. நான் குறிப்பிட்ட சில ஆய்வாளர்களின் முடிவுகளை மட்டும்  தொகுத்திருக்கிறேன்.

அன்றைய மனித சமுதாயங்கள்  சிறுசிறு குழுக்களாய் வாழ்ந்திருந்தபோது பண்டமாற்றுக்கள் நடந்ததற்கு எந்த அறிகுறிகளும் இல்லை.

ஒவ்வொரு குழுவின் உள்ளேயும் எல்லாரும் ஒருவரோடு ஒருவர் பிரிக்கவே முடியாத உறவுகளைக் கொண்டிருந்தார்கள். எல்லாப் பொருள்களும் சேவைகளும் இலவசமாகவே பகிர்ந்து கொள்ளப்பட்டன (Gift Economy).

இலவசம் என்கிற பதமே தப்பு. விலை எனும் சொல், அல்லது கருத்தியல் என்பது நடைமுறையில், பாவனையில் இருந்தால் மட்டுமே அதன் எதிரான இலவசம் எனும் சொல் தோன்றி இருக்கும்.

விலை என்றால் என்ன என்றே தெரியாத காலத்தில்?

பண அடிப்படையில் எல்லாவற்றுக்கும் ஒரு மதிப்பு  கொடுத்து அந்தக் கண்ணாடி மூலமே பார்த்துப் பழகியவர்கள் நாம்.

ஆகவே பழங்கால மனிதவாழ்வை கற்பனை செய்து பார்ப்பதில் நமக்கு சிரமங்கள் இருக்கின்றன.  அதற்கென்று இன்னோர் மனோநிலைக்கு மாற வேண்டிய கட்டாயம் இருக்கிறது. நம்மில் எத்தனை பேருக்கு அது முடியும்?

இன்று ஒரு குடும்பத்துப் பிள்ளைகளே நான் வேறு, நீ வேறு என்கிற மனோநிலையில் குழந்தைப் பருவத்தில் இருந்தே வளர ஆரம்பித்து விடுகிறார்கள்.

இந்த இடைவெளியை உருவாக்குவதில் உளவியல் ரீதியாக இன்றைய பணம் பின்னால் இருந்து  செயல்படுகிறது. தவிர, வளர்ந்து அவர்களே குடும்ப வாழ்க்கை துவங்கும் போது இடைவெளி இன்னும் பெரிதாகி விடுகிறது.

அன்றைய வாழ்வே ஒரு போராட்டம் தான். இருந்தும் அன்பும் பாசமும் துன்பங்களை மறக்க உதவின. நான் வேறு நீ வேறு என்னும் சிந்தனை இருக்கவில்லை. பகிர்தலில் இருந்த இனிமையை அனைவரும் அனுபவித்தார்கள்.

அன்றைய எளிமையான வாழ்வு வாழ்ந்தவர்களுக்கு என்ன பெரிதாய்த்  தேவைப்பட்டிருக்கும்? ஆடுமாடுகள், ஆடைகள், உணவு எல்லாமே, எல்லாருக்கும் பகிரப்பட்டன.

உறவு முறைகளுக்குத் தான் முக்கியத்துவம் தரப்பட்டது. பொருள்களுக்கு அல்ல. உதாரணமாய், ஒரு திருமணத்துக்கு என்ன பரிசு கொடுப்பது, ஒரு கொலை நடந்துவிட்டால் அதற்கு என்ன இழப்பீடு கொடுப்பது போன்றவை…  இவை தான் பெரும் விவாதங்களாய் இருந்தன.

பண்டமாற்றுக்கள் வெவ்வேறு குழுக்களிடையில் நடந்திருக்கலாம். ஆனால் அவை மிகமிக அபூர்வமாக,  சிறுசிறு அளவிலேயே நடந்தன.  பெரிதாய் அலட்டிக் கொள்ளத் தேவை இல்லை.

ஒவ்வொரு குழுவும் அதன் மக்கள் தொகையில் ஒரே எண்ணிக்கையில் என்றென்றும் இருந்திருக்க வாய்ப்பே இல்லை. தவிர, காலம் செல்லச் செல்ல வேட்டையாடுதலைக் கைவிட்டு  நதி ஓரங்களில் பயிர்ச் செய்கை என்று முன்னேறி வந்தார்கள்.

இப்போது ஒரு குறிப்பிட்ட நிலப்பரப்பில் பல குழுக்கள், வித்தியாசமான குணங்கள் கொண்டவர்கள் ஒன்று  சேர்ந்து வாழவேண்டிய சூழ்நிலை.

மக்கள் தொகை பெருகிற்று. கூடவே சச்சரவுகள் பெருகின. ஆனாலும் இந்த நாகரிகம் தோன்ற முன்னமே  மனிதர்களிடையே ஒரு பொதுமைப் பண்பு நிலவியிருந்ததை மானிடவியலாளர்கள் உறுதி செய்திருக்கிறார்கள்.

பயிர்ச் செய்கை  துவங்கப்பட்ட போது இந்தப் பண்பு மேலும் ஒரு சிக்கலாகி, அதே சமயம் உறுதியாக நிலை கொள்ள ஆரம்பித்தது.

உலகின் எந்தப் பகுதியானாலும் பண்டைக் காலம் முதல் எல்லா சமுதாயங்களிலும் ஓர் தலைவனோ அல்லது தலைவியோ, அல்லது ஒரு சிறு குழுவோ மற்றவர்களைக்  கட்டுக்குள் வைத்திருக்க உருவானார்கள்.

கூட்டாக வாழும் விலங்குகளிலும் இந்தப் பண்பைக் காணமுடியும்.

எதிரிகளைத் துரத்தியடிக்க, தம் நிலப்பரப்பைக் காத்துக் கொள்ள பலசாலியான அல்லது புத்திசாலியான ஒருவர் தேவைப்பட்டார்.

யார் இந்த வாழ்வுப் போராட்டத்தில் நின்று பிடிக்க உதவினாரோ, கட்டளைகள் பிறப்பித்தாரோ அவருக்கு குழுவின் மற்ற ஆட்களைவிட, மிகவும் மரியாதை தரப்பட்டது.

சுருக்கமாக சொன்னால், பின்னால் வந்த அரசர்கள் பரம்பரைக்கு இவர்கள் தான் முன்னோடிகள்.

அதிகாரங்கள் அவர்களுக்கு வழங்கப்பட்டன. இந்தத்  தலைமைகள் சொன்னால் அதை ஏற்றுக் கொள்ளவேண்டும் என்னும் நிலைப்பாடுகள் ஏற்பட்டன.  அவரைக் கடவுள்/கடவுள்களின் பிரதிநிதியாகவும் காண்கின்ற போக்கும் உருவாகிற்று.

இந்த இடத்தில், பேராசிரியர் ஜியோப்ரே இங்காம் தனது கருத்தை முன்வைக்கிறார்.

பொருட்கள், சேவைகளை மதிப்பீடு செய்ய ஒரு அளவுகோல் தேவை என்று எல்லாரும் உணரும் நிலை ஏற்பட்டபோது, அது என்ன அளவுகோல் என்பதில் ஆயிரம் குழப்பங்கள் ஏற்பட்டிருக்கும்.

அத்தனை பேரும் எதையுமே ஒருமனதாய் ஏற்றுக் கொண்டிருப்பார்கள் என்று நம்ப முடியாது. ஆளுக்கொரு நியாயம் பேசி இருப்பார்கள். குழப்பங்கள் மட்டுமல்ல அடிதடிகளும் ஏற்பட்டிருக்கும். இது மனித இயற்கை.

ஆகவே அதிகாரத்தில் உள்ளவரின் ஆணை அல்லது அவர் மேல் ஏற்படும் பயபக்தி இல்லாமல் அந்த அளவுகோலை, அந்தக் குழுவோ, சமுதாயமோ ஏற்றுக் கொண்டிருக்கவே முடியாது.

தவிர, அந்த அளவுகோல் அந்தக் குழுவுக்குள் அல்லது சமுதாயத்துக்குள்  மட்டுமே  செல்லுபடியாகும். 

அப்படி அதிகாரத்தால் ஏற்படுத்தப்பட்ட அளவுகோல் தான் பணம் என்கிறார் அவர்.

இனி மானுடவியலாளர், டேவிட் கிரேபர் சொல்வதைப்  பார்ப்போம்: இவர் பணம் எனும் அளவுகோல் வந்ததற்கு யுத்தங்கள் தான் காரணம் என்று பெரிய அதிர்ச்சி கொடுக்கிறார்.

அவர், பேராசிரியர் ஜியோப்ரே இங்காம் சொன்னதை ஒப்புக் கொள்கிறேன். ஆனால் ஒரு படி மேலே போகவேண்டி இருக்கிறது என்கிறார்.

தனித்தனி சமுதாயங்களின் உள்ளே பண்டமாற்று இருக்கவில்லை.  ஆனால் வெளியார் குழுக்களுடன் சில சமயங்களில் பண்டமாற்று இருந்திருக்கிறது.

வெளியாட்களின் நடத்தைகள் பற்றி எதுவும் தெரியாத நிலையில் அது எப்படி நடந்திருக்கும்? ஓர் கணம் யோசித்துப் பாருங்கள். சந்தேகம், பயம், ஒருவித தயக்கம் நிச்சயம் இருந்திருக்கும். எந்த நேரமும் வன்முறை வெடிக்கலாம். இல்லையா?

சமுதாயத்தில் பணம் உருவாக இரண்டு விஷயங்கள் தேவைப்பட்டன. ஓன்று அடிமைகள் வர்த்தகம். அடுத்து எகிறிக்கொண்டே போன கடன்கள்.

மனித வரலாற்றில், அரசுகளோ, பேரரசுகளோ நின்று பிடித்ததற்கு முக்கிய காரணம்: அவை புதுப்புது ஊர்களோ, நாடுகளோ பிடிக்க முனைந்து நின்றது தான். (எப்போதுமே.)

அப்போது தேவைப்பட்டது பெரும் எண்ணிக்கையில் ஆன போர்வீரர்கள். அவர்களுக்கு உணவு உடை, சிறப்பு சலுகைகள்  கொடுக்கவேண்டும்.

தவிர, உள்ளூர் மக்களையும் திருப்திப் படுத்தவேண்டும். ஆகவே மன்னர்களின் கடன்கள் எந்தக் காலத்திலும் எகிறியதே தவிர குறையவில்லை.

ஆகவே எப்போதும் போர் முழக்கம் தான்.

போரில் சிறை பிடிக்கப்பட்ட அந்நிய நாட்டு மக்களை, கொள்ளை அடித்த பொருள்களை எப்படிப் பகிர்வது? சந்தைகள் ஏற்பட்டன.

அடிமைகளால் பொருளாதாரக்  கஷ்டங்களைத்  தீர்க்கக் கூடியதாக இருந்தது. அதற்கு எந்த சமுதாயமும் விதிவிலக்கல்ல. அடிமைகளை எந்த வேலைக்கும் உபயோகிக்கலாம். படுக்க இடம், உணவு போதும். தீர்த்துக் கட்டினாலும் யாரும் கேட்கப் போவதில்லை.

(தொடரும்..)