பொருளியல் பார்வைகள் (பெட்டிஃபோர்)

வங்கிகள் அவசியம் தான். ஆனால், அவர்களைக் கண்மூடித்தனமாக ஆட்டம் போடவிட்டால் ஆபத்து. ஏற்கெனவே பல கசப்பான அனுபவங்களைச் சந்தித்திருக்கிறோமே. இன்னுமா நாம் பாடம் கற்றுக் கொள்ளவில்லை? பொருளியல் பேராசிரியர் ஆன் பெட்டிஃபோர் (Ann Pettifor) கேட்கிறார்.

அவர் எழுதிய The Production of Money – how to break the power of banks என்கிற சிறு நூலில் இருந்து சில கருத்துக்கள் – என் பார்வையில்.

இவை செல்வந்த நாடுகளுக்கு மட்டுமல்ல, வளர்ந்து வரும் நாடுகளுக்கும் பொருந்தும். அதே கொள்கைகளைத் தானே வளர்முக நாடுகளும் பின்பற்றுகின்றன?

எங்கேயும் எப்போதும்

இந்தக் கட்டுரை எழுதத் துவங்கும் நாளில் (07.03.2020) இந்தியாவின் Yes வங்கி, நான் திவால் ஆகிவிட்டேன் என்று அறிவித்துவிட்டது. அதில் காசு போட்டிருந்தவர்கள் அய்யோ! அய்யோ! என்று அழ ஆரம்பித்திருக்கிறார்கள்.

இதற்குக் காரணமான அந்த வங்கியின் மேலாளர்கள், உரிமையாளர்கள் மீது நடவடிக்கை பாயுமா? கடந்த காலங்களில் இப்படிப் பல வங்கிகள் கவிழ்ந்திருக்கின்றன. ஆனால் அத்தனை களவாணிகளும் இன்றும் நன்றாகவே இருக்கிறார்கள். உலகம் பூரா.

வேண்டுமானால், இன்றைய நிர்மலா அம்மா அல்லது அன்றைய சிதம்பரம் மற்றும் மன்மோகன்சிங் அய்யாக்களைக் கேட்டுப் பாருங்கள்.

இப்படி நடந்துகொண்டே இருப்பது இன்று நேற்றல்ல. இன்றைய டிவி சீரியல்கள்கூட ஒருநாள் முடிவுக்கு வந்துவிடும். இவை முடியாத தொடர்கள்.

2008 களில் அமெரிக்காவில் லேமான் பிரதர்ஸ் (Lehman Brothers Holdings Inc.) என்கிற பெரும் பன்னாட்டு முதலீட்டு வங்கி 158 ஆண்டுகள் ஒடி ஒடிக் கடைசியில் 2008 களில் ஒரேயடியாய் மூழ்கி விட்டது.

பொருளாதார நிபுணர்கள் அந்த ஆண்டை இன்றும் கலவரத்தோடு நினைவு கூர்வார்கள். ஏன்? எல்லா வங்கியாளர்களும் ஒருவரோடு ஒருவர் கொடுக்கல் வாங்கல்கள் என்று ஏகப்பட்ட மில்லியன்கள் டாலர்கள் கணக்கில் “பிசினஸ்” செய்பவர்கள் என்று எவருக்கும் தெரியும்.

ஒருத்தருக்கு சளி பிடித்தால் மற்றவர்களுக்கும் பிடிக்க நேரம் போகாது. அப்போ வைரஸ் காய்ச்சலுக்கும் மட்டும் என்ன விதிவிலக்கு? அந்த வங்கி திவாலாக, மற்ற “பெரிய்ய ” வங்கிகளுக்கும் நடுக்கம் வந்துவிட்டது.

இந்தியாவில் மட்டுமல்ல, அமெரிக்க நாட்டில், ஏன் முதலாளித்துவ – ஜனநாயகம் நிலவும் அத்தனை நாடுகளிலும் உள்ள வங்கிகளுக்கு தில் அதிகம். நாம் என்ன கூத்தடித்தாலும் பிரச்னை என்று வந்தால் அந்தந்த அரசுகள் உதவிக்கு ஓடி வரும் என்று அவர்களுக்குத் தெரியும்.

2008 ல் ஏற்பட்ட நெருக்கடி, வழக்கத்தை விட அதிக அளவில் இருந்ததால் கொஞ்சம் தாமதம் ஏற்பட்டுவிட்டது. அவ்வளவே. அது சரி. இதுக்கெல்லாம் யார் காசு கொடுத்து இந்த வங்கிகளைக் கைதூக்கி விடுவார் என்று நீங்கள் யோசிக்கலாம்.

மத்திய வங்கி என்று ஒன்று ஒவ்வொரு நாட்டிலும் இருப்பது தெரிந்த விஷயம். இதன் கீழ் தான் உள்நாட்டு வங்கிகள் இயங்குகின்றன என்பதும் தெரிந்த விஷயம்.

ஆகவே, அரசின் நிதி அமைச்சர் மற்ற அதிகாரிகளோடு அவசர அவசரமாய் ஆலோசனை நடத்துவார். பிறகு மத்திய வங்கி ஆட்களுக்கு போன் பண்ணுவார். “நீங்க ஏதாவது செய்யப்பிடாதா, தலைவா? ” என்று பிலாக்கணம் வைப்பார்.

மத்திய வங்கி ஆட்கள் மெத்தப் படித்தவர்கள். அவர்கள் மக்களின் கேள்விகளுக்குப் பதில் சொல்ல வேண்டிய மொக்கைகள் அல்லவே. அதை அரசியல்வாதிகள் அல்லவா பார்த்துக் கொள்ள வேண்டும்?

நீங்க யோசிக்காதீங்க. அரசு காசு தரும். எல்லாரின் காசுக்கும் அது உத்தரவாதம் என்று அறிவித்து விடுங்கள் என்பார்கள்.

அரசுக்கு எங்கிருந்து காசு வரும்? அது ஒன்றும் செய்யாது. மத்திய வங்கி, திவால் வங்கியின் பேரில் இவ்வளவு கடன் என்று அதன் கணக்கில் பற்று எழுதுவார்கள். திவால் வங்கியின் கணக்கில் அதை வரவு வைத்து விடுவார்கள்.

இது மின் யுகம். அடுத்த செக்கன்ட்டில் திவால் வங்கியின் கணனியில் அது மின்னும். நிம்மதி? தப்பு. நாட்டு மக்களுக்கு அது இரட்டை சுமை.

புதிதாக உருவாக்கிய பணம் ஒரு பக்கம் இருக்க, திவால் வங்கியின் கடன்களை யார் பொறுப்பேற்பது? அது மக்கள் தலையில் தான் வந்து விடியும். புதிய வரிகள் மற்றும் தீர்வைகள் மூலம் அந்தக் கடன்களை அரசு சரி செய்யப் பார்க்கும்.

அமெரிக்க நாட்டின் 60 Minutes என்கிற நேர்காணல் நிகழ்ச்சி உலகப் பிரசித்தம். அரசியல்வாதிகள், பிரபலங்கள் எல்லாரையும் பேட்டி கண்டு கேள்விகளால் துளைத்து மடக்கக் கூடியவர்கள்.

அந்த நாட்டின் மத்திய வங்கி ஆளுநர், Bernanke (Governor, FED) யாருக்கும் லேசில் பேட்டி கொடுப்பதில்லை. ஒத்துக் கொண்டதே பெரிய விஷயம். நேர்காணல் செய்த நிருபர் Scott Pelly யும் லேசுப்பட்ட ஆளில்லை.

நேர் காணலில் நிருபர் கேட்கிறார்:

லேமான் வங்கி ஆட்டம் காணப் போகிறது என்று செய்திகள் வந்து கொண்டிருந்த சமயத்திலேயே நீங்கள் அவர்களுக்கு 62 டிரில்லியன் டாலர்கள் கடன் கொடுத்தீர்களாமே? எப்படிக் கொடுத்தீர்கள்? அது மக்களின் வரிப்பணமா?

ஆளுநர் : அவர்கள், எங்கள் நிதிநிலைமை சரியில்லை. எக்கச் சக்கமாய் பெரிய பெரிய நிறுவனங்களுக்குக் கடன் கொடுத்திட்டோம். கடனைத் திருப்பிக்கட்ட கஷ்டமாக இருக்கிறது. உதவி பண்ணுங்க என்றார்கள்.

நிருபர்: சரி. பணம் எங்கிருந்து வந்தது?

ஆளுநர்: கணனியில் அந்தத் தொகையை எழுதி பட்டனை அழுத்தினோம்.

நிருபர்: அவ்வளவு தானா ?

ஆளுநர்: அவ்வளவு தான். இதைத்தான் நாம் இத்தனை காலமாய் செய்து கொண்டிருக்கிறோம்.

(இது Fake news அல்ல. கீழ் உள்ள இந்த இணைப்பை அழுத்தி Youtube இல் அந்த நேர்காணலைக் காணவும். )

ஆகவே , மத்திய வங்கி ஆளுநர் சர்வசாதாரணமாய் ஒரு கணனி பட்டனை அழுத்துவதன் மூலம் பணத்தை உருவாக்க முடியும் என்றால்..

இது ஒரு புறம் இருக்கட்டும். புகழ் பெற்ற அன்றைய பொருளியல் மேதை , கெயின்ஸ் ஒருமுறை குறிப்பிட்டதை நோக்குவோம்:

கடன் என்பதை வங்கிகளால் மிக மிக சாதாரணமாய் உருவாக்க முடியும் என்றால் ஏன் வங்கிகள் கடன் கொடுக்க மாட்டோம் என்று அடாவடித்தனம் பண்ணுகின்றன? ஒரு பைசா கூட செலவழிக்காமல் உருவாக்கும் பணத்துக்கு எதற்காக அவர்கள் வட்டி வாங்க வேண்டும்?

மீண்டும் நேர்காணல். ஓரிடத்தில் நிருபர் கேட்கிறார்: அவர்கள் தெரிந்தோ, தெரியாமலோ மீண்டும் தவறு செய்யலாம் இல்லையா? அப்படி நேராமல் தடுக்க என்னென்ன வழிவகைகள் வைத்திருக்கிறீர்கள் ?

ஆளுநர் : ஒன்றும் இல்லை. அவர்கள் பெரும் வங்கியாளர்களாய் வளர்ந்து பிரம்மாண்டமாய் நிற்கிறார்கள். நாடுகளின் பொருளாதாரம் அவர்கள் கையில் தான் இருக்கிறது. நாம் கட்டுப் படுத்த முடியாது. வேண்டுமானால் நாம் யோசனைகள் சொல்லலாம்.

இதை வாசிப்பவர்களில் சிலர் இந்தப் புள்ளியை அனாயாசமாகக் கடந்து போகலாம். கேட்டால், அது தான் உண்மை நிலவரம் என்பார்கள். இன்றைய பொருளாதாரம் தெரிந்தவர்கள் இவர்கள் . அதில் என்ன தப்பு? என்றும் திருப்பிக் கேட்கக் கூடும். விட்ருங்க.

அதெப்படி? அநியாயமா இருக்கே, பெருசா வந்திட்டா எல்லாமே சரியாயிருமா? என்று மற்றவர்கள் கேட்கக் கூடும். அப்படி நேர்மை, நியாயம் என்று பேசுபவர்களுக்காக, வங்கிகளின் கொட்டத்தை அடக்க வேண்டும் என்று சொல்பவர்களுக்காக அவர்கள் புரிந்துகொள்ளும் வகையில், எளிய நடையில் எழுதி இருக்கிறார் பேராசிரியர்.

என்னென்ன மாற்றமெல்லாம் காட்டுகின்றாய் ஆசை நெஞ்சிலே

வங்கிகள் என்றதும் பணம் தான் ஞாபகம் வரும். ஆனால் பணத்தை யார் உருவாக்குகிறார்கள்?

வங்கிகளா? இல்லை. வங்கிகளின் வாடிக்கையாளர்கள் தான் பணத்தை உருவாக்குகிறார்கள் என்கிறார் பேராசிரியர்.

பணம் உருவாக முன்பு அதற்கான “கிராக்கி” உருவாகி இருக்க வேண்டும். கிராக்கி இல்லாமல் எந்தப் பொருளுக்கும் மதிப்பில்லை. மதிப்பு என்பதை மனிதர்கள் தான் உருவாக்குகிறார்கள். அந்த மதிப்பை அளக்க, பங்கிட பணம் தேவைப்படுகிறது.

இங்கே “பணத் தேவை” என்பது கிராக்கி . அதை உருவாக்குவோர் வாடிக்கையாளர்கள். அவர்கள் இல்லை என்றால் வங்கி ஏது ?

பணம் ஒரு பொருள் என்பது போல இன்று நடைமுறையில் இருக்கும் பொருளாதாரக் கொள்கை தப்பும் தவறுமாய் விளக்கம் கொடுக்கிறது. பல்கலைக் கழகங்களில், வங்கித் துறையில் இப்படித் தான் சொல்லிக் கொடுக்கிறார்கள் என்று சாடுகிறார் அவர்.

பணம் என்றால் சேமிப்பு என்றும் வங்கிகள் கொடுக்கும் கடன் என்றும் வரைவிலக்கணம் தருகிறார்கள். அதுவும் பணத்தின் விலை என்பதை சந்தை தான் தீர்மானிக்கிறது என்கிறார்கள்.

பொருளியல் வரலாற்று ஆசிரியர் Karl Polanyi சொல்வதைக் கவனிக்க வேண்டும்: பணம், வட்டி எல்லாவற்றையும் சமூகம் தான் கட்டமைக்கிறது. பணம் ஒரு நம்பிக்கை. அது சந்தையில் வாங்கும் சரக்கல்ல.

உங்கள் கிரெடிட் கார்டை எடுத்துக் கொள்ளுங்கள். நீங்கள் அதை உபயோகிக்கும் வரை அதும் வெறும் அட்டை. எந்த மதிப்பும் இல்லாத வெறும் அட்டை. ஒரு பொருளை/ சேவையை வாங்கும் போதோ அல்லது பணமாய் எடுக்கும் போது மட்டும் தான் அந்த மதிப்பளவு பணத்தை மட்டும் உருவாக்குகிறோம். மிகுதியாய் என்று எதுவும் இல்லை.

பணம் என்பது கடன் என்பதற்கு இன்னோர் எடுத்துக் காட்டு : நம் நிலத்தில் விளைந்த நெல்லை நம் பாவனைக்கே வைத்துக் கொண்டால் அதில் பொருளாதாரமோ எதுவுமோ குறுக்கே வராது. இன்னொருவருக்கு அதை விற்கும்போது தான் பொருளாதாரம் வந்து நிற்கிறது.

வாங்குகிற ஆள் பணம் கொடுக்கிறார் என்றால் அரசு பணம் என்கிற பேரில் என்னிடம் கடன்பட்டு விட்டது என்று அர்த்தம். அந்தக் கடனை, நான் உள்நாட்டில் எங்கு வேண்டுமானாலும் காட்டி, “எனக்கு அந்தப் பொருள் வேண்டும். இந்த சேவை வேண்டும்” என்று கேட்டு வாங்கிக் கொள்ள முடியும். அரசு, கடனுக்கு (பணத்துக்கு) உத்தரவாதம் தருகிறது.

கடனுக்கு நீங்கள் நெல் கொடுக்கிறீர்கள் என்று வைத்துக் கொண்டால் அது உங்களுக்கும் வாங்குபவருக்கும் உள்ள நம்பிக்கை. வாங்கினவர் கணக்கை சரி செய்யும் போது (பணம் கொடுக்கும் போது) மீண்டும் மேலே சொன்னபடி, அரசு கடன்பட்டு விடுகிறது.

ஆகவே, (அந்தந்த நாட்டுக்குள்) பொருள்கள், சேவைகளின் மேலே உரிமை கொண்டாடக் கூடிய ஓர் ஊடகம் பணம். அது வங்கி தரும் பண நோட்டுகள், சில்லறை, சொத்துக்கள் என்று எதுவாகவும் இருக்கலாம்.

இன்னொன்றையும் கவனிக்க வேண்டும் : ஒரு நாட்டின் மத்திய வங்கி, ஒரு ரூபாயை அதன் கீழ் இயங்கும் ஒரு வர்த்தக வங்கிக்குக் கொடுக்கிறது என்று வைத்துக் கொள்ளுங்கள். வங்கிக்கு அந்த ஒரு ரூபா அதன் சொத்து. அதே சமயம் மத்திய வங்கிக்கு ஒரு ரூபா கடன் பாக்கி.

ஒரு வாடிக்கையாளர் ஒரு வங்கியிடம் ஒரு லட்சம் ரூபா கடன் வாங்கி இருந்தால் அது அவரின் ஒரு லட்சம் ரூபா சொத்தாக இருக்கும். அதே சமயம், அவர் வங்கிக்கு ஒரு லட்சம் ரூபா கடன் பாக்கி வைத்திருக்கிறார்.

பண அமைப்பில் இப்படி எல்லாமே ஒன்றுக்கொன்று தொடர்பு கொண்டவை.

முதலீடுகளுக்கு சேமிப்பு அவசியமா? இல்லை என்கிறார் பேராசிரியர். மேல் சொன்ன அடிப்படையில் பார்த்தால், சேமிப்பு என்பதுவும் அரசின் கடன் என்று தெளிவாகத் தெரிகிறது. நமக்கு அது சேமிப்பு. அரசு என்பது நாம் கேட்கும் போது கொடுத்துவிட வேண்டும்.

அரசு என்பது யார்? நாம் எல்லாம் சேர்ந்து உருவாக்கிய அமைப்பு. அப்போ கடன்காரர் யார்? எல்லாமே தொடர்புகள். தொடர்புகள்.

கடன் என்பதை (பணம்) ஒரு படி மேலே போய் இப்படியும் குறிப்பிடலாம். எதிர்காலம் என்று ஒன்று இருக்கிறதே. அதை மறந்துவிட்டு, இப்போ சாப்பிடு. அனுபவி. அதாவது எதிர்காலத்தை அடகு வைத்து இன்று நாம் திருப்திப் படுகிறோம். பணம் என்கிற அமைப்பில் தவிர்க்கவே முடியாதது இது.

எனது ராஜ சபையினிலே ஒரே கொண்டாட்டம்

ஆனால் பணத்தை இன்று நாமா உருவாக்குகிறோம்? அந்த வேலையை ஒரு சிறு எண்ணிக்கையில் ஆன புள்ளிகளிடம் கொடுத்துவிட்டு அவர்கள் முன்னால் கைகட்டி, வாய் பொத்தி நிற்கிறோம்.

வங்கிகள் போடும் குத்தாட்டங்களை வரிசைப் படுத்துகிறார் பேராசிரியர்.

ஒரு நாட்டின் மத்திய வங்கிக்கு மட்டுமே பணம் அச்சடிக்க உரிமை உண்டு என்பது தெரிந்ததே. இன்றைய கணனி யுகத்தில் சுமார் 5% மட்டுமே நோட்டுகளாகவும் சில்லறையாகவும் புழக்கத்தில் இருக்கின்றன.

மிகுதி 95% கணனியில் இருக்கும் வெறும் இலக்கங்கள். தவிர, பண நோட்டுகளுக்கு கிராக்கி குறைந்து கொண்டே வருகிறது. வங்கிகளுக்குக் கடன் கொடுக்க ஏற்படுத்தப் பட்டிருக்கும் “சுழற்சி” முறை (Fractional Reserves) அவர்களுக்கு ரொம்ப வசதியாகப் போய்விட்டது.

உதாரணமாய், ஒரு 10 ரூபா கைவசம் இருந்தால் போதும். அவர்கள் 90 ரூபாவைக் கடனாய்க் கொடுக்கமுடியும். எல்லாம் கணனியில் அழகாகவும் கச்சிதமாகவும் குறிப்பு வைத்துவிட்டு எந்த ஒரு திருடனுக்கும் கொடுத்துவிட்டுக் கடன் என்று எழுதிக் கொள்ளலாம்.

யோசித்துப் பாருங்கள். ஒரு நாளைக்கு எத்தனை மில்லியன்கள் அவர்கள் கையில் புழங்குகிறது? எத்தனை மில்லியன்கள் கடன் கொடுக்கலாம்?

அடுத்து, நிதிச் சந்தைகள் 24 மணி நேரமும் திறந்தே இருக்கின்றன. இப்போ போட்டு அடுத்த ஐந்து நிமிஷத்திலோ, ஐந்து மணித்தியாலத்திலோ போட்டதை எடுத்து விடலாம். யாரும் கேட்கப் போவதில்லை. மேலாளர் தான் ராஜா. அரசு எதுவும் சொல்லாது. சட்டங்கள் அப்படி. பொருளியல் நிபுணர்களும் அப்படி.

வங்கிகளின் கடன்களை யாரும் மேற்பார்வை செய்வதில்லை. அனைத்தும் ரகசியமாக செயல்படுத்தப் படுகின்றன. கேட்டால், ஸ்ஸ்.. அவர்களை தொந்தரவு பண்ணாதீர்கள். அவர்களை அவர்கள் பாட்டில் வேலை செய்ய விடுங்கள் என்று வங்கிகளுக்கு செக்கூரிட்டி வேலை பார்க்கிறார்கள் இதே பொருளியல் நிபுணர்கள்.

வங்கிகளால் வானத்தில் இருந்து பணம் உற்பத்தி பண்ண முடியும் என்றால் ஏன் அவர்கள் திவால் ஆக வேண்டும்? பதில்: வரவுகளை உற்று உற்றுப் பார்க்கிற அவர்கள் பற்றுகள் என்ன ஆகின்றன என்று பார்ப்பதில்லை.

கடன் வாங்கியவர்கள் ஒழுங்காய்க் கட்டுகிறார்களா? கட்டாமல் போனதன் காரணம் என்ன? என்ன செய்ய வேண்டும்? தற்காப்பு நடவடிக்கைகள் என்ன? நம்மிடம் வாங்கிய கடனை வேறு வங்கிகளில் முடக்குகிறார்களா? என்ன தான் நடக்கிறது?இதெல்லாம் யோசிப்பதில்லை.

“நிழல்” வங்கிகள் வேறு (நிதி நிறுவனங்கள், கந்து வட்டிக் காரர்கள்…) நடைமுறைக்கு வந்து பல ஆண்டுகள் ஆகிவிட்டன. காணி நிலம், கட்டிடங்கள் பணப் புழக்கத்துக்கு ஆதாரமாய் இருந்த காலம் அந்தக் காலம்.

இன்று கலைப் படைப்புகள், ஓவியங்கள், புரோ நோட்டுகள் (pay bills) என்று ஏகப்பட்ட கடதாசிப் பத்திரங்கள், டிஜிட்டல் பத்திரங்கள் எல்லாம் “செல்வங்கள் ” என்று ஒப்புக் கொள்ளப்பட்ட காலகட்டத்தில் வாழ்கிறோம்.

இன்னும் பல படிகள் மேலே போய், தனிப்பட்ட மனிதர்களின் கடன்களைக் கூட “எதிர்கால சொத்துக்கள்” என்று அச்சடித்து சம்பந்தமே இல்லாமல் பேர் வைத்து (Special Investment Vehicles) சந்தையில் உலவ விட்டிருக்கிறார்கள் இந்த வங்கி ஆட்கள்.

கேட்டால், இன்று அவை கடன்கள் தான். ஒத்துக் கொள்ளுகிறோம். ஆனால் எதிர்காலத்தில் திருப்பிக் கட்டும் நிலை வருமே. அப்போ அவை செல்வங்கள் அல்லாமல் வேறென்ன என்கிறார்கள். எதிர்த்துப் பேச முடியவில்லை.

நிதிச் சந்தைகள் நமக்கெல்லாம் கிடைத்த வரம் என்று போற்றிப் பாடுவது இந்தப் பொருளியல் நிபுணர்களின் வழக்கம். அதில் கிடைக்கும் மேலதிக பணம் மீண்டும் பொருளாதாரத்தில் முதலீடு செய்யப்படுமே என்று அடித்து விடுகிறார்கள் இவர்கள்.

நிதர்சனத்தில் என்ன நடக்கிறது? எடுக்கிற பணத்தை பனாமா, லண்டன், லக்ஸம்பேர்க், முன்னாள் பிரிட்டிஷ் காலனித் தீவுகள்.. என்று கொண்டு போய்ப் பதுக்கி விடுகிறார்கள். (இந்த நாடுகளில் எங்கிருந்து பணம் வந்தது என்று கேள்விகள் கேட்க மாட்டார்கள். வரிகள் போட மாட்டார்கள்.)

தனியார் வங்கிகளும் நிதி நிறுவனங்களும் சேர்ந்து மத்திய வங்கிகளில் கடன் வாங்குகிறார்கள். பிறகு கன்னா பின்னா என்று கடன் கொடுக்கிறார்கள். அவர்களுக்கு ஏற்படும் நஷ்டங்களை அரசின் தலையில் கட்டுகிறார்கள்.

விளைவு? மக்களுக்கு ஜனநாயகத்தில் நம்பிக்கை அற்றுப் போகிறது. தீவிர வலதுசாரி கட்சிகள் அல்லது சர்வாதிகார தலைமைகள் மேல் ஈர்ப்பு ஏற்படுகிறது.

இந்தப் புள்ளிகளின் கொள்ளையை பொருளியல் நிபுணர்கள் கண்டுகொள்வதில்லை. பதிலாக, மக்களை சிக்கனமாக வாழுங்கள். மக்களின் உதவித் திட்டங்களை நிறுத்துங்கள் என்று அரசுக்கு ஆலோசனை சொல்கிறார்கள்.

இனி பேராசிரியர் 2007-2009 க்குப்பின் நடந்த விவரங்களை அட்டவணை போடுகிறார்.

வங்கிகள் கடன் தரலாம். அல்லது மறுக்கலாம். அது ஜனநாயக மரபு. மறுக்க முடியாது. இந்த நிதி நெருக்கடி தோன்றிய 2007-2009 கால இடைவெளியை எடுத்துக் கொண்டால், பிரச்னை முற்றிலும் தீராத நிலையில், கணக்குப் பார்த்து அரசுகள் “காசு” போடவே, வங்கிகள் மிகவும் எச்சரிக்கையோடு தான் கடன்கள் கொடுத்தன.

இது வாடிக்கையாளர்களை மிகவும் பாதித்தது. வட்டிவீதம் அதிகம். கெடுபிடிகள் அதிகம். ஆகவே வாடிக்கையாளர்கள் நிதி நிறுவனங்களை நோக்கி நகர ஆரம்பித்தார்கள். விளைவு? பணப் புழக்கம் குறைந்தது. முதலீடுகள் குறைந்தன. வேலை வாய்ப்புகள் அருகிப் போக ஆரம்பித்தன.

தொழிலாளர்களும் மிகுந்த கவனத்தோடு, சிக்கனமாக வாழப் பழகினார்கள். பெரும் ஆரவாரங்கள், விளம்பரங்கள் போட்டு சந்தையில் குவிந்த பொருள்கள் வாங்க ஆளில்லாமல் கவலையோடு மோட்டு வளையைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தன.

தொழில் பேட்டைகள் எப்போதும் வங்கிகளில் அல்லது நிதி நிறுவனங்களில் கடன் வாங்கித்தான் உற்பத்தி செய்கின்றன. பொருள்கள் விற்கவில்லை என்றால் கடன் கட்ட முடியாது. வட்டியும் ஏறும்.

சந்தையில் பொருள்களை அடிமாட்டு விலைக்கு விற்கவேண்டி வரும். இதைப் பொருளியலில் Deflation என்பார்கள். அதாவது பொருள்கள்/சேவைகளின் மதிப்பு உற்பத்தி செலவை விட கீழிறங்க ஆரம்பிக்கும் நிலை.

மேற்குலகப் பொருளியல் நிபுணர்கள் இந்தப் பொருளாதார ஆபத்தை உணர்வதே இல்லை. பணவீக்கம் (Inflation) வந்துவிடக் கூடாது. பொருள்கள்/ சேவைகள் விலைகள் உயர்ந்து விடக் கூடாது என்பதில் தான் கவனமாய் இருக்கிறார்கள்.

பேராசிரியர் deflation என்பதை மிக சிறப்பாக ஆய்வு செய்திருக்கிறார். அவரின் முன்னைய நூல், The Coming First World Debt Crisis அதற்கு சான்று. (அந்த நூலின் அம்சங்கள் இன்னோர் கட்டுரையில் வரும்.) தவிர, பேராசிரியர் ஸ்ட்ரேக் அவர்களின் கருத்துக்களும் இந்தப் பேராசிரியரின் கருத்துக்களும் ஒத்துப் போவதைக் காண்க.

அடுத்து, இதே நிபுணர்கள் இன்றைய நிதித் துறையை மற்றவர்கள் புரிந்து கொள்ளக் கூடாது என்பதிலும் கவனமாக இருக்கிறார்கள் என்பதையும் பதிவு செய்கிறார் பேராசிரியர்.

காசு கிடைத்துவிட்டது என்பதற்காக, வங்கிகளும் அதை எதிர்கால முன்னேற்றத்துக்காக, முதலீடுகள் செய்ய ஆரம்பித்துவிட்டார்கள் என்று நினைக்கக் கூடாது. மேலாளர்கள், போனஸ், அவர்கள் எடுத்துக் கொண்ட துணிச்சலுக்கான வெகுமதி என்று ஏகப்பட்ட பணத்தை சுருட்டிக் கொண்டார்கள்.

எது துணிச்சலான முடிவுகள் ? முட்டாள்த்தனமாய் பெரும் நிறுவனங்களுக்குக் கடன்கள் கொடுத்ததா? அல்லது எந்தக் கட்டுப் பாடும் இல்லாமல் நிதிச் சந்தைகளில் காசு போட்டு சூதாட்டம் ஆடி இருக்கும் வைப்புப் பணத்தையும் கோட்டை விட்டதா ? அது அவர்களுக்கு மட்டும் தான் தெரியும்.

பொருளியல் நிபுணர்கள், எல்லாம் சரியாய் வந்திரும் என்கிறார்கள். அரசுகளும் சரியாய் வந்திரும் என்று நம்பிக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

நிதித் துறை (Finance sector) மற்ற எந்தத் துறையையும் விட அதி உச்சத்தில் இருக்கிறது. பணத்தின் அளவைக் கூட்டிவிட்டால் எல்லாப் பிரச்னைகளும் தீர்ந்துவிடும் என்று இவர்கள் நினைக்கிறார்கள்.

உற்பத்தி, பொருளாதார திட்டங்கள், கட்டுமானங்கள் (வீதிகள், வீடுகள், சிகிச்சை மனைகள், பள்ளிக்கூடங்கள், கல்லூரிகள், பல்கலைக் கழகங்கள்..) எல்லாம் கீழே போய்விட்டன.

தவிர , குறுகிய கால லாபம் தான் இன்றைய பொருளியல் நிபுணர்கள் முன் வைக்கும் ஒரே கொள்கை. ஆகவே வங்கிகளும் என்ன தில்லுமுல்லுகளும் செய்யலாம் என்கிற நிலைக்குப் போய்விட்டன.

விடியலுக்கில்லை தூரம்

வங்கிகளின் நாட்டாமைத் தனத்தை எப்படி ஒடுக்கலாம்? பேராசிரியர் முன் வைக்கும் யோசனைகள்:

முதலாவதாய், மக்களுக்குப் பணம் என்றால் என்ன என்று புரியவைக்க முயற்சிகள் எடுத்தாக வேண்டும் என்கிறார்.

வங்கிகளின் இன்றைய போக்கைக் கண்டித்து, மக்களின் கோபம் அவர்களின் மீது திரும்ப வேண்டும் என்று எதிர்பார்க்கிறார்.

அரசியல்வாதிகள் மற்றும் முற்போக்கு சிந்தனையாளர்கள் இதில் இணைந்து மாற்று வழிகளை யோசிக்க வேண்டும்.

பணப் பட்டுவாடா (money supply ) என்பது அரசின் கையில் இருக்க வேண்டும். மத்திய வங்கியின் கட்டுப்பாட்டில் அல்ல.

இன்று நடைமுறையில் இருக்கும் “சுழற்சி” முறையில் கடன் கொடுக்கும் செயல்பாடு நிறுத்தப்பட்டு, தரக்கட்டுப்பாட்டுக்கு (quality) முன்னுரிமை தரவேண்டும். வெறும் எண்ணிக்கைக்கு (quantity)அல்ல.

மத்திய வங்கி, வங்கிகள் அனைத்தும் மத்திய அரசின் கைகளுக்கு மாறவேண்டும்.

பொருளியல் மேதை கெயின்சின் கொள்கைகளை அமுல் படுத்த வேண்டும். (அரசு, பொருளியல் நடவடிக்கைகளின் ஊக்கியாக செயல்பட வேண்டும். தனியார் துறையின் கையில் தூக்கிக் கொடுத்துவிட்டு கையைப் பிசைந்து கொண்டு நிற்பது அரசுகளுக்கு அழகல்ல.)

ஒவ்வோர் ஆண்டும் வரவு செலவுத் திட்டத்தில் துண்டு விழாமல் (பற்றாக்குறை- செலவுகள் கூடிவிடாமல் ) பார்த்துக் கொள்வது எப்படி என்று யோசிப்பது அடி முட்டாள்த்தனம்.

வேலை இன்மையை ஒழிப்பதற்கு முதலிடம் தரவேண்டும்.

நிதித் துறை இன்று பொருளியலை நாட்டாமை செய்கிறது. தவறு. மாற்ற வேண்டும். பொருளாதார நடவடிக்கைகள் நாட்டாமை செய்ய, நிதியை அதன் வேலைக்காரனாக வைத்திருக்க வேண்டும்.

இத்தாலியின் பிளோரன்ஸ் நகரில், 1694 களில் ஆரம்பித்த வங்கி சேவை தான் இன்றைய மேம்பாட்டுக்கு அடித்தளம். வியாபாரிகள் கந்து வட்டிக்காரர்களை நம்பவில்லை. வங்கிகள் “நம்பிக்கையை ” அடிப்படையாக வைத்துக் கடன் கொடுத்தார்கள். அந்த நம்பிக்கையை வணிகர்களும் காப்பாற்றினார்கள்.

1944 களில் அமெரிக்காவின் Bretton Wood என்கிற ஊரில் 44 மேற்குநாடுகள் சேர்ந்து பொருளாதார மாநாடு ஒன்றை நடத்தின. பிரிட்டனின் சார்பாய், பொருளியல் மேதை கெயின்ஸ் அதில் பங்கு கொண்டார். அதன் முடிவுகள் எப்படி இருந்தாலும் கெயின்சின் யோசனைகளை நாம் மீண்டும் ஆராய்ந்து பார்க்க வேண்டிய சூழ்நிலை இது.

கனவு மெய்ப்பட வேண்டும்

நாம் தினமும் எவ்வளவு கையிருப்பில் இருக்கிறது. எவ்வளவு செலவு செய்தோம் என்று பொதுவாக ஒரு கணக்குப் புத்தகம் வைத்து எழுதிக் கொள்வதில்லையா? அது போல எல்லா நாடுகளும் சேர்ந்து ஒரு கழகம் அமைத்து தினமும் அனைத்துலக நாளாந்த வரவு – செலவு கணக்குகளை ஒப்பீடு செய்து கொண்டால் என்ன? இப்படிப் போயிற்று கெயின்சின் சிந்தனை.

அதற்கு International Clearing Union (ICU) என்று பேர் வைக்கலாம். ஒவ்வொரு நாட்டிலும் இருக்கும் மத்திய வங்கிகளின் தலைமை அலுவலகமாக அது இருக்கும். அது தனக்கென்று ஒரு நாணயம் உருவாக்கி வைத்திருக்கும். அதன் பேர் Bancor.

ICU கழகம், ஒவ்வொரு நாள் இரவும், ஒரு குறிப்பிட்ட நேரத்தில், எல்லா நாடுகளும் செய்துகொண்ட வணிக கொடுக்கல் – வாங்கல் கணக்குகளை கூட்டிக் கழித்து ஒவ்வொரு நாட்டுக்கும் அன்றைய வரவு – செலவுப் பட்டியல் தயாரிக்கும். (எல்லா நாட்டுப் பண மதிப்புகளும் Bancor நாணய மதிப்பில் இருக்கும்.)

யாரிடம் அன்று பற்று கூடி இருக்கிறது? அதாவது, வரவுக்கு மேல் செலவு போயிருக்கிறது? அவர்களுக்கு மிகைப்பற்று பணம் (overdraft) கொடுக்கப்படும். தண்டனையாக, ஒரு குறிப்பிட்ட வட்டியை (தொகையை) அவர்கள் ICU கழகத்துக்கு செலுத்த வேண்டும்.

யாரிடம் வரவு கூடி இருக்கிறது? கெட்டிக்காரன் என்று பரிசு கொடுப்பார்களா? இல்லை. ஒரு குறிப்பிட்ட அளவுக்கு மேல் வரவுகள் கூடிப் போகக் கூடாது. தவறினால் அவர்களும் தண்டம் செலுத்த வேண்டும்.

எல்லாரும் கண்டிப்பாக, சட்டங்களை மதிக்க வேண்டும். ஏன் இப்படி விதிகள் அமைக்க வேண்டும்? இங்கே தான் கெயின்ஸ் உயர்ந்து நிற்கிறார்.

எல்லா நாடுகளும் பணக்கார நாடுகள் அல்லவே. சில செல்வம் கொழிப்பவை. பெருவாரி நாடுகள் ஏழைகள். வறுமை மிகுந்தவை என்பதற்காகத் தான் மிகைப் பற்று பணம் கிடைக்கிறது. அதை வைத்து அவர்கள் முன்னேறப் பார்க்க வேண்டும்.

உற்பத்தியைப் பெருக்கி, வேலை வாய்ப்புகளை உருவாக்கி, ஏற்றுமதிகளை அதிகரிக்க முயற்சி செய்ய வேண்டும். எந்த நாளும் அய்யா! சாமி ! என்று பிச்சை வாங்கியே காலங் கழித்துக் கொண்டிருந்தால் எப்படி?

அது போல, வளர்ந்த நாடுகளும் ஏற்றுமதியை மட்டுமே பெருக்கிக் கொண்டிருந்தால் உள்நாட்டை யார் கவனிப்பது? உள்நாட்டின் கட்டுமானம் மற்றும் மக்களின் தேவைகளில் அவர்கள் கவனம் போவது நல்ல விஷயம் இல்லையா?

இன்னொன்று : இன்று ஒவ்வொரு நாடுகளின் பணமும் நாணய சந்தைகளில் ஓட விடப்பட்டு செக்கன்டுக்கு செக்கன் அவைகளின் மதிப்பு, கேவலம் ரேஸ் குதிரைகள் மதிப்பு போல் ஆகிவிட்டது பெரிய சோகம். இது கெயின்ஸ் காலத்திலேயே துவங்கிவிட்டது. ஆகவே பொது உலக நாணயம் ஒன்றை உருவாக்கினால் இந்த சூதாட்டத்தை சரி செய்துவிடலாம் என்பது அவர் கணிப்பு.

அடுத்து வெளிநாடுகளில் இருக்கும் முதலீடுகளை உள்நாட்டுக்குள் கொண்டு வரவேண்டும். இதன் மூலம் உள்நாட்டின் பொருளாதாரம் பெருகும்.

ஆனால், அவரின் சிந்தனைக்கு முட்டுக்கட்டை போட்டுவிட்டார்கள். பெரிய நாடுகளுக்கு அது பிடிக்கவில்லை. அமெரிக்காவின் திட்டம் வேறு. சோவியத் ரஷ்யாவின் நோக்கம் வேறு. மற்றவர்களும் ஆளுக்கு ஒரு ஐடியா வைத்திருந்தார்கள்.

கடைசியாக, எல்லாரின் யோசனைகளையும் அங்கே வெட்டி, இங்கே ஒட்டி ஏதோ ஒரு கிராபிக் அனிமேஷன் படம் போல் தயாரித்து, எல்லாரும் கையொப்பம் வைத்து ஒரு மாதிரி ஓய்ந்தார்கள் என்று சொல்லலாம்.

மை காயும் முன்னரே ரஷ்யா விலகிவிட்டது. அமெரிக்காவின் பக்கம் தான் கடைசியாய் வென்றது என்று இங்கே சொல்லத் தேவை இல்லை. இந்த ஒப்பந்தத்தின் நீட்சியாக இன்று வளர்ந்து நிற்பவர்கள் இன்றைய அனைத்துலக நாணய கழகம் (IMF) மற்றும் உலக வங்கி (World Bank).

இந்த IMF, WB களின் மேற்பார்வையில் நடக்கும் இன்றைய பொருளாதார சண்டைக்கு ஒரு உதாரணம்: ஜெர்மனியும் கிரேக்கமும்.

இரண்டும் ஐரோப்பிய ஒன்றிய நாடுகள். ஜெர்மனி வளர்ந்து கெட்டியான பொருளாதார தளத்தில் நிற்கிறது. அது எவ்வளவும் வரவுகளைக் கூட்டிக் கொண்டே போகலாம். எல்லையே இல்லை.

கிரேக்கம் அப்படி அல்ல. கடன் வாங்கியே காலம் தள்ளிக் கொண்டிருக்கிறது. அதிக வட்டிக்கு EU மத்திய வங்கியிடம் கடன் வாங்கி அவர்கள் சொல்கிற சட்ட திட்டங்களுக்கெல்லாம் தலையாட்டி, உள்நாட்டு பொருளாதாரத்தை நிலைநிறுத்த முடியாமல் தவிக்கிறது. கடன் ஏற எற, கெடுபிடிகளும் கூடுகின்றன.

அதாவது, ஜெர்மனிக்கு ஒரு சட்டம். கிரேக்கத்துக்கு ஒரு சட்டம் என்பது தான் IMF + WB கூட்டாளிகளின் கொள்கை. இப்படி இருந்தால் எப்படி ஐரோப்பிய ஒன்றியம் உருப்படும்?

மேல் சொன்ன கூட்டாளிகள், சொல்லப்பட்ட இன்றைய பொருளியல் நிபுணர்களின் கொள்கைகளை அப்படியே உள் வாங்கிக் கொண்டவர்கள்.

இவை எல்லாம் சரி செய்யப் பட வேண்டும். முக்கியமாய், பெண்கள் அரசியலில், பொருளியல் துறைகளில் காலூன்ற வேண்டும் என்று விழைகிறார். தொழிலாளர் கழகங்கள், சுற்றுச் சூழல் ஆர்வலர்கள், முற்போக்கு சிந்தனையாளர்கள் எல்லாரும் இணைய வேண்டும் என்கிறார் அவர்.

காசு இல்லை. சிக்கனமாய் இருங்கள் என்று இந்தப் பொருளியல் நிபுணர்கள் அரசுகளுக்கு சொல்வதெல்லாம் பொய். பெரும் பொய்கள்.

வங்கியாளர்களை முதலில் அடக்குங்கள். காசு வருகிறதா, இல்லையா என்பதைப் பின்னால் பார்த்துக் கொள்வோம்.

பேராசிரியரின் புத்தகம் ஒரு சுவாரஸ்யமான கதை போல் நீள்கிறது. ஆனால் உண்மைக் கதை. நடந்து கொண்டிருக்கும் கதை.

கதையின் சில கட்டங்களை மட்டும் இந்தக் கட்டுரை தொட்டுக் காட்டுகிறது. முழுக் கதையையும் பேராசிரியரே சொல்லி விடட்டுமே.

பொருளியல் பார்வைகள் – 1 (ஸ்ட்ரேக்)

முதலாளித்துவத்தின் முடிவு எப்படி இருக்கும்? நம் காலத்திலேயே  அந்தக்  காட்சியைக் கண்ணாரப்  பார்த்துவிடலாம் என்று கார்ல் மார்க்ஸ் மற்றும் எங்கெல்ஸ் மட்டுமா நம்பினார்கள்? 

ஜெர்மனியின் பிரபல பொருளியல், சமூக இயல் பேராசிரியர் வூல்ப்காங் ஸ்ட்ரேக் (Wolfgang Streeck) அவரின் How Capitalism Will End? என்கிற நூலில் இப்படி ஆரம்பித்துப் பேசுகிறார்.

(இது மேற்கு நாடுகள் பற்றிய ஆய்வு என்பதை நினைவில் வைத்துக் கொள்ளவும். தவிர, வழக்கம் போல் தண்ணி கலந்திருப்பதையும் மறந்து விடவேண்டாம். )

தொடர் (1)

ரிக்கார்டோ, சொம்பார்ட், கெயின்ஸ், போலான்யி, ஷும்பேட்டர்… என்று பொருளியல் சிந்தனையாளர்கள் பட்டியல் இன்னும் போகும்.  இவர்களும் அப்படித்தான் நினைத்தார்கள். ஆனால் எதுவும் நடக்கவில்லை என்பதற்காக, அவர்களின் சித்தாந்தங்கள் தவறு என்று சொல்லிவிட முடியுமா?

20ம் நூற்றாண்டின் துவக்கத்தில் சந்தைப் பொருளாதாரம் (market economy) தான் தனிக்காட்டு ராஜா. அதை மிஞ்ச யாருமே இருக்கவில்லை. சந்தைகள் கட்டுப்பாடுகள் இன்றி தறிகெட்டுப் போகாமல் இருக்க, கண்ணுக்குத் தெரியாத கை (invisible hand) ஒன்று காவல் தெய்வம் போல நின்று நம்மைக் காக்கிறது என்று நம்பினார்கள்.

சந்தைப் பொருளாதாரத்தில் சந்தைகளே அனைத்தையும் கவனித்துக் கொள்ளும். பொருள்கள், சேவைகளுக்கு எப்படி கிராக்கி இருக்குமோ அப்படி விலைகள் இருக்கும். அரசின் தலையீடு தேவை இல்லை. சுருங்கச் சொன்னால் இருக்கக் கூடாது. இப்படி சந்தைப் பொருளாதார ஆதரவாளர்கள் அன்றும் நம்பினார்கள். இன்றும் நம்புகிறார்கள்.

இருந்தும், காவல் தெய்வத்துக்குத் தெரியாமல் பல விஷயங்கள் அன்று நடந்துவிட்டன. அதாவது, உற்பத்தியாளர்கள் மற்றும் முதலாளிகள் முதலீடு செய்த காசுக்கு லாபம் வந்தால் போதும் என்று அத்தோடு நின்றுவிட்டார்கள்.

அதன் ஒரு பகுதியாவது உற்பத்தி அல்லது தொழில்களின் மேம்பாட்டுக்காக  முதலீடு செய்யப்பட்டதா? இல்லை. சரி. போனால் போகிறது. புதிய தொழில்களிலாவது  முதலீடுகள் செய்தார்களா? அதுவும் இல்லை.

விளைவு: பணப் புழக்கம் குறைந்துவிட்டது. வேலை இல்லாதோர் தொகை எகிறியது. நாடுகளின் ஏற்றுமதி, இறக்குமதிகள் குறைந்து போயின. கிட்டத்தட்ட எல்லா அய்ரோப்பிய நாடுகளிலும் இதே நிலை.

கூடவே துவங்கிய முதலாம் உலக யுத்தத்தில் இந்த நாடுகள் பொருளாதாரத்தைக் கடாசிவிட்டு,  ஆளை ஆள் சுட்டு அல்லது வெட்டித் தள்ளுவதில் கவனம் செலுத்தின.

யுத்தம் முடிந்தது. போனது போக, மிஞ்சி என்ன இருக்கிறது என்று கணக்குப் பார்க்கத் துவங்கினார்கள். வழக்கம் போல, அதே சந்தை சித்தாந்தத்தைக் கையில்  எடுத்தபோது  கூடவே இன்னும் இரண்டு சித்தாந்தங்கள் சேர்ந்து கொண்டன. ஒன்று பாசிசம். அடுத்து கம்யூனிசம்.

முதலாம் யுத்தம் முடிந்துவிட்டாலும்  பொருளாதாரமே  பெரும் போராகிவிட்டது. யுத்தத்தினால் ஏற்பட்ட பெரும் கடன் சுமை எல்லா நாடுகளையும் அழுத்தியது. அதில் வென்றவர்கள் யாருமில்லை.

ஆனாலும் வெல்லவேண்டும் என்கிற ஆசை மட்டும் விடவே இல்லை. இன்னோர் ரவுண்ட் துவங்கினால் என்ன? எல்லா அரசுகளுக்கும் ஒரு நப்பாசை. ஆனால் முதலில் யார் துவங்குவது?

அந்த யுத்தத்தில் செம அடி ஜெர்மனி அரசுக்கு. எங்கும் பஞ்சம், பட்டினி. யுத்தத்துக்கு வாங்கின கடனை உடனே கட்டுங்கள் என்று நெருக்கடி கொடுத்த அண்டை நாட்டு வங்கிகள், அவர்கள் பின்னே இருந்து உசுப்பிவிட்ட எதிரி அரசுகள்… என்று தினமும் கூடியதே தவிர குறையவில்லை.

இந்த சமயத்தில், இந்த அநியாயங்கள் எல்லாவற்றுக்கும் காரணம் யூதர்கள், கம்யூனிஸ்ட்டுகள், சோஷலிஸ்டுகள்… என்று ஒரு பெரிய பட்டியலோடு களம் இறங்கினார் ஹிட்லர். இந்த மனிதர்களை அடக்கினால் எல்லாம் சரியாகிவிடும் என்று அந்த மக்களைத்  தூண்டினார். எல்லா நாடுகளும் ஆவலோடு எதிர்பார்த்திருந்த இரண்டாம் உலக யுத்தத்தைத் துவங்கினார். முடிவில் அவரும் முடிந்து போனார்.

காலைச் சுற்றின பாம்பு கடிக்காமல் விடுமா? அரசியல் பிரச்னைகள் ஒரு முடிவுக்கு வந்தாலும் நாடுகள் ஒத்திப்போட்ட பொருளியல் பிரச்னைகள் இன்னும் மூர்க்கமாய் மேலெழுந்து பயம் காட்டின.

ஏதோ நல்ல காலம். அன்றைய பொருளியலாளர் கெயின்ஸின் கொள்கைகளை அமுல் படுத்தியதால் முதலாளித்துவ நாடுகள் இந்த இக்கட்டில் இருந்து தப்பித்தன என்று சொல்லலாம்.

அதென்ன கெயின்ஸின் கொள்கைகள்? அவர் சொன்னார்: தனியார் சந்தைகளை (முதலாளிகளை) மட்டும் நம்பிப் பயன் இல்லை. அரசே ஒரு பெரிய முதலாளியாய் வந்துவிட்டால் கஷ்டங்கள் தீர்ந்துவிடும்.

அதாவது, அரசு பெரிய திட்டங்கள் போட்டு உற்பத்தியைக் கூட்டவேண்டும். நாட்டின் கட்டுமானத்தில் அரசின் பங்கு பெரிதாக இருக்க வேண்டும். நிறைய செலவழிக்க வேண்டும். உதாரணமாய் அணைகள், அணு உலைகள், தொழில் பேட்டைகள், அடுக்கு மாடிகள், வீடுகள், வீதிகள், தொழில்நுட்பக் கல்லூரிகள், பல்கலைக் கழகங்கள்.. இத்தியாதி.. இத்தியாதி..

இப்படிப்  பெரும் தொழில்கள் மட்டுமல்ல, வரியையும் குறைத்தால் தனியார் துறையும் உற்சாகமாய் ஒடி வரும். எல்லாவற்றிலும் கிராக்கியை அரசே உருவாக்க வேண்டும்.

பொருட்கள், சேவைகளுக்குக் கிராக்கியை உருவாக்கினால் மக்கள் அவர்களாகவே  முன் வந்து பொருளாதாரத்தில் பங்கு கொள்வார்கள். வேலை இன்மை குறையும். வளம் பெருகும்.

(பொருளியலாளர் கெயின்சின் சமகாலத்தவர் ஹயேக். இவர் கெயின்சுக்கு எதிரான கொள்கையைக் கொண்டிருந்தார். அரசை விட, தனியாரை ஊக்குவித்தல் பலன் தரும் என்று வாதாடினார். இவர் பற்றிக் கீழே வருகிறது.)

கெயின்சின் கொள்கைகளை அமுல்படுத்திய அந்த நிலை கிட்டத்தட்ட 1970 வரை மட்டுமே நீடித்தது. அதன் பிறகு இன்று வரை இறங்குமுகம் தான் என்கிறார் பேராசிரியர் ஸ்ட்ரேக்.

இன்றைய முதலாளித்துவத்தின் அமைப்புகள் எல்லாமே ஆட்டம் காணும் அமைப்புகள். ஒன்றோடு ஒன்று ஊடாடிக் கொண்டிருக்கின்றன. எந்த நேரமும் சிதறி விடலாம். இந்தக் களேபரத்தின் மேலே நின்றபடி தாக்குப் பிடித்துக் கொண்டிருக்கிறது இன்றைய சமுதாயம்.

அது வீழ்ந்துவிடுமா அல்லது சுதாரித்துக் கொள்ளுமா? எதுவும் சொல்ல முடியாத ஒரு திரிசங்கு நிலை இது என்கிறார் அவர்.

இறங்குமுகத்தின் தன்மைகளை பல பிரிவுகளாக வகைப்படுத்துகிறார் அவர். ஒவ்வொன்றாய்ப் பார்ப்போம்.

நான் பெரிசா நீ பெரிசா?

பணக்காரர்கள் இன்னும் பணக்காரர்கள் ஆகிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். ஏழைகள் இன்னும் பிச்சைக்காரர்கள் ஆகிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். அப்போ நடுத்தர வர்க்கம்? அது இன்னும் சோகம். இன்றைய நிலை இது.

ஜனநாயகத்தில் மக்களுக்கிருந்த கவர்ச்சி முன் போல் இல்லை. தேர்தல்களில் வாக்காளர்களின் எண்ணிக்கை குறைந்துவிட்டது.  முன்பெல்லாம் கட்சி என்றால் கூட்டம் கூட்டமாய் வருவார்கள். இப்போ, வாங்கம்மா, வாங்கய்யா என்று எவ்வளவு கெஞ்ச வேண்டி இருக்கிறது?

புதுப்புது ஜனரஞ்சகக் கட்சிகள் (அதுவும் பல தீவிர வலதுசாரிகளும் ஒரு சில தீவிர இடதுசாரிகளும்) முளை விட்டிருக்கின்றன. ஓகோ! என்று முன்பு கொடிகட்டிப் பறந்த மரபு சார்ந்த பெரிய கட்சிகளின் அலுவலகங்களில் ஈயோட்டிக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

ஆளும் வர்க்கத்துக்கும் அவர்களோடு ஒட்டி உறவாடும் உயர்தட்டு வர்க்கத்துக்கும் எதிராய்  அடிக்கடி ஆர்ப்பாட்டங்கள் நடைபெறுவது வாடிக்கை ஆகிவிட்டது.

வரலாற்றை எடுத்துக் கொண்டால்: 1945 களில் இருந்து ஆட்சியில் இருந்த கட்சிகளின் அரசியல் பயணங்களில்  பெரிய அளவில் கொந்தளிப்புகள் இருக்கவில்லை. தொழிலாளர் சங்கங்கள் ஊதிய உயர்வு அது இது என்று ரகளை பண்ணினாலும் கொடுக்கக் கூடியதைக் கொடுத்தார்கள். தாஜா செய்து சமாளித்துக் கொண்டார்கள்.

இதற்கு முக்கிய காரணம்: முதலீடுகளில் வந்த லாபம் (அரசு நிறுவனங்கøள், தனியார் துறை) ஓரளவு மக்களுக்கும் போய்ச் சேர்ந்தது. ஆனால் 1990 களில் எல்லாம் தலைகீழாய் மாறிவிட்டது. ஏனென்றால் அந்த சமயத்தில்  உலகமயமாதல் (globalisation) என்கிற புதிய மந்திரம் பிரபலமாகிவிட்டது. இன்றும் அதே. அதே.

துவக்கத்தில் அரசுகள் ஏற்றுமதிகள், இறக்குமதிகள், வெளிநாட்டு அரசுகளோடு ஒப்பந்தங்கள், வரிகள், சேமிப்புகள், அந்நிய செலாவணி தவிர உள்நாட்டு மத்திய வங்கியின் வட்டி வீதங்கள் என்று பலவிதமான சர்க்கஸ் வித்தைகள் காட்டி மக்களை சமாதானப்படுத்தி வைத்திருந்தன.

இருந்தும், அரசு செலவுகள் கைமீறிப் போய்விட்டன. வருவாய் குறைந்துகொண்டே போயிற்று. என்ன மாயங்கள் செய்தும் வரவு செலவுத்  திட்டத்தில் துண்டு விழுந்தது விழுந்தது தான் (பற்றாக்குறை).

இப்படிக் கடன் சுமை ஏறிக்கொண்டே இருந்தால் என்ன கதி? கெயின்சின் கொள்கைகளுக்கு வயசாகி விட்டது. காலத்துக்கேற்ற புதிய பொருளாதாரக் கொள்கைகள் தேவை. மக்கள் மீது வரிகளை ஏற்றி, ஏற்றி என்னத்தை சாதித்தீர்கள்? கேள்விகள் எழ ஆரம்பித்தன.

அரசின் செயல்பாடுகளில் செயல்திறன் (efficiency) குறைந்துவிட்டது. அரச அலுவலகங்களைப் போய்ப் பாருங்கள். எல்லாரும் தண்டச் சோறு. தூங்கி வழிகிறார்கள். சம்பளம் மட்டும் தான் குறிக்கோள்.

அரசுப் பணிகளில் உள்ளவர்கள் அவர்களின் உரிமைகள், தொழிலாளர் சங்கங்கள், பணி நிறுத்தம் என்று யோசிக்கிறார்களே தவிர, கடமைகளை ஒழுங்காகச் செய்வது பற்றி சிந்திக்கிறார்களா?

அதே சமயம், தனியார் துறையை  எடுத்துக் கொள்ளுங்கள். என்ன ஓர்  அற்புதம்! எந்த வேலை ஆனாலும் டாண் என்று குறித்த நேரத்தில் செய்து முடிக்கிறார்கள்.

நம் மக்கள் திறன், ஊக்கம், அதற்கேற்ற ஊதியம், செய்யும் தொழிலில் மேம்பாடு என்று யோசிக்கிறார்கள். உரிமைகள், பணி நிறுத்தம் என்று கூத்தடிப்பதை வெறுக்கிறார்கள்.

பேசாமல், அரசுகளே, முடிந்தளவு உங்கள் அரசுப் பணிகளைத் தனியார் மயமாக்கி விடுங்கள். பிறகு பாருங்கள். உங்கள் செலவுகளுக்கு மேல் வருவாய் இருக்கும். அப்போ, மக்களுக்கு இன்னும் வசதிகளைப்  பெருக்கலாமே.

இப்படிக் குரல்கள் பிரிட்டனிலும், அமெரிக்காவிலும் எழுந்த வண்ணம் இருந்தன. பிரிட்டனின் மார்கரெட் தச்சர் அம்மையார் (அன்றைய பழமைவாதக் கட்சித் தலைவி) அந்த முழக்கத்தையே முன்னிறுத்தி 1979 களில் தேர்தலில் பெருவெற்றி பெற்றார்.

பிரிட்டனின் பழமைவாதக்  கட்சியும் அமெரிக்காவின் குடியரசுக் கட்சியும் அண்ணன் தம்பிகள். ஒரே மாதிரியான கொள்கைகள். ஊர் தான் வெவ்வேறு. 1981 களில் அமெரிக்க அதிபராக வந்த ரொனால்ட் ரீகனும் இதே கொள்கையை அமுல்படுத்தியவர் என்பதையும் இங்கே குறிப்பிட வேண்டும்.

ஆகவே, 1980 களில் இருந்து கெயின்சின் கொள்கைகளுக்கு மவுசு குறையத் துவங்கியது. பதிலாக, பொருளியலாளர் ஹயேக்கின் கொள்கைகள் பிரபலம் ஆகத் துவங்கின.

(ஹயேக்கின் கொள்கைகளை இன்னும் மெருகூட்டியவர்களில் முன்னணி வகித்தவர் பொருளியலாளர் மில்டன் பிரெய்ட்மன். அமெரிக்க அதிபர் ரொனால்ட் ரீகனின் பொருளாதார ஆலோசகர். உலக மயமாதலில் இவர் பங்கு பெரிது.)

தனியார் துறையிடம் பல அரசுப் பணிகளைக் கையளித்திருந்தாலும் அரசு செலவுகளைக் கட்டுக்குள் கொண்டு வர முடியவில்லை. வலதுசாரி அரசுகளென்ன, இடதுசாரி அரசுகளென்ன யாருக்கும் தூக்கம் வரவில்லை.

யாமிருக்க பயமேன்?

யாராவது வழி சொல்லமாட்டார்களா? ஏங்கிப் போயிருந்த அரசுகளுக்குக் கைகொடுத்த தெய்வங்களாக வந்து சேர்ந்தார்கள் பன்னாட்டு முதலாளிகள்.

அரசுப் பணிகளை ஏராளமாய் நம்மிடம் தந்துவிடுங்கள். உங்கள் வரவு செலவுத் திட்டங்களுக்கு நாம் பணம் தருகிறோம். என்ன, எங்களுக்கு நீங்கள் போடும் வரிகள் மற்றும் கெடுபிடிகளைக் குறைத்துவிட்டால் போதும். (வரிகளை முழுமையாய் ரத்து செய்துவிட்டால் இன்னும் நல்லது.).

அரசுகளின் உச்சி குளிர்ந்துவிட்டது. சில அரசுகள் அவசர அவசரமாக அப்படியே ஆகட்டும்! என்றன. சில அக்கம் பக்கம் பார்த்து மெல்ல மெல்ல…

எப்படியோ 90 களில் இருந்து, அரசுகள் பன்னாட்டு நிறுவனங்களிடம் கடன் வாங்குவது வாடிக்கை ஆகி விட்டது.

உள்ளூரில் எந்த ஒரு பொதுப்பணித்துறை வேலைக்கும் சந்தைகள் ஏற்பட ஆரம்பித்தன. அவனை விட நான் கெட்டிக்காரன். காண்ட்ராக்டை எனக்குத் தந்துவிடு. சூப்பராய் செய்து காட்டுகிறேன் என்று  ஆளுக்காள் போட்டி போடத் துவங்கினார்கள்.

நகராட்சியின் பணிகளாய் இருந்தால் என்ன? மாநில ஆட்சியின் வேலைகளாய்  இருந்தால் என்ன? மத்திய அரசின் கடமைகளாய் இருந்தால் என்ன? எங்கேயும் எப்போதும்.

இன்னும் ஒருபடி மேலே போய் சர்வதேச அளவில் சந்தைகள் களைகட்ட ஆரம்பித்தன. இவை பன்னாட்டு நிறுவனங்கள். உள்ளூரில் கல்லா கட்டும் சில்லறைகள் அல்ல. அரசுகளோடு பேரம் பேசும் பெருந்தலைகள். எந்த நாடும் இவர்களைக் கட்டுப்படுத்த முடியாது.

இவர்களின் ஆட்சி அமெரிக்காவில் துவங்கிற்று. இன்றைக்கு இந்த நாடு. நாளைக்கு அடுத்த நாடு என்று உலகம் முழுவதும் பறந்தபடி ரொம்பவும் பிஸியாய் இருக்கிறார்கள். இருக்கட்டும். நாடுகளின் உள்ளே எட்டிப் பார்த்தால்:

வரிகள் மூலமாய் வந்த வருவாய் பெரிதாக இல்லை. வரவு செலவுத் திட்டம் ஒரு பக்கம். அரசுகளின் கட்டுமானப் பணிகள், திட்டங்கள் இன்னொரு பக்கம். பணம் போதவில்லை.

மக்களிடம் போனால் செவிட்டில் அறைவது போல் கேள்வி கேட்கிறார்கள். கொஞ்சம் அசால்ட்டாய் இருந்தால் எதிர்க்கட்சியை ஆட்சிக்குக் கொண்டு வந்துவிடுகிறார்கள்.

உழைக்கும் வர்க்கமே ஒன்று சேருங்கள்! என்று நீட்டி முழங்கினாலும் புரியாமல் முழிக்கிறார்கள். மொழிப்பிரச்னை வேறு. இன்றிருந்த உள்நாட்டின் தொழில் பேட்டைகளை அடுத்த நாள் காணவில்லை. ராவோடு ராவாய் வளர்முக நாடுகளுக்குத் தூக்கிக் கொண்டு போய்விடுகிறார்கள்.

சரி. அங்கே உள்ள மக்களுக்காவது விடியல் கிடைத்ததா என்றால் பிள்ளை குட்டிகளோடு தொழிற்சாலைத் தளத்திலேயே படுத்துறங்கி வேலை செய்கிறார்கள் அந்த மக்கள். அந்த முதலாளிகள் சம்பளம் என்று சொல்லி ஏதோ பிச்சை போடுகிறார்கள்.

தன் சொந்த மக்களுக்கான நல்ல திட்டங்கள் கொண்டு வரத் தடையாக இருக்கிறது நியோ லிபரலிசம் என்கிற இன்றைய நவீன தாராள வாதம். அரசுகளின் கட்டுப்பாடுகளை உடைத்தெறிந்து, நான் சொல்கிறபடி செய்! என்று உத்தரவிடுகிறது.

வெளிநாடுகளில் இருந்து வரும் குடியேற்ற வாசிகளை தாராள வாதம் தாராளமாக வாருங்கள் என்று அழைக்கிறது. மலினமான ஊதியம் கொடுக்கலாமே. தொழிலாளர் சங்கங்களை நீர்த்துப்போகச் செய்யலாமே.

உதாரணமாய்,  ஊபர் நிறுவனத்தை (Uber) எடுத்துக் கொண்டால் இன்று அமெரிக்காவில் சுமார் 160 000 பேர் அதை வாழ்வாதாரத்துக்காக நம்பி இருக்கிறார்கள். 24 மணித்தியாலமும் வேலைக்குத் தயாராக இருக்க வேண்டும். அதில் 4000 பேருக்கு மட்டுமே நிரந்தர வேலை.

அமெரிக்க பன்னாட்டு முதலாளிகள் எப்போதும் சர்வாதிகார ஆட்சிகளுக்கு ரொம்பவும் நெருக்கமாக இருக்கிறார்கள் என்று ஒரு கெட்ட பேர் இருக்கிறது. தப்பு. அவர்கள் மக்களாட்சி நாடுகளுக்கும் நெருக்கமான தோஸ்த்.

ஜனநாயகம் இருக்கும் நாடுகளின் கட்சிகளுக்கு அவர்கள் அள்ளி அள்ளிக் கொடுக்கிறார்கள். அங்கேயும் மக்கள் நலத் திட்டங்களுக்குப் பெருமளவில் பணத்தை, வள்ளல்களாய் மாறி இறைக்கிறார்கள். அதைப் பிரம்மாண்டமாய் விளம்பரம் செய்கிறார்கள். அரசுகளிடம் இருந்து சலுகைகள் (நன்றிக்கடன்) கிடைக்கின்றன.

பெருவங்கிகள் பக்கம் வந்தால்:  ஊழல்கள் செய்வதில் யாருக்குமே சளைக்காத பெருமக்கள் இவர்கள். உதாரணங்கள் ஏராளமாக இருக்கின்றன. ஒரு சின்ன உதாரணம்: 2008 களில் அமெரிக்க, அய்ரோப்பிய வங்கிகள் கூட்டாக 260 மில்லியன் டாலர்கள் தண்டப்பணமாக செலுத்தி இருக்கின்றன. அதில் எந்த ஒரு வங்கியாவது சட்டரீதியாக மாட்டிக் கொண்டதாக கேள்விப்பட்டிருக்கிறீர்களா?

அதாவது, வங்கிகள் என்ன தகிடு தத்தங்களும் செய்யலாம். கொள்ளை அடிக்கலாம். ஏமாற்றிப் பிழைக்கலாம். வரி ஏய்ப்பு செய்யலாம். நீதிமன்றம் போகாமல் எல்லாவற்றையும் ஒரு குறிப்பிட்ட தொகை கொடுத்து சமரசம் செய்து கொள்ளலாம். யாரும் ஜெயிலுக்குப் போகத் தேவை இல்லை. போனதாக வரலாறும் இல்லை.

விளையாட்டுத் துறையில் இருக்கும் பெருவாரி நிர்வாகிகள் கிரிமினல்கள். அந்த அளவுக்கு அந்தத் துறை நாற்றம் அடிக்கிறது.  விளையாட்டு வீரர்களைப்  பெரும் பெரும் பணக்காரப்புள்ளிகள் வளைத்துப் போட்டிருக்கிறார்கள். தந்திரங்கள். திரைமறைவு பேரங்கள். தடை செய்யப்பட்ட ஊக்க மருந்துகள். தினமும் செய்திகள் பார்க்கிறோம்.

விளையாட்டு வீரர்கள் போட்டி போடுகிறார்கள். பதக்கங்கள் வெல்கிறார்கள். ஆனால் முதல் பரிசு பணத்துக்குத் தான்.

ஒய்யாரக் கொண்டையிலே தாழம்பூவாம்..

நூலின் தலைப்பு: முதலாளித்துவம் எப்படி முடிவுக்கு வரும்? மீண்டும் பின்னோக்கிப் போவோம்.

மேற்கு நாடுகள் சோவியத் கூட்டரசுடன் ஒரு பனிப்போர் நடத்திக் கொண்டிருந்தன என்று அறிந்திருக்கிறோம். இந்த காலகட்டத்தில்  முதலாளிகளுக்கும் ஜனநாயகத்துக்கும் இடையில் ஒரு கூட்டு ஒப்பந்தம் ஏற்பட்டிருந்தது. அது நிலையானதாக இருக்கவில்லை. எளிதில் உடைந்துவிடக் கூடிய ஒரு தழும்பல் நிலை.

மக்களின் வாழ்க்கைத் தரத்தில் ஏற்றத் தாழ்வுகள் கூடிக்கொண்டே போயிற்று. அரசுகளின் மீது இருந்த நம்பிக்கை இன்னும்  தளர்வடைந்தது. (கெயின்சின் கொள்கைகளிடமிருந்து விலகி  ஹயேக்கின் கொள்கைகளுக்குத் தாவிய போக்கு.)

உரிமைகள் கிடப்பில் போடப்பட்டன. திறமைக்கு முதலிடம் என்று அறிவித்தார்கள். இதுவரை வரிகள் மூலம் கட்டமைக்கப்பட்ட பொருளாதாரம் தனியார் கடனை நோக்கித் திரும்பியது. (இதில் வங்கிகளின் பங்கு பெரிது).

மக்களுக்கான ஜனநாயகம் சந்தைகளுக்கான ஜனநாயகமாய் மாற்றமடையத் துவங்கிற்று. பெருநிறுவனங்களுக்கு சேவை செய்வதே பெரும்பேறு என்று நினைக்கும் நிலைக்கு மாறிற்று.

இருந்தும் முதலாளித்துவம் இன்னும் தாக்குப் பிடிக்கிறதே. பேராசிரியர் தொழில் நுட்ப வல்லுநர்களை சுட்டிக் காட்டுகிறார். ஆய்வுகள் விரிவடைய, விரிவடைய தொழில் நுட்பங்கள் வளர்கின்றன. வாய்ப்புகள் தோன்றுகின்றன. முதலாளிகளைக் கவர்கின்றன.

தொழில் நுட்பங்களின் வளர்ச்சி மக்கள் மனதில் ஒரு வித கவர்ச்சியை ஏற்படுத்துகிறது. எப்போதும் ஒரே விதமாய் நடனம் ஆடிக் கொண்டிருந்தால் அலுப்பு வந்துவிடும். முதலாளிகள் தெரிந்து வைத்திருக்கிறார்கள். புதிய நடனமணிகள், கட்டிப் போடும் புது அசைவுகள், அதற்கேற்ற ஈர்க்கும் பின்னணி இசை என்று மக்களை மயக்கத்திலே வைத்திருக்க என்னென்ன முடியுமோ அத்தனை வித்தைகளும் அரங்கேறுகின்றன.

மயக்கம் தெளியும் வரை முதலாளித்துவம் வாழும். அதுவரை தன் வாழ்நாளை நீட்டிக் கொள்ளும்.

பண்பாட்டுத் தளத்திலும் முதலாளித்துவம் ஊடுருவி நிற்கிறது. புனிதம் நிறைந்த நமது நாடு, புனிதம் நிறைந்த நமது மொழி என்று இப்படியே வரலாறு, முன்னோர், பழக்க வழக்கங்கள் என்று எல்லாவற்றையும் புனிதத்தில் தோய்த்தெடுத்து அந்த மயக்கமும் தெளிந்து விடக்கூடாது என்று கணக்குப் போட்டு இன்னொரு பக்கம் வியாபாரம் நடக்கிறது.

குடும்ப வாழ்க்கை, சமூக வாழ்க்கை என்று ஒன்றையும் விடாமல் புகுந்து விளையாடுகிறது. தனக்கு ஏதுவான கருத்துக்களைத் தந்திரமாக மக்கள் மனதில் பதிய வைக்கிறது. மயக்கம் நீடிக்கும் வரை லாபம்.

தவிர, ஆசியாவில், தென் அமெரிக்காவில் இன்னும் ஏராளமான வளங்கள் எஞ்சி இருக்கின்றனவே. எத்தனை நாளைக்கு அவை கிடைக்குமோ அது வரை முதலாளித்துவம் நின்று பிடிக்கும்.

முதலாளித்துவம் திசை மாறிவிட்டது. இது ஆபத்து. ஆகவே சீர்திருத்தங்கள் தேவை என்று சிலர் வேட்டியை மடித்துக் கட்டத் தான் போகிறார்கள். ஆர்ப்பாட்டங்கள் நடத்தத் தான் போகிறார்கள். மேலெழுந்த வாரியாய் நுனி அலங்காரங்கள். ஜனரஞ்சக திட்டங்கள், செயல்பாடுகள் .. என்று அட்டகாசமாய் திருவிழா நடக்கத்தான் போகிறது. அதை மறுக்கவில்லை.

ஆனாலும் இந்த நிலை தற்காலிகமானது. தளம் ஆடிக் கொண்டிருக்கிறது. கீழே பல முரண்கள் ஒன்றோடொன்று மோதிக் கொண்டிருக்கின்றன. நொறுங்கி வீழக் காலம் பார்த்துக் கொண்டிருக்கின்றன. ஒரே நாளில் அல்ல. ஆனால் வீழ்ச்சி நிச்சயம் என்கிறார் பேராசிரியர்.

(தொடரும்)

.



பொருளியல் பார்வைகள் – 2 (ஸ்ட்ரேக்)

நானே கடனை உருவாக்குகிறேன். நானே அதை அழிக்கிறேன். நீ வெறும் கருவி மட்டுமே. என்னிடம் சரணடைந்து விடு. கடமையை செய். பலனை எதிர்பார்க்காதே. என்னிடம் வாங்கிய கடனை ஒழுங்காய்க் கட்டு.

தொடர் 2

மேலே சொல்லப்பட்டது நவீன சந்தைப் பொருளாதாரம் சொல்லும் கீதையின் சாரம். அர்ஜுனனிடம் திறமை இருந்திருக்கலாம். ஆனாலும் அவர் கீனா பானாவை முழுமையாய் நம்பியதால் தானே வெற்றி பெற முடிந்தது?

அதே போல, நீங்கள் என்ன தான் கில்லியாய் இருந்தாலும் சானா போனாவை முழுமையாய் நம்பினால் வெற்றி மீது வெற்றி வந்து உங்களைச் சேரும்.

(பேராசிரியர் ஸ்ட்ரேக் தொடர்கிறார். மொழிபெயர்ப்பாளரும் பின்னால் தொடர்கிறார்.)

சானா போனா (சந்தைப் பொருளாதாரம்) தான் சரியான பாதை. அதற்கு மாற்றே இல்லை. TINA (There Is No Alternative). இன்றைய பொருளியல் பாட புத்தகங்களில் எந்தப் பக்கத்தைப் புரட்டினாலும் இந்த வேத மந்திரம் தான் ஒலிக்கிறது.

கீதையின் இன்னோர் இடத்தில் : அவனவன் நல்ல நடப்புகள் தான் அவனைக் கடைத்தேற வைக்கும். என் கையில் எதுவும் இல்லை. அது வேண்டும். இது வேண்டும் என்று தொல்லை பண்ணாதே. சொன்னாக் கேளு. கிருஷ்ண பரமாத்மா அழுத்தம் திருத்தமாய் சொல்கிறார்.

சானா போனா என்ன சொல்கிறது? அவரவர் திறமைக்கு ஏற்றபடி தான் படி அளக்க முடியும் (ஊதியம்). எனக்கு அந்த உரிமை வேண்டும். இந்த உரிமை வேண்டும் என்று அடாவடி பண்ணாதே. சொன்னாக் கேளு. அழுத்தம் திருத்தமாய் சொல்கிறது.

ஜோசியர்களும் பழைய பஞ்சாங்கமும்

இன்று நடைமுறையில் இருக்கும் பொருளியல் சித்தாந்தத்துக்கு  (mainstream economy) அரசின் பொதுக் கடன்கள் (public debt) பற்றித் தெரிவதில்லை. பணவீக்கம் பற்றிய  அறிவு அரையும் குறையுமாய் இருக்கிறது. தவிர, அரசியல்வாதிகளின் சுயநலப் போக்கு/அதிகாரப்பசி எதிலும் கவனம் இல்லை.

பொருளியல் என்பது அறநெறிகளுடன் தொடர்புள்ள துறை என்பதை சாமர்த்தியமாக மறைத்து விடுகிறார்கள் இந்த வல்லுநர்கள். சமுதாய அமைப்பு எப்படி அமைந்திருக்கிறது, யார் நலன்கள் முன்னிலைப் படுத்தப் பட்டிருக்கின்றன, யாரிடம் அதிகாரங்கள் இருக்கின்றன என்கிற முக்கிய காரணிகளைத் தவிர்த்து விட்டார்கள்.

இன்னோர் பெரும் தவறு : இவைகள் என்றும் மாறாது. என்றும் ஒரே மாதிரி இருக்கும் என்று ஊகித்து, அவர்களின் விஞ்ஞானப் பார்வைக்கு ஏற்றது போல் பொருளியலை மாற்றிவிட்டார்கள்.

அடுத்து, சந்தர்ப்பங்களை எப்படிப் பயன்படுத்தலாம், சட்டங்களை எப்படி வளைக்கலாம் என்று கேனத்தனமாய் அறிவுரைகள் சொல்கிறார்கள்.

அவர்களின் விஞ்ஞானப் பொருளியல் கையுறைகள் அணிந்தபடி காட்சி அளிக்கிறது. அதில் அரசியல், சமுதாயப் பிரச்னைகள் போன்ற அசிங்கங்கள் எதுவும் இல்லை. அத்தனை சுத்தம்.

நிதிப் பெருக்கம், நிதி சேவைகள் (Finanacial services) தான் இன்றைய  பொருளியலில் “தல”. தொழில் பேட்டைகள் , மற்றும் வணிகங்கள் கூட அவர்களின் சொந்த வேலைகளை ஒத்திப் போட்டுவிட்டு நிதிச் சந்தைகளில் (Money markets) வந்து மொய்க்கிறார்கள்.

காசைப் பெருக்கிவிட்டால் எல்லாப் பிரச்னைகளும் தீர்ந்துவிடும் என்று மக்களுக்குக் கீதோபதேசம் நடக்கிறது.

அரசின் பொதுக் கடன்கள் ஒரு பக்கம் பெருகிப் போயிருக்க, மக்கள் தனியார் நிதி நிறுவனங்களில் வாங்கிக் குவித்த கடன்கள் இன்னோர் பக்கம் குவிந்திருக்கிறது.

இன்றைய வங்கிகள் நிதிச் சந்தைகளில் காசு போட்டு காசு பார்ப்பதில் கில்லாடிகள் தான். ஒத்துக் கொள்வோம். ஆனால், அதே சமயம் கண்ட கண்ட களவாணிகளுக்கும் கடன் கொடுத்திருந்தார்களே. அதுவும் கோடிகள் கணக்கில்! வாங்கினவர்களும் ஓடிப்போனது ஓடிப்போனது தான். என்ன செய்வது? கிரகங்கள் சரியில்லை.

ஒரு காலகட்டத்தின் பின் நிலைமை கட்டுமீறிப் போய்விட்டது. அய்யோ! காப்பாத்துங்க! காப்பாத்துங்க!.. என்று பிலாக்கணம் வைத்தார்கள். 2008 களில் உலகை உலுக்கிய நிதி நெருக்கடியின் அடிப்படைக் காரணம் இது. அரசுகள் உதவிக்கு ஒடி வந்தன.

(நிதி நெருக்கடிகள் பல காலகட்டங்களில் பல வடிவங்களில் கடந்த 40 ஆண்டுகளாக வந்திருக்கின்றன. 1980 களில் ஏற்பட்ட சேமிப்பு – கடன் நெருக்கடி, 1987 இன் பங்கு சந்தை நெருக்கடி ….  இன்னும் பட்டியல் போடலாம். என்ன இருந்தாலும் 2008 மாதிரி வராது.)

இன்னொரு செய்தி: 1970 களில் அமெரிக்க அரசு  வரிகள் மூலம் வரும் வருவாயை விட இன்னொரு வழியில் அள்ளலாமே என்று யோசித்தது. தனது பொதுக் கடன்களைப் பொட்டலங்களாய்க் கட்டி, வந்து வாங்குங்கய்யா! வாங்குங்கய்யா!.. என்று கூவியது.

நீங்களோ, நானோ மற்றவர்கள் பட்ட கடன்களை வாங்கினால் அது பைத்தியக்காரத்தனம். அரசுகள் செய்தால் செய்தால் அது புத்திசாலித்தனம். நம்மூர் அரசுகளை விடுங்கள். கிஜிலி பிஜிலி. அமெரிக்காவோடு ஒப்பிட  முடியுமா?

எளிமையாக சொன்னால், எந்த நாணயம் கவிழ்ந்து மூழ்கினாலும் டாலர் மூழ்காது. உலகின் ஒரே பெரும் வல்லரசு, அதுவும் ஒண்ணாம் நம்பர் சண்டியன் தோற்கிறதாவது! அவர்களுக்கு அது கடன் என்றால் நமக்கு சொத்து. உலகின் எந்த மூலையிலும் காட்டலாம். எவனும் பல்லிளிப்பான்.

அவர்களின் டாலர்களை அல்லது உத்தரவாதத்தை பத்திரங்களாய் வாங்கி வைத்துக் கொள்வதில் என்ன நஷ்டம்?

இதில் லாபமடைந்தவர்கள் யார் என்றால் அமெரிக்காவின் ஆயூத வியாபாரிகளும் ஆயுதங்கள் தயாரிக்கும் தொழில் பேட்டைகளும் தான். வாங்கியவர்கள் அரபு நாட்டு ஷேக்குகள். அவர்கள் எண்ணெயால் வந்த பணத்தை வேறு எந்த முதலீடுகளில் முடக்கலாம் என்று யோசித்துக் கொண்டிருந்தவர்கள்.

விஷயம் மகிழ்ச்சியாய் முடிந்தது. அவர்களுக்கு ஆயுதங்கள். அமெரிக்கர்களுக்குப் பணம்.

பொதுக் கடன்களை இப்படிக் கூறு போட்டு விற்கும் அமெரிக்காவின் திறமையை வியந்த அதன் நேச நாடுகளும் (மேற்குலகு) அதைப் பின்பற்ற ஆரம்பித்தன.

அன்று துவக்கம் இன்று வரை வாங்குவதற்குப் பன்னாட்டு நிறுவனங்கள் வரிசையில் நிற்கின்றன.

வரிப்பணம் வந்தாலென்ன? வராவிட்டால் என்ன? கடன்பட்டு அரசுப் பணிகளை நிறைவேற்ற ஆரம்பித்தார்கள். சில பணிகள் தனியார் வசம். சில அரசு வசம். பொருளியலாளர்கள், சபாஷ்! சரியான போட்டி! என்று வில்லன் வீரப்பா மாதிரி கை தட்டினார்கள்.

விளைவு: மக்களுக்குப் போய்ச் சேரவேண்டிய சேவைகளில் வெட்டு விழுந்தது.

இன்னொரு அதிசயமும் நடக்க ஆரம்பித்தது. முன்பு பொருட்கள் உற்பத்தி பெருவாரியான நடுத்தர வர்க்கத்தைக் குறிவைத்து நடந்தது. இப்போது பணக்கார வர்க்கத்து ருசிக்கேற்ற மாதிரி ஒவ்வொரு செழிப்பான மனிதரின் தனிப்பட்ட தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்யும் உற்பத்தி முறைக்கு மாறினார்கள்.

ஆடம்பர கார்கள், உல்லாசப் படகுகள் இன்னும் விதவிதமான பாணிகளில் சொகுசு நிறைந்த நவீனப் பொருட்கள் என்று புதியதோர் உலகம் படைக்கப் போட்டி போட்டன நிறுவனங்கள். மீண்டும் குரல்கள்: சபாஷ்! போட்டி நடக்கட்டும். நடக்கட்டும். பொருளாதாரம் வளர வேண்டுமானால் போட்டி தேவை.

அப்போ அரசுகள் எல்லாம் பன்னாட்டு முதலாளிகளின் கைப்பாவைகளாய் மாறிவிட்டனவா, என்ன ?

நான் அடிக்கிற மாதிரி அடிப்பேனாம்.  நீ துடிக்கிற மாதிரி நடிப்பியாம்.

ஒரு நிமிடம். அரசுகள் எல்லாம் இளிச்சவாயர்கள் என்கிற முடிவுக்கு டக்பக் என்று வந்துவிடக் கூடாது.

நீங்களும் நானும் கடன் வாங்கினால் கட்டியே ஆகவேண்டும். அழுது புரண்டாலும் விடமாட்டார்கள். ஆனால் அரசுகள் கடன் வாங்கும் போது புன்னகை செய்தபடி வாங்கிக் கொண்டே இருப்பார்கள். அதில் ஒரு கண்சிமிட்டல் இருக்கும். கொடுப்பவர்களும் பதிலுக்கு ஓர் நமுட்டுச் சிரிப்பை உதிர்த்தபடி கொடுத்துக் கொண்டே இருப்பார்கள்.

தனி மனிதர்கள், நிறுவனங்கள் திவால் ஆகிப் போகலாம். அது நடக்கக் கூடியது. ஆனால் அரசுகள் நொடித்துப் போனதாக…  அதாங்க சூட்சுமம்!

அரசுகள் நினைத்தால் கடன்களை ஒரேயடியாய்க் கட்டலாம். (அப்படி நடப்பதில்லை.) அல்லது பகுதி பகுதியாகக் கட்டலாம். அல்லது வட்டியை மட்டும் கட்டிக்கொண்டு சிவனே என்று நாள் போக்கலாம்.

ஆகவே இப்போது அரசுகள் கடன்கார அரசுகள் அல்ல. கடன் தரும் பன்னாட்டு முதலாளிகளுக்கு நம்பிக்கையையும் அதே சமயம்  மக்களுக்கு பெப்பே காட்டி சமாளிக்கும் திறமையையும் வளர்த்துக் கொள்கின்றன.

அதாவது மக்களையும் கடன்காரர்களையும் தொடர்பு படுத்தும் ஒருங்கிணைப்பு அரசுகள் ஆக மாறுகின்றன.

இருந்தாலும் ஒரு கணக்கு வழக்கில்லாமல் கடன் வாங்கிக் கொண்டே இருப்பது எத்தனை நாளைக்கு சாத்தியம்? அரசுகளுக்கு ஆலோசனைகள் சொல்லும் வல்லுநர்கள் இதற்கும் பதில் வைத்திருக்கிறார்கள்.

அரசுகளே, பழைய கடன்களுக்குப் பதிலாக புதிய கடன்களை உருவாக்கலாமே. அவசியமில்லாமல் அரசுப்பணிகள், மக்களுக்கான சேவைகள் என்று ஏன் நீங்கள் அலட்டிக் கொள்ள வேண்டும்? (முன்பு சொன்னது போல் தனியார் துறை அதைப் பார்த்துக் கொள்ளட்டுமே.)

அரசு உத்தரவாதப் பத்திரங்களை (government bonds) இன்னும் மேலதிகமாக அடித்து விடலாமே. அதை வாங்கச் சொல்லி நிர்ப்பந்தப் படுத்தலாமே. அதன் மூலம் காசு பார்க்கலாமே.

மேல்படி பத்திரங்கள் பற்றித் தெரியாதவர்களுக்காக ஒரு சில வரிகள்: அரசுகள் காசுப் பற்றாக்குறையை நிவிர்த்தி செய்ய அடித்துவிடும் பத்திரங்கள் இவை.

உதாரணமாக, இதோ இந்தப் பத்திரத்தை இன்று வாங்கினால் எட்டு ரூபா மட்டுமே. அடுத்த மாசம் கொண்டு வந்தால் பத்து ரூபா தருவேன். அடுத்த வருஷம் என்றால் மதிப்பு பதினெட்டு ரூபா ஆகிவிடும்.  ஓடி வா! ஓடி வா!..  என்று அரசு சந்தையில் கூவி விற்றால் அது தான் அரசு உத்தரவாதப் பத்திரங்கள்.

கேட்கிறவர்கள் சும்மா இருப்பார்களா? அடித்துப் பிடித்து காசு கொடுத்து வாங்கப் பார்ப்பார்கள். (இதற்கென்று சில  விதிகள், ஒழுங்கு முறைகள் உண்டு. இதில் வருவாய் குறைவு. இதை விடக்  கூடுதலாய் வட்டி தர வங்கிகள் தயார். பெரும் புள்ளிகள், வங்கிகள், நிறுவனங்கள், வணிகர்களுக்காக உருவாக்கப்படும் சிறப்புத் தயாரிப்புகள் இவை.)

பணக்காரப் புள்ளிகளே, நீங்கள் எக்கச்சக்கமாய் வரிப் பாக்கி வைத்திருக்கிறீர்கள். வரியைக் குறைக்க சொல்லிப் போராடிக் கொண்டே இருக்கிறீர்கள். சிலசமயம் கட்டாவிட்டால் உங்கள் சொத்து பத்துக்களை அரசுகள் பறித்துவிட்டால் (இடதுசாரி அரசுகள்) என்ன செய்வது? உங்கள் சந்ததிகளை நடுரோட்டில் நின்று தவிக்க விடுவதா?

பயப்படாதீர்கள். நீங்கள் பதுக்கி வைத்திருக்கும் பணத்தை அரசுகளின் உத்தரவாதப் பத்திரங்களில் முதலீடுகள் செய்யுங்கள். அரசுகளுக்குத் தாராளமாய்க் கடன் கொடுங்கள். வட்டி தருவார்கள். வாங்கிக் கொள்ளுங்கள். உங்கள் பிள்ளை குட்டிகளின் எதிர்காலத்தை உறுதிப்படுத்திக் கொள்ளுங்கள்.

சரி. இத்தனை செய்தும் ஒளிமயமான எதிர்காலம் தோன்றி விட்டதா என்றால் இல்லை. அரசுகள் என்ன தான் வேஷங்கள் போட்டு நைசாய்க் கேட்டாலும் பண வரத்து போதவில்லை. நிதிநிறுவனங்களைப் பயமுறுத்தியும் நடக்கவில்லை.

நாடுகளின் ஆளும் வர்க்கங்கள் கடன்காரர்களை மகிழ்விக்க, அரசியலமைப்பு விதிமுறைகளையே மாற்றிப் புதிய சட்டங்கள் கொண்டு வந்தார்கள்.

உலகின் பொருளியல் விதிகளும் மாற்றம் அடைந்தன.

நாட்டுநலன்கள் என்பதற்குப் பதிலாக, பன்னாட்டு சந்தைகள் முக்கியம். குடிமக்களை விட, முதலீட்டாளர்கள் முக்கியம். சமுக உரிமைகளை விட, கடன்காரர்களின் உரிமை முக்கியம். தேர்தல்களை விட, ஏலம் போடுவது முக்கியம். மக்கள் கருத்தை விட, வட்டி வீதங்கள் முக்கியம். விசுவாசத்தை விட, நம்பிக்கை முக்கியம். பொதுப் பணிகளை விட, கடனைக் கட்டுவது முக்கியம். வாக்காளர்களை விட, கடன்காரர்கள் முக்கியம்.

ஆர்ஜென்டினா நாடு பட்ட பாடு ஓர் உதாரணம். கடன் சுமை, செலவுகள் தாங்க முடியாத இக்கட்டான நிலை நிலவியது. கட்ட வேண்டிய பன்னாட்டு முதலாளிகளின் கடன்களைக் (நியூ யோர்க் நகர வங்கிகள், பன்னாட்டு முதலாளிகள் கடன்) கொஞ்சம் தள்ளிப் போட்டது . அவ்வளவு தான். பொங்கி எழுந்தார்கள். வழக்குப் போட்டார்கள்.

அதெப்படி கடன் பாக்கியைக் கட்டாமல் இருக்கலாம்? உள்ளூர் பொதுப் பணி செலவுகளை, மக்கள் நல சேவைகளைத்  தூக்கிக் கிடப்பில் போடு. நாம் சொல்கிறது போல் திட்டங்களைப் போடு என்று தீர்ப்பளித்தார்கள் நீதிபதிகள் (அமெரிக்க எஜமானர்கள்). நடந்தது 2002 ம் ஆண்டில்.

புதிய ஒருங்கிணைப்பு தத்துவத்தை முக்கிய சில அய்ரோப்பிய நாடுகள் எதிர்க்கின்றன. மிகவும் சக்தி வாய்ந்த அய்ரோப்பிய மத்திய வங்கியே (European Central Bank – ECB) குழப்பத்தில் ஆழ்ந்திருக்கிறது.  இந்த வங்கி ஏற்கெனவே தனக்குத் தானே பல சூடுகள் போட்டுக் கொண்டு  அஸ்.. புஸ்.. என்று ஆடிப்போய் இருக்கிறது.

அய்ரோப்பிய மத்திய வங்கி தர்பார் + ஜெர்மனி தர்பார்

அய்ரோப்பிய மத்திய வங்கியின் கீழே வருகிறது அய்ரோப்பிய நாடுகளின் நாணய கூட்டுறவுக் கழகம் (European Monitary Union – EMU). ஆனால் இந்த நாவன்னா கூவன்னா யார் ஜாடையில் அமைந்திருக்கிறது? கனகச்சிதமாய் ஜெர்மனி அய்யா ஜாடை.

இன்றைய நாளில், அய்ரோப்பிய நாடுகளிலேயே ஜெர்மனி தான் பிக் பாஸ் என்று ஒரு சின்னக் குழந்தைக்கும் தெரியும். பிரான்ஸ் அண்ணாவும் பாஸ் தான். இந்த ரெண்டு பேரும் சேர்ந்து தான் அய்ரோப்பிய ஒன்றியத்தில் முக்கிய முடிவுகள் எடுப்பார்கள் என்பதைப் பால் குடிக்கும் பாப்பா கூட சொல்லி விடும்.

இருந்தாலும் காசு விஷயத்தில் ரெண்டு பேர் வீட்டிலும் வித்தியாசங்கள் இருக்கின்றன.

ஜெர்மனி அய்யா வீட்டில் காசு என்றால் ரொம்பவும் கறார். தினமும் என்ன செலவு? என்ன வருமதி? எவ்வளவு மிச்சம்? ஏன் அப்படி செலவு? இன்னும் சிக்கனமாய் இருந்திருக்கலாமே என்று ஏகப்பட்ட கேள்விகள் எழும். சேமிப்பு முக்கியம். என்னமோ, இப்படியே சிந்தித்து அங்கே எல்லாருக்கும் பழகிவிட்டது (hard money).

பிரான்ஸ் அண்ணா வீட்டிலே சேமிப்பு பற்றி பெரிதாய்க் கவலைப் படுவதில்லை. உழைக்கிறோம். அதுக்கு ஏற்ற மாதிரி சாப்பிடவும் வேண்டும். செலவு பண்ணவும் வேண்டும்.. ம்ம்..  கடன் பட்டால் என்ன நஷ்டம் வந்துவிடப் போகிறது?.. இப்படிப் பதில்கள் வரும்.  இத்தாலி, கிரேக்கம், அயர்லாந்து என்று பல நாட்டு ஆட்களும் இப்படிப்  பழகி விட்டார்கள் (soft money).

ஆனால், எல்லாரும் சேர்ந்து உட்கார்ந்து வரவு செலவு கணக்கு பார்க்கும் போது சங்கடங்கள் வருகின்றன.

வரவு செலவுத் திட்டத்தில் மொத்த நாட்டு உற்பத்தியின் மூணு சத வீதத்துக்கு மேல் பற்றாக்குறை வரக்கூடாது.  கடன்கள் 60 சத வீதத்துக்கு மேல் போகக் கூடாது என்று ஏற்கெனவே ஜெர்மனி நாட்டு ஆட்கள் சொல்லச் சொல்ல, செக்கு மாடுகள் போல் மற்றவர்கள் தலையாட்டிவிட்டு இப்போ பேயைக் கண்ட மாதிரி முழிக்கிறார்கள்.

போதாதற்கு இன்னும் முரண்கள் இருக்கின்றன.

நாவன்னா கூவன்னா ஆட்கள் எப்போதும் சந்தைப் பொருளாதாரம் தலை நிமிர்ந்து நின்றால் தான் நமக்கெல்லாம் விமோசனம் என்று பேசிக் கொண்டிருப்பார்கள். அதற்கு என்ன வழிகள் என்று யோசித்து யோசித்து … இன்னும் தடுமாறிக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

அது அப்படி இருக்க, ஆனா மானா ஆட்கள் (அய்ரோப்பிய மத்திய வங்கி ஆட்கள்)  எப்படி? இவர்கள் மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டவர்கள் அல்ல. பொருளியல் வல்லுநர்கள். யாருக்கும் பதில் சொல்லத் தேவை இல்லாதவர்கள். கோட் சூட் போட்ட கொய்யாலே. ஆனால் பன்னாட்டு முதலாளிகள் என்றால் அடங்கி ஒடுங்கி எழுந்து பவ்யமாய் நிற்பார்கள்.

(உண்மையில், அமெரிக்காவின் முன்னாள் அதிபர் பில் கிளிண்டன் தான் இந்த முதலாளிகளுக்குக் கூஜா தூக்கும் வேலையை அறிமுகப்படுத்தியவர். பிறகு மற்றவர்களும் தூக்க ஆரம்பித்தார்கள் என்பது வரலாறு.)

நாம் அய்ரோப்பியர்கள் என்று ஓங்கிக் குரல் கொடுத்தாலும் ஒன்றிய நாடுகளுக்குள்ளே வேற்றுமைகளும் நிரம்பி இருக்கின்றன.

ஒரு நாட்டின் பணப் பாவனை அந்த நாட்டுக்குப் பயன் தருவதாக இருக்க வேண்டும்.

அய்ரோப்பிய ஒன்றியத்துள் வர முன்பு, தெற்கு நாடுகளின் முதலாளித்துவ பொருளாதாரம் உள்ளூர் கிராக்கிக்கு முதலிடம் தந்தது. பண வீக்கம் தவிர்க்க முடியாத அம்சமாக இருந்தது. முதலாளிகளைக் கட்டுப்படுத்த தொழிலாளர் சங்கங்கள் அவசியமாக இருந்தன.

ஏற்றுமதியில் அதிக முன்னேற்றம் இல்லை தான். இருந்தும் அடிக்கடி அவர்களின் நாணய மதிப்பைக் குறைத்ததால் ஓரளவு சமாளிக்க முடிந்தது. நாணய மதிப்பிழப்பு உள்ளூரில் பணவீக்கத்தை ஏற்படுத்தினாலும் அதன் தாக்கம் பெரிதாக இருக்கவில்லை.

நாட்டு வங்கிகளின் செயல்பாடுகள் வடக்கைப் போல் சுதந்திரமாக இயங்க அனுமதிக்கப் படவில்லை. சில வங்கிகள் முழுமையாக அரசு வசம் இருந்தன. சில தனியார் வசமிருந்தாலும் அரசின் கட்டுப்பாட்டில் இயங்கின.  ஆகவே பொருளாதாரத்தை ஓரளவு கட்டிக் காக்க முடிந்தது.

அய்ரோப்பாவின் வடக்கு நாடுகள் ஏற்றுமதிகளில் தான் கூடிய கவனம் செலுத்தின. எங்கெல்லாம் மலிவாக உற்பத்தி செய்ய முடியுமோ அங்கெல்லாம் தொழில் பேட்டைகள் ஆரம்பித்தார்கள். பண வீக்கம் பற்றிக் கவலையே படவில்லை. ஏற்றுமதி. ஏற்றுமதி.

நான் பேச நினைப்பதெல்லாம் நீ பேச வேண்டும்

அய்ரோப்பிய ஒன்றியத்தில் யூரோ நாணயம் அறிமுகம் ஆகியது. அதன் வார்ப்பு அப்படியே வடக்கின் செல்வந்த நாடான ஜெர்மன் மார்க் நாணயத்தோடு ஒன்றிப் போனது. ஜெர்மானியர்கள் என்ன நினைக்கிறார்களோ அப்படி தெற்கு நாடுகளும்  நினைக்க வேண்டும் என்று எதிர்பார்த்தார்கள்.

ஆரம்பகால யூரோவின் வட்டி வீதம் ஜெர்மனியின் பண வீக்கத்தை விட அதிகமாய் இருந்தது. ஆகவே ஜெர்மனி ஆட்கள் யூரோ நாணயத்தில் கடன் வாங்க ஆர்வம் காட்டவில்லை. (தவிர, கடன் வாங்குவதென்றால் அவர்கள் ஆயிரத்தெட்டு முறை யோசிப்பார்கள் என்பது தெரிந்ததே.)

அதே சமயம், தெற்கு நாடுகளின் வங்கிகளை விட, யூரோ நாணயக் கடன்கள் ரொம்ப மலிவாகக் கிடைத்தன. ஆத்துல போற தண்ணி நீ குடி. நான் குடி.

கண்மண் தெரியாமல் கடன் வாங்கினார்கள். கண்ணுக்கெட்டியவரை காணிகள், கட்டிடங்கள் என்று வாங்கித் தள்ளினார்கள். சிலர் வாங்கியபின் ஓடிப் போனார்கள். எல்லாரும் பணக்காரர் ஆக ஆசைப்படுவது இயல்பு தான். ஆனால் யதார்த்தத்தில் எல்லாருமே  பணக்காரர் ஆவதில்லை என்பதை மட்டும் எல்லாரும் மறந்து போனார்கள்.

2008 ம் ஆண்டில் சுனாமியாய் அடித்த நிதி நெருக்கடி எல்லாவற்றையும் மாற்றிப் போட்டுவிட்டது.

(தொடரும்)

  

பொருளியல் பார்வைகள் – 3 (ஸ்ட்ரேக்)

முதலாளித்துவம் எல்லாவற்றையும் விழுங்கிய பின் தன்னைத்தானே விழுங்க ஆரம்பிக்கும். அதன்  முடிவு நரகம் தான். அப்போது கூட, அதன் பசி தீராமல் , மயக்கத்தில் தள்ளாடித் தள்ளாடி…

– பேராசிரியர் ஸ்ட்ரேக்

தொடர் 3

(நூலின் கடைசி அத்தியாயத்துக்கு வந்திருக்கிறோம். பேராசிரியர் இத்தாலி, கிரேக்கம், ஒன்றிய நாடுகள் என்று விலாவாரியாய் அந்தந்த நாடுகளின் பொருளாதார சிக்கல்களையும் தவறுகளையும் விவரித்துக் கொண்டு போகிறார். இங்கே அவை தவிர்க்கப் பட்டுள்ளன. விருப்பம் உள்ளவர்கள் நூலை வாங்கி வாசிக்கும்படி கேட்டுக் கொள்ளப் படுகிறார்கள். அவரின் கருத்துக்கள் மட்டுமே இந்தத் தொடர்களில் சொல்லப்படுகின்றன.)

பொருளியல் என்று வரும்போது மேற்கு நாடுகளில் முதலாளித்துவமும்  ஜனநாயகமும் கணவன் மனைவி போல் நடந்து கொள்கின்றனவே. இது பெரிய விஷயம் இல்லையா?

இது ஒரு கட்டப் பஞ்சாயத்து திருமணம் என்கிறார் பேராசிரியர். வெளி அழுத்தங்களினால் ஏற்பட்ட ஒருவித சமரசம்.

வலிமை மிக்க உழைக்கும் வர்க்கமும் பலவீனமான முதலாளி வர்க்கமும் தற்காலிகமாக செய்து கொண்ட ஒரு உடன்பாடு. இதில் ஓர் மறைமுக நோக்கமும் உண்டு. ஒன்றை ஒன்று தாங்கிப் பிடித்து ஆதாரமாய் இருக்கும் அதே சமயம் வீழ்த்திவிடவும்  தருணம் பார்த்துக் கொண்டிருக்கின்றன.

கடந்துபோன வரலாற்று நோக்கில் பார்த்தால்: வாழ்க்கைத் தரத்தில் படிப்படியாய் முன்னேறிவிடத் துடிக்கும் சிந்தனைப் போக்குக்கும் முதலாளித்துவத்துக்கும் இடையில் அவசர அவசரமாய் ஏற்பட்ட காதல்.

இன்றைய நோக்கில், தொழில்நுட்ப அறிவு மூலம்  இயற்கையை வளைத்து அதன் வளங்களைக் கையகப்படுத்தும் ஆசைக்கும் அதே சமயம் தனிமனித சுதந்திரம் என்று ஒற்றைக்காலில் நிற்கும் ஆசைக்கும் முதலாளித்துவ பொருளாதாரத்துக்கும் நடுவில் நடக்கும் ஒரு கிச்சு கிச்சு.

முதலாளித்துவ சமூகத்துக்கும் முதலாளித்துவ பொருளாதாரத்துக்கும் உள்ள எல்லைக்கோடு எப்போதும் ஒரே மாதிரியாய் இருப்பதில்லை. (ஒரே மாதிரி தான் என்று நாம் நினைக்கிறோம். அப்படி அல்ல.)

உறவுகள் ஒரு தொடர்கதை 

சமூகம் எப்போதுமே உற்பத்தி,  பொருள், சேவைகள் பரிமாற்றத்தில் ஒரு சிறப்பான ஒரு தொடர்பைக் (உறவுகள்) கொண்டிருக்கும். அது மட்டுமல்ல, பொருளியல் அல்லாத செயல்பாடுகளிலும் எதிர்வினை ஆற்றும்.

ஆகவே முதலாளித்துவமும் மாறாத, அசைவற்ற ஒரே சமநிலையைக்  கொண்டிருக்காது. அதை வரலாற்றின் சமூக மாற்றங்கள் ஊடாகப்  பார்க்க வேண்டும்.

முதலாளித்துவத்தின் நான்கு தன்மைகள்:

  1. முதலாளித்துவம் எப்போதும் மாறிக்கொண்டிருக்கும் ஒரு நிலையற்ற அமைப்பு.
  2. பொருள்கள், சேவைகளுக்கு எங்கெங்கே கிராக்கி உருவாகிறதோ அங்கே  தோன்றும் கற்பனைகள், செய்திகள், கருத்துக்கள், எதிர்பார்ப்புகள், கனவுகள், நம்பிக்கைகள் எல்லாவற்றுக்கும் ஒரு தர்க்க ரீதியான, ஏற்றுக் கொள்ளக் கூடிய பதில் தந்து அங்கேயே ஒரு அரசியல் அமைப்பாக, தன் ஆளுமையை அமைத்துக் கொள்கிறது.
  3. அது ஒருவித பதற்ற நிலையில் வாழ்கிறது. அறநெறிகள் சார்ந்த பொருளியலா அல்லது பொருளீட்டலுக்கான பொருளியலா என்கிற (மக்களின் நலமா? முதலாளிகளின் லாபமா?) குழப்ப நிலை.
  4. பெண்களின் வாழ்வியலில் ஊடுருவி அது தான் வாழ்க்கை (முதலாளித்துவம்) என்று நம்பவைக்கிறது. அவர்களையும்  வேலைக்கு வாங்களேன் என்று அழைக்கிறது (குறைந்த சம்பளம்). வேலைக்காகப் போட்டி போட வைக்கிறது. குழந்தைப் பேறு, வளர்ப்பு எல்லாவற்றிலும் தன் விருப்பங்களைத் தந்திரமாகப் புகுத்துகிறது. குடும்பத்தையே சந்தைக்கு ஏதுவாக மாற்றுகிறது.

வளர்ச்சி எனும் கிளர்ச்சி 

வளர்ச்சி தான் முதலாளித்துவத்தின் ஒரே மந்திரம். மனிதர்களை எப்போதும் போட்டி மனப்பான்மையில் வைத்திருக்கிறது. பயம், பொறாமை, பேராசை இவை இருந்தே ஆகவேண்டும். இவை நிலைக்கும் வரை அது வாழும்.

நிம்மதியே இல்லாத வாழ்க்கை, எதிலும் நிச்சயமற்ற நிலை இவை தான் முதலாளித்துவம் நமக்குத் தரும் பரிசு.

இன்னொன்று: கடன். நாளைக்குக் கிடைக்கப்  போகும் பொருள்கள், சேவைகளுக்காய் இன்று ஏன் நீங்கள் கடனாளியாகக் கூடாது? விதம் விதமான கடன் அட்டைகள் தந்து உங்களை மகிழ்விக்க நாம் நினைக்கிறோமே. அது தப்பா?

வங்கியாளர்கள் இன்னும் ஒருபடி மேலே போய்விட்டார்கள். நாளைக்குக்  கிடைக்கப் போகும் பெரும் ரொக்கப் பணத்துக்காக ஏன் இன்று பணம் தரக்கூடாது?

சமூகவியல் விஞ்ஞானிகள் 

ஏன் இவர்களை சமூக விவாதங்களில் காணமுடியவில்லை? பொருளியல் சமூக அறிவியல் அல்லவா?  மற்றவர்கள் காது கொடுத்துக் கேட்க மாட்டார்கள் என்பதால் தயங்குகிறார்களா? பேராசிரியர் ஒரே போடாகப் போடுகிறார்.

இயற்பியல் மற்றும் அறிவியல் துறைகளில் உள்ள சாதகமான, கவரும் அம்சங்கள் பொருளியலில் இல்லை தான்.

மற்ற துறைகள் போல் ஒரு நேர்கோடாகவோ அல்லது படர்ந்து விரியும் அறிவுச் சேர்க்கை போலவோ ஓர் கோர்வை போல பொருளியல் துறை வரலாற்றில் வந்ததே இல்லை. இனியும் வரப் போவதில்லை.

தற்செயலாகத் தோன்றிய ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட பல காரணிகள் மூலம் சில கோட்பாடுகள் பெரும் உருவமாய்ப்  பெருக்கெடுத்து அதுவே சிலகாலம் ஆளுமை பெற்று, பின்னர் திடீரென்று வீழ்ந்து இன்னொன்றில் தாவி எதுவும் தீர்க்கமாய் சொல்லமுடியாத ஒரு குழப்ப நிலையில் தான் பொருளியல் வரலாற்றில் நகர்ந்திருக்கிறது. எந்தப் பொருளியல் கோட்பாடும் வரலாற்றில் நின்று பிடிப்பதில்லை. பொருளியல் கவர்ச்சிகரமாய் இல்லாமல் போனதற்கு இது காரணமோ?

இன்னொன்றும் உண்டு: சமூக விஞ்ஞானிகள் எப்போதும் விளிம்புநிலை மனிதர்களை ஆய்வு செய்வதில் (புலம் பெயர்ந்தோர், அகதிகள், போதைப் பொருள்களுக்கு அடிமையானோர், குற்றவாளிகள், சட்டவிரோதிகள், வேலையற்றோர்) அதிக ஆர்வம் காட்டுவதால் பெருவாரியான மக்கள் போரடித்துப் போனார்களோ?

தவிர, மேற்படி ஆட்களிடம் ரொம்ப அனுதாபம் காட்டுவதால் பொது மக்களிடம் வாங்கிக் கட்டிக் கொள்கிறார்களா?

மென்மையான ஒரு துறை (soft science) என்பதால் வரவேற்பு இல்லையா? மற்றதுகளில் வெட்டு ஒன்று துண்டு ரெண்டு என்பதால் ஈர்ப்பு அதிகமோ?

உண்மை தான். பொதுமக்களுக்கு இதில் சுவாரஸ்யம் குறைந்து விட்டது. இணையங்கள், வலைத்தளங்கள், சமூக ஊடகங்கள் பரபரப்பான, ஜிகுஜிகு செய்திகளுக்கு மட்டும் முன்னிடம் தருகின்றன. மக்கள் என்ன எதிர்பார்க்கிறார்களோ, அதை மட்டும் வடிகட்டித் தருகின்றன.

சமூக விஞ்ஞானிகள் பொருளியலை அனாதை ஆக்கி விட்டார்கள். பொருளியலை வரலாற்றின் மூலம் கொண்டு செல்வத்தைத் தவிர்த்து விட்டார்கள். அனைத்துக் கோட்பாடுகளும் அமெரிக்காவில் இருந்து இறக்குமதி ஆகின்றன.

பொருளியல் ஒரு தொழில்நுட்ப பகுப்பாய்வு முறையாய் மாறிவிட்டது (tech – analysis) பெரும் சோகம். பொருளியலாளர்கள் அவர்களின் புள்ளி விவரங்களுக்கு ஏற்ற மாதிரி நிஜ வாழ்க்கை அமைய வேண்டும் என்று நினைக்கிறார்கள். அதாவது பொருளியல் சந்தைச்  சரக்காய் மாறிவிட்டது. அவனோட கணக்கை விட, என் கணக்கு எப்படி வந்திருக்கு பாத்தியா? லெவலுக்கு வந்துவிட்டது.

நாம் மக்களுக்கு உண்மை சொல்ல வேண்டிய நேரம் இது. இன்றைய பொருளாதார நெருக்கடிக்கு நாம் காரணமல்ல. அமெரிக்காவின் காணி அடமான சந்தைகள் (mortgage market) இதன் பின்னணியில் இருக்கின்றன.  இது தற்செயலாய் நடந்தது அல்ல.

அவர்களின் சந்தைகளோடும் பணத்தோடும் நாம் பொருளியல் ரீதியாய்த்  தொடர்புகள் வைத்திருக்க, அவர்களின் பேராசை நம் தலையில் வந்து விடிந்திருக்கிறது.

பணத்தை மீண்டும் எப்படி வலுவானதாக ஆக்கலாம் என்று சொல்வதல்ல சமூக விஞ்ஞானிகள் வேலை. ஆனால் மக்களின் தேவைகளுக்கும் முதலீடுகளுக்கும்  இடையில் நெகிழ்வுத் தன்மை கொண்ட ஒரு இணக்கம் ஏற்படுத்த வேண்டும் என்பதில் அவர்கள் முனைப்பாக செயல்பட வேண்டும்.

முதலாளித்துவத்துக்கு ஜால்ரா போடும்  சமூக விஞ்ஞானிகள், அவர்களோடு  ஒத்து ஊதும் சுயநலம் கொண்ட அரசியல்வாதிகள் பற்றி நாம் எச்சரிக்கையாய் இருக்கவேண்டும்.

சாதாரண மக்கள் எப்படி பணக்காரப் புள்ளிகளின் சொல் கேட்டு அழிந்து போக நினைக்கலாம்?

இன்றைய “படித்த” பொருளியல் மேதாவிகள் அவர்களின் மாணவர்களுக்கு  அதிகபட்ச பயன்பாடு (maximum utilisation), பகுத்தறிவு மூலம் செய்யும் தேர்வுகள் (rational choices) என்று பாடங்கள் நடத்திக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

எந்தக் காலத்தில் அய்யா மனிதர்கள் பகுத்தறிவோடு தேர்வுகள் செய்து பொருள்கள், சேவைகள் வாங்கிக் கொண்டார்கள்? அதிக பட்ச பயன்பாடு என்று எந்த மளிகைக் கடையில் அல்லது புடவைக் கடையில் அல்லது எந்தக் கடையில் யோசித்துக் கணக்குப் போட்டு வாங்கினார்கள்?

மாணவர்கள் மனதில் சந்தேகங்களைத் தூவ வேண்டிய அவசியம் இப்போது வந்திருக்கிறது. கண்மூடித்தனமான கோட்பாடுகளை மனப்பாடம் செய்கிற கல்விக்கு முற்றுப்புள்ளி வைக்கிற நேரம் வந்திருக்கிறது. எல்லாவற்றையும் கேள்விக்குள்ளாக்கும் நேரம் வந்திருக்கிறது.

நமக்கு வித்தியாசமான பொருளியல் கோட்பாடுகள் தேவை. இல்லாவிட்டால் எப்படி நாம் மக்களைப் பொருளியலிலும் ஜனநாயகத்திலும் ஆர்வம் காட்டத்  தூண்ட முடியும்?