நல்லவன் எனக்கு நானே நல்லவன்

மனிதர்கள் எல்லாரும் ஒரே மாதிரி இருப்பதில்லை. அன்பானவர்கள், பண்பானவர்கள், பாச மலர்கள், பன்னாடைகள், படா கிரிமினல்கள், பைத்தியங்கள், எதிலும் சேர்த்தி இல்லாத காமா சோமாக்கள் என்று எத்தனையோ ரேஞ்சுகளில் பார்க்கிறோம். மனிதர்களின் குணாதிசயங்கள் ஏன் இப்படி ஒரே கராபுராவாய் இருக்கின்றன?

விடை ஒன்றல்ல. பல விடைகள் இருக்கின்றன என்கிறார் மூளை நரம்பியல் பேராசிரியர் சப்போல்ஸ்கி (Robert Sapolsky). அவர் எழுதிய Behave என்கிற நூல் நூலே அல்ல – அது ஓர் பெரும் அறிவுக் களஞ்சியம். 2017 களில் வெளிவந்த புத்தகம். 773 பக்கங்கள். 17 அத்தியாயங்கள்.

நான் இரண்டு அத்தியாயங்களில் மட்டும் (அத்தியாயம் 10, 14) கை வைத்திருக்கிறேன். அத்தோடு கூடுதலாக சில தகவல்கள்.

அந்தப் படுபாவி ஹிட்லர் இருக்கானே. அவன் மட்டும் என் கையில் சிக்கியிருந்தால் ?.. என்று நூலை ஆரம்பிக்கிறார் பேராசிரியர். பிறகு என்னென்ன சித்ரவதைகள் செய்வேன் என்று வேறு பட்டியல் போடத் துவங்குகிறார்.

என்னது? பேர் பெற்ற அறிவியலாளர் ஒருவர் இப்படி எழுதலாமா? பிறகு விஷயம் புரிந்தது. தன் பள்ளிப்பருவ வயதில் இப்படி எல்லாம் கற்பனை செய்வதில் கிடைத்த ஒரு சந்தோஷம் அது என்று தொடர்கிறார். (பேராசிரியர் ஒரு யூதர்.)

அநீதிகள், அநியாயங்கள் என்று வரும்போது தடுக்க முடியவில்லை என்றால் வேறென்ன செய்வது? அதற்கு ஒரு பரிகாரம் தேவைப்படுகிறது. இப்படிக் கற்பனை செய்து கோபங்களை ஆற்றிக் கொள்கிறோம் என்கிறார் அவர்.

வன்முறைக்கு எதிரானவர்கள் நாம் என்பதெல்லாம் சுத்தப் பேத்தல். சமூக நீதிக்காக, கையில் தராசு வைத்திருக்கும் தேவதைக்காக, நாட்டுக்காக, மொழிக்காக, இன்னும் பல …. க்காக, வன்முறை உபயோகப்படும் என்றால் ம்ம்.. பண்ணலாமே என்கிறோம். இல்லையா? – கேட்பது அவர்.

அதாவது, நாம் வன்முறையை வெறுப்பவர்கள் அல்ல. சரியான திசையில் அது நகருமானால் அதற்கு ஜே! போட ரெடியாக இருக்கிறோம்.

அன்பு என்றால் உருகிப் போகிறோம். அதில் கரைந்து போய் கண்ணீர் விடுகிறோம். பேராசிரியரின் பார்வையிலோ அன்பு வேறொரு பரிமாணம் எடுக்கிறது. அன்புக்குள் ஒரு சூட்சுமம் அடங்கி இருக்கிறது என்கிறார். அதே சமயம், மனித மனத்தின் ஒரு முக்கிய பங்காளியாய் அது இருக்கிறது என்பதை அவர் மறுக்கவில்லை. இதையும் நினைவில் வைத்துக் கொள்ளுங்கள்.

அடுத்து, எல்லாரும் ஏற்றுக் கொள்ளும் ஒரு தத்துவம்: மனித மனம் ஒரு புதிர். இரண்டு நிகழ்வுகளை விவரிக்கிறார் பேராசிரியர்.

இந்தோனிஷிய முன்னாள் சர்வாதிகாரி சுஹார்ட்டோவின் குண்டர் படையில் இருந்து ஒய்வு பெற்ற ஒரு முன்னாள் குண்டரை பேட்டி எடுத்திருக்கிறார் புகழ் பெற்ற நோபல் பரிசு எழுத்தாளர், நைப்பால் (V.S.Neipal).

(சுஹார்ட்டோ ஆட்சிக்கு வந்ததும் சுமார் அரை மில்லியன் மக்கள் படுகொலை செய்யப்பட்டார்கள். அவரின் எதிரிகள், கம்யூனிஸ்டுகள், சீனர்கள் மட்டுமல்ல, அவர்களின் குடும்பங்கள் கூடக் கொன்று குவிக்கப் பட்டார்கள்.)

குண்டர்கள் குழு ஒவ்வொரு கிராமமாய் வந்திறங்குமாம். அங்கிருக்கும் அத்தனை பேரையும் கொலை செய்யாமல் அடுத்த கிராமம் போவதில்லை. ஒரு வித்தியாசம்: கூடவே ஒரு இசைக்குழுவும் அவர்களுடன் வரும்.

இன்னிசை முழங்க, முழங்கக் கொலைகள் விழும். நைப்பால் கேட்டாராம்: கொலை செய்யப் போகிறீர்கள். அதற்கு இசை எதற்கு? குற்ற உணர்ச்சி துளிக் கூட இல்லாமல் அந்தக் கொலையாளி சொன்னாராம்: கொலை செய்தாலும் அது அழகாக இருக்க வேண்டுமே. அது தான்.

இரண்டாவது, பேராசிரியரின் சொந்த அனுபவம் : ஒரு தடவை பேராசிரியர் குடும்பத்துடன் காரில் ஓர் பயணம் போயிருக்கிறார். அவர் மனைவி ஓட்டுநர். திடீர் என்று இன்னோர் வண்டி இவர்கள் வண்டி முன்னால் வேகமாய்ப் புகுந்து இடைவெட்டுவதும், போகவிடாமல் தடுப்பதுமாய் ஒரே பயங்கரம். எந்த நேரமும் விபத்து நடக்கலாம். அந்தக் காரோட்டி வேண்டுமென்றே செய்கிறான் என்று புரிந்துவிட்டது.

நல்ல வேளை. ஓரிடத்தில் சிகப்பு விளக்கு மின்னுகிறது. இவர் வண்டி நிற்கிறது. அந்தப் பைத்தியக்காரனின் வண்டியும் வந்து நிற்கிறது. பேராசிரியரின் மனைவி கோபத்தோடு எதையோ ஒரு பொருளை எடுக்கிறார். அவனுக்கு ஒரு பாடம் கற்பிக்கப் போகிறேன்! கோபத்தோடு வண்டியை விட்டு இறங்குகிறார்.

பேராசிரியர் கூடவே இறங்க முடியாத சூழ்நிலை. பயந்திருந்த குழந்தைகளைத் தேற்றிக் கொண்டிருக்கிறார்.

அவன் வந்த வண்டியின் ஜன்னலில் கையால் அறைகிறார் பேராசிரியரின் மனைவி. அவன் மெதுவாகத் திறக்கிறான். நீ எனக்கு செய்த அதே முட்டாள்தனத்தை இன்னொருவருக்கு செய்யாதே. அதற்கு இது ஒருவேளை உதவி செய்யலாம். இந்தா பிடி! அந்தப் பொருளை அவன் வண்டிக்குள் வீசுகிறார்.

பிறகு மீண்டும் தன் வண்டிக்குள் ஏறி வண்டியை ஓட்ட ஆரம்பிக்கிறார்.

இனி அவன் தொந்தரவு செய்யமாட்டான். பாருங்களேன்! மனைவி சொல்கிறார். அவர் சொன்னது போலவே, அந்த வண்டி மெதுவாக இவர்கள் பின்னால் சாதுவாக வந்து இன்னொரு சாலைக்குள் திரும்பி மறைந்து விடுகிறது.

ஒரே ஆச்சரியம். அப்படி என்ன தான் மனைவி வீசியிருப்பார்? கேட்கிறார். மனைவியிடம் இருந்து பதில் வருகிறது : லாலி பாப்.

முகவுரை முடிந்து விட்டது. நூலுக்குள் நுழைவோமா?

மன்னிக்க வேண்டுகிறேன் உங்கள் ஆவலைத் தூண்டுகிறேன்

ஓர் மனிதரின் நடப்பை நின்று ஓர் கணம் கவனிக்கிறோம். அவரால் ஒரு செயல்பாடு நடந்திருக்கிறது என்று வைத்துக் கொள்ளுங்கள். நிச்சயம் அவர் மூளையில் அதற்கான ஒரு உந்துதல் ஏற்படாமல் அந்த நிகழ்வு நடந்திருக்கவே முடியாது. இல்லையா?

அந்த நிகழ்வுக்கு ஓர் அரை வினாடிக்கு முன்னே அந்த மனிதரின் மூளையில் என்ன நடந்திருக்கும்? அவரின் நடத்தையை எப்படி நியூரான்கள் தூண்டியிருக்கும்? மூளையின் எந்தெந்தப் பகுதிகளில் இருந்து அவை தோன்றி இருக்கும் ?

அந்த நிகழ்வுக்குப் பின்னே சத்தம் (ஒலி) , பார்வை (ஒளி), மணம், அல்லது உடல் தொடுகை எதிர்வினை (ஸ்பரிசம்) என்று ஏகப்பட்ட பாதிப்புகள் இருக்கின்றன. (அப்போதைய சூழ்நிலை)

அரை செக்கனுக்கு முன்னே, அந்த நடத்தையை முடிவு செய்தது யார்? கிட்டத்தட்ட இந்தக் கால இடைவெளியில் என்ன நடந்திருக்கும்? இங்கே மூளை நரம்பியல் துறை (Neurology) துவங்குகிறது.

நிகழ்வு நடக்க, ஒரு மணித்தியாலம் முன்னே என்ன நடந்திருக்கும்? அதன் தாக்கமும் அந்த நிகழ்வுக்கு ஓர் உந்துதல். உடலியல் துறை (Physiology) இங்கே வருகிறது.

இன்னும் பின்னால் போய், நாட்கள், ஆண்டுகள் முன்னே? அந்த மனிதரின் அம்மா, அப்பா, அப்புறம் தாத்தா, பாட்டி , அவர்களின் மரபணுக்கள் கூட அந்த நிகழ்வுக்கு உடந்தை என்று பல படிகள் இன்னும் கீழிறங்க, மரபணு இயல் (Genetics) வந்து நிற்கிறது.

இன்னும் ஆயிரம், பல்லாயிரம், மில்லியன் ஆண்டுகளின் முன்னேயும் போய்ப் பார்த்தால்? அவர் முன்னோர்களின் வாழ்க்கை முறை, தவிர, நாம் மனிதர்களாகத் தோற்றம் அடையும் காலகட்டத்தில் ஏற்பட்ட மாற்றங்கள், சுற்றுச் சூழல், பழக்க வழக்கங்கள், பண்பாட்டு மாற்றங்கள் என்று எத்தனையோ காரணங்கள் அந்த மனிதரின் நடத்தைக்குப் பின்னே செயல்பட்டிருக்கின்றன.

பேராசிரியர், மில்லி செக்கன்களில் துவங்கி மில்லியன் ஆண்டுகள் வரை அழைத்துச் செல்கிறார். நகைச்சுவை, வரலாற்றுத் துணுக்குகள், சிந்திக்க வைக்கும் அறிவியல் கருத்துக்கள், ஆய்வு முடிவுகள் என்று பின்னி எடுத்திருக்கிறார் பேராசிரியர்.

நூலின் முக்கிய அம்சம் : அய்யா, ஒவ்வொரு ஆய்வு முடிவையும் ரொம்ப அழகாய் விவரித்துக் கொண்டே போவார். ஆனால் திடீர் என்று ரூட் மாறிவிடும். சொல்லாமல் கொள்ளாமல் விஷயம் எதிர்த்திசையில் போக ஆரம்பித்துவிடும்.

(குழப்பம் வருகிறதா? ஒரு சின்ன இடைவேளை விட்டு — ஒரு டீ, காபி அல்லது குளிர்பானம் — மனசுக்கும் உடம்புக்கும் ஒரு புத்துணர்ச்சி ஏற்றிவிட்டுத் துவங்கினால் புரிய ஆரம்பிக்கும்.)

நான் என்ன கதையா சொல்கிறேன்? நாம் விழிப்போடு வாசிக்கிறோமா? பேராசிரியர் நமக்கு வைக்கும் தேர்வு அது. (அடிக்கடி வைக்கிறார்.)

இனி, அந்த அரை வினாடிக்குள் நடந்தவை, நம் மூளைக்குள் நடந்தவை. நுழைகிறோம். அங்கே எக்கச்சக்கமான வேலைகள் நடக்கின்றன.

Frontal Cortex, (FC) : இவர் நம் மூளையின் கட்டுப்பாட்டு அதிகாரி. இவருக்கு எப்போதும் ஆயிரத்தெட்டு வேலைகள் இருக்கும். ஓடிக்கொண்டே இருக்கிறார்.

Prefrontal Cortex (PFC) : மூளையின் எல்லாத் துறைகளிலும் இருந்து வரும் தகவல்களை வடிகட்டி, ஆதாரங்களையும் சேர்த்து தருணத்துக்கு ஏற்ற முடிவுகளை எடுத்து FC க்குக் கொடுப்பவர் இவர். அதாவது, தலைமை ஆலோசகர். இவரின் குழுவில் இன்னும் இரண்டு பேர் இருக்கிறார்கள். ஒருவர் : vmPFC. மற்றவர் : dlPFC.

vmPFC : அழுவதா? சிரிப்பதா? எரிந்து விழுவதா? — முடிவெடுப்பவர் இவர். உணர்ச்சி பூர்வமானவர்.

dlPFC : கடுமையான கணக்குகள் போட்டு, தர்க்க ரீதியான முடிவுகளை எடுப்பவர் இவர். பெப்சியா, கொக்கா கோலாவா? பிட்ஸாவா, நூடுல்ஸா?

Amygdala : என் வழி தனி வழி என்று எப்போதும் பஞ்ச் டயலாக் பேசிக் கொண்டிருப்பார் இவர். தடுமாற்றமா? பயமா? வலி வரும் போல இருக்குதே? – அப்பப்போ தவிக்கிறோமே. காரணம் இவர் தான்.

இன்னும் எத்தனையோ நிபுணர்கள் இருக்கிறார்கள். எல்லார் பேரையும் போட்டுக் குழப்புவது தப்பு. எப்படியோ, எல்லாரும் நம் மூளையின் ஒவ்வொரு பகுதியிலும் இருந்து வேலை செய்கிறார்கள். நாம் இயங்குவது அவர்கள் கையில் இருக்கிறது.

அப்போ பிரச்னைகளும் கூடவே இருக்குமே. நிச்சயமாக. நான் தான் பெரியவன், நான் தான் பெரியவன் என்று சண்டை போடுவதிலும் கெட்டிக்காரர்கள் இவர்கள். சில அல்லது பல சமயங்களில் கட்டுப்பாட்டு அதிகாரிக்கே (FC) தெரியாமல் விஷயத்தை நடத்திவிட்டு கமுக்கமாய் இருந்து விடுவார்கள்.

பொதுவாய், ஒரு முடிவுக்கு வந்துவிட்டால் FC அதிகாரி மூளையின் நியூரான்களுக்கு கட்டளை கொடுக்கிறார்: ஓடுங்கடா! ஒரு செயல்பாட்டை முடிவு செய்ய, கிட்டத்தட்ட 700 மில்லி செக்கன்கள் எடுப்பதாக ஆய்வுகள் சொல்கின்றன. இந்தக் கால இடைவெளியில், 80 வீதம் உறுதி செய்துவிட்டால், நாம் நம் நடப்பை செயல்படுத்த ஆரம்பிக்கிறோம்.

(மன்னிக்க வேண்டும். ஒரு பெரும் சிக்கலான அமைப்பு கொண்ட மூளையின் இன்னும் சிக்கலான செயல்பாடுகளை மிக, மிக எளிமையாக இந்தக் கட்டுரையில் குறிப்பிடுகிறேன். ஆர்வம் உள்ளவர்கள் புத்தகத்தை வாசியுங்கள். துப்பறியும் கதைகளை விட கிக் அதிகம்.)

Amygdala வின் செயல்பாடுகள் பற்றி முக்கியமான குறிப்புகள் : வலுக்கட்டாயமாக சண்டைக்குப் போகும் குணம், மூர்க்கத்தனம், எந்த நேரமும் தற்காப்பு பற்றிய நினைவுகள், கடந்த காலங்களில் ஏற்பட்ட பய அனுபவங்கள் மீண்டும் மீண்டும் எழுந்து மனதில் சஞ்சலத்தை ஏற்படுத்துவதால் ஏற்படும் பதற்ற நிலை…

1968 களில் ஜெர்மனியில் செம்படை (Red Army Faction) என்றோர் தீவிரவாத அமைப்பு தோன்றி குண்டு வெடிப்புகள், வங்கிக் கொள்ளைகள் என்று நடத்தியதில் அரசுக்கோ அதிர்ச்சி. பத்திரிகைக் காரர்களுக்கோ பெரும் லாபம்.

அதன் அமைப்பாளர்களில் ஒருவரான Ulrike Meinhof தேடுதலில் பிடிபட்டார். ஆனால், வழக்கு நடந்து கொண்டிருக்கும்போதே அவர் சிறையில் தூக்கு மாட்டி இறந்து போனார். (அது கொலையா அல்லது தற்கொலையா என்பது இன்று வரை மர்மம் தான்.)

அவர் உடலைப் பரிசோதனை செய்தார்கள். அவருக்கு மூளையில் புற்று நோய் வந்து அறுவை சிகிச்சை நடந்திருப்பது தெரிய வந்தது. சிகிச்சையின் போது amygdala வின் மேல் காயம் ஏற்பட்டிருந்ததும் தெரிய வந்தது.

அடுத்த உதாரணம் : Charles Whitman. ஒரு பொறியாளர். மண வாழ்க்கை நன்றாகவே போய்க் கொண்டிருந்தது. பள்ளிப் பருவத்தில் கோயிலில் ஆராதனைப் பாடல்கள் பாடும் குழுவில் (choir boy) இருந்தவர்.

1966 களில் ஒருநாள். அவர் தாயையும் மனைவியையும் கொலை செய்துவிட்டுத் தானும் தற்கொலை செய்து கொண்டார். அவர் உடல் அருகில் ஒரு கடிதம் : நான் ஏன் இப்படி செய்தேன்? அவர்கள் ஒரு குற்றமும் செய்யவில்லையே. எனக்கு ஏன் அடிக்கடி மூர்க்கத்தனம் வந்தது? தாங்கமுடியாத தலைவலி வேறு ஆட்டி வைத்ததே. ஏன் இப்படி நடந்து கொண்டேன்?

உடல் பரிசோதனையில் அவர் மூளையின் amygdala வில் சிதைவு இருந்தது கண்டுபிடிக்கப் பட்டது. தவிர, அவர் இளவயதில் தந்தை மூலம் மோசமான வன்முறைக்கு ஆளாகி இருக்கிறார். பிறகு அவர் கடற்படையில் பணியாற்றியபோது சக வீரர்களோடு பல தடவைகள் அவசியமே இல்லாமல் சண்டைக்குப் போயிருக்கிறார்.

ஆகவே, Amygdala தான் கொலையாளி? அப்படி எந்த முடிவுக்கும் வர முடியாது. ஏன் என்றால் வேறு காரணங்களும் அதன் பின்னே மறைந்திருக்கின்றன என்கிறார் பேராசிரியர்.

போர்க்கால பயங்கரங்கள், அந்தத் தாக்கங்களை மறக்க முடியாமல் தவிப்பவர்கள் ஒரு வித மன அழற்சியால் பாதிக்கப் படுகிறார்கள் – Post Traumatic Stress Disorder. சுருக்கமாக, PTSD என்பார்கள். இவர்களின் Amygdala விரிவடைந்திருப்பது கண்டுபிடிக்கப் பட்டிருக்கிறது.

விலங்குகளில் செய்த பரிசோதனைகளில் Amygdala வில் ஏற்படும் மாற்றங்கள் தெளிவாகத் தெரிகின்றன. உதாரணமாய் : ஒரு ஆண் குரங்கை ஒரு கூட்டிலும் அதன் ஜோடி பெண் குரங்கை இன்னோர் கூட்டிலும் வைத்திருக்கிறார்கள். கொஞ்ச நேரம் கழித்து, பெண் குரங்கின் கூட்டில் இன்னோர் ஆண் குரங்கு விடப்படுகிறது.

எதிர்பார்த்தது போலவே, ஜோடி ஆண் குரங்கு பல்லை நறநற என்று கடிக்கிறது. உடம்பில் அங்கும் இங்கும் சொறிகிறது. Amygdala தூண்டப்படுகிறது. ஆனால், வன்முறை உணர்வுகள் மூளையில் எழும்போது ஏற்படும் தீவிர மாற்றம் அல்ல. கவனிக்கவும். மாற்றம் ஏற்படுகிறது. ஆனால் அதிகப்படி அல்ல.

ஒன்றும் நடக்கவில்லை. ஆனால், குரங்கு நிலை கொள்ளாமல் தவிக்கிறது. இது ஓர் சமூக விளைவு. சமூகத்தால் கற்றுக் கொடுக்கப்பட்ட சிந்தனை இங்கே செயல்படுகிறது. (உன் பெண்டாட்டி பக்கத்தில் இன்னொருத்தன் இருக்கானே. உன் யோக்கியதை அவ்வளவு தான் போலருக்கு.) சமூகத்துக்கு என்ன பதில் சொல்வது?

சமூக உறவுகள் மட்டுமல்ல. இன்னொருத்தர் கையில் ஊசி போட்டால் நம் கையிலும் குத்துகிறது போல் ஒரு உணர்வு ஏற்படுகிறது. அடுத்தவர் இருமினால் எனக்கும் தொண்டையில் கரகரப்பு உண்டாகிறது. — Amygdala.

நாம் வேறு, அவர்கள் வேறு, என்கிற வேற்றுமை உணர்வையும் கொண்டு வருவது Amygdala. (நம்ம குலம் என்ன? அறிவென்ன? அந்தஸ்து என்ன? நீ என்னடான்னா அந்தக் கழிசடையோட சுத்திட்டிருக்கியாமே.)

யாரோ ஒருவர், அவர் பாக்கெட்டில் இருந்து எதையோ எடுத்து உங்களை நோக்கிக் குறி பார்க்கிற மாதிரி தெரிகிறது . அய்யோ! அது துப்பாக்கி. உங்களை சுடப் போகிறான். ஓடுங்கள்! ஓடுங்கள்! உங்கள் மூளையில் ஒரு குரல் கேட்கிறது. அவ்வளவு தான். நீங்கள் தலை தெறிக்க ஓடுகிறீர்கள். அல்லாவே. ஆண்டவரே. அம்மையப்பா. காப்பாத்துங்களேன்.

ஒருவர் முதுகில் தட்டி சொல்கிறார். யோவ்! அந்த மனுஷன் செல்போன் எடுத்துப் பேசிட்டிருக்கான். நீ என்ன பைத்தியமா? — உங்களைப் பைத்தியம் ஆக்கியது Amygdala.

(ஒரு சின்ன தகவல் : Amygdala முதலில் FC கட்டுப்பாட்டு அதிகாரியுடன் பேசுகிறார். மறுக்க முடியாது. அவரோ யோசிக்கணும். தகவல்கள் போதாது. அது இது என்று இழுக்கிறார். இந்த ஆளை நம்பினால் அதோ கதி தான். காரியம் கெட்டுவிடும். ஆகவே அவருக்குத் தெரியாமலே, ரகசியமாய்த் தன் சொந்த நியூரான் படைக்குக் கட்டளைகள் கொடுக்கிறார் Amygdala.)

நிகழ்ச்சிக்கு வருவோம். நீங்கள் ஓடிக் கொண்டிருக்கிறீர்கள். எவ்வளவு வேகமாக ஓடுகிறீர்கள் என்பதையும் கண்காணிக்கிறது Amygdala. துப்பாக்கி நெருங்குகிறது என்று அது நினைத்தால் உங்களை அது இன்னும் வேகமாக ஓட சொல்லி விரட்டும்.

துப்பாக்கி ஆள் அப்படி வேகமாகத் துரத்தவில்லையே? இப்படி நினைத்தால், அடே மக்கு, மெதுவா ஓடு என்று சொல்வதும் அது தான். இல்லாவிட்டால் போதும், நில் என்று சொல்வதும் அது தான்.

Amygdala வின் தூண்டுதல்கள் கம்மியாய் இருந்தால் நீங்கள் சோர்வாய் இருப்பீர்கள். தூக்கம் வருவது போல் இருக்கும்.

தூண்டுதல் மிதமாக இருந்தால், அக்கம் பக்கம் என்ன நடக்கிறது? எவன் என்ன செய்கிறான்? எச்சரிக்கையோடு இருப்பீர்கள்.

லாட்டரி சீட்டில் உங்களுக்கு முதல் பரிசு என்று கேள்விப்பட்டு பயங்கரமாய் டான்ஸ் ஆடுகிறீர்களா? யாரையோ கொலை செய்ய வேண்டும் என்று ஆவேசத்தோடு கிளம்பிப் போகிறீர்களா? ஒரு அழகான பெண் திடீர் என்று முன்னால் வந்து நின்று கழுத்தை சாய்த்து ஒரு பார்வை பார்க்கிறாளா?… என்ன கண்ராவியாய் இருந்தாலும் அந்த சமயத்தில் Amygdala அதி உச்சத்தில் இருக்கிறது என்பது அதன் அர்த்தம் – அதுவும் ஒரே மாதிரி.

பயப்படாமல், அதிர்ச்சி அடையாமல் ஒரு மரத்தடியின் கீழ் ஒரு கட்டில் போட்டு மாலை வெயிலில், மெல்லிய தென்றல் வீச, அந்த சுகத்தில் ஒரு சின்னத் தூக்கம் போடுகிறார் இந்த Amygdala என்று வைத்துக் கொள்ளுங்கள். பிரச்னைகள் எல்லாம் தீர்ந்து உலகமே அமைதிப் பூங்காவாக மாறிவிடும் என்று சொல்லிக் கண்ணடிக்கிறார் பேராசிரியர்.

FC இருக்கிறாரே, இவர் எப்போதும் சீரியஸ் சிங்காரம். தகவல்கள் திரட்டி, (PFC யின் ஆலோசனை முக்கியம்) நீண்ட கால அடிப்படையில், திட்டம் போட்டு ஒழுங்கோடு செயல்படும் சிறந்த நிர்வாகி இவர். கஷ்டமான முடிவுகள் – ஆனால் சரியான முடிவுகள் என்கிறோமே. அது இவரால் தான் முடியும்.

FC, 20 வயதைத் தாண்டும் வரை முழுமையாக வளர்ச்சி அடைவதில்லை. அதன் பிறகு அதன் ஆட்சியில் இருக்கிறோம். ஒவ்வொருவரும் தனிப் பிறவி என்று சொல்ல வைப்பது FC.

FC நியூரான்கள் எல்லா விலங்குகளிலும் ஒரே மாதிரியே இருக்கின்றன. எண்ணிக்கையில் மட்டும் தான் வித்தியாசம். உதாரணமாய் : பறக்கும் பூச்சிகளில் அவை ஒரு சிறு எண்ணிக்கை மட்டுமே. அதோடு ஒப்பிடும்போது பில்லியன் பில்லியன்கள் பில்லியன்கள் பில்லியன்கள் எண்ணிக்கையில் மனிதர்களில் இருக்கின்றன.

முன் எச்சரிக்கை செய்வதில் FC யை மிஞ்ச முடியாது. ஒரு உதாரணம் : டெலிபோன் செய்ய எண்ணை அழுத்த முன்பு city code (நகர குறியீட்டு எண்) அழுத்தி விட்டாயா? நல்ல சமயத்தில் ஞாபகம் வந்தது என்று சர்வ சாதாரணமாய் நினைக்கிறோம். நினைவு வைத்திருந்து நம்மிடம் கேட்டவர் அவர்.

அவரிடம் குறைகளும் உண்டு. கண் முன்னால் ஒரு குழந்தை நீருக்குள் விழுந்து விடுகிறது. பாய்வதா, இல்லையா? யார் குழந்தை அது? எனக்கும் அந்தக் குழந்தைக்கும் என்ன சம்பந்தம்? எனக்கு ஆபத்து வருமா? இப்படி ஆயிரத்தெட்டு கேள்விகளுடன் குழம்பி ஒவ்வொன்றாக சிந்திக்க ஆரம்பித்து விடுவார்.

அவரின் பெருமைப்பட வேண்டிய குணாதிசயம் : சுய கட்டுப்பாடு. சமூகத்தில் எப்படி நடந்து கொள்ள வேண்டும்? (நண்பர்களோடு அன்போடு நட . சக தொழிலாளரை அடிப்பது அசிங்கம். டாய்லெட் போனபிறகு கால்சட்டை ஸிப்பை இழுத்து மூடு… )

எதற்கெடுத்தாலும் அடிதடியில் இறங்கும் மனிதர்களின் FC யை சோதித்துப் பார்த்தால் நிச்சயம் அதில் கோளாறுகள் ஏற்பட்டிருப்பது தெரிய வரும்.

நம்மை சங்கடப்பட வைப்பதும் FC. எடுத்துக் காட்டாய் ஒரு தேர்வு : கட்டுப்படுத்த முடியாமல், ஒரு வண்டி பயங்கர வேகத்தில் பறக்கிறது. அதில் 5 பேர் உயிரைக் கையில் பிடித்தபடி காப்பாற்றுங்கள் என்று கதறுகிறார்கள்.

பயப்பட வேண்டாம். ஒரு தீர்வு இருக்கிறது. வண்டி ஓடும் தடத்தை மாற்றினால் அவர்கள் பிழைக்க முடியும். ஆனால், அந்தத் தடத்தில் இன்னொரு அப்பாவி மனிதர் நிற்கிறார். அவர் அந்த வண்டி மோதி இறந்து விடுவார். என்ன செய்வீர்கள்?

என்ன செய்வது? அந்த ஐந்து பேருக்காக ஒருவரைத் தியாகம் செய்வது தப்பில்லை. தடத்தை மாற்றுங்கள். சொல்வது : 70 – 90 வீதமான மனிதர்கள் (புள்ளி விவரங்கள்).

அதே சமயம், அதே ஆட்களிடம், அந்தத் தடத்தை மாற்றும் சுவிட்ச் உங்கள் கையில் இருந்தால் என்ன செய்வீர்கள்? கேட்டால் முடியாது. சுவிட்ச் போடமுடியாது! கறாராக, ஒரே தொனியில் பதில் வருகிறது. மனிதர்கள் விசித்திரமானவர்கள்.

இன்னும் சில விசித்திரங்கள் : உங்கள் கையாலையே ஒருவரை சாகடிக்கிறீர்கள் என்று வைத்துக் கொள்ளுங்கள். அந்த செயல்பாட்டுக்கு Amygdala, vmPFC (உணர்ச்சி), dlPFC (கணக்கு) என்று மூன்று பேருமே உதவி செய்கிறார்கள்.

அந்த செயல்பாட்டில் Amygdala வின் பங்களிப்பு கூடுதலாக இருந்தால், ராகு காலத்தில் ஆரம்பிச்சிட்டமோ? கத்தி வளைஞ்சிருக்கோ? யோசிப்பீர்கள்.

ஒருவர் கொலை செய்யப் படுகிறார். நீங்கள் நேரிலேயே பார்க்கிறீர்கள். நீங்கள் காபரே ஆக ஆக, dlPFC (கணக்கு) அங்கே ஆஜர் ஆகி நாட்டாமை செய்கிறார். உங்களுக்கு இங்கே என்ன வேலை? ஏன் அதுக்குள் போய் வம்பில் மாட்டிக் கொள்ள வேண்டும்? எச்சரிக்கிறார். சத்தம் கித்தம் போடாமல் இடத்தைக் காலி பண்ணுகிறீர்கள்.

ஒருவரை Brain Scanner (மூளையை சோதனை செய்யும் கருவி) ஒன்றில் வைத்து அவதானிக்கிறோம். ஒரு படத்தை அவரிடம் காட்டிவிட்டு பட்டென்று மறைத்து விடுகிறோம். Amygdala வுக்குத் தெரிந்து விட்டது. உஷார் ஆகி விடுகிறது.

படத்தைத் தொடர்ந்து காட்டிக் கொண்டே இருந்தால் Amygdala வை நெட்டித் தள்ளிவிடுகிறது dlPFC (கணக்கு). படம் என்னதாய் இருக்கும்? ஆராய்ச்சியைத் துவங்குகிறது.

பொய் சொல்கிற வேலைக்கும் dlPFC (கணக்கு) சாட்சி.

இரண்டாம் உலக யுத்த சமயத்தில், நாஜிகள் யூதர்களைத் தேடி வருகிறார்கள். அந்த ஜெர்மானிய பாட்டி, அடைக்கலம் கேட்டு வந்த யூதர்களைக் காப்பாற்றித் தன் வீட்டில் மறைத்து வைத்திருக்கிறார். நாஜிப் பேய்கள் கேட்கிறார்கள். மாட்டிக் கொண்டால், அவருக்கும் மரணம். இருந்தும் பாட்டி சொல்கிறார் : இங்கே ஒருவரும் இல்லையே.

இன்னொரு பாட்டி, தன் பேத்திக்குப் பிறந்த நாள் பரிசு கொடுக்கிறார். போன ஆண்டும் அதே பரிசைத் தான் பாட்டி கொடுத்தார். பாட்டிக்கு ஞாபக மறதி அதிகம் என்று குழந்தைக்குத் தெரிந்தாலும் பாட்டியின் மனசு நோகக் கூடாதே. குழந்தை பொய் சொல்கிறது – இது புதுசா இருக்கே!

PFC, தலைமை ஆலோசகர் பற்றி இரண்டு தகவல்கள் : உணர்ச்சி பொங்கி அளவு மீறி வழிகிறதா? போதும் என்று தடுத்து நிறுத்துவார் இவர். ஆனால், சில சமயங்களில், போனால் போகிறது என்று விட்டு விடுவார் – எல்லாம் இடம், காலம்.

ஏன் என்றால் இப்போ நீங்கள் சினிமா அரங்கில், இருட்டில் இருக்கிறீர்கள். கதாநாயகிக்கு நேர்ந்த கொடுமை கண்டு கண்ணீர் பொத்துக் கொண்டு வருகிறது. பக்கத்து சீட்காரர்களே கலன் கணக்கில் கண்ணீர் விட்டுக் கொண்டிருக்கும்போது… நடக்கட்டும். நடக்கட்டும்.

PFC எப்போதும் சரியான, கஷ்டமான முடிவுகள் எடுப்பது உண்மை. ஆனால், முடிவுகள் நேர்மையானதாக இருக்க வேண்டும் என்று எதிர்பார்க்கக் கூடாது. அந்தந்த சந்தர்ப்பத்துக்கு ஏற்ற, சரியான முடிவுகள் என்பதே சரி.

எடுத்துக் காட்டாய் : ஒரு பெண் மற்றவர்களுடன் சேர்ந்து கணனியில் கேம் ஆடிக் கொண்டிருக்கிறாள். மற்றவர்கள் அவளை ஏமாற்றி வென்று விடுகிறார்கள். கோபம், வெறுப்பு, பதற்றம் எல்லாம் ஒன்று சேர்ந்து அவளைத் தாக்குகிறது. காரணம் : Amygdala “பத்த” வைத்துக் கொண்டிருக்கிறார்.

அந்த சமயம் பார்த்து, PFC அந்தப் பக்கம் வருகிறார். அந்தப் பொண்ணு பாவம். ஏன்யா இப்டி அநியாயம் பண்றே? (Amygdala நைசாய் நழுவி விடுகிறார்.).

அந்தப் பெண்ணுக்கு நாலு வார்த்தை ஆறுதல் சொல்கிறார். இது முட்டாள்த்தனமான விளையாட்டு. இதுக்குப் போய் கவலைப் படணுமா? டாய்! உங்களை அப்ரம் கவனிச்சுக்கிறேன். எனக்கு வேறு நல்ல நண்பர்கள் இருக்கும்போது எதுக்கு .. அவள் உற்சாகமாய் எழுந்து போகிறாள்.

(ஒரு சின்ன தகவல் : பொதுவாக, விடலைகளிடம் FC யின் அறிவுரை எடுபடாது. 18 -20 வயது வரும் வரை எதுவுமே காதில் ஏறாது.)

கடைசியாக, மூளையின் ஒரு வினோத பண்பு : Dopamine. அது வேண்டும் இது வேண்டும் என்று துடிக்கும் மனிதர்களுக்கு இது எக்கச்சக்கமாய் சுரக்கும்.

பசிக்கும் நேரத்தில், மட்டன் பிரியாணி அல்லது கோழி பிரியாணியை நினைத்தால் அது சுரக்கிறது. (வெஜ் ஆட்கள் வெங்காய தோசை அல்லது அவரவர் இஷ்ட அயிட்டத்தை நினைத்தாலும் சுரக்கும்.)

நீங்களும் கோடீஸ்வரர் ஆகலாம் நிகழ்ச்சியில் இருவர், இருவராய் சேர்ந்து போட்டியில் கலந்து வெல்லலாம் என்று அறிவிக்கும் போதும் சுரக்கிறது. ஒரு போட்டியில் ஒருவர் மற்றவரை அடித்துக் கொல்லலாம். வென்றவருக்குப் பரிசு என்று வரும் போதும் சுரக்கிறது. (ஆனால், முதலாவதற்கு அதிகம்.)

கிடைத்த போது அனுபவித்த சந்தோஷத்தை விட, கிடைக்கப் போகிறது! கிடைக்கப் போகிறது! என்று நினைத்து நினைத்துக் கற்பனை செய்து அனுபவிக்கும் மகிழ்ச்சி இன்னும் மயக்கம், இனிமை தருகிறது. பொங்கி வழிகிறது Dopamine.

Dopamine அளவு கூடுதலா? குறைவா? எல்லாம் எதிர்பார்ப்பில் தங்கி இருக்கிறது. முதல் தடவை கிடைத்த சந்தோஷத்தை விட இரண்டாம் தடவை குறைவா? அதுக்கென்ன- பரவாயில்லை. மூளை, தன்னை அதற்கேற்றபடி தகவமைத்துக் கொள்கிறது. கிக் தான் முக்கியம் – அளவு அல்ல.

ஒரு நடத்தையின் மூலக் கருவுக்கு மூளை மட்டுமே காரணம் அல்ல . எல்லாக் காரணிகளும் மூளையில் குவிகின்றன. நல்லதோ, கெட்டதோ, சந்தர்ப்பதைப் பொறுத்து ஏதோ ஒரு முடிவு எடுக்கப் படுகிறது. அவ்வளவே.

அத்தியாயம் 10 ல் வந்து நிற்கிறேன்.

நடந்து வந்த பாதையை மறந்து போகலாமா

படிநிலை மாற்றம் என்பது வெறும் கோட்பாடு. அது தான் அடிப்படை உண்மை என்று ஏற்றுக் கொள்ள முடியாது என்பவர்கள் இருக்கிறார்கள். அவர்களுக்காக, பேராசிரியர் சில ஆதாரங்கள் தருகிறார்.

சில உயிரினக் கூட்டங்களில் (species population) குறுகிய ஓர் கால இடைவெளியிலேயே அவற்றின் மரபணுக்கள் வேகமாக மாற்றம் அடைந்து விடுகின்றன.

உதாரணம் : நம்மைப் பாதிக்கும் பாக்டீரியாக்களுக்கு எதிராக நாம் கண்டுபிடிக்கும் எதிர்ப்பு மருந்துகள் (anti bacterial resistants) விரைவிலேயே பயன் அற்றுப் போகின்றன. காரணம், மருந்து கண்டுபிடிக்க, அவற்றின் மரபணு வடிவம் தேவை. ஆனால், பாக்டீரியாக்கள் அடிக்கடி மரபணு வடிவத்தை மாற்றிக் கொள்கின்றன.

சில பூச்சிகள் கூட, ஒரு சந்ததியிலேயே இரண்டு வகையான பூச்சிகளாக மாறி விடுவது அறிவியல் ரீதியில் நிரூபிக்கப் பட்டிருக்கிறது.

ஒரு உயிரினம் எப்படி படிப்படியாக மாற்றம் அடைந்திருக்கிறது என்பதை அந்த இனத்தின் எச்சங்கள் (fossils) உறுதி செய்திருக்கின்றன.

மூலக்கூற்று ஆதாரங்கள் (molecular evidence) : நாமும் கொரில்லா இனமும் 98 சதவீதமான ஒரே மூலக்கூற்று அமைப்பைக் கொண்டிருக்கிறோம். (மற்றக் குரங்குகளோடு 96%. நாய்களோடு 75%. பூச்சிகளோடு 20%)

இதில் இருந்து நமக்கும் கொரில்லாக்களுக்கும் ஒரு பொதுவான தாய் தந்தையர் ஒப்பீட்டளவில், அண்மையில் வாழ்ந்திருக்கிறார்கள் என்று தெரிகிறது.

மனிதர்கள் + கொரில்லாக்கள் + மற்றக் குரங்குகள் சேர்ந்த இனத்தின் பொதுத் தாய் தந்தையர் ஒப்பீட்டளவில், அதற்கு முன்னே வாழ்ந்திருக்கிறார்கள்.

(இப்படிப் போய்க் கொண்டே இருந்தால், கடைசியில் அனைத்துக்கும் அம்மையப்பன், ஒரே ஒரு செல் கொண்ட பாக்டீரியா என்று தெரிய வரும்.)

உயிரினங்களின் உடலமைப்பில் இருக்கும் விசித்திர ஒற்றுமைகள் படிநிலை மாற்றத்துக்கு இன்னொரு சான்று. கேள்வி : ஆழ்கடலில் வாழும் திமிங்கிலத்துக்கும் டால்பின்களுக்கும் ஏன் கால் எலும்புகள் இருக்கின்றன?

அடுத்து, மரபணு இயலுக்கு வருகிறார் பேராசிரியர்.

மரபணுக்கள் ஒரு குறிப்பிட்ட பண்புகளை (traits) சந்ததி சந்ததியாகக் கொண்டு செல்கின்றன. இந்தப் பண்புகள் மரபணு மூலக்கூற்றில் ஏற்படும் மாற்றங்கள். மாற்றங்களோ, சில சமயங்களில், இயற்கையோடு ஒன்றி வரலாம். சில சமயங்களில், ஒத்துவராமல் மறைந்தே போய்விடலாம்.

இருந்தும், தவறாகப் புரிந்து கொள்பவர்களும் இருக்கிறார்கள்.

1 : எது இயற்கைக்கு ஒத்து வருமோ, அது மட்டுமே வாழும். (Survival of the fittest) இது தவறான கொள்கை. ஓர் உயிரினத்துக்குத் தன் சந்ததியைப் பெருக்க வேண்டும் என்பதே அதன் முதல் நோக்கம்.

ஆயிரமாயிரம் ஆண்டுகள் வாழ்ந்து ஆட்டம் போடுவது முடியாத காரியம். நீண்ட காலம் வாழப் போனால் புற்று நோய்கள் வரலாம். நாளும் பொழுதும் இனப்பெருக்கத்திலேயே கவனம் போனால் ஆயுசு கம்மி. முடிவு செய் என்கிறது இயற்கை.

ஆகவே, முடிந்தளவு இனப்பெருக்கம் செய்து சொந்த மரபணுக்களை நாலா பக்கத்திலும் பரவச் செய்து எதிர்காலத்தை நோக்கிப் பயணிப்பதில் மும்முரமாய் இருக்கின்றன எல்லா உயிரினங்களும்.

(சால்மன் மீன்கள் விறுவிறு என்று வளர்கின்றன. ஆற்றில் எதிர்நீச்சல் போடுகின்றன. வாழ்வில் ஒரே ஒரு தடவை இனப்பெருக்கம் நடக்கிறது. முடிந்ததும் அவைகளின் வாழ்க்கையும் முடிந்து விடுகிறது.)

2 : இப்போது வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும் உயிரினங்கள் மறைந்து போன உயிரினங்களை விட, இயற்கைக்குப் பொருத்தமானவை. அதனால் தான் நின்று பிடிக்கின்றன – இன்னொரு தப்பான கொள்கை.

மறைந்து போன டைனோசர் விலங்குகளும் மற்றும் வேறு இனங்களும் மில்லியன் ஆண்டுகள் வாழ்ந்திருக்கின்றன. விண்கல் வீழ்ந்தது. காலநிலை மாறியது. மடிந்து போயின. (நினைவிருக்கட்டும் : நமக்கும் அந்த நிலை வரும்.)

3 : சிக்கலான செயல்பாடுகள் கொண்ட உயிரிங்களைத் தான் இயற்கை தேர்ந்தெடுக்கிறது. இந்த நினைப்பும் தப்பு.

ஒரே ஒரு செல் கொண்ட பாக்டீரியாக்கள் சிக்கலான செயல்பாடுகள் கொண்ட மனித இனத்தையே சாய்த்து விடுகின்றன. மில்லியன் கணக்கில் காவு வாங்குகின்றன.

இயற்கையின் தேர்வு இரண்டு வழிகளில் நடக்கிறது.

1 : பாலுறவுத் தேர்வு (sexual selection) : பாலுணர்வு உந்துதல் மூலம் இனப்பெருக்கம் நடந்தபின் மரபணுக்களைத் தேர்கிறது இயற்கை. அடுத்த சந்ததிக்கு அனுப்புகிறது.

உதாரணம் : மலைச்சாரல்களில் வாழும் ஆடுகளை எடுத்துக் கொள்வோம். சில ஆண் ஆடுகளுக்குக் கொம்புகள் பெரிதாக இருக்கின்றன. சில ஆடுகளுக்கு சின்னக் கொம்புகள். பெண் ஆடுகள் கண்ணில் பெரிய கொம்புகள் படு கவர்ச்சியாகத் தெரிகின்றன என்று வைத்துக் கொள்வோம்.

ஆனால் ஒரு சிக்கல் : பெரிய கொம்புகள் வாழ்க்கை விரைவில் முடிந்துவிடும். சின்னக் கொம்புகள் ரொம்ப நாள் இருக்கும் என்றால் எந்த மரபணுக்களை இயற்கை தேர்வு செய்யும்? — அதாவது, பெண் ஆடுகள் எந்த ஆடுகளோடு டூயட் பாட ஆசைப்படும்?

இரண்டுக்கும் இடைப்பட் .. பட்டென்று பதில் சொல்லி விடலாம். ஆனால் அப்படி நடப்பதில்லை. diploid, haploid என்கிற இரண்டு குரோமோசோம்களும் சந்தர்ப்பம், சூழ்நிலை, முன்னைய மரபணுக்களின் பாதிப்புகள் அது இது (பேராசிரியர் சொல்லச் சொல்ல தலை சுற்றுகிறது.) என்று ஏகப்பட்ட காரணிகள் நான், நான் என்று மோதிக் கொள்கின்றன.

விளைவு? லாட்டரியில் பரிசு விழுவது போல் முடிவு எடுக்கப் படுகிறது. சில சமயம் கொம்பு பெரிசுகளுக்கு அனுமதி. சில சமயம் சின்னக் கொம்புகளுக்கு அதிர்ஷ்டம் அடிக்கும்.

2 : இயற்கைத் தேர்வு (natural selection) : இது நீட் தேர்வு போல ரொம்பக் கஷ்டமானது. (முன்னையது பரவாயில்லை). நல்ல உடல்நலம் இருக்கிறதா? இரை தேடுதலில் கெட்டித்தனம் இருக்கிறதா? நீயே இரையாகப் போய்விடாமல் தப்பும் சாமர்த்தியம் இருக்கிறதா? வேட்டையாடும் திறன்கள் எப்படி? என்று இன்னும் பல விஷயங்களையும் எடை போடுகிறது. தேர்கிறது.

சொந்தம் எப்போதும் தொடர்கதை தான் முடிவே இல்லாதது

இந்தியாவின் மவுண்ட் அபு பகுதியில் வாழும் லாங்கூர் குரங்குகளின் வாழ்க்கையை ஆய்வு செய்த ஓர் பெண் ஆய்வாளருக்குப் பெரும் அதிர்ச்சி.

குரங்குகள் கூட்டமாக வாழும். ஒவ்வொரு கூட்டத்துக்கும் ஒரு சண்டியர் (தலைமைக் குரங்கு) இருப்பார். அந்தக் கூட்டத்தில் இருக்கும் அத்தனை பெண் குரங்குகளுக்கும் அவர் தான் புருஷன். அந்தக் கூட்டத்துக்கு வேறு யாராவது பாஸ் ஆக நினைத்தால் அவர் அந்த சண்டியரோடு சண்டை போட்டு விரட்டினால் தான் அது முடியும். (சில சமயங்களில் கொலையே நடக்கும்.)

பழையவரோ, புதியவரோ வென்றவர் பாஸ். ஆனால் அந்த ஆய்வாளர் கண்டதோ ஒரு திகில் காட்சி. புதிதாய் வந்த பாஸ் குரங்கு பழைய பாஸின் குட்டிகளைக் கொலை செய்ய ஆரம்பித்தது. பெண் குரங்குகள் எத்தனை முயன்றும் முடியவில்லை. ஒரே பயங்கரம்.

1977 களில் வந்த இந்த ஆய்வாளரின் கட்டுரை மற்ற ஆய்வாளர்களை உசுப்பி விட்டது. மற்ற மிருகங்களும் அப்படித் தானோ? இதுவரை, 119 வகையான மிருகங்கள் இப்படி நடந்து கொள்கின்றன என்று தெரிய வந்திருக்கிறது – சிங்கங்கள், நீர்யானைகள், சிம்பான்ஸி குரங்குகள், கொரில்லாக்கள்…

மற்ற ஆய்வாளர்களை விட, இதே ஆய்வாளரின் விளக்கம் தெளிவாக இருக்கிறது. ஆண் குரங்குகள் என்ன தான் கூட்டமாக இருந்தாலும் பெண் குரங்குகளின் கூட்டத் தலைவனாக வரத் தான் ஆசை. ஆகவே, எந்த பாஸுக்கும் தன் அந்தப்புரத்தைக் காக்க படாதபாடு பட வேண்டிய சூழ்நிலை.

ஆண் குரங்கின் மரபணுக்களை எதிர்காலத்துக்கு அனுப்ப அதன் குட்டிகள் இருக்கின்றன. பெண் குரங்குகளின் மரபணுக்களும் அதே குட்டிகளில் இருக்கின்றன. புதுசாய் வந்தவரால் தான் பிரச்னை.

பொதுவாய், ஒரு குரங்குக்குட்டி முழு வளர்ச்சி அடைய சுமார் 27 மாதங்கள் தேவை. அதுவரை உணவு, பாதுகாப்பு அனைத்து தேவைகளுக்கும் தாயையே நம்பி இருக்கிறது. இந்தக் காலம் முடியும் வரை பெண் குரங்குகளால் சூல் கொள்ள முடியாது.

புது பாஸ் குரங்குக்கு இது பொறுக்க முடியாமல் இருக்கிறது. என் மரபணுக்களைக் கொண்டு செல்ல நெடுங்காலம் காத்திருக்க வேண்டுமா? (பதவி இன்னிக்கு இருக்குமோ. நாளைக்கு இருக்குமோ.)

ஒரே வழி : பழைய குரங்கின் குட்டிகளைக் கொல்வது தான். (பெண் குரங்குகள் எதிர்த்தாலும் பிறகு சமாதானம் அடைந்து விடுகின்றன – அவைகளின் மரபணுக்கள் புதுக் குட்டிகள் வழியாக எதிர்காலம் செல்லுமே.)

மனிதர்கள் இந்த அளவுக்குப் போவதில்லை. ஆனாலும், அன்னியர்களை விட, உறவுக்காரர்களிடம் நெருக்கம் காட்டுகிறோம். பழகுகிறோம். நமக்குப் பிறகு நம் சொத்துக்களை பிள்ளைகளுக்கு, இல்லாவிட்டால் உடன்பிறப்புகளுக்கு அதுவும் இல்லாவிட்டால் அவர்களின் பிள்ளைகளுக்கு … என்று நம் படிநிலை வளர்ச்சி ஒரு பகுத்தறிவு நிலைக்கு கொண்டு வந்து விட்டிருக்கிறது.

ஒரு பிரபல மரபணு இயலாளரிடம் கேட்டார்கள் : ஒரு சகோதாரருக்காக உங்கள் உயிரைத் தியாகம் சேய்வீர்களா? அவர், நான் இரண்டு உடன்பிறப்புக்களுக்காக அல்லது எட்டு அண்ணன், அக்கா, தம்பி, தங்கைகள் பிள்ளைகளுக்காக, சந்தோஷமாய் உயிரை விடுவேன் என்றாராம். எல்லாம் ஒரு கணக்கு.

நாம், நம் மரபணுக்கள் மட்டுமல்ல நம் சொந்த பந்தங்களின் மரபணுக்களையும் சேர்த்து எதிர்காலத்துக்கு அனுப்புவதில் மும்முரமாய் இருக்கிறோம். கவனிக்கவும் : நாம் பகுத்தறிவை எப்போதும் உபயோகிப்பதில்லை. பல தருணங்களில் அதற்கு எதிரான முடிவுகள் எடுக்கிறோம். நடந்து கொள்கிறோம். நாம் சிக்கலான விலங்குகள்.

நீயும் நானுமா கண்ணா நீயும் நானுமா

ஆபிரிக்காவின் ஒரு பகுதியில், ஒரு காட்டெருமைக் கூட்டம், நதி ஒன்றைக் கடக்க வந்து நிற்கிறது. இறங்க முடியவில்லை – முதலைகள் காத்திருக்கின்றன. திடீர் என்று ஒரு முதிர்வடைந்த எருமை நீரில் பாய்கிறது. முதலைகள் அதை இழுக்க, மற்றவை பாய்ந்து கடக்கின்றன.

அதிசயம், துணிச்சல், தியாகம் என்று உணர்ச்சிக் கலவையில் நாம் மிதக்க, பேராசிரியர் இடை வெட்டுகிறார். கவனமாக, அதைப் பாருங்கள். மற்ற எருமைகள் அந்த எருமையை ஆற்றில் தள்ளிவிட்டது தெரியவில்லை? (கிழம். அது இருந்தென்ன. வாழ்ந்தென்ன. நாம இன்னம் வாழவே ஆரம்பிக்கலையே.)

குழுத் தேர்வு – group selection : தன் சொந்த இனத்துக்காக (குழுவுக்காக) பாய்ந்து உயிர் விடும் மரபணுக்களை இயற்கை தேர்வு செய்யுமா?

தனி ஒன்றின் தேர்வு – individual selection : இந்தக் கிழட்டு எருமையைத் தண்ணீருக்குள் தள்ளிவிட்டால், நான் தப்பி நீந்திப் போய்விடலாம் என்று நினைக்கும் மரபணுக்களை இயற்கை தேர்வு செய்யுமா?

அறிவியலாளர்கள் ரெண்டு பிரிவாய் நிற்கிறார்கள். சுயநலம் தான் வெல்லும். அடுத்த சந்ததிக்கு அந்தப் பண்புகள் தான் உதவும் என்பது ஒரு பகுதி. பைத்தியமா? மற்றவர் நலம் கருதும் மரபணுக்கள் தான் எந்த சந்ததிக்கும் உதவும் என்பது மற்றப் பகுதியின் கொள்கை.

இன்னொரு நிகழ்ச்சி : ஒரு ஒநாய்க் கூட்டம் வரிக்குதிரை ஒன்றை வேட்டையாடத் திட்டம் போடுகிறது. வரிக்குதிரைக்குத் தெரிந்து விடுகிறது. அது ஓநாய்களிடம் வந்து, என்னை சாப்பிடுங்கள். என் இனத்தை விட்டு விடுங்கள் என்று சொல்லுமா? அல்லது தலை தெறிக்க ஓடுமா? (வரிக்குதிரைகள் வேகமாக ஓடக் கூடியவை.)

முடியவில்லை. மாட்டிக் கொள்கிறது. அந்த வரிக்குதிரையின் தியாகத்தால் ஓநாய்களின் பசி தீர்ந்தது. மற்ற வரிக்குதிரைகள் தப்பின. அடுத்ததாக, அது மற்ற குதிரைகளை விட வேகமாக ஓடியதைக் கவனித்தீர்களா? இந்த மரபணுக்கள் தான் எதிர்கால ஹீரோக்கள் என்று ஆல் ரவுண்டாய் அடிப்பது மற்றவர் நலம் ஆட்கள்.

ஓநாய்களும் வேகமாக ஓடுமே. எந்த ஓநாய் வேகமாய் ஒடி முதலில் பாய்கிறதோ, அதுக்குத்தான் நல்ல கறிப் பாகம் கிடைக்கும். தவிர, அவரவர் முறை வரும் வரை வரிசை கட்டியா மற்ற ஓநாய்கள் நிற்கின்றன? மற்றவரைக் கடித்துத் தள்ளி, அட்டகாசம் பண்ணும்போது பொதுநலம் எங்கே போயிற்று? – இது சுயநலம் கோஷ்டி.

(பேராசிரியர் சுயநல கோஷ்டி.) The Selfish Gene என்று புத்தகம் எழுதி, 1976 களில், ஓகோ என்று பிரபலம் ஆனவர் Richard Dawkins. இயற்கை, சுயநலத்தைத் தான் தேர்வு செய்கிறது என்று நிறுவுகிறார் இவர். பேராசிரியரும் சுயநலக் குழு ஆய்வுகளைத் தாராளமாக உபயோகிக்கிறார்.

முட்டையா, கோழியா? எது முதல் வந்திருக்கும்? மரபணு இயல் பதில் சொல்கிறது. முட்டை தன் மரபணுக்களை எதிர்காலத்துக்கு நகர்த்த ஒரு சாதனம் தேவைப் படுகிறது. அதான் கோழி.

தியாகம் இரண்டு வகைப்படும். எதையும் எதிர்பார்க்காமல் உதவுவது altruism. அபூர்வ பிறவி. மரபணுக்களைப் பற்றிக் கவலைப்படாது. (இயற்கை அபூர்வமாக இதையும் தேர்ந்தெடுக்கிறது.)

நான் இதைத் தருகிறேன். நீ அதைத் தா என்று பண்டமாற்று முறையில் கூட்டுறவில் ஈடுபடுவது reciprocal altruism. இதற்கும் சுயநல குழுவுக்கும் மரபணு இயலில் போட்டி அதிகம். உன்னத தியாகம் – altruism கூட ஒருவகை சுயநலமே என்று சுயநல குழு வாதிப்பதை நாம் பார்க்கலாம்.

Escherichia Coli, (சுருக்கமாக E.Coli) பாக்டீரியாவை மூன்று விதமான பண்புகள் கொண்டவையாக ஆய்வுகூடத்தில் உருவாக்கினார்கள் (Synthezised).

முதல் வகை : தன் போட்டியாளர்களைக் கொல்லும் ஒரு நச்சுப் பொருளைத் (toxin) தயாரித்துக் கொள்கிறது. அதே சமயம், தயாரிப்புக்கு அதிக சக்தி தேவைப்படுகிறது.

இரண்டாவது வகை : அந்த நஞ்சு இந்த வகைக்கு ஆபத்து. ஆனால், உணவை (ஊட்ட சக்தி) எளிதாகப் பெற்றுக் கொள்கிறது.

மூன்றாவது வகை : இதனால் நஞ்சைத் தயாரிக்க முடியாது. சக்தி போதாது. அதே சமயம், நஞ்சினால் ஆபத்தும் இல்லை.

மூன்றையும் ஒன்றாய்க் கலந்து சோதித்துப் பார்த்தார்கள். மூன்றுமே ஒன்றை ஒன்று பாதிக்காத வகையில் சமநிலையில் இருந்தன. ஏன் அப்படி?

பொதுநலம் பேசும் ஆய்வாளர்கள் கூட்டுறவு வாழ்க்கைக்கு இது உதாரணம் என்றார்கள். உன் சோலிக்கு நான் வரமாட்டேன். என் சோலிக்கு நீ வராதே. (reciprocal altruism)

ஒன்றாய் இருக்க வேண்டிய கட்டாயம். என்ன செய்வது? ஆனா ஞாபகம் வச்சிக்கோ. ஏதாச்சும் ஏடாகூடம் பண்ணினே. மவனே… இந்த ரீதியில் ஒவ்வொரு பாக்டீரியாவும் தற்காப்பு எச்சரிக்கையோடு மற்றதை விட்டு வைத்திருக்கின்றன – இது சுயநலம் பேசும் ஆய்வாளர்கள். (selfishness)

அணுகுண்டுகள் வைத்திருக்கும் நாடுகள், மற்றவர்கள் மீது இந்த குண்டுகளை ஏவி, ஏன் பரீட்சித்துப் பார்ப்பதில்லை? அதே சுயநலம் தான் இதுவும் – இது பேராசிரியர். இன்னும் ஏராளமான உதாரணங்களை அத்தியாயம் முழுதும் தூவி இருக்கிறார் அவர்.

Prisoners’ dilemma என்பது கணித, தர்க்கவியலில் மிகவும் ஆர்வமூட்டும் ஒரு கணனி விளையாட்டு. (உலகம் பிறந்தது எனக்காக? கட்டுரையில் இது பற்றி எழுதி இருக்கிறேன்.) பேராசிரியர் இந்த விளையாட்டை இன்னும் ஆழமாக விவரிக்கிறார்.

உயிரினங்கள், எந்த சமயத்தில் சுயநலத்தோடு நடந்து கொள்கின்றன? எப்போது கூட்டுறவு முறையைக் கையாள்கின்றன? எடுத்துக் காட்டுகள் மூலம் விளக்குகிறார். இருந்தாலும், நிஜ வாழ்க்கையில் இந்த நடப்புகள் பயன் தருமா? சந்தேகப் படுகிறார்.

தன் குட்டிகளை எட்டிக் கூடப் பார்க்காத ஆண் விலங்குகள், முட்டைகள் போட்டபிறகு ஆண் துணையிடம் குஞ்சுகளை விட்டுப் பறக்கும் பெண் பறவைகள் என்று வினோதமான பண்புகள் ஏன் சந்ததிகளில் தொடர்ந்து செல்கின்றன?

சுயநலம் கொண்ட ஒற்றை மரபணு (selfish gene) தான் அசைக்க முடியாத வீரனா? இல்லை சுயநலத்தோடு இயங்கும் குழு மரபணுக்கள் (selfish genome) பெரிய பிஸ்தாக்களா?

பேராசிரியர் பிரமிக்க வைக்கிறார்.

நம் நடத்தைகளுக்குப் பின்னால் ஹார்மோன்கள், மரபணுக்கள், பண்பாட்டு விழுமியங்கள் என்று பல்வகைப்பட்ட காரணிகள் இருப்பதால் இன்றைய உயிரியல் வெட்டு ஒன்று துண்டு ரெண்டு என்று பேசுவதில்லை.

பதிலாக, இயற்கை குணங்கள், சாத்தியங்கள், நிகழ்தகவுகள், செயல் எதிர்வினைகள் என்று பல கூறுகளை நம் முன் வைக்கிறது.

உனக்கு மட்டும் உனக்கு மட்டும் ஒரு ரகசியம் சொல்வேன்

அத்தியாயம் 14 க்கு வந்திருக்கிறேன்.

மற்றவர்களின் துன்பம் நம்மையும் பற்றிக் கொள்கிறது. ஒருவர் கையில் ஊசி போடுவதைப் பார்த்தால் நமக்கும் வலிக்கப் போகிறது போல் ஒரு உணர்வு ஏற்படுகிறது. நம்மை அறியாமலேயே கையை உதறி அந்தத் துன்பத்தில் இருந்து தப்ப மனசு நினைக்கிறது.

நம் மூளையில் இருக்கும் Sensory Cortex இந்த மாயையை உருவாக்குகிறது. ஒருவேளை அது தான் Motor Cortex பகுதியைத் தூண்டி, நம் கையை உதற வைக்கிறதோ?

ஒருவரின் துன்பத்தைப் பார்த்ததும் மனசு உதவி செய்ய நினைக்கிறது. ஆனால், முடியாத சூழ்நிலை. மன்னிச்சிக்கோ! உச் கொட்டிவிட்டு நகரப் பார்க்கிறோம். இது அனுதாபம் (sympathy).

அதே மனிதரின் நிலையைக் கண்டு, எனக்கும் அப்படி நேர்ந்தால்? என்னை அந்த இடத்தில் வைத்து அந்தத் துன்பத்தை மனசால் கற்பனை பண்ணும் போது வருவது பச்சாத்தாபம் (empathy).

எதுவுமே யோசிக்காமல் உடனடியாகவே, அந்த மனிதரின் துன்பத்தைப் போக்க செயலில் இறங்குகிறீர்களா? அது கருணை (compassion).

ஒருவர் இருமுகிறார். அக்கம் பக்கத்துக்கு ஆட்களுக்கும் தொண்டைக்குள் ஒரு கரகரப்பு. அவர்களும் இரும ஆரம்பிக்க, அந்த உணர்வு ஒரு சங்கிலித் தொடர் போல் தொடர்கிறதா? இதை உணர்ச்சிகளின் தொற்று (emotional contagion) என்பார்கள்.

கேள்வி : மற்ற விலங்குகளுக்கும் இதே உணர்வுகள் உண்டா? இரண்டு எலிகளை வெவ்வேறு கூடுகளில் வைத்திருக்கிறார்கள். ஒரு எலியின் காலில் சின்னதாய் ஒரு மின் அதிர்ச்சி கொடுக்கப் படுகிறது. மற்ற எலியை அதன் கூட்டிற்குள் விட்டபோது, அது ஓடிப்போய் வலியுற்ற எலியின் காலை நக்க ஆரம்பித்தது.

(அன்பு, காதல் உணர்வுகள் தோன்றும்போது மூளையின் Anterior Cingulate Cortex (ACC) பகுதி தூண்டப் படுகிறது. Oxytocin சுரக்கிறது.)

இன்னொரு சோதனை : ஒரு எலிக்கு கூட்டில் இருந்து எப்படித் தப்புவது என்று பயிற்சி கொடுக்கப் பட்டிருக்கிறது. (ஒவ்வொரு தடவையும், அது ஒரு குறிப்பிட்ட கம்பியைத் தட்டினால் வெளியே வரலாம். ஒரு சாக்லேட் கிடைக்கும். ஆனால் அதை மற்ற எலிகளுடன் பகிர்ந்து கொள்ளவேண்டும்.)

இப்போது, இன்னும் சில எலிகளை அதே கூட்டில் விடுகிறார்கள். கூட்டின் வெளியிலே ஒரு சாக்லேட் வைக்கிறார்கள். அந்த எலி கூட்டைத் திறந்து சாக்லேட்டைக் கொண்டு வந்து நண்பர்களுடன் பகிர்ந்து கொள்கிறது. (சாக்லேட் முழுவதையும் அதுவே சாப்பிட்டிருக்கலாம்.) ஏன் அப்படி?

அன்பு? கருணை? அல்லது இந்த உணர்வுகளுடன் சம்பந்தப்பட்ட வேறு ஏதோ ஒரு உணர்வு அந்த எலிக்கு ஏற்பட்டதா? அல்லது அது சுயநலமோ?

நான் தனியே அந்த சாக்லட்டை சாப்பிட்டிருக்கலாம். ஆனாலும் மற்றவர்கள் நாக்கை சப்புக் கொட்டியபடி என்னையே பார்க்கிறார்கள். அந்தப் பார்வையே எனக்குப் பிடிக்கவில்லை. ஒரே எரிச்சலாய் இருக்கிறது. நாசமாப் போவீங்கடா. இதோ வரேன்.

கூட்டுக்குள் வந்து சாக்லட்டைப் பகிர்ந்து கொள்கிறது. இப்படியும் அந்த எலி யோசித்திருக்கலாமே – பேராசிரியர்.

(உங்களுக்கு நல்ல யோசனையே வராதா சார்? நீங்கள் வேதனையோடு கேட்பது எனக்குப் புரிகிறது. மன்னித்துக் கொள்ளுங்கள் – இதுவும் அவர்.)

சிறு குழந்தைகள் விளையாடிக் கொண்டிருக்கின்றன. ஒரு குழந்தை குய்யோ குய்யோ என்று விடாமல் அழுது கொண்டிருக்கிறது. இன்னொரு குழந்தை, அதன் அருகில் வந்து தன்னிடம் இருந்த விளையாட்டு பொம்மையை அழும் குழந்தைக்குக் கொடுக்கிறது.

அட, என்னா அன்பு. என்னா அன்பு. உங்களுக்கும் எனக்கும் கண்ணில் நீர் வழியாதது மட்டும் தான் பாக்கி.

குழந்தை என்ன நினைத்திருக்கும்? அந்த சனியன் ஏன் இந்தக் கத்து கத்துது? சந்தோஷமா விளையாட விட மாட்டேங்குதே. இந்த பொம்மையைக் குடுத்தா, ஒருவேளை?..

அழும் குழந்தை : அடே பொம்மை. வாவ்! அட்டகாசத்தை நிறுத்தி விடுகிறது. பொம்மை கொடுத்த குழந்தை : அப்பாடா. பெரிய நிம்மதி. பிசாசு இனி உயிரை வாங்காது.

அன்பு என்பதே சுயநலத்தின் ஒரு வெளிப்பாடு. மற்றவர்களின் துன்பம், துயரத்தை நாம் உணர்வது இயற்கையிலேயே வருவதல்ல. இள வயதில் இருந்து நாம் கற்றுக் கொள்ளும் ஒரு நடத்தை அது.

பச்சாத்தாபம் (empathy) என்று நாம் பேர் வைத்திருக்கும் அந்த உணர்வை ஒரு குழந்தை வளர வளர, கற்றுக் கொள்ள ஆரம்பிக்கிறது. துன்பங்கள், வலி எதற்காக ஏற்பட வேண்டும்? யார் அதற்குக் காரணம்? கேள்விகள் எழுகின்றன. கோபம், வெறுப்பு எல்லாம் ஒன்று சேர்ந்து அந்தக் குழந்தையின் மனதை நோகடிக்கிறது.

மற்றவர்களின் வேதனை நமக்கு எரிச்சலைத் தருகிறது. இந்தத் தொல்லையில் இருந்து விடுபடவே முடியாதா? ஏதாவது செய்யவேண்டுமே. துடிக்கிறோம்.

சமூக பொருளாதார நடப்புகளும் பச்சாத்தாப உணர்வைப் பாதிக்கின்றன. பணக்காரர்களுக்கு இந்த உணர்வு அருகிப் போயிருக்கும். சோதனைகள் தெரிவிக்கின்றன.

ஒரு மண்டபத்தின் வழியாகப் போகும்போது, ஒரு தட்டில் இனிப்பு வகைகள் வைக்கப் பட்டிருக்கின்றன. சுவரில் ஒரு வாசகம் : இனிப்பு எடுத்துக் கொள்ளுங்கள். இலவசம்.

சாதாரண காமா சோமாக்கள் ஒரு இனிப்பை மட்டும் எடுத்தபடி நகர்கிறார்கள். பணக்கார சொம்புகள் அள்ளி எடுத்து பாக்கெட்டில் போட்டபடி போகின்றன. மற்றவர்களுக்கும் மிச்சம் இருக்கட்டுமே. ஹூம். மற்றவர்களுக்கு எதுக்கு?

அடுத்து, வாசகத்தில் ஒரு மாற்றம் செய்தார்கள் : மிச்சம் இருக்கும் இனிப்புகள் குழந்தைகளுக்கு வழங்கப்படும். அப்போதாவது பணக்கார கருமாந்திரங்கள் திருந்தி இருக்கும்? இல்லை. எந்த சலனமும் இல்லாமல் அதே போல அள்ளினார்கள்.

துவக்கத்தில் ஏழையாய் இருந்து வாழ்க்கையில் முன்னேறி செல்வந்தவர்களாய் மாறியவர்களிடமும் அதே நடத்தை இருந்தது.

அதே சமயம், பிறர் என்றால் ஒரே அலட்சியம். சொந்தக் குடும்பத்தில் மிகவும் பற்று கொண்டவர்கள் இதே வர்க்கம்.

ஒரு தனி மனிதரின் துன்பம் கண்டால் மனம் கஷ்டப்படுகிறது. ஒரே சமயத்தில் பல நூறு பேர் துன்பத்தில் வாடுவது கண்டால் சோர்வு உண்டாகிறது. அத்தனை பேருக்கும் எப்படி உதவுவேன்? முடியவில்லையே.

அன்னை தெரெசாவே ஒத்துக் கொண்டிருக்கிறார் : ஒரு பத்துப் பனிரெண்டு நோயாளிகள் என்றால் உயிரையும் மதிக்காமல் உதவுவேன். ஆயிரம் பேர் என்றால் எங்கே போவேன்?

ஒருவர் ஆபத்தில் மாட்டிக் கொண்டால் எதையும் யோசிக்காமல், அந்தக் கணமே பாய்ந்து உதவும் மாந்தர்களைக் கண்டிருக்கிறோம். கேட்டால், நான் யோசிக்கவில்லை. உதவ வேண்டும். அதுவும் உடனடியாக என்று தோன்றியது. அவ்வளவு தான் என்று சொல்வார்கள்.

Automicity என்கிற பண்பின் உந்துதல் இது என்கிறார் பேராசிரியர். அதாவது, இளமையில் இருந்து கற்றுக் கொண்டே வந்த ஒரு தானியங்கி நடத்தை (automatic behaviour) என்று விளக்குகிறார்.

சைக்கிள் ஓடும்போது விழுந்து விடாமல் சமநிலை செய்தபடி ஓடுகிறோம். சைக்கிள் ஓடக் கற்றுக் கொள்ளும் போது மட்டும் கஷ்டமாக இருக்கிறது. பழகிவிட்டால் லேசாகி விடுகிறது. யோசிக்கிறோமா? இல்லையே.

பழக்கம் வந்துவிட்டால் யோசிக்க வேண்டிய அவசியம் வராது, தானாக நடக்கும். Automicity பண்பும் அதே. இந்தப் பண்பு ஒரு கணத்தில் தோன்றி செயல்பாட்டை முன்னெடுக்கிறது. அடுத்த கணம் மறைந்து விடுகிறது. இடையில் என்று எதுவும் இல்லை.

(உயிரியல் ரீதியில் ACC, Amygdala மற்றும் Insular Cortex மூன்றும் இந்த நடத்தையின் போது விரிவடைகின்றன. FC வேலை செய்யாது – தெரிந்ததே.)

அடுத்த கட்டம் வருகிறார் பேராசிரியர்.

ஒருவரின் துன்பத்தை நாம் களைந்த பின் நம் மனத்தில் ஒரு அமைதி தோன்றுகிறது. அபூர்வமான ஒரு உணர்வு அது. இதை தலாய் லாமாவின் ஒரு சிஷ்யர் (பிரெஞ்சுக்காரர், மூலக்கூற்று உயிரியலில் முனைவர் பட்டம் பெற்றவர், துறவி) சொல்கிறார்:

சக மனிதர்களின் துன்பம் கண்டு என்னால் தாங்கிக் கொள்ள முடியாத போது தியானம் கை கொடுக்கிறது. மனதில் எழுந்த படபடப்புகள், உணர்ச்சிக் கொந்தளிப்புகள் அடங்கி அமைதி அடைகிறேன்.

தியானம் செய்வதால் உங்கள் மனம் நிம்மதி அடைகிறது. நன்மையோ, தீமையோ எதிலுமே பற்றில்லாத நிலையை இன்னும் ஊக்குவிக்கிறது. ஆகவே, யாருக்கு முதலில் உதவி தேவை? உதவி செய்ய நினைப்பவர் சுமுகமான, தெளிவான நிலையில் இருந்தால் தான் மற்றவரின் துன்பம் போக்க, ஆக்கபூர்வமாக எதையும் செய்ய முடியும். (சுயநலம் வந்து நிற்கிறது – கவனியுங்கள்.)

ஒரு நிமிஷம் : நான் புத்தரின் போதனைகளைப் பின்பற்றுங்கள் அல்லது பின்பற்றுவதால் பயனில்லை என்று எதுவுமே சொல்லவில்லை. (புத்த மதம் பற்றி எனக்கு எதுவும் தெரியாது.) சில உதாரணங்களை என் கருத்துக்கு ஏதுவாய் முன் வைத்திருக்கிறேன். அவ்வளவே என்கிறார் பேராசிரியர்.

கேள்விகள் : மற்றவர்களுக்கு நல்லது செய்ய வேண்டும் என்கிற நினைப்புக்கு உள்நோக்கம் ஏதாவது இருக்கிறதா? சுயநலமே இல்லாத செயல்கள் ஒன்று கூட இல்லையா? எது செய்தாலும் உங்கள் நிம்மதியைக் கெடுத்துவிடக் கூடாது என்பதில் தான் கவனமாய் இருக்கிறீர்களா?

எதுவுமே எதிர்பார்க்காமல் செய்யும் உன்னத தியாகத்தின் (altruism) பின்னால் கூட, சுயநலத்தின் சாயல் இருக்கிறதா? (என் பேர் பரவப் போகிறது. என் புகழ் ஒங்கப் போகிறது.)

ஒரு ஆய்வு நடந்தது. சில மாணவர்களை இரண்டு குழுக்களாய்ப் பிரிக்கிறார்கள். முதலாவது குழுவில், ஒவ்வொருவருக்கும் 5 டாலர்களோ அல்லது 20 டாலர்களோ கொடுக்கப் படுகிறது. அதில் அரைவாசிப் பணத்தை அவர்களே சொந்தத் தேவைக்கு செலவழிக்கலாம். மிகுதியை யாருக்காவது உதவி தேவைப்படும் என்றால் அவர்களுக்காக செலவு செய்யலாம். வெளியே அனுப்பி விடுகிறார்கள்.

அவர்கள் திரும்பி வந்ததும் கேட்கப்பட்ட கேள்வி : எதிலே உங்களுக்கு மகிழ்வு அல்லது திருப்தி கிடைத்தது? உங்களுக்கு செலவு செய்தபோது? அல்லது மற்றவர்களுக்கு?

மற்றவர்களுக்காக செலவு செய்தபோது, கூடிய மகிழ்ச்சி/ திருப்தி இருந்ததாக சொன்னார்கள்.

மற்ற குழுவுக்கும் அதே போல் பணம் கொடுக்கப் பட்டது. ஆனால், ஆய்வின் நோக்கம், அதன் பொறிமுறை எல்லாம் அவர்கள் வெளியே போக முன்பே சொல்லப்பட்டு விட்டது.

திரும்பி வந்ததும் இவர்கள் என்ன சொன்னார்கள்? எங்கள் சொந்த செலவுக்குத் தான் ரொம்ப சந்தோஷம் அனுபவித்தோம். நீங்கள் கொடுத்த 5 டாலரை விட 20 டாலர் கொடுத்திருந்தால் இன்னும் ஜாலியாய் இருந்திருக்கும்.

இதில் ஆச்சரியப்பட என்ன இருக்கிறது? அதிகமான உளவியல், உயிரியல் ஆய்வுகள் இந்த முடிவைத் தான் சுட்டிக் காட்டுகின்றன.

உன்னத தியாகம் என்பதை விட்டுவிட்டு reciprocal altruism என்கிற கொடுக்கல் – வாங்கல் வாழ்க்கையின் (கூட்டுறவு) பின்னணியை எட்டிப் பார்த்தால் அதிலும் சுயநலம் இல்லாமலா இருக்கிறது?

மதங்களிலும் ஒரு வித சுயநலப் பண்பு இழையோடுகிறது. நாம் காடுகளில் வாழ்ந்த காலத்தில் ஒரு சிறு குழுவாய் மட்டும் அலைந்திருப்போம். வெளி மனிதர்கள் நம்முடன் சேர்ந்து வாழ வேண்டிய சூழல் தோன்றியபோது ஒரு வித அச்சம் வந்திருக்கும்.

இவர்கள் யார்? நம் சிந்தனையோடு ஒத்துப் போவார்களா? அடிதடிகளில் இறங்க வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்படுமா? என்ன செய்யலாம்? ஆகவே, இதுவரை ஆசீர்வாதங்கள், ஆறுதல்கள் தந்த கடவுள்கள் இனிமேல் தண்டனைகள் தரும் கடவுள்களாக அவதாரம் எடுக்கிறார்கள். சுவர்க்கமும் நரகமும் தோன்றுகின்றன.

குற்றங்கள் செய்தால் கடவுள் தண்டிப்பார். மனசில் பயம் ஏற்படுகிறது. குற்றங்கள் செய்யாமல் இருக்கவும் முடியவில்லை. ஆகவே நாலு நல்ல நடத்தைகள் மூலம் நம் குற்ற உணர்ச்சியைக் குறைத்துக் கொள்கிறோம். அதே நல்ல நடத்தைகள் மூலம் நமக்கு நிம்மதியும் கிடைக்கிறது.

எல்லாமே சுயநலம் என்றால் வாழ்க்கையே வெறுத்து விடும். (வாசிக்கும் போது எனக்கும் தான்.) அதற்காக, நீங்கள் தளர்ந்து விடாதீர்கள். பேராசிரியர் சில அறிவுரைகளும் சொல்கிறார் :

உலகின் நாலா பக்கங்களிலும் நடக்கும் அநியாயங்கள், போர்கள், வறுமை, நோய்கள், கருணையே இல்லாத ஆட்சியாளர்கள் என்று தினமும் செய்திகள் பார்க்கிறோம். நம் மனம் துடிக்கிறது. ஆனால் நம்மால் எதுவும் செய்ய முடியவில்லையே என்று அளவு மீறிக் குற்ற உணர்ச்சியில் வெந்து போவது தேவையே இல்லாத ஒன்று – ரொம்ப அலட்டிக்காதீங்க.

உங்களைச் சுற்றி நடக்கும் நிகழ்வுகளைக் கவனியுங்கள். உங்களால் முடிந்ததை, உதவிகளை செய்யப் பாருங்கள். (அது சுயநலம் தான் என்பதையும் மனசில் நினைத்துக் கொள்ளுங்கள்.). வெளி உலகத்தில் நடக்கும் அநீதிகளுக்கு நீங்கள் காரணம் அல்ல. குற்ற உணர்ச்சிகளைத் தவிருங்கள் – இது முக்கியம்.

உங்கள் குழந்தைகளுக்கு லெக்ஸர் அடிக்கிற வேலையை முதலில் நிறுத்துங்கள். எதுவும் பேசாமல், உங்கள் நடத்தைகள் மூலம் அன்பு, கருணை என்பதை சொல்லிக் கொடுங்கள். சைக்கிள் கற்றுக் கொள்ளும் உதாரணம் போல அது தானாக வரும்.

சுயநலம் நல்லது.

முடிவுரை : நாம், வேறு அவர்கள் வேறு என்கிற சிந்தனை ஏன் வருகிறது? ஒழுக்கம், நேர்மை என்றால் என்ன? எப்படி இந்த நடத்தைகள் உருவாகி இருக்கும் ? கொலைகள், யுத்தங்கள், சமாதானம் ஏன் ஏற்படுகின்றன? என்ன காரணிகள்? இன்றைய குற்றவியல் சட்டங்கள் என்று ஏகப்பட்ட தலைப்புகளில் பேராசிரியர் விளாசித் தள்ளுகிறார் – அதிர்ச்சிகளுக்கும் பஞ்சமே இல்லை.

புத்தகத்தை ஒரு தடவை வாசித்து விட்டாலும் மீண்டும் மீண்டும் வாசிக்க வேண்டும் போல் இருக்கிறது. அதற்கு முன்னால் ஒரு டீ அல்லது காபி?

நான் நிரந்தரமானவன் அழிவதில்லை (1)

உயிர் வாழ்தல் என்றால் என்ன? இந்தக் கேள்வியை உயிரியலில் மட்டுமல்ல, வேதியியல், மரபணு இயல் என்று பல துறைகளில் நின்று விவரிக்கும் நிலைகளுக்கு இன்று நாம் முன்னேறி வந்திருக்கிறோம் . அப்போ, இயற்பியல் மட்டும் என்ன கை கட்டியபடி ஒரு ஓரமாய் நின்று பார்த்துக் கொண்டிருப்பதா?

இயற்பியலில் எங்கெல்லாம் சர்ச்சைகள் இருக்குமோ அந்தக் கூட்டத்தில் பேராசிரியர் Paul Davies நிச்சயம் இருப்பார் என்பது தெரிந்த தகவல். உயிரியலில், அவரின் அண்மைய நூலுக்கு (The Demon in the Machine) வரவேற்பும் இருக்கிறது. ஏற்றுக்கொள்ள முடியாது என்று சத்தம் போடுபவர்களும் இருக்கிறார்கள். பக்கங்களைப் புரட்டுவோமா?

வாழ நினைத்தால் வாழலாம் வழியா இல்லை பூமியில்

ஆண்டுக்கு சுமார் 76 000 கிலோ மீட்டர்கள் பறக்கும் ஆர்க்டிக் ட்டர்ன் பறவைகள்… மண்ணுக்குள் சுமார் 3 கிலோமீட்டர் ஆழத்தில் வாழும் பாக்டீரியாக்கள்..

சூழல் ஒத்துவராவிட்டால் “செத்துப்போய்”, பிறகு சூழல் வசதியாக அமையும்போது மீண்டும் “உயிர்த்தெழுந்து” வரும் நுண்ணியிரிகள்…

என்று எத்தனையோ பரிமாணங்களில் உயிர் வாழ்க்கை இயங்கிக் கொண்டிருக்கிறது. இந்த அனைத்து உயிர்களுக்கும் அடிப்படை சாட்சி Deoxyribonucleic acid . சுருக்கமாக DNA என்பார்கள். தெரிந்ததே.

DNA (மரபணு) ரொம்பவும் தொன்மையானது. வயசு சுமார் 3.5 பில்லியன் ஆண்டுகள் இருக்கும். Adenosine, Cytosine, Guanine, Thymine என்னும் நாலு புரதங்கள் (A, C, G, T) இதன் அடித்தளமாக இருக்கின்றன. 20 வகையான அமினோ அமிலங்கள் இந்த அடித்தளத்தில் சுற்றிப் பிணைந்திருக்கின்றன.

தவிர, எப்படி, எந்த விதிகள் மூலம் இந்த மூலக்கூறுகள் பிணைந்திருக்க வேண்டும் என்கிற அறிவுறுத்தல்கள், நிபந்தனைகளும் மரபணுவில் பதிந்திருக்கின்றன.

மரபணுவில் பதிந்திருக்கும் மேல்படி தகவல்களின்படி, இந்த மூலக்கூறுகள் இடையே உருவாகும் வேதியியல் எதிர்வினைகள் (chemical reactions) தான் உயிர் உருவாக ஆதாரம் என்பது பொதுவான கருத்து.

மரபணுவின் வேலை அத்தோடு முடிந்துவிடாது. சுற்றுச் சூழலுக்கு ஏற்றபடி, அது சார்ந்திருக்கும் உயிரினத்தை ஒரு வித சமநிலைக்குக் கொண்டு வருவதல்ல அதன் வேலை.

சமநிலையிலேயே (equilibrium) வைத்திருந்தால் அந்த உயிரினம் செத்துவிடும். உயிரினத்துக்கும் உயிரில்லாத பொருள்களுக்கும் உள்ள வேறுபாடுகளில் ஒன்று இது.

எப்போதும் எதிர்நீச்சல் போடுவது தான் உயிர்களின் தன்மை. அதற்காக சுற்றுச் சூழலைப் பயன்படுத்திக் கொள்கின்றன. சுவாசிக்கின்றன. உணவு தேடிக் கொள்கின்றன. அனைத்து உயிர்களும் இதில் அடக்கம்.

உயிரினங்கள் தொடர்ந்து வாழ்வதில்லை. வாழ்க்கை குறுகியது. ஆகவே அடுத்த சந்ததிக்கு ஏற்ற வகையில் மரபணு காரியங்கள், முன் ஏற்பாடுகள் செய்து கொண்டே இருக்கிறது.

இனச்சேர்க்கை மூலமாக, அடுத்த உயிர் பிறக்கும்போது, அந்த உயிருக்கும் தேவையான அதே தகவல்களைச் சேகரித்து, மரபணு தன்னை இரட்டிப்பு செய்து கொள்ள வேண்டிய பணியும் அதற்கு இருக்கிறது.

அப்படி, தன்னைத்தானே பிரதி எடுக்கும் போது நிச்சயம் தவறுகள் ஏற்படலாம். அதை சரி பார்த்து திருத்திக் கொள்ள வேண்டும். (சில சமயங்களில் பிழை திருத்தம் நடக்காது. தவறுகளோடு நகல் எடுக்கப்பட்டு விடும்.)

சுற்றுச் சூழலில் ஏற்படும் மாற்றங்களைக் கணக்கில் எடுத்துத் தகவல்களை சீரமைத்துக் கொண்டே இருக்க வேண்டும்.

வேலை. வேலை. எப்போதும் வேலை செய்து கொண்டே இருக்கும் ஒரு அபூர்வமான கணனிப் பொறி இந்த மரபணு.

உயிரில்லாத படிகங்கள் (crystals) கூட நகல் எடுத்துக் கொள்கின்றன. நாம் அறிந்ததே. வேறுபாடு என்னவென்றால் அவை நகல் எடுப்பதோடு சரி. சூழலின் சமநிலையோடு பொருந்தி விடுகின்றன. அப்பால் போவதில்லை. நாள் செல்லச் செல்ல சிதைவடைகின்றன.

உயிரினமும் இறந்தபின் அதன் உடல் சிதைவடைய ஆரம்பிக்கிறது. சூழலோடு சமநிலை ஏற்படுகிறது.

சரி. சரி. இயற்பியல் உயிர் பற்றி என்ன தான் சொல்கிறது? தகவல்கள் (information) இல்லாமல் உயிர் இல்லை என்று முதலில் துவங்குகிறார் பேராசிரியர். பிறகு இயற்பியல் விதிகள் எப்படி உயிர் என்பதில் தாக்கங்கள் செலுத்துகின்றன என்று போய்க் கடைசியில் … கடைசி வரை போவோமா?

யார் யார் யார் அவள் யாரோ

கண்ணாடி உடைந்துவிட்டால் உடைந்தது தான். திரும்பத் தானாக ஒட்டிக் கொள்ளாது. வயசு போய்விட்டால் … போனது போனது தான். மீண்டும் திரும்பி வந்து ஆட்டம் போட வைக்காது . இயற்பியலில் இதன் பேர்: Entropy.

இந்தப் பிரபஞ்சம் எப்போதுமே நிலையாய் இருப்பதில்லை. என்ன தான் ஓர் சீரான, ஒழுங்கான நிலை தோன்றினாலும் அது நீடிக்காது. சீரில்லாத, நிச்சயமில்லாத, முன்கூட்டி எதுவுமே சொல்ல முடியாத ஓர் நிலையை நோக்கி அது நகர்ந்து கொண்டே இருக்கிறது என்பது தான் Entropy எனும் இந்த இயற்பியல் கொள்கை.

மரபணுவுக்கு வருகிறோம். அதில் தகவல்கள் பதிந்திருக்கின்றன என்றால் எந்த அளவு தகவல்கள் இருக்கின்றன? முழுத் தகவல்களும் இருக்கின்றனவா?

தகவல் பற்றி ஒரு சின்ன அறிமுகம்: ஒரு நாணயத்தை சுண்டுகிறோம் என்று வைத்துக் கொள்ளுங்கள். பூவோ தலையோ எது விழுந்தாலும் அங்கே ஒரு தகவல் இருக்கிறது. இல்லையா?

மீண்டும் ஒரு சுண்டல். இனி என்ன விழும்? தெரியாது. நாணயம் விழுகிறது. இப்போது இரண்டு தகவல்கள் இருக்கின்றன. இப்படி தகவல்களின் எண்ணிக்கை போய்க்கொண்டே இருக்கும் ..

அவ்வளவு தானா தகவல்கள்? அந்த நாணயம் எந்த உலோகத்தால் செய்தது? இரண்டு பக்கங்களும் சம எடையில் இருக்கின்றனவா? அதில் பொறித்திருக்கும் மற்ற தகவல்கள்? எப்போது நாணயம் வெளிவந்தது? எத்தனை தடவை நாணயம் கைமாறி இருக்கிறது?

முடிவே இல்லாத கேள்விகள். முடிவே இல்லாத தகவல்கள்.

இதில் இரண்டு விஷயங்கள் தெரிகின்றன. (1) முன் கூட்டி ஏதும் சொல்ல முடியாத சூழ்நிலை (பூவா தலையா?). (2) ஒரே சமயத்தில் எல்லாத் தகவல்களையும் அறிந்து கொள்ள முடியாத சூழ்நிலை.

தகவல்களுக்கும் Entropy க்கும் உள்ள தொடர்பை இப்படி சுருக்கமாய் சொல்லலாமா? தெரிந்துவிட்டால் அது தகவல். தெரியாவிட்டால் அது Entropy.

இப்படியும் சொல்லலாமே. தகவல்கள் பெருகப் பெருக Entropy இன் அளவு குறைகிறது. தகவல்கள் குறையக் குறைய Entropy இன் அளவு பெருகுகிறது.

Entropy க்குப் பல முகங்கள் இருக்கின்றன. சக்தி விரயமாவதும் அதில் ஒன்று. ஒரு உதாரணம்: வண்டி ஓட பெட்ரோல் தேவை. பெட்ரோலில் இருந்து கிடைக்கும் முழு சக்தியும் என்ஜினுக்குப் போவதில்லை. சராசரியாக 20 வீதம் மட்டுமே.

மிகுதி 80 வீதம் Entropy ஆகிவிடுகிறது. அதாவது, அதில் கொஞ்சம் எஞ்ஜினை இன்னும் உஷ்ணமாக்கி நம்மையும் உஷ்ணமாக்கி விடுகிறது. மிச்சம் மீதி காற்றோடு காற்றாய்க் கலந்துவிடுகிறது.

Entropy என்பதை இயற்பியல் விதிகள் மூலம் வரையறை செய்யலாம்.

அப்போ தகவல்கள்? அவைகளுக்கென்று சொந்த விதிகள் உள்ளனவா? அவை இயற்பியல் விதிகளுக்குள் வராதா? அல்லது இயற்பியல் விதிகளின் கீழ், எந்த குறிப்பிடத்தக்க சிறப்பும் இல்லாத ஓர் சாதாரண நிகழ்வா? அல்லது பிரபஞ்சத்தின் அனைத்தையுமே தாண்டிய தனித்துவமான ஒன்றா?

பேராசிரியர் கேள்விகளை அடுக்குகிறார். இன்னொரு பரிமாணத்தையும் காண்பிக்கிறார்.

கணனிகளை எடுத்துக் கொள்வோம். ஒரு கூட்டல் கணக்கை செய்யும்படி கட்டளை கொடுக்கிறோம் என்று வைத்துக் கொள்ளுங்கள். பதில் 12 என்று வருகிறது. எண் 12 ஐ 10+2 என்று கூட்டினாலும் வரும். 6+6 என்று கூட்டினாலும் வரும். இன்னும் பல எண்களின் கூட்டுத் தொகையிலும் அது வரும்.

கேள்வி: கணனி எந்த வரிசையை உபயோகித்து அந்த முடிவை எடுத்தது?

பதில் இருக்காது. காரணம்: அது தனது முடிவைத் (output) தெரிவித்த அந்தக் கணத்திலேயே எந்த வழிகளில் (input) அந்த முடிவை எடுத்தது என்பதை அழித்து விடுகிறது. அடுத்த கட்டளைக்குக் காத்திருக்கிறது.

கணனிகள், அவற்றின் டிஜிட்டல் மூளையில் அவசியமில்லாத தகவல்களை சேமிக்குமானால் அவற்றின் வேகம், செயல்பாட்டுத் திறன் குறைந்துவிடும். அடுத்து, தகவல்களை அழிக்க சக்தியை உபயோகிக்க வேண்டும். ஓர் சிறிதளவு சக்தி, தகவலை அழிக்க அதன் பெரும் பகுதி உஷ்ணமாக மாறுகிறது. (கவனித்திருப்பீர்கள்.) அதாவது Entropy கூடுகிறது.

இயற்பியலாளர் Rolf Launduaer கணக்கிட்ட தகவல் சக்தி மற்றும் அதற்கான வரம்பு எல்லை இன்றைய கணனி உற்பத்தித் துறையினர் கையாளும் ஓர் அம்சம்.

மரபணுக்களும் கணனிகள் போலவே செயல்படுகின்றன. சூழலில் இருந்து கிடைக்கும் ஓராயிரம் தகவல்களைத் தரம் பிரிக்கின்றன. எது தேவை? எதற்கு முன்னிலை தருவது? எதை ஒத்திப் போடுவது? எதை சேமிப்பது? சேமித்திருப்பதில் எதை அழிப்பது?

தகவல்களை அழிப்பது ஓர் முக்கிய அம்சமாய் இருப்பதால் சக்தி விரயமாகிறது. அதனாலென்ன? இன்னும் விரைவாகவும் திறனோடும் மரபணுக்கள் செயல்பட முடியுமே.

தகவல்களுக்கும் இயற்பியல் விதிகளுக்கும் உள்ள தொடர்பை அழுத்தமாகப் பதிவு செய்த Rolf Launduaer ஒரு தடவை குறிப்பிட்டார்: தகவல்கள் வாழ்கின்றன. அவை ஓர் தனி உலகம். சக்தியின் தன்மைகளை அவையும் பகிர்ந்து கொள்கின்றன.

பேராசிரியர் விளக்குகிறார்: பில்லியார்ட் விளையாட்டில் ஒரு பந்து இன்னொரு பந்துடன் மோதும் போது தனது (அசையும்) சக்தியை இரண்டாவது பந்திடம் பகிர்ந்து கொள்கிறது. இரண்டாவது பந்து பிறகு மூன்றாவதோடு … இப்படியே சக்தியை ஒவ்வொன்றும் பகிர்வது போல் தகவல்களும் தொடர்கின்றன…

ஆகவே தகவல்கள் மெய்ம்மை கொண்டவை (real).

இருந்தும் மரபணுக்கள் தகவல்களை எப்படித் தரம் பிரிக்கின்றன என்பதைக் கண்டுபிடிப்பது இன்னும் சிக்கலாகவே இருக்கிறது.

ஒற்றை செல் கொண்ட பாக்டீரியாக்களை ஓரளவு அனுமானிக்கலாம். பல அடுக்கு செல்கள் (multicelled organisms) கொண்ட உயிரினங்களின் செயல்பாடுகள்? பைத்தியக்கார ஆஸ்பத்திரிகள் பரவாயில்லை.

இயற்கையின் செயல்பாடுகளை முன்கூட்டியே சொல்ல முடியாது. Unpredictable. எதிர்மாறாக, உயிரினங்கள் யூகிக்கக் கூடியவை போல் நடந்து கொள்கின்றன. Predictable.

தகவல்கள் சேகரிக்கின்றன. கற்றுக் கொள்கின்றன. புத்திசாலித்தனமான செயல்பாடுகளை முன்னெடுக்கின்றன. உயிர் வாழக் கிடைக்கும் இயற்கை ஆதாரங்கள் மிக மிக அரிது. ஆபத்துக்களோ பெரிது.

இத்தனை கஷ்டங்களுக்கு மத்தியில் கிடைக்கும் தகவல்களை வடிகட்டி, மிக மிக சிக்கலான புள்ளி விவர ஆதாரங்களைக் கொண்டு மரபணுக்கள் முடிவுகள் எடுக்கின்றனவா?

அப்படிப் பார்த்தால், ஒரு பாக்டீரியா கூட மாபெரும் கணித மேதையாக இருக்க வேண்டும்.

ஆகவே உயிர்கள் வெறும் தகவல் சேகரிக்கும் பைகள் மட்டும் அல்ல. வாழும் கணனிகள். வாழ்வு துவங்குவதில் இருந்து மரணம் வரும் வரை தகவல்களை சல்லடை போட்டுத் துருவும் எந்திரங்கள்.

தகவல்களுக்கு அடுத்த படியாய் தர்க்கம், கணிதம் இரண்டுக்கும் வருகிறார் அய்யா.

கண்டு கொண்டேன் கண்டு கொண்டேன்

கணக்கு ஆசிரியர்கள் பொதுவாக, ரொம்பவும் சீரியஸ் தோற்றத்தோடு இருப்பது வழக்கம். (எல்லாரும் அல்ல. ஜாலியான ஆட்களும் உண்டு.) காரணம்: ஒப்புக் கொள்ளப்பட்ட உண்மைகளில் இருந்து மாணவர்கள் விலகிப் போய்விடக் கூடாதே என்கிற நல்லெண்ணம். கவலை. கரிசனை.

அதென்ன ஒப்புக் கொள்ளப்பட்ட உண்மைகள்? இதை ஆங்கிலத்தில் axioms என்பார்கள். இதைப் புரிந்து கொள்ள முதலில் நாம் தர்க்க இயலுக்கும் கணித இயலுக்கும் உள்ள தொடர்பைக் கண்டு கொள்ள வேண்டும்.

எல்லாரும் ஒரு மனதோடு ஒரு விஷயத்தை அல்லது செயல்பாட்டைக் கண்டு அல்லது அறிந்து அது உண்மை என்று ஏற்றுக் கொண்டால் அது தர்க்க ரீதியான உண்மை ஆகும். தர்க்க ரீதியான உண்மைகளுக்குக் குறியீடுகள் அமைத்து விதிகளும் செய்து அந்த அடிப்படையில் முடிவுகள் எடுப்பது கணிதம்.

ஒப்புக் கொள்ளப்பட்ட உண்மைகளுக்கு சில எளிய உதாரணங்கள் : 1+2 என்றால் அது 3. அதே சமயம் 2+1 என்றாலும் 3 தான். 5 x 2 என்றால் 10. அதே சமயம் 2 x 5 என்றாலும் 10 வரும்.

தர்க்க ரீதியாக நாம் ஏற்றுக் கொண்டவை உண்மைகள் என்றாலும் அதிலும் சிக்கல்கள் இருக்கின்றன. கடந்த நூற்றாண்டின் பிரபல கணித அறிஞர் Bertrand Russell சுட்டிக் காட்டும் சுவையான ஒரு முரண் இது:

A : இது பொய்யான வசனம். இந்த வசனத்தில் இருந்து A பொய் என்று தெரிகிறது. “இது பொய்யான வசனம்” என்பதே பொய்யாய் இருந்தால் A உண்மை ஆகிவிடும். இரண்டுமே பொய்யாக அல்லது உண்மையாக இருந்தால் எந்த முடிவும் எடுக்க முடியாது. மாறாக, உண்மையிலேயே ஒன்று பொய்யாகவும் மற்றது உண்மையாகவும் இருந்தாலும் அதே. அதே.

ஒப்புக் கொள்ளப்பட்ட உண்மைகளை வைத்து அவற்றின் மேல் அமைக்கப்படும் எந்த ஒரு கணித ரீதியான வசனங்களையும் அவை நிச்சயமான உண்மைகள் என்று ஒரு போதும் நம்மால் நிரூபிக்க முடியாது என்று கணிதம் மூலமே நிரூபித்தார் புகழ்பெற்ற கணித மேதை Kurt Godel.

தர்க்க ரீதியான உலகில் நாம் வாழ்கிறோம். தர்க்க ரீதியான முடிவுகளுக்குக் கணிதத்தை நம்பியிருக்கிறோம். அறிவு ரீதியான அத்தனை செயல்பாடுகள், முடிவுகளுக்குக் கணிதமே சாட்சி. கணிதமோ, சரி அல்லது தவறு என்று எதுவும் உறுதியாய் சொல்ல முடியாத நிலைக்கு நம்மை உந்தி விடும் என்றால் (undecidability) …

சந்தோஷப் படுங்கள்! என்கிறார் பேராசிரியர். கணிதத்தின் அழகே அது தான். ஒரு வீட்டின் ஜன்னல்கள், கதவுகள் எல்லாம் திறந்தே இருந்தால் எப்படி ஒரு சுதந்திரத்தை அனுபவிப்போமோ அப்படித் தான் கணிதமும் இருக்கிறது. அப்படித் தான் இயற்கையும் (உலகும்) இருக்கிறது.

சுதந்திரமான ஓர் களத்தில் மட்டுமே படைப்பாற்றல் சாத்தியமாகும். அங்கு தான் புதிது புதிதாக ஏதும் உருவாகத் தளம் அமைகிறது. உயிர் முகிழ்த்தலே ஓர் படைப்பு (creativity). நான் யார், எங்கே போகிறேன், எங்கே வருகிறேன் என்கிற நினைவு கூட அவசியம் இல்லாத நிலையில் சும்மா ஒரு மாற்றம் இயல்பாக நடக்கிறது.

இயற்கை சிக்கலான (complex) ஓர் அமைப்பு. தவிர, முன் கூட்டியே தீர்மானிக்க முடியாத, சொல்ல முடியாத (undecidability) நிலையிலும் அது இருக்கிறது. கணிதமும் இதே இரண்டு நிலைகளையும் கொண்டிருக்கிறது.

அப்படியானால், ஏன் சிக்கலான இன்னும் ஓர் அமைப்பு இந்த இரண்டிலும் இருந்து தோன்றக் கூடாது? என்ன தடை இருக்கப் போகிறது?

பிறகு, இயற்கையின் சமநிலைக்கு எதிராய் ஓர் சிறு மாற்றம் அல்லது ஒரு பெரும் மாற்றம் தோன்றலாம். அந்த மாற்றம் நிலையாய்த் தொடரலாம். அல்லது தொடராமலே போய்விடலாம்.

இயற்கை சம நிலையில் இருந்தால் அதில் மாற்றமே எதுவுமோ ஏற்பட முடியாது. அது இயக்கம் எதுவும் இன்றி ஓர் உறைந்த நிலை போல் இருப்பின் அதில் என்ன புதுசாய்த் தோன்ற முடியும்?

சிக்கல் (complexity) அதிகரிக்க, அதிகரிக்க எதுவும் நடக்கலாம்.

ஆகவே ஆரம்பத்தில் அப்படி இருந்தது. தட்ப வெப்ப நிலைகள் இப்படி இருந்தன. இன்னின்ன காரணிகள் உதவின.. என்று யாராலும் ஒருபோதும் சொல்லவே முடியாது. ஒரு குறிப்பிட்ட ஆரம்ப கட்டத்தை சுட்டிக் காட்டவே முடியாது.

அப்படி, புதியதோர் சிக்கல் அமைப்பு தோன்றிவிட்டால் அது நிச்சயமாய் இயற்கையின் சமநிலைக்கு எதிராய் செயல்படுவதே பொருத்தமான செயலாய் இருக்கும். கணிதமும் அதற்கு ஓர் உந்துகோல்.

(பேராசிரியர் மிக மிகக் கவனமாக நூலிழையில் நடப்பது போல் நகர்கிறார். வார்த்தைகளைத் தேடித் தேடி எடுத்துக் கோர்க்கிறார். கோட்பாடுகளை சிந்தாமல் சிதறாமல் … )

ஓர் உயிரினத்தின் மரபணு, தன்னைத் தானே பிரதி எடுக்கும்போது அது வெறும் பிரதி என்றால் அது உயிர் வாழாது. அதே சமயம், எப்படி நகல் எடுக்கிறது என்பது இன்னும் புரியாத புதிர். ஆகவே அது தகவல்களை நகல் எடுப்பது மட்டுமல்ல, தன்னைத் தானேயும் நகல் எடுத்துக் கொள்கிறது.

இப்படி அனுமானிக்கலாம்: ஒரு கணனி தனது வன்பொருளை (hardware) நகல் எடுக்கிறது. கூடவே, அதன் மென்பொருளையும் (software) நகல் எடுக்கிறது.

வேதிப்பொருள்களின் எதிர்வினைகளும் (chemical reactions) தகவல்களின் (information) கூட்டுறவும் ஒன்று சேர்கின்றன. இவைகளின் கூட்டுறவில் உயிர் வாழ்வு என்பது தோன்றுகிறது.

வெறும் வேதியியல் எதிர்வினைகள் போதாது. வெறும் மரபணு செயல்பாடுகள் மட்டும் போதாது. பெருவாரியான உயிரியலாளர்கள் இந்த ரெண்டில் மட்டும் கவனம் செலுத்துவது தவறு என்கிறார் அவர்.

ஒரு சின்ன டோஸ் தான். ஆனா பத்திக்கிரிச்சி.

அடுத்த கட்டத்துக்குப் போவோமோ? (தொடர் -2)

நான் நிரந்தரமானவன் அழிவதில்லை (2)

உயிர் வாழ்தல் நிலையை விளையாட்டு, குவாண்டம் தன்மைகளோடு ஒப்பிடுகிறார் பேராசிரியர்.

விளையாடு மங்காத்தா

எந்த விளையாட்டுக்கும் அடிப்படை விதிகள். விதிகளை மீற முடியாது. விளையாடும்போது அதில் வருகிற சிலிர்ப்பு, கிடைக்கிற கிக் எல்லாம் தாண்டி உணர்ச்சி வசப்படாமல் கவனித்தால் அதில் கூட மாறிக் கொண்டே இருக்கும் கணித வடிவங்கள் (mathematical patterns) தென்படுகின்றன.

சிக்கல் என்பது கூடிக் கொண்டே இருக்கிறது. அடுத்த கணம் என்ன நடக்கப் போகிறது? தெரியாது. கீழ் உள்ள Game of Life விளையாட்டில் ஐந்து கருப்பு சதுரங்கள் அக்கம்பக்கமாய் இருக்கின்றன. கருப்பாய் உள்ளவை “வாழும்” சதுரங்கள். வெள்ளை சதுரங்கள் வெறுமை.

இந்த விளையாட்டில் கருப்பு சதுரங்கள் பக்கத்தில் உள்ள வெள்ளை சதுரங்களுக்கு நகர வேண்டும். விளையாட்டின் ஒரு விதி: போனபிறகு அதன் சுற்றியுள்ள சதுரங்களில் “உயிருள்ளவை” (கருப்பு சதுரங்கள்) இரண்டுக்கும் குறைவாய் இருந்தால் போனவர் “செத்துப் போய்விடுவார்”.

“தப்பிவிட்டால்” தொடர்ந்து கருப்பு சதுரங்கள் வெள்ளையான வெள்ளை சதுரங்கள் நோக்கி நகரலாம். விளையாட்டின் நோக்கம்: மரணத்தை நெருங்காமல் போய்க்கொண்டே இரு.

இப்படி இன்னும் மூன்று விதிகளோடு ஐந்து கருப்பு சதுரங்களையும் ஓடவிட்டால் என்ன நடக்கும்?

இதில் ஒரு குறிப்பிட்ட நகர்வுகளின் பின் அவை ஒரு சீரான அமைப்போடு மாறாது நகர ஆரம்பிக்கின்றன. இவை உயிர் இல்லாதவை. விதிகள் மனிதர்கள் அமைத்தவை. (இது போல் இன்னும் காணொலிகளை Youtube இல் பார்க்கலாம்.)

கேள்வி: சிக்கல்கள் அதிகரித்துக் கொண்டே போகும் இயற்கை போன்ற ஓர் அமைப்பில் இப்படி சில விதிகள், நகர்வுகள் தற்செயலாகத் தோன்ற முடியாதா?

பேராசிரியர், அவரின் சக ஆய்வாளர்களின் (Alyssa Adams, Sara Walker) முடிவுகள், இன்னும் பல செய்திகள், குறிப்பாக, ஆய்வாளர் Dave Greene கணனியில் உருவாக்கிய, தன்னைத்தானே நகல் எடுக்கும் நகர்வுகள் என்று தகவல்கள் சொல்லிக்கொண்டே போகிறார்.

இணைந்த கைகள்

மரபணுக்கள் மின் சுற்றுகள் (electrical circuits) போல் இணைந்திருக்கின்றன. உடலின் இயக்கத்துக்குப் புரதங்கள் தேவை. புரதங்கள் தயாரிக்கும் போது அந்தந்த உயிரியல் சுற்றுக்களின் ஸ்விட்ச் மட்டும் போடப்பட்டிருக்கிறது. மற்றவை அணைக்கப் பட்டிருக்கின்றன. புரதங்கள் தயாரித்தது போதும் என்றால் மீண்டும் ஸ்விட்ச் அணைக்கப்பட்டு விடுகிறது.

கரு முட்டையில் இருந்து குழந்தை உருவாகும்போது இப்படி நடந்து கொண்டே இருக்கிறது. முழுதாகக் குழந்தை வளர்ச்சி அடைந்ததும் எல்லா விளக்குகளும் எரிய ஆரம்பித்து விடுகின்றன.

எப்படி இந்த உயிரியல் சுற்றுகள் (bio circuits) அமைந்திருக்கின்றன? (இந்த சுற்றுகளை நாம் கண்ணால் பார்க்க முடியாது. இன்னும் முன்னேறவில்லை.) யார் விளக்கை எரிய விடுகிறார் அல்லது அணைக்கிறார்? யார் மேற்பார்வையில் இந்த செயல்பாடுகள் நடக்கின்றன?

மரபணுக்களை விட்டுவிடுங்கள். எறும்புகள், தேனீக்கள் கூட்டம் ஒரு தனி உயிர் போல் வாழும் வாழ்க்கையைப் பாருங்கள். எறும்புகளின் கண் பார்வை குறுகியது. உணவு தேடல், சேமித்தல், புற்று கட்டுதல் இவை தான் அவைகளின் தினசரி வாழ்க்கை.

தேடல் நடக்கும்போது எல்லாம் ஆளுக்கொரு பக்கம் ஊர்கின்றன. ஒரே குழப்பம். ஆனால் விரைவிலேயே ஒரே திசையில் போக ஆரம்பிக்கின்றன.

என்ன நடக்கிறது? எங்கோ ஓர் தகவல் கிடைத்துவிட்டது. ஒவ்வொன்றும் தலையால் தொட்டுக் கொள்கின்றன. தகவல் பகிரப் படுகிறது. பிறகு, அந்தத் திசை நோக்கி எல்லா எறும்புகளும் பயணிக்க ஆரம்பிக்கின்றன. தகவல் என்பது வழி நடத்துகிறது. இணைக்கிறது. வாழ வைக்கிறது.

பூஜ்யத்துக்குள்ளே ஒரு ராஜ்யம்

பேராசிரியர் ஓர் இயற்பியலாளர். ஆகவே குவாண்டம் உலகும் உயிர் வாழ்வின் ஓர் அங்கமாக இருக்கலாம் எனும் கோட்பாட்டை (இன்னும் கூடிய எச்சரிக்கையோடு) பேராசிரியர் முன் வைக்கிறார்.

குவாண்டம் உயிரியல் புதியதோர் துறை. இதில் இன்னும் ஆய்வுகள் செய்ய வேண்டும் என்று அவரும் இன்னும் இதில் ஆர்வம் கொண்ட வேறு இயற்பியலாளர்களும் ஒத்துக் கொள்கிறார்கள்.

அணுக்களையும் அவற்றின் சக கூறுகளையும் ஆராயும் துறை குவாண்டம் இயற்பியல். அது ஆழம் நிறைந்த கடல். கடலுக்குள் என்ன இருக்கிறது? யாருக்கும் தெரியாது.

இயற்பியல் துறையில் உள்ளவர்களிடம் குவாண்டம் பற்றிக் கேட்டால் அனைவரும் நெளிவார்கள். வளைவார்கள். (நேரே பார்த்து சொல்வது கஷ்டம்.)

ஏன்? குவாண்டம் கூறுகள் எதுவும் புரிவதே இல்லை. பகுத்தறிவுக்கு ஒவ்வாத அத்தனையும் அந்த உலகில் அரங்கேறுகின்றன.

அணுவோ அதன் கூறுகளோ, சக்தி கொஞ்சமாய் இருந்தால் எந்தத் தடைகளையும் அனாயாசமாய்க் கடந்து போகின்றன. சக்தி கூடியிருந்தால் அசைய மாட்டாமல் தடுமாறுகின்றன.

அடுத்த வீட்டுக்குப் போக சுவரேறிப் பாய்ந்தால் எடுக்கும் நேரமும் இங்கிருந்து அடுத்த பிரபஞ்சம் போய் அதையும் ஒரு சுற்று சுற்றிவிட்டு அதே வீட்டுக்குள் போய் நிற்க எடுக்கும் நேரமும் அவர்களுக்கு ஒன்றாகவே இருக்கிறது.

அவர்கள் உலகில் நேரம் என்பதே இல்லையா?

நம் உலகில் காலம் முன்னோக்கியே செல்கிறது. பின்னே போவதில்லை. அவைகள் முன்னும் பின்னும் போகின்றனவா? எந்த முடிவுக்கும் வர முடியவில்லை.

அணுக்களையும் அவற்றின் சக கூறுகளையும் துகள்கள் என்று சொல்வதா? அலைகள் என்பதா? இரண்டின் தன்மைகளும் ஒரு சேரக் கொண்டிருக்கின்றன.

குவாண்டம் உலகு சிக்கல்கள் நிறைந்தது. குழப்பங்கள் நிறைந்தது. அடுத்து என்ன நடக்கலாம் என்று அறுதியிட்டு சொல்ல முடியாத நிலையில் அசையும் உலகம்.

(பேராசிரியர், சிக்கலையும் நிச்சயமற்ற தன்மையையும் உயிர் வாழ்வின் அடிநாதமாக முன் வைத்ததைக் கூட ஓரளவு ஏற்றுக் கொள்ளலாம். இதுக்குள் குவாண்டம் உலகம் எதுக்கு? அதை ஏன் உயிரியலில் புகுத்த வேண்டும்? பல உயிரியலாளர்கள் மல்லுக்கு நிற்கிறார்கள்.)

இருந்தாலும் அய்யாவின் வாதத்தையும் கேட்டு விடுவோமே.

இன்றைய கணனிகள் 0, 1 என்கிற இரண்டு எண்களை மட்டுமே உபயோகிக்கின்றன. (ஸ்விட்ச் போடப் பட்டிருக்கிறது. அல்லது அணைக்கப் பட்டிருக்கிறது.) இந்த இரண்டு நிலைகள் மட்டும் இருப்பதால் அவை தடுமாறிக் கொண்டிருக்கின்றன. விரிந்த எல்லைகள் இருந்தால் தான் எந்த ஓர் கணனியும் இன்னும் சிறப்பாக செயல்பட முடியும்.

நம் மரபணுக்களின் ஆற்றலின் ஓர் பகுதியைக் கூட இந்த ரெண்டு டிஜிட்டல் கணனிகளால் எட்ட முடியாது.

இன்று குவாண்டம் கணனிகள் பற்றிய ஆய்வுகள் நடக்கின்றன. இவை புழக்கத்துக்கு வருமானால் அந்தக் கணனிகள் 2^270 நிலைகளில் இருந்து (அதாவது 2 ஐ 271 தடவை பெருக்கினால் என்ன எண் வருமோ அத்தனை நிலைகளிலும்) ஒரே நேரத்தில் செயலாற்ற முடியும்.

உயிரினங்கள் ஓர் அற்புதமான, வேகமாக செயல்படும் கணனிகள் என்று ஏற்றுக் கொண்டால், குவாண்டம் கணனிகளின் செயல்பாடுகளையும் அவற்றோடு ஒப்பு நோக்கலாம்.

மனம் அலை பாயுதே கண்ணா

சுய உணர்வு எப்படி உருவாகிறது? எந்த உடல் கூற்று விதிகள் மனம் என்பதற்கு அடிப்படையாய் இருக்கின்றன? எந்த அறிவியல் கோணத்திலும் இன்னும் சரியாகச் சொல்ல முடியவில்லை.

தகவல்கள், ஒரு முகவர் (agent) போல் பின்னால் இருந்து மனம் என்பதை உருவாக்குகின்றனவா? பேராசிரியர் கேட்கிறார்.

மனம் வாழ்கிறது என்றால் தகவல்களும் வாழ்வு கொண்டவை. மனதை உடலில் இருந்து பிரிக்க முடியாது என்றால் தகவல்களும் அப்படியே. (உயிர் வேறு மனம் வேறு என்போருக்கு இந்தப் பதில் திருப்தி அளிக்காது. தெரிந்ததே. இது மற்றவர்களுக்காக.)

கடிகார முள் தான் ஓடுகிறது. நேரம் அல்ல.

காலத்துக்குத் திசையும் இல்லை. அது ஓடுவதும் இல்லை. (இயற்பியலில் இது முக்கிய கொள்கை. – எனது கால தேவன் கதை கட்டுரை பார்க்கவும்.)

நேற்று இருந்த நானும் இன்று இருக்கும் நானும் வெவ்வேறு. அதிகம் ஏன்? போய்விட்ட கணத்தில் இருந்த நான் வேறு. இந்தக் கணத்தில் இருக்கும் நான் வேறு. உளவியலாளர்கள் மத்தியில் இருக்கும் பல கருத்துக்களில் இதுவும் ஒன்று.

தகவல்களுக்கு சக்தி மற்றும் ஓர் வரம்பு இருக்கிறது என்று முன்னைய தொடரில் Rolf Landauer சொன்னதை நினைவில் கொள்ளவும். அதன்படி சேமிக்கப் பட்டிருக்கும் தகவல்கள் மிகவும் மெதுவாக, ஒரு சிக்கலான வடிவத்தில் வெளிப்படுகின்றன. இந்தத் தகவல்களின் தொடர்ச்சி தான் “நான்” எனும் பிரமையை உண்டாக்குகிறதோ?

தவிர, புதிய தகவல்கள் கிடைக்கும் போது, அவை பழைய தகவல்களோடு ஒப்பு நோக்கிப் பார்க்கப் படுகின்றன. இந்தச் சிறு சிறு வேறுபாடுகளை ஒவ்வோர் நிலையாக தொடர்ச்சியாகக் காணும் போது ஓடுவது போல ஒரு மாயை உருவாகிறது. இதைத்தான் காலம் ஓடுகிறது என்று சொல்கிறோமா?

உயிரியல் தகவல்கள் மரபணுக்களில் உள்ளார்ந்து இருப்பவை அல்ல. அவை தனியான ஓர் அமைப்பு என்பதைப் பேராசிரியர் அழுத்தமாகப் பதிவு செய்கிறார். இதற்கென்று புதிய இயற்பியல் விதிகள் தேவை என்பது அவர் வாதம்.

இரண்டு ராஜ்யங்களின் மேலே ஓர் சாம்ராஜ்யம்

நாம் பார்க்காவிட்டால், குவாண்டம் உலகத்தில் அணுக்கள் எல்லா “நிலைகளிலும்” இருக்கின்றன. இங்கே என் அருகில், உங்கள் அருகில் அல்லது இந்த உலகின் எந்தப் பகுதியிலும் அது இருக்கிறது. ஏன், மற்ற பிரபஞ்சங்களிலும் கூட எங்கும் ஒரே சமயத்தில் இருக்கிறது.

ஒரு அணுவின் செயல்பாட்டைப் பார்க்கும்போது அத்தனை நிலைகளும் ஒன்று சேர்ந்து ஒரு நிலையில் வந்து குவிகின்றன. இந்த உலகில் வந்து நிற்கின்றன. இங்கே குறிப்பிட்ட அணு “தற்போது” இருக்கிறது என்று குறித்துக் கொள்ளலாம். அவ்வளவே.

பார்ப்பதால் அணுவின் செயல்பாடுகள் பாதிக்கப் படுகின்றன.

இந்தக் கோட்பாடு தான் வேறு எந்த விளக்கங்களை விட, இதுவரை பெருவாரியான இயற்பியலாளர்கள் மத்தியில் பிரபலமாக இருக்கிறது. இந்தக் கொள்கை கடந்த 20 ஆண்டுகளில் காலாவதி ஆகிவிட்டாலும் நமக்கு வேறு வழி தெரியவில்லை. (பேராசிரியர் கவலைப் படுகிறார்.)

இதன்படி இரண்டு நிலைகள் உள்ளன. 1) எங்கும் இருக்கக் கூடிய குவாண்டம் நிலை. 2) பார்த்தபிறகு இருக்கும் ஒரே இடத்தில் குவியும் ஒரு நிலை (இந்த உலக நிலை). ஆகவே இரண்டும் வேறு வேறு தளங்களில் வேறு வேறு விதிகளில் இயங்குவதை ஒப்புக் கொண்டாக வேண்டும்.

இந்த இரண்டு உலகையும் (அமைப்புகளையும்) இணைப்பது எது? அது தகவல் ஆகத் தான் இருக்க முடியும் என்கிறார் பேராசிரியர்.

தகவல்கள் இரண்டு உலகங்களிலும் சஞ்சரிப்பதால் அதற்கென்று தனி இயற்பியல் விதிகள் வேண்டும். ஆய்வுகள் மேற்கொள்ள வேண்டும் என்கிறார் அவர்.

இரண்டு உலகங்களும் ஒன்றுக்கொன்று சம்பந்தமே இல்லாதவை. விதிகளும் வேறானவை. ஆகவே இணைப்பு நடக்கும்போது விதிகளும் மாறிக் கொண்டே இருக்கின்றன. இது தகவல்களின் மிக முக்கிய தன்மை.

இன்றைய சதுரங்க விளையாட்டை எடுத்துக் கொள்ளுங்கள். ஆளுக்கு 16 கட்டைகளுடன் மாறாத விதிகளுடன் ஆட்டம் துவங்குகிறது. வேறு எவரையும் விட, அதி கூடிய புள்ளிகள் பெற்றால் அவர் கிராண்ட் மாஸ்டர் ஆகிவிடுகிறார்.

ஆட, ஆட விதிகளும் மாறுகின்றன என்று வைத்துக் கொள்ளுங்கள். கிராண்ட் மாஸ்டரை ஒரு கத்துக்குட்டிப் பையனே கவிழ்த்து விடுவான். யார் வேண்டுமானாலும் வெல்லலாம்.

உயிர் வாழ்க்கையும் கிராண்ட் மாஸ்டர் போலவே சுற்றுச் சூழலை எதிர்த்து, அதைப் பயன்படுத்தி எதிர் நீச்சல் போட்டபடியே இருக்கிறது. உயிர் வாழ்வில் விதிகள் மாறிக் கொண்டே இருக்கின்றன. அதாவது தகவல் உலகத்து விதிகள்.

பெருவாரியான உயிரியலாளர்கள் இன்னும் வேதி இயலையும் மரபணு இயலையும் மட்டுமே உயிர் வாழ்வின் மய்யமாக வைத்து அதன் மூலம் வாழ்வை விளக்க முயல்கிறார்கள்.

இயற்பியலாளர்கள் கூட, தகவல் அவசியம் என்று ஒத்துக் கொண்டாலும் அது நம் மனதின் கற்பனையே தவிர, நிஜத்தில் அப்படி எதுவும் இல்லை என்று கொள்கை வைத்திருக்கிறார்கள். (எல்லாரும் அல்ல).

இயற்பியல் அமைப்புகள் மட்டுமே உண்மை. இவை தான் உயிர் வாழ்வின் அடித்தளம். நம் மனதில் எழும் எல்லாக் கருத்துகளையும் கோட்பாடுகளையும் அவை மேல் சுமத்தி வைத்திருக்கிறோம். இரண்டு நிலைகளுக்கும் இடையில் எந்தத் தொடர்பும் இல்லை என்று இவர்கள் நினைப்பது முற்றிலும் தவறு. இது பேராசிரியரின் கருத்து.

பேராசிரியர் தனது சிந்தனைகளைக் கோட்பாட்டு அடிப்படையில் வைத்தாலும் முடிந்தளவு மற்ற அறிவியலாளர்களின் ஆய்வுக்குக் கட்டுரைகளையும் மேற்கோள் காட்டுகிறார்.

கடைசிப் பகுதிக்கு வந்துவிட்டேன்:

தனது முடிவுகளுக்கு ஆதாரங்கள் போதாது என்பதை அவர் ஒத்துக் கொள்கிறார். அடுத்து, பெருவாரியான அறிவியலாளர்கள் ஏற்றுக் கொள்ளும் (mainstream scientists) பாதையில் இருந்து விலகுவதால், இவரின் சிந்தனைகளை யாரும் பெரிதாக எடுத்துக் கொள்வதில்லை என்பது வருத்தம் தரும் செய்தி.

புரட்சிகரமான ஓர் சிந்தனையை ஆராயாமல் அலட்சியப் படுத்துகிறோமா?

எப்படியோ, பேராசிரியர் சொல்லாமல் விட்ட ஒரு தகவல் இது. பரிசுத்த வேதாகமத்தின் முதல் வரி (ஜான் 1:1) இப்படி ஆரம்பிக்கிறது:

ஆதியில் வசனம் இருந்தது .

அண்ணே பாக்டீரியா, நீங்க நல்லவரா கெட்டவரா?

நம் உடம்பில் இருக்கும் செல்கள் வீராதி வீரர்கள் என்று ரொம்ப காலமாக நம்பிக் கொண்டிருந்தார்கள் உயிரியல் வல்லுநர்கள். அது மட்டுமல்ல, நம்மைத் தாக்க வரும் வைரஸ்களை விரட்டி அடிக்கக் கூடிய  சூராதி சூரர்கள் என்று வேறு புகழ்ந்து கொண்டிருந்தார்கள். எல்லாம் போச்!… 

அறிவியல் எழுத்தாளர், ஜெனிபர் ஆக்கர்மன் (Jennifer Ackerman)  (ஆ – ச்சூ! என்கிற தலைப்பில் ஒரு புத்தகம் எழுதி  சிறந்த அறிவியல் புத்தகம் என்று பரிசு வாங்கியவர் இவர். நீர்க்கோப்பு (ஜல தோஷம்) பற்றி ஆராய்கிறது அந்தப் புத்தகம்.) தொடர்ந்து பேசுகிறார்:

ட்ரில்லியன் கணக்கில் பாக்டீரியாக்கள், மற்றும் நுண்ணுயிரிகள் (microbes) நம் உடம்பின் மேல் படிந்திருக்கின்றன. தவிர, நம் வாய், வயிறு, குடல் உள்ளே ஒரு கணக்கு வழக்கில்லாமல் ஏராளமாய் வாழ்கின்றன.

நம் உடம்பு ஒரு தனித்தீவு அல்ல. பதிலாய், நாம் சிக்கலான சுற்றுச் சூழலின் (complex ecosystem) ஓர் அங்கம் என்று சொல்வது தான் சரியாக இருக்கும் என்கிறார் அவர்.

நம் உடம்பில் நம் செல்களை விட, பாக்டீரியாக்கள் அதிகம் இருக்கின்றன. கணக்குப் போட்டால், ஒவ்வொரு செல் தம்பிக்கும் பக்கத்தில் கூடவே  10 பாக்டீரியா அண்ணன்கள் இருக்கிறார்கள். இந்த லெச்சணத்தில் நமது செல்கள் என்று பெருமை அடித்துக் கொள்ளமுடியாத சங்கடத்தில் இருக்கிறோம்.

பாக்டீரியா அண்ணன்களும் அவர்களின் மரபணுக்களும் சேர்ந்த குழுவுக்கு மைக்ரோபயோம் (microbiome) என்று பேர். இவர்கள் நம் உடம்பில், அவர்களின் உணவுத் தேவைக்காக இருக்கிறார்கள். அதே சமயம், நமது செல்களின் நுண்ணுயிர்களுக்கு எந்தப் பாதிப்பும் இல்லாமல் இவர்கள் நடந்துகொள்வது சிறப்பு அம்சம்.

உணவுக்காக வாழும் நம் உடலில் இந்த அண்ணன்களுக்கு காமென்சால் (commensal) என்று பேர். இந்தக் குழுக்கள் நம் வாழ்க்கைக்கு எதிரிகள் அல்ல. பதிலாய், நம் உடம்பின் முக்கிய தொழிற்பாடுகள் எந்த கசமுசாக்களும் இல்லாமல் கிண் என்று வேலை செய்ய உதவுகிறார்கள். இது  சுமார் 10 ஆண்டுகளுக்கு முன்பே தெரிந்து விட்ட செய்தி.

ஆய்வாளர்கள், மைக்ரோபயோம் குழுக்களை இன்னும் ஆழமாக ஆய்வு செய்ததில், புதுசு புதுசாய் ஏற்படும் நோய்கள், நோய் எதிர்ப்பு சக்திக் குறைபாடு , அளவு மீறிய பருமன் உடல்வாகு போன்ற எதிர்மறை விஷயங்களில் இதுவரை தெரியாத தகவல்கள் இப்போ தென்பட ஆரம்பித்திருக்கின்றன.

பாக்டீரியா என்றதுமே என்னமோ பேய் பிசாசுகள் போலக் கற்பனை செய்து கொள்கிறோம். பத்தோஜென்ஸ் (pathogens) என்று பொதுவாய் சொல்லப்படும் பாக்டீரியாக்கள் தான் நமக்கு எதிரிகள். அதற்காக எல்லா பாக்டீரியாக்களுக்கும் சேர்த்து ஒரே அடைமொழியா? இது ரொம்ப அநியாயம்.

நீ பாதி நான் பாதி கண்ணே..

உண்மையில் மனிதர்களின் வாழ்வு துவங்கிய அந்தக் காலத்தில் இருந்தே நமது செல்களுக்கும் மைக்ரோபயோம் குழுக்களுக்கும் இடையில் கூட்டணி உறவு மலர்ந்திருக்கிறது.

தாயின் கருப்பைக்குள் பாக்டீரியாக்களே இல்லை. குழந்தை கருப்பையில் இருந்து பிறப்புக் குழாய் மூலம் வெளியே வரும்போது வழியில் இருக்கும் காமென்சால் குழுக்கள் குழந்தையின் மேல் படிய ஆரம்பிக்கின்றன. அத்தோடு அவைகளின் பெருக்கம் துவங்குகிறது.

பிறகு குழந்தை தாயிடம் பால் குடிக்கும்போது, தந்தை மற்றும் உடன்பிறப்புகள் ஆசையோடு தூக்கிக் கொஞ்சும்போது, போர்வைகள், படுக்கை விரிப்புகள் என்று ..  பல தரப்பட்ட  தொடர்புகள் ஏற்படும்போது இன்னும் பல காமென்சால் குழுக்கள் தொற்றிக் கொள்கின்றன. நம் வாழ்வு முழுவதும் நம்மோடு கூடவே வாழ்கின்றன.

சிறப்பாக, நமது குடலிலே இவர்களின் ஆட்சி தான் நடந்து கொண்டிருக்கிறது. துளிக்  கூட ஆக்சிஜின் இல்லாத, நெருக்கடி நிறைந்த குடலின் உட்பக்கத்தில் இந்த அண்ணன்கள் உருவாகி அங்கேயே வாழ்ந்து அங்கேயே மடிந்து போகிறார்கள். யார் தப்பி வாழ்கிறார்? யார் முடிந்து போய்விட்டார் என்று கண்டுபிடிப்பது கஷ்டம். அத்துணை சிக்கலான வடிவமைப்பு குடல்.

ஆய்வாளர்கள் இதற்கு ஒரு வழி கண்டு பிடித்தார்கள். பாக்டீரியாக்களின் செல்களை எடுத்து சோதனை செய்வது கடினம். அவற்றின் மாதிரி மரபணுக் கூறுகளைப் (DNA, RNA strains) பிரித்தெடுத்து ஆய்வகத்தில் ஆக்சிஜின் செலுத்தினால் என்ன நடக்கும் என்று சோதனை செய்து பார்ப்பது இலகு என்று தெரிந்துவிட்டது.

ஒவ்வொரு காமென்சால் குழுவுக்கும் ஒரு தனி அடையாளம் இருக்கிறது. இந்த அடையாளத்தை வரிசைப்படுத்திப் பதிவு செய்து கொண்டே (sequencing) போய் ஒரு அட்டவணை தயாரித்தார்கள்.

நம் உடம்பில் எத்தனை வித்தியாசமான  மைக்ரோபயோம் குழுக்கள் இருக்கிறார்கள்? எவர் எவரோடு சேர்ந்து கூட்டணி வைத்திருக்கிறார்கள்? என்கிற கேள்விகளுக்குப் பதில் கிடைத்து விட்டது.

ஆய்வாளர்கள் அடுத்த கேள்விகளுக்கு வந்தார்கள்:  எந்த பாக்டீரியாக்கள்  செயல்படுகின்றன? என்னென்ன செயல்பாடுகள்? நல்ல காலமாய் மிகவும் சக்தியும் வேகமும் வாய்ந்த கணனிகள் இருந்ததில், ஒரு குழுவினர்  அமெரிக்காவிலும் அடுத்த குழுவினர் அய்ரோப்பாவிலும் ஆய்வுகள் துவங்கினார்கள்.

முடிவுகள்: நம் உணவின் செரிமானத்துக்கு  20,000 – 25,000 மனித மரபணுக்கள் உதவ, அதே செயல்பாட்டுக்கு 3,3 மில்லியன்கள் பாக்டீரியாக்களின் மரபணுக்கள் உதவுகின்றன என்று தெரிய வந்தது. அதுவும் 1000 க்கும் மேற்பட்ட வெவ்வேறான  பாக்டீரியாக்கள்!

சாப்பாடு செரிக்கிறதோ இல்லையோ, வேறு ஆச்சரியமான முடிவுகளும் இந்த ஆய்வுகளில் தெரிந்தன. ஒவ்வொரு மனிதரும் தனிப் பிறவிகள் . எந்த மனிதரின் செரிமான பாக்டீரியாக்களும் ஒரே மாதிரியாக இல்லை. அனைவருமே வித்தியாசங்கள் உள்ளவர்கள் என்று உறுதி ஆகியது – நீங்கள் இரட்டைப்பிறவியாய் இருந்தாலும் கூட.

அபூர்வ சகோதரர்கள் 

ஆய்வுகளின்படி இன்னும் சில சந்தேகங்கள் எழுகின்றன. நமது உடல் நலம், நம் சில செய்கைகள், ஏன் நம் விதி கூட (நமது சொந்த மரபணுக்களை விட) மைக்ரோபயோம்களின் மரபணு வேறுபாடுகளில் தான் தங்கியிருக்கிறதோ?

நமக்கு உதவும் பாக்டீரியாக்களின் மரபணுக்கள் வேறு உயிரினங்களில் இருந்து வந்திருக்கலாமோ?

1980 களிலேயே, விலங்கினங்களின் குடலில் B 12 விட்டமின் இருந்தால் தான் அவற்றின் செல்களால் சக்தியை உற்பத்தி செய்ய முடியும் என்று  ஆய்வுகள் உறுதி செய்திருந்தன. அதே நேரம், பாக்டீரியாக்கள் குடலில் இருக்கின்றன. செரிமானத்துக்கு உதவுகின்றன என்று தெரிந்தாலும் யாரும் பெரிதாக அலட்டிக் கொள்ளவில்லை.

சில ஆண்டுகளுக்கு முன் தான் ரெண்டு காமென்சால் அண்ணன்கள் பற்றித் தகவல்கள் வந்தன. ஒருவர் Bacteriods thetaiotaomicron. மற்றவர் Helicobacter pylori. சின்னவர்கள் தான். ஆனாலும் சிங்கங்கள்.

முன்னவரை (ச்செல்லமாய்.. ) தேட்டா அண்ணே என்று அழைப்போமா? தாவர உணவுகளில் இருக்கும் லேசில் செரிக்காத பெரிய, பெரிய கார்போஹைட்ரேட் துணுக்குகளை அனாயாசமாய் அவரால் உடைக்க முடியும். பிறகு சிறு குளுக்கோஸ் துகள்களாகவும் மற்றும் டக் என்று உட்கிரகிக்கக் கூடிய சர்க்கரையாகவும் மாற்ற முடியும். இந்த வலிமை அவரிடம் சிறப்பாக இருக்கிறது.

இந்த விஷயத்தில் மனித மரபணுக்கள் என்ன செய்கின்றன என்று பார்த்தால் அது அவர்களால் செய்யவே முடியாத வேலை என்று தெரிய வந்தது.

தேட்டா அண்ணன்கள், சுமார் 260 வகையான நொதிகளைக் (enzymes) கைவசம் வைத்திருப்பதால் அவர்களின் வேலை சுலபம் ஆகி விடுகிறது. (நொதிகள் செரிமானத்தை ஊக்குவிக்கும் ஒரு வேதிப் பொருள்.) நாம் உண்ணும் மாவு ப்பொருள் உணவுகள், பழவகைகளில் இருந்து வைட்டமின்களை உறிஞ்சி எடுக்க இந்த நொதிகள் அவசியம் தேவை.

நான் அவனில்லை 

இனி பைலோரி அண்ணன்கள் (Helicobacter pylori) கதை.

மிதமிஞ்சி, நோய் கொல்லிகளை (antibiotics) உட்கொண்டால் வயிற்றுப் புண் வரும் என்று ஆரம்பத்தில் நம்பிக் கொண்டிருந்தார்கள். அதுவும் NSAIDS போன்ற மருந்துகளால் இன்னும் ஆபத்து உண்டாகும் என்பதில் கருத்து வேறுபாடு இருக்கவில்லை.

1980 களில், பைலோரி அண்ணன்கள் தான் வயிற்றுப் புண்ணுக்குக் காரணம் என்று அறிவிப்பு வெளிவந்தது. ஆகவே அதற்கு ஏற்றபடி, சில குறிப்பிட்ட நோய் கொல்லிகளை, நோயாளிகளுக்குக் கொடுத்ததில் குறைந்தது  50 விழுக்காடு நோய் தணிந்தது.

அண்ணன்கள் மோசமான ஆட்கள்? பொறுமை. பொறுமை.

1998 களில் ஓர் உயிரியல் ஆய்வாளர், நான் 25 ஆண்டுகளாக இந்த பாக்டீரியாவைக் கவனித்து வந்திருக்கிறேன். இவர்கள் ஒரு வகை பத்தோஜென் (எதிரிகள்) என்று நினைத்திருந்தேன். ஆனால் உண்மையில் அவர்கள் ஒரு காமென்சால் (நண்பர்கள்) என்று அறிவிப்பு வெளியிட்டார்.

மேலும் தகவல்கள்: அண்ணன்களுக்கு அமிலங்கள் நிறைந்த நீச்சல் குளம் என்றால் ரொம்பப் பிடிக்கும். குடலின் உள்ளே இருக்கும் பல வகையான அமிலங்களை அவற்றின் செறிவு அளவு மீறிப் போகாமல் கட்டுப்படுத்துவதில் இவர்களுக்குப் பெரும் பங்கு இருக்கிறது.

உதாரணமாக, அண்ணன்களின் மரபணுவில் இருக்கும் ஒரு திரிபு (strain) தான் அமிலங்களைக் கட்டுப்படுத்தும் புரதங்களை உருவாக்குகிறது. இந்தத் திரிபு சில மனிதருக்கு ஒவ்வாமையை உண்டாக்குகிறது. அதன் விளைவால் அந்த மனிதர்களுக்கு வயிற்றுப் புண் வருவதில் ஆச்சரியம் இல்லை.

இருக்க, அண்மையில் கிடைத்த இன்னொரு தகவல்: இரண்டு ஹார்மோன்களை இவர்கள்  உற்பத்தி பண்ணுகிறார்கள். ஒருவர் பேர் கிரேலின் (Ghrelin). பசியைத் தூண்டுபவர் இந்த கிரேலின் என்றால் சாப்பிட்டது போதும். இனி தாங்காது என்று சிக்னல் கொடுக்கிற ஹார்மோன் பேர் லெப்டின் (Leptin).

கிரேலினும் லெப்டினும் நம் குடலில் சுரக்காவிட்டால் என்ன நடக்கும்? நினைத்துப் பார்க்கவே பயமாய் இருக்கிறது. 

ஒய்வு பெற்ற முன்னாள் ராணுவ வீரர்கள் 92 பேரை இரு குழுக்களாகப் பிரித்து ஒரு சோதனை நடத்தினார்கள். பைலோரி அண்ணன்களை முழுதாகவே காலி பண்ணும் நோய் கொல்லி மருந்துகளை ஒரு குழுவுக்குத் தொடர்ந்து கொடுத்தார்கள். மருந்து சாப்பிட்டவர்கள் எப்போ பார்த்தாலும் பசிக்கிறது என்றார்கள். எது கொடுத்தாலும் சாப்பிட்டுக் கொண்டே இருந்தார்கள். மற்றவர்கள், என்னடா இது? என்று ஆச்சரியத்தோடு பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்கள்.

பசங்க

இரண்டு மூன்று தலைமுறைகளுக்கு முன்பு அமெரிக்காவின் 80 சத வீதமான மக்களுக்கு இந்த காமென்சால் பாக்டீரியாக்கள் (பைலோரி அண்ணன்கள்) அவர்கள் உடம்பில் இருந்திருக்கிறது. இன்று 6 சத வீதத்துக்கும் குறைவான குழந்தைகளுக்கு மட்டுமே இந்த வாய்ப்பு அமைந்திருக்கிறது.

பெருவாரியான அளவில் மக்கள் நோய் கொல்லி மருந்துகளை உட்கொள்வதால் உடலில் இருக்கவேண்டிய நுண்ணுயிர்களின் அளவு குறைந்துவிட்டது.

இன்னொரு காரணம்  சிசேரியன் முறையில் நடக்கும் பிரசவம். இயற்கையான முறையில் பிறப்புக் குழாய் வழியாக வரும்போது காமென்சால் பாக்டீரியாக்கள் குழந்தை மேல் படிகின்றன என்று குறிப்பிட்டோம். இந்தப் பாக்கியம்  சிசேரியன் வழி குழந்தைகளுக்கு மறுக்கப்படுவது இன்னோர் காரணம். (சிசேரியன் முறைப் பிரசவங்கள் அமெரிக்காவில் 30 விழுக்காடு. ஒரு குழந்தை பெற மட்டுமே அனுமதியுள்ள சீனாவில் கிட்டத்தட்ட 60 விழுக்காடு.)

வைரஸ்களை அழிக்கவேண்டும் என்பது நல்ல நோக்கம். அதற்காக குழாயில் வரும் குடிநீரில் நுண்ணுயிர் கொல்லிகளை ஏகப்பட்ட அளவு கலந்து விடுகிறார்கள். விளைவு: எல்லார் உடலிலும் இருக்கவேண்டிய நுண்ணுயிர்களின் அளவு குறைகிறது அல்லது இல்லாமலேயே போய் விடுகிறது. இதுவும் ஒரு காரணம்.

15 வயதுக்கு மேற்பட்ட இளந்தலைமுறையினரில் பெருவாரியானோர் Otitis media என்கிற காதில் ஏற்படும் அழற்சித் தாக்கத்தால் பாதிக்கப் பட்டிருக்கிறார்கள். அடுத்து பருமனான உடல்வாகு. இவ்வகை உடல்நலக் கேடு, குறைபாட்டுக்கும் பாக்டீரியாக்களின் பற்றாக் குறைக்கும் நெருங்கிய தொடர்புகள் இருப்பதாக ஆய்வுகளில் தெரிகின்றன.

புரியாத புதிர் 

இந்த இரண்டு நுண்ணுயிர்களையும் ஆகா..ஓகோ என்று இதுவரை புகழ்ந்து தள்ளியிருக்கிறோம்.

இருந்தும் ஓரு கேள்வி. நம் சொந்த செல்கள், நோய் எதிர்ப்பு சக்தியைக் கவனமாகவும் தீவிரமாகவும் செயல்படுத்துகின்றன என்றால் நுண்ணுயிர்களில்  நல்லவர்கள் யார், கெட்டவர்கள் யார் என்று எப்படி அவை கண்டு பிடிக்கின்றன? 

அல்லது நம் செல்களுக்கும் வெளியில் இருந்து வந்து குடியிருக்கப் பார்க்கும் நுண்ணுயிரிகளுக்கும் இடையில் யுத்தம் இடைவிடாமல் நடந்து கொண்டே இருக்கிறதா? 

அதுவும் குடல் உறுப்புக்கு மட்டும் அப்படி என்ன சிறப்பு சலுகை? 

இது வரை பதில் இல்லை.

ஆறு மனமே ஆறு

நம் நோய் எதிர்ப்பு சக்தி இன்றைய நிலையை அடைய சுமார் 2 லட்சம் ஆண்டுகள் தேவைப்பட்டிருக்கிறது. இந்த இடைவெளியில் எத்தனையோ தவறுகள், சீரமைப்புகள் என்று ஏகப்பட்ட குளறுபடிகள்  நிச்சயம் நேர்ந்திருக்கும்.

தீவிரமாகவும் செயல்பட முடியாது.(உணர்ச்சி வேகத்தில் சொந்த உறுப்புகளையே (திசுக்களை) வெட்டித் தள்ளியிருப்பார்கள்.) சாந்தமாக இருக்கவும் முடியாது. (பத்தோஜென்கள் சீவித் தள்ளியிருப்பார்கள்.)

உதாரணமாக, நம் உடம்பில் இருக்கும் T – செல்களை எடுத்துக் கொள்வோம். பத்தோஜென்கள் நம் உடம்பில் ஊடுருவிக் கொண்டே  இருக்கிறார்கள். பலத்த சேதம் உண்டாக்குகிறார்கள். அதன் விளைவு: உடம்பில் வீக்கம், சிவப்பு நிறத்தில் தோல் நிற மாற்றம், உடல் வெப்பம் கூடுகிறது. காய்ச்சல் அது இது என்று பலவித உபாதைகள் ஏற்படுகின்றன.

நோய் எதிர்ப்பு சக்தி, T – செல்களை உருவாக்குகிறது. இவர்கள் பத்தோஜென் பயங்கரவாதிகளோடு சண்டை போட்டு ஊடுருவலை  முறியடிக்கிறார்கள். வெற்றிக் கொடி நாட்டினாலும் அவர்களின் கோபம் அடங்குவதில்லை. வெறியோடு நம் சொந்த திசுக்களையே அழிக்கப் பார்க்கிறார்கள்.

நோய் எதிர்ப்பு சக்தியின் கட்டுப்பாட்டு நிலையத்தில் இருந்து அடுத்த கட்டளை பறக்கிறது. உடனடியாய் T – ஒழுங்கு செல்களை (T – regulatory cells) உற்பத்தி செய்து அனுப்புங்கள். இந்தப் பயல்களை அடக்க வேண்டி இருக்கிறது. அவசரம். அவசரம். (இந்த செல்கள் மிலிட்டரி போலீஸ் மாதிரியான செல்கள்.)

இவ்வளவு களேபரம் நடந்து கொண்டிருக்கிற நேரத்தில், ஓர் புது அண்ணன் களத்துக்கு வருகிறார்.

சிங்கம் 3

1990 களில் நடந்த ஆய்வுகளில் ஒரு குறிப்பிட்ட மூலக்கூறு T – ஒழுங்கு செல்களை உருவாக்கம் செய்ய நோய் எதிர்ப்பு சக்திக்கு ஊக்கம் கொடுக்கிறது என்று கண்டு பிடித்தார்கள். இந்த மூலக்கூற்றை சுமந்து வரும் பாக்டீரியாவின் பேர் B – fragilis. இந்த பிராகி அண்ணன் வித்தியாசமானவர். சுமார் 70-80 சத வீதமான மக்களின் உடலில் (குடல் பகுதியில்) இந்த அண்ணன் இருக்கிறார்.

நோய் எதிர்ப்பு கட்டுப்பாட்டு நிலையத்துக்கு இந்த அண்ணன் பற்றித் தெரிந்தே இருக்கிறது. இவரை ஒன்றும் செய்யக்கூடாது என்று T – ஒழுங்கு செல்களுக்கு கட்டளை கொடுக்கப் பட்டிருக்கிறது. அதே நேரம் குறிப்பிட்ட மூலக்கூறு இல்லாத இந்த வகை பாக்டீரியாக்களை மிலிட்டரி T – செல்கள் அழித்துவிடுகின்றன.

இந்த அண்ணன்களும் மிகவும் குறைந்து போய்விட்டார்கள். நம் உடலில் இவர்கள் சுமந்து திரியும் மூலக்கூற்றின் பற்றாக் குறையால் multiple sclerosis, (மூளை மற்றும் முள்ளந்தண்டு பாதிப்பு) diabetes type 1 (சர்க்கரை வியாதி) இவைகள் 7 -8 மடங்குகள் அதிகமாகிவிட்டன என்று புள்ளி விவரங்கள் சொல்கின்றன.

மேலே குறிப்பிட்ட அதே காரணிகளால் இந்த பாக்டீரியாவும் மற்ற இரண்டு பாக்டீரியாக்கள் போல அழிந்து கொண்டிருக்கின்றன. நம் வாழ்க்கையை நாமே அழித்துக் கொள்கிறோமா?

இன்னும் விடை தெரியாத கேள்விகள் இருக்கின்றன.

கொடி அசைந்ததும் காற்று வந்ததா? காற்று வந்ததும் …

தொடர்புகள்..  தொடர்புகள்..  என்று ஆய்வாளர்கள் சுட்டிக் காட்டுகிறார்கள். அதாவது நோய்களுக்கும் பாக்டீரியாக்களுக்கும் உள்ள தொடர்புகள் தெளிவாகவே தெரிந்தாலும் எது முதலில் வந்தது என்று அறுதியிட்டு அவர்களால் சொல்ல முடியவில்லை.

உதாரணமாக, மேலே சுட்டிக்காட்டிய பாக்டீரியாக்களின் பற்றாக் குறையால் நம் உடலின் நோய் எதிர்ப்பு சக்தி குறைந்துவிட்டதா?

அல்லது, நம் உடலின் நோய் எதிர்ப்பு சக்தி குறைந்து போய்விட்டதால் இந்த பாக்டீரியாக்கள் நம் உடலில் அருகிப் போய்விட்டனவா?

எது உண்மை?

முதலாவது தான் உண்மை என்கிறார் ஒரு ஆய்வாளர். இருந்தாலும் அதை நிரூபிக்க இன்னும் நீண்ட தூரம் பயணிக்க வேண்டி இருக்கிறது.

தவிர, இப்போது மூன்று பாக்டீரியாக்களை மட்டுமே யார் அவர்கள் என்று கண்டு பிடித்திருக்கிறோம். இன்னும் எத்தனை பேர் இருக்கிறார்களோ? நம் முன்னே இருக்கும் பெரும் சவால் அது என்கிறார் அவர்.

ஆயிரக்கணக்கில் வெவ்வேறான பாக்டீரியாக்கள் நம் செரிமானப் பாதையில் குடியிருக்கின்றன என்று ஏற்கெனவே அறிந்திருக்கிறோம்.

பதில்கள் வந்து சேர எத்தனை நாள் ஆகுமோ? பேசாமல் சம்பந்தப்பட்டவர்களிடமே நேரடியாகக் கேட்டுவிடுவோமா?

அண்ணே பாக்டீரியா, நீங்க நல்லவரா கெட்டவரா?

…………………………………………………………………

Scientific American, June 2012 இதழில் Jennifer Ackermann எழுதிய கட்டுரையின் தழுவல் மொழிபெயர்ப்பு இது.



உலகம் பிறந்தது எனக்காக?

புல்லாகிப் பூடாய், புழுவாய் மரமாகி … இன்று மனிதராய் வந்து நிற்கிறோம். எப்படி சாத்தியமாயிற்று? எல்லாம் கூட்டுறவு தான்.


சுயநலமா? பொதுநலமா? சொல் மனமே. 

(பேராசிரியர் மார்ட்டின் நோவாக் எழுதிய கட்டுரையை என் கோணத்தில் அணுகியிருக்கிறேன்.)

2011 களில் ஜப்பான் பூக்குஷீமா அணு உலையில் ஏற்பட்ட அணுக்கசிவு.
எவரும் அந்த நிலப்பரப்பில் கால் வைக்கக் கூட அஞ்சுகிறார்கள்.
ஒரு 20 வயது வாலிபன் சொல்கிறான்: நான் உள்ளே போய் என்னால் முடிந்ததை செய்கிறேன்.
அந்த நிலத்தின் மேல் அடிக்கும் காற்றிலேயே நஞ்சு கலந்திருக்கிறது.
கதிரியக்கம் உடலில் ஊடுருவினால் புற்றுநோய் மட்டுமா வரும்?
அவனால் குடும்ப வாழ்க்கை வாழ முடியாது.
குழந்தைப் பாக்கியமே இருக்காது.
இருந்தும், ஏன் அவன் பிடிவாதமாய் நிற்கிறான்?

இப்படி மனிதர்களை நாம் பார்த்திருக்கிறோம். எனக்கு எது நடந்தாலும் நடக்கட்டும். மற்றவர்களுக்கு உதவ வேண்டும் என்கிற முனைப்பில் ஏன் இவர்கள் நடந்து கொள்கிறார்கள்?

மற்றவர்களுக்கு உதவுவது ஒரு பக்கம் இருக்க, தன்னையே அழித்துக் கொள்ள நினைக்கிறார்களே. ஏன் இப்படி?

சுயநலம் தான் வாழ்க்கையின் அடிநாதம் என்று இன்றைய உலகத்தில் பெருவாரியான மக்கள்  நினைத்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். என் பிள்ளை, என் பணம், என் சொத்து… என்று இப்படியே வாழ்க்கை போகிறது.

நீதிநெறிகள் பள்ளியில் படிப்பதோடு சரி. எல்லாருக்கும் திருக்குறளை மேற்கோள் காட்டுவதில் ஒரு சிலிர்ப்பு. அரசியல் கூட்டங்களில், தொலைக்காட்சி விவாதங்களில் மட்டுமல்ல, எங்கு பார்த்தாலும் திருவள்ளுவர் இருக்கிறார். வெளியே வந்துவிட்டால் உலகம் வேறு மாதிரி இருக்கிறது.

நாம் உயிரியலுக்குள் புகுந்து பார்ப்போமா?

டார்வினின் கோட்பாட்டில் சுயநலமும் பொதுநலமும் 

உயிரியலில் அன்று டார்வின் முன்வைத்த படிநிலை மாற்றக் கோட்பாடு (Theory of Evolution) சரி தான் என்று ஆதாரங்கள் கிடைத்துக் கொண்டே இருக்கின்றன. ஆனால் அவர் சொன்ன விளக்கம் சரி தானா?

மாறிக்கொண்டே இருக்கும் சூழ்நிலைகளுக்கு ஏற்றபடி நின்று தாக்குப் பிடிக்கும் உயிரினங்களைத்தான் இயற்கை தேர்ந்தெடுக்கிறது. அவைகள் தான் தொடர்ந்து வாழும். சந்ததியைப் பெருக்கவும் முடியும்.

இந்தக் கருத்தை இன்னும் தீவிரமாக யோசித்தால், சுயநலம் தான் வாழ்வுக்கு  அடிப்படை என்கிற முடிவுக்கு இலகுவாக வந்துவிடலாம்.

ஆகவே டார்வினின் கருத்துப்படி, பிறர்நலம் கருதும் பண்புகள் எப்போதே அழிந்து போயிருக்க வேண்டுமே. ஏன் அவை இன்னும் நிலைத்து நிற்கின்றன?

பேராசிரியர் மார்ட்டின் நோவாக், பொதுநலம் என்பது வாழ்க்கையின் ஒரு அதி முக்கியமான பகுதியாய், ஒரு இணையாய் இழையோடிக் கொண்டிருக்கிறது. அதை நாம் கவனிக்கத் தவறிவிட்டோம் என்கிறார்.

கணித அடிப்படையில் சுயநலமும் பொதுநலமும் 

அவர், கணிதத்தின் ஓர் அங்கமான, தர்க்க இயலின் ஒரு சுவாரஸ்யமான புதிரை (Prisoners Dilemma) உதாரணம் காட்டுகிறார்.

ஒரு குற்றத்துக்காக, சந்தேகத்தின் பேரில் கைது செய்த இருவரை வெவ்வேறு அறைகளில் வைத்து விசாரிக்கிறார்கள். இருவருக்கும் இடையில் எந்தத் தொடர்பும் இல்லை.

காவல் அதிகாரி அவர்களுடன் தனித்தனியாகப் பேரம் பேசுகிறார்:

  • Plan A:  நீ குற்றமே செய்யவில்லை. உன் நண்பன் தான் செய்தான் என்று நீ சொல்லலாம். அதே சமயம், உன் நண்பன் எதுவும் பேசாமல் அமைதியாய் இருந்தால் உனக்கு ஒரு ஆண்டு ஜெயில்  மட்டுமே. நண்பனுக்கு 4 வருஷம் தீட்டிவிடுவோம். 
  • Plan B:  நீங்கள் ரெண்டு பேருமே ஆளுக்காள் அவன் தான் செய்தான். நான் அல்ல என்று சத்தம் போட்டுக் கொண்டே இருக்கலாம். பிரச்னை இல்லை. அப்படி நிலைமை வந்தால், ரெண்டு பேருக்குமே 3 வருஷ ஜெயில் தண்டனை.
  • Plan C:  ரெண்டு பேருமே குற்றத்தை ஒப்புக்கொண்டு எங்களோடு ஒத்துழைத்தால் ரெண்டு பேருக்கும் 2 வருஷ ஜெயில் மட்டுமே.

எப்படி வசதி? என்று கேட்டுவிட்டு, இருவரும் யோசிக்க அவகாசம் கொடுக்கிறார். 

நீங்கள், அந்த இருவரில் ஒருவராய் இருந்தால் என்ன செய்வீர்கள்? Plan A, B, C யில்எந்த பிளான் சிறந்தது? கேள்வி அது தான். 

நமது அனுபவத்திலே, அதாவது ஒருத்தனையும் நம்பக்கூடாது என்னும் சித்தாந்தத்தில் (சுயநலம்) பேசாமல் இருந்தால் ஆபத்து. நண்பன் நல்லவனாகி ஒரு வருஷத்தில் விடுதலை ஆகிவிடுவான். எனக்கு நாலு வருஷம் ஜெயில் கஞ்சி. தேவையா இது? Plan A ஒத்து வராது.

நான் குற்றத்தை ஒப்புக் கொள்ளலாம். நண்பன் ஒப்புக் கொள்வானா? சந்தேகம் தான் (சுயநலம்). அப்படி நடந்தாலும் எனக்கு நாலு வருஷம் ஜெயில் கஞ்சி நிச்சயம் ஆகிவிடும். ஆகவே Plan C யையும் கடாசி விடுவது நல்லது.

நான் இல்லை. அவன் தான் என்று ஆளுக்காள் குற்றம் சாட்டுவது தான் (சுயநலம்) ஒரே வழி. ஆகவே Plan B தான் நல்லது. 3 வருஷம் பரவாயில்லை. 

இன்றைய சூழ்நிலையில் இருவருமே இப்படி நடந்துகொள்வது தான் சிறந்த  தீர்வு.

ஆனால் குற்றம் செய்ய முன்பே இருவரும் ஒரு உடன்பாட்டுக்கு வந்திருந்தால் இருவருக்குமே 2 ஆண்டு மட்டுமே தண்டனை கிடைத்திருக்கும். உண்மையில் Plan C தான் ஆகச் சிறந்தது. (மாட்டிக்கொண்டால், குற்றத்தை இருவருமே ஒப்புக் கொள்வோம்.) 

இங்கே பொதுநலம் செயல்படுகிறது. அதாவது, நல்லதோ, கெட்டதோ பொதுநலம் (கூட்டுறவு) பலன் அளிக்கும் என்கிற முடிவுக்கு வர, இந்தத் தர்க்க முறை  உதவுகிறது.

கணனி ஆய்வுகளில் சுயநலமும் பொதுநலமும்

கணித முறை மூலம் இரண்டு பாத்திரங்கள் மூலமாக நாம் ஒரு முடிவுக்கு வந்தோம். பாத்திர எண்ணிக்கையை அதிகமாக்கினால் என்ன முடிவுகள் கிடைக்கும்?

கணனி இங்கே உதவிக்கு வருகிறது. பேராசிரியரும் அவர் குழுவும் மென்பொருள் ஒன்று தயாரித்து Simulation முறையில் ஆய்வுகள் செய்திருக்கிறார்கள். 

எதிரெதிர் தன்மைகள் கொண்ட இரண்டு வகை சுட்டிகளை (indexes) உருவாக்கினார்கள்: (1) சுயநலப் போக்கு கொண்டவை. (2) கூட்டுறவுப் போக்கு கொண்டவை. 

பெரும் அளவில் இவை ஓட விடப்பட்டன. அதாவது சுட்டிகள் ஒன்றோடு ஒன்று எதிர்வினை ஆற்ற அனுமதிக்கப்பட்டன. 

ஒவ்வொரு சுற்றின் முடிவிலும், வென்ற சுட்டிகள் இரண்டிரண்டாக இணை சேர்ந்து புதிய ஓர் சுட்டியை உருவாக்கலாம் என்று விதி செய்யப்பட்டது. 

ஒவ்வொரு சுற்றிலும் புதிதாகப் பிறந்த (உருவாகிய) சுட்டிகள் மட்டுமே பங்கு கொள்ளும். இந்தப் போட்டிகள் பல தடவைகள் மீண்டும் மீண்டும் நடத்தப்பட்டன.

ஒவ்வோரு சுற்றின் முடிவிலும், சுயநலக் குழுவினர் தொகை அதிகமா? அல்லது பொதுநலக் குழுவினர் தொகை அதிகமா? என்று கணித்தார்கள்.

ஆரம்ப சுற்றுகளில் சுட்டிகள், அவரவரின் தாய்தந்தையர்கள்  எந்தக் குழுவைச் சேர்ந்தவர்களோ அதே தன்மையை பின்பற்றின. பிறகு சில சுட்டிகள் தன்மைகளை மாற்றிக் கொண்டன. பின் வந்த சுற்றுகளில் சுயநலக் குழுவினர் தொகை அதிகமாகின. 

கடைசியாக, எத்தனை சுற்றுகள் நடத்தினாலும் பொதுநலக் குழுவினர் தொகை தான் அதிகமாக இருந்தது.

ஏன்  இப்படி? உயிரில்லாத வெறும் கணனி மென்பொருளுக்கே கூட்டுறவுப்  போக்கு தான் சிறந்தது என்று எப்படித் தெரிந்தது ?

வௌவால்களின் கூட்டுறவு 

ரத்தம் குடிக்கும் வௌவால்களிடம் இருக்கும் அன்புப் பெருக்கு மெய்  சிலிர்க்க வைக்கிறது. 

கூட்டங்கூட்டமாய் வாழும் இந்த உயிரினங்கள் என்னதான் தலைகீழாய்த்  தொங்கினாலும், பறந்தாலும் எல்லாருக்கும் வயிறார ரத்தம் கிடைத்து விடுவதில்லை. தினமும் எத்தனையோ ஜீவன்கள் பசியோடு திரும்பி வந்து தொங்கிக் கொள்கின்றன. 

அதே சமயம், கிடைக்கும் ரத்தத்தை சில வௌவால்கள் அப்படியே உறிஞ்சி விடாமல், தொங்குமிடம் வந்ததும் பசியோடு வாய் திறந்தபடி  இருக்கும் மற்ற சில கூட்டாளிகளுக்கு ரத்ததானம் செய்கின்றன.

அவைகளுக்கு யார் பசித்த நேரம் உதவினார் என்று தெரிகிறது. தமக்கு ரத்தம் கிடைத்தபோது அதே நண்பர்கள் வாயில் ஊற்றி நன்றிக் கடன்  செய்வதை உயிரியல் ஆய்வாளர்கள் பதிவு செய்திருக்கிறார்கள்.

படிநிலை மாற்றத்தில் (evolution) ஐந்து விதமான கூட்டுறவுகளை பேராசிரியர் அறிமுகப் படுத்துகிறார்.

1) மறப்போம். மன்னிப்போம்.

சில மனிதர்களுக்கு இந்தப் பண்பு உண்டு. கணனி மென்பொருள்களுக்கும் அது இருக்கிறதா?

முன்னர் குறிப்பிட்ட, கணனி செயல்பாடுகளை மீண்டும் பார்க்கும்போது, சுமார் 20 சுற்றுகளின் பின்னர், பொதுநல (கூட்டுறவு) சுட்டிகள் தான் எப்போதுமே முன்னணியில் இருக்க ஆரம்பிக்கின்றன என்று ஆய்வுகள் காட்டுகின்றன.

அதைவிட ஆச்சரியம்: கூட்டுறவு சுட்டிகள், சில சுயநல சுட்டிகள் தங்களை ஏமாற்றிவிட்டன என்று தெரிந்த பிறகும் அவற்றுக்கு மீண்டும் உதவ ஆரம்பித்தன. கூட்டுறவுத் தொடர்புகளை ஏற்படுத்திக் கொண்டன. 

ஏன் இந்த செயல்பாடு உருவாகிற்று என்று விளக்க முடியவில்லை. 

இனி உயிரினங்களுக்கு வந்தால் :

நேரடியாக ஒருவருக்கொருவர் உதவும் கூட்டுறவில் (direct reciprocity), சிலசமயங்களில் ஒருவர் செய்யும் தவறுகள் அல்லது குற்றங்களை பெரிதுபடுத்தாமல் மன்னித்துவிடுவது பயன் தரும் உத்தி என்று அவைகளுக்குத் தெரிந்திருக்கிறது.

 2) ஒன்று எங்கள் ஜாதியே.. ஒன்று எங்கள் நீதியே..

தனிப்பட்ட ஒருவர் மற்றவருக்கு உதவுவது ஒரு வகைக் கூட்டுறவு என்றால் குழுவாக சேர்ந்து இன்னொரு குழுவுக்கு உதவுவது இன்னொரு வகைக் கூட்டுறவு.

ஒரு சமுதாயத்தில் சுயநலமிகளும் பொதுநலன் விரும்பிகளும் அருகருகே வசிப்பது ஆபத்து. அங்கே சண்டியர்களின் (சுயநலமிகள்) ஆட்சி தான் உச்சத்தில் இருக்கும்.

மாறாக, ஒரு விசாலமான பரப்பில், எந்தக் குழுவைச் சேர்ந்தவர்களாய்  இருந்தாலும் அவர்கள் அக்கம் பக்கமாக, செறிவாக வாழ்ந்தால் முழுப் பரப்பிலும் பொதுநலன் விரும்பிகளின் செல்வாக்கு இருப்பதைக் காணலாம்.

யோசித்துப் பாருங்கள்: பொதுநலன் விரும்பிகள் அவர்களுக்குள்ளே  சண்டை போடுவது அரிது. பதிலாக, சுயநலமிகளின் பகுதியில் கூச்சல்கள்  அடிக்கடி கேட்கும். குழப்பங்கள் எந்த நேரமும் வரும். அங்கே சமாதானம் பேச வருவது யார்? பொதுநலன் விரும்பிகள். எனவே அவர்களுக்கு மதிப்பும்  மரியாதையும் தர யாரும் விரும்புவார்கள்.

3) ஒரு தாய் மக்கள் நாம் என்போம்.. ஒன்றே எங்கள் குலம் என்போம்.. 

ஒரு ஆபத்தில் உங்கள் பிள்ளையும் உங்கள் உடன்பிறப்பின் பிள்ளையும் மாட்டிக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

நீங்கள் யாரை முதலில் காப்பாற்ற நினைப்பீர்கள்? இது ஒரு சங்கடமான சூழ்நிலை. இருந்தும் நீங்கள் யாரைக் காப்பாற்றினாலும் அதுவும் ஓர் கூட்டுறவின் வெளிப்பாடு தான். பொதுநலம் முன்னணியில் நிற்கிறது.

4) பார்த்த ஞாபகம் இல்லையோ..

வெளியே தெரியாத மறைவான ஒரு கூட்டுறவு வகையும் (indirect reciprocity) இருக்கிறது.

ஒருவர் ஏதோ சிக்கலில் மாட்டித் தவிக்கும்போதோ அல்லது உதவி கேட்கும்போதோ ஓடிப் போய் உதவும் ஆட்களைக் கண்டிருப்பீர்கள். உதவி செய்தவருக்கு நிச்சயம் தனக்கு ஒரு பிரச்னை வரும்போது அவர் ஓடிவருவார் என்பது அவரின் நம்பிக்கை. இது நேரடியான கூட்டுறவு.

பதிலாக, நான் உதவி செய்வதை மற்றவர்கள் பார்க்கிறார்கள். இவர் இல்லாவிட்டாலும் பார்க்கிறவர்கள் எனக்கு உதவி தேவைப்படும் போது வருவார்கள் என்கிற நம்பிக்கை வருகிறது. இது மறைமுகமான கூட்டுறவு.

இந்த வகைக் கூட்டுறவை இப்படியும் சொல்லலாம்: நான் உன் முதுகை சொறிந்து விடுகிறேன். என் முதுகை சொறிந்துவிட, யாரும் வராமலா போய் விடுவார்கள்?

இன்னும் சில பேர் இருக்கிறார்கள். சாதாரணமான ஒருவர் உதவி என்று வந்தால் காது வேலை செய்யாது. ஆனால் ஒரு பிரபலமான ஒரு புள்ளிக்கு உதவி தேவையாம் என்று கேள்விப்பட்டால் காது மறுபடி சாதாரண நிலைக்கு வந்துவிடும். துள்ளிக் குதித்து, மற்றவர்களையும் முந்திக்கொண்டு உதவிக்கு ஓடுவார்கள். 

உதாரணமாய், ஜப்பான் நாட்டு மக்காக் (macaque) குரங்குகளை ஆய்வு செய்யப் போனபோது கண்ட காட்சி: கீழ்மட்டத்துக் குரங்குகள் எப்போதும் தலைமைக் குரங்குக்கு சிறப்பாக முதுகு, தலை, கைகால் சொறிந்து விடும் வேலைக்குப் போட்டி போடுவதைப் பார்க்கலாம்.

தலைமைக் குரங்குக்கு யார் கூடுதலாய் சொறிந்துவிடுகிறாரோ அல்லது  நான் தலைவரோட ஆள் என்று யார் கூடுதலாய்க் காட்டிக் கொள்கிறாரோ அவருக்கு மற்றவர்கள் கேட்காமலேயே சொறிந்து விடுகிறார்கள்.

இவ்வகைக் கூட்டுறவும் மறைமுகமானது.

5) நெஞ்சம் மறப்பதில்லை  

டார்வின்அவரின் The Descent of Man நூலில் ஓரிடத்தில் இப்படிக் குறிப்பிடுகிறார்:

சில சமயங்களில் எந்த ஒரு குழுவிலும் ஒருவரோ அல்லது பலரோ, தன் தியாகத்தால் தன் குழு வெல்ல முடியும் அல்லது குழுவுக்கு நன்மை கிடைக்கும் என்றால் அதற்காக  உயிரையும் கொடுக்கத் தயாராக இருக்கிறார்கள். இதுவும் இயற்கை செய்யும் தேர்வு தான் (Natural Selection). 

இது இயற்கை செய்யும் தேர்வு? இதை அப்படியே ஏற்றுக் கொள்வது கஷ்டம். உயிரியல் ஆய்வாளர்கள், இந்தக் கொள்கையில் கடுமையான விவாதங்களில் ஈடுபட்டிருக்கிறார்கள்.

அப்படி உயிர்த் தியாகத்தில் ஈடுபட நினைக்கும் அல்லது ஈடுபட்ட ஆட்களின் பண்புகள் தொடர்ந்து நிலைக்க முடியாதே? அவர்களின் அடுத்த சந்ததிகளுக்கு இவ்வகை அம்சங்களைக்  கொண்டு செல்வதில் பிரச்னைகள் வருமே? சுயநலம் கொண்ட பண்புகள் தான் நின்று பிடிக்கும் என்று சொன்ன பிறகு, இந்தப் பண்புகளை எப்படி நியாயப் படுத்த முடியும்?

கணித மாதிரி ஆக்கங்களில் (Mathematical modelling) இவ்வகைகளை சோதனைகள் செய்தபோது, இயற்கை செய்யும் தேர்வுகள் பல மட்டங்களில் செயல்படுகின்றன என்கிற முடிவுக்கு வருகிறோம்.

உதாரணமாக, ஒரு நிறுவனத்தின் ஊழியர்கள் வேலை உயர்வு, ஊதிய உயர்வு என்று மட்டுமல்ல,  திறமைசாலிகள் என்றும் பேரெடுக்க வேண்டும் என்று பல மட்டங்களில் சக ஊழியர்களுடன் கடுமையாகப் போட்டி போடுகிறார்கள்.

அதே சமயம், மற்ற நிறுவனங்களுடன் போட்டி என்று வரும்போது எல்லாரும் ஒன்றிணைந்து நம் நிறுவனம் வெல்ல வேண்டும் என்று முனைந்து நிற்கிறார்கள்.

எங்கெங்கு நோக்கினும் …

எந்த உயிரினத்தைப் பார்த்தாலும் கூட்டுறவு துல்லியமாகத் தெரிகிறது.

உணவை உருட்டி உருட்டிப் புற்றுக்குள் கொண்டு போகும் எறும்புகள் கூட்டம் என்ன, குட்டிகளைச் சுற்றி நின்று பாதுகாக்கும் பெண் சிங்கங்களின் கூட்டம் என்ன, மக்காக் குரங்குகள் கூட்டம் என்ன… எங்கேயும் கூட்டுறவு தான்.

ஏன், நம் உடம்பிலே இருக்கும் ஆயிரம் கோடிக்கணக்கான நுண்ணிய உயிரினங்களான செல்கள் உள்ளே கூட, கூட்டுறவு என்பது மட்டும் இல்லாவிட்டால், நம் உடம்பின் எந்தப் பகுதியிலும் புற்று நோய் வரலாம்.

ஹோமோ சேப்பியன்ஸ் (Homo sapiens) விலங்குக் கூட்டம், மற்ற எந்த உயிரினத்தையும் விட வேகமாக மாற்றமடைந்து நினைத்துப் பார்க்க முடியாத அளவு சக்தியோடு வாழ்வதற்கு முக்கிய காரணம் அந்த இனத்தின் உள்ளே நிலவிய கூட்டுறவு.

எப்படி இது சாத்தியமாயிற்று? முதலாவதாக, அது உருவாக்கிக்கொண்ட மொழி. இதன் மூலம், மற்ற எந்த உயிரினத்தையும் விட, சிக்கலான, நுண்ணிய தகவல்களைக்கூட பரிமாறிக் கொள்ளக் கூடியதாக இருந்தது.

அடுத்ததாக, மறைமுகக் கூட்டுறவின் பெரும் பங்களிப்பு.  அடுத்து, மொழி கட்டமைத்த விளம்பரம் (reputation).

முதலாவது புரிந்து கொள்ளக் கூடியது. மறைமுக கூட்டுறவு ? இன்று நம் வாழ்க்கை, சொந்தக் குடும்ப உறுப்பினர்களோடு அல்லது நாம் வாழும் சிறு வட்டத்துக்குள்ளே மட்டுமே சுருங்கிவிட்டதா?

உலகின் எங்கெங்கோ மூலைகளில் உருவாகும் பொருள்கள், சேவைகளில் நாம் தங்கியிருக்கிறோம். அதுபோல் அங்கிருப்பவர்களும் நம்மிடமிருந்து  வரும் ஏதோ ஒரு உற்பத்தியை நம்பியிருக்கிறார்கள்.

கண் காணாத ஒரு தேசத்துக்கு நாம் இரும்பு அனுப்புகிறோம். நம்மை யார் என்றே தெரியாதவர்கள் நமக்குக் கோதுமை அனுப்புகிறார்கள். (மறைமுகக் கூட்டுறவு.)

உலகின் வெவ்வேறு அரசியல் நிகழ்வுகள், வாழ்க்கை முறைகள், விழுமியங்கள் எல்லாம் நம்மையும் பாதிக்கின்றன. நம் நாட்டு நடப்புகள், செயல்பாடுகள் மற்றவர்களிடமும் தாக்கம் செலுத்துகின்றன.

எங்கோ ஒரு நாட்டில் யாரோ ஒரு அரசியல்வாதி வென்றுவிட்டார் என்று  இங்கே கொண்டாடுகிறோம். இங்கே ஒரு அரசியல்வாதி தோற்றுப் போனார் என்று அங்கே மகிழ்ச்சி அடைகிறார்கள். (மறைமுகக் கூட்டுறவு.)

விளம்பரம் (reputation) இன்றி வாழ்க்கையே இல்லை. நான் நல்ல டாக்டர். நீ திறமை வாய்ந்த மெக்கானிக். அவர் நேர்மையான வியாபாரி. (இதை விட விளம்பரம் தேவையில்லை. அவர் என்ன சொன்னாலும் கேட்பார்கள். எது விற்றாலும் வாங்குவார்கள்.)

மேல் பந்தியில் வரும் உரிச்சொற்களில் (நல்ல, திறமை வாய்ந்த,  நேர்மையான) என்கிற சொற்களில் நம்பிக்கை வைக்கலாம் என்னும் கருத்து அடங்கி இருக்கிறது. கூட்டுறவுக்கு என்ன தேவை? நம்பிக்கை.

கண்மூடித்தனமான கூட்டுறவு  ஆபத்து!

கூட்டுறவுக் கொள்கையை சாமர்த்தியமாகப் பயன்படுத்தியதன் மூலம் மனிதர்கள், மற்ற உயிரினங்களை விடப் பெரும் பாய்ச்சலில் முன்னேறியது சந்தோஷப்பட வேண்டிய விஷயம்.

அதேசமயம், இன்றைய சூழ்நிலை மகிழ்ச்சி தருவதாக இல்லை. சூழல் மாசடைதல், குறுகியகால லாபங்களுக்காக இயற்கை வளங்களை வரையறை இல்லாது சுரண்டுதல் என்று கவலை தரும் விஷயங்கள் தொடர்ந்து கொண்டே இருக்கின்றன.

நம் எதிர்கால சந்ததிகளுக்கும் விட்டு வைக்க வேண்டுமே என்கிற நினைவே இல்லாமல் செயல்பாடுகள் நடக்கின்றன.

கணித இயலின் ஒரு பகுதியான Game Theory இந்த சங்கடமான பிரச்னைக்கு சில தீர்வுகளை முன்வைக்கிறது.

முன்னர் நாம் பார்த்த Prisoners Dilemma புதிரில் ஒரு கடுமையான ஒரு சிக்கலில் இருந்து விடுபட,  இரண்டு ஆட்டக்காரர்களின் நகர்வுகளில் எது சிறந்தது என்பதைக்  கண்டறிந்தோம்.

அதை இன்னும் விரிவுபடுத்தி, கணனிகளில் இன்னொரு மென்பொருள் மூலம் கணிப்புகள் மேற்கொள்ளப்பட்டன. இந்தக் கணனி நிரலில் (computer program) இரண்டுக்கு மேற்பட்ட ஆட்டக்காரர்களை  ஈடுபடுத்தினார்கள்.

ஒரு குறிப்பிட்ட, மட்டுப்படுத்தப்பட்ட பாவனைப் பொருள்கள் இருக்கின்றன. கூட்டுறவு செயல்பாடுகள் தான் இதில் ஊக்குவிக்கப்படும் என்று கட்டளைகள்  ஏற்கெனவே கொடுக்கப் பட்டிருந்தன.

மற்ற எல்லாக் காரணிகளையும் மாற்றாமல், திடீர் என்று சுயநலமாக இயங்கும் சுட்டிகளுக்கு கூடுதலாக பாவனைப் பொருள்கள் கிடைக்கும் என்று ஒரு புது அறிவிப்பு கொடுக்கப் பட்டது.

இது வேண்டுமென்றே வலிந்து செய்யப்பட்ட ஒரு இடைச் செருகல். எதிர்பார்த்தது போலவே, எல்லாச் சுட்டிகளும் கூட்டுறவைக் கைவிட்டு சுயநலமிகளாய் இயங்கத் துவங்கின.

நிஜ வாழ்விலும், இந்தக் கண்மூடித்தனமான போக்குகள் நிகழ்ந்திருக்கின்றன. கெரட் ஹார்டின் (Garrett Harding) என்கிற சுற்றுச் சூழலியல் வல்லுநர் இப்படிக் குறிப்பிடுகிறார்:

1968ம் ஆண்டில் விவசாயிகள் ஒன்று சேர்ந்து அவர்களின் ஊராட்சிக்கு உட்பட்ட மேய்ச்சல் நிலங்களில் கால்நடைகளை கட்டுப்பாடு எதுவுமில்லாமல் மேயவிட்டார்கள். அவர்களின் சொந்தக் காணிகளிலும் அவை மேய்ந்தன. ஒன்றுமே செய்யாமல் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்கள்.

கடைசியில், அந்த ஊரின் சூழலே அழிந்து போய்விட்டது. ஊராட்சிக்கும் இழப்பு. அவர்களுக்கும் இழப்பு.

ஹார்டின் எழுதிய அறிக்கை (Tragedy of the Commons) இணையத்தில் இருக்கிறது.

இன்று இயற்கை வளங்கள் (எண்ணெய் வளம், சுத்தமான குடிநீர் போன்றவை)  எல்லாம் அருகிக் கொண்டே வருகின்றன. எல்லாரும் கூட்டுறவு மூலம் சுரண்டிக் கொண்டே இருக்கிறார்கள்.

நீ பார்த்த பார்வைக்கொரு நன்றி …

ஜெர்மனியின் Max Planck Institute இன் உயிரியல் பிரிவில்  தன்னார்வலர்கள் (volunteers)  மூலம் ஒரு உளவியல் சோதனைக்களம் நடத்தப் பட்டது.

பங்கேற்றவர்கள் ஒவ்வொருவருக்கும் 40 யூரோ தந்தார்கள். கணனிகள் மூலம் ஒரு விளையாட்டில்  (computer game) அவர்கள் கலந்து கொள்ள வேண்டும்.

விளையாட்டின் விதிகள்: உலகின் காலநிலை மாற்றம் (Climate change) உங்கள் கைகளில் இருக்கிறது. நீங்கள் தான் அது கைமீறிப் போகாமல் கட்டுப்படுத்த வேண்டும். விளையாட்டு பல சுற்றுகளாக நடக்கும்.

ஒவ்வொரு சுற்றின் முடிவிலும் நாம் குறிப்பிடும் ஒரு தொகையை உங்கள் நடுவில் இருக்கும் உண்டியலில் போட்டுவிட வேண்டும். கடைசிச் சுற்று முடிய,  உண்டியலில் 120 யூரோ அல்லது அதற்கு மேலிருந்தால், உலகின் காலநிலையை நீங்கள் வெற்றிகரமாகக் கட்டுக்குள் கொண்டு வந்துவிட்டீர்கள் என்று அர்த்தம். அந்தக் காசு உங்கள் எல்லாருக்கும்.

மாறாக, 120 யூரோவுக்குக் குறைவாக இருந்தால், நீங்கள் தோற்றுவிட்டீர்கள்.  உலகம் அழியப் போகிறது என்று அர்த்தம். எல்லாரும் நாம் கொடுத்த காசைத் தந்துவிட்டு வீட்டுக்குப் போக வேண்டியது தான்.

அநேகமான சுற்றுகளில் எல்லாருமே தடுமாறினார்கள். 120 யூரோவை விட சில யூரோக்கள் குறைவாகத் தோற்றுக் கொண்டே இருந்தார்கள்.

வெற்றி பெறுகிறார்களா என்று பார்ப்பதல்ல ஆய்வாளர்களின் நோக்கம். சோதனையின் போது ஒவ்வொருவரும் எவ்வளவு காசு உண்டியலில் போடுகிறார்கள்? அவர்களின் நடப்புகள் எவ்வாறு இருக்கின்றன? இதைத்தான் அவர்கள் டிவி கேமரா மூலம் கண்காணித்துக் கொண்டிருந்தார்கள்.

இப்போ பயங்கரமான சூழ்நிலை (காலநிலை) உருவாகிக் கொண்டிருக்கிறது. இது உண்மை. நீங்கள் உண்டியலில் காசு கூடுதலாகப் போட்டால் உலகம் தப்ப வாய்ப்பு இருக்கிறது என்று கண்டிப்பான தொனியில் சொன்னபோது பதைபதைப்போடு (தியாக மனப்பான்மையில்) காசைக் கூடுதலாகப்  போட்டார்கள்.

வேறு சந்தர்ப்பங்களில், இதே பிரச்னையை ( உலகம் அழிந்துவிடும்) எழுப்பி, தயவு செய்து எல்லாரும் பார்க்கும்படி உங்கள் காசைப் போடுங்கள் என்று சொன்னபோது இன்னும் கூடுதலாக காசு உண்டியலில் போடப்பட்டது.

முதலில் உலகத்தைக் காப்பாற்றக்  கூடுதலாகப் போட்ட காசு, தியாகம் செய்யத் தயங்க மாட்டோம் என்பதைக் காட்டுகிறது. நல்ல உள்ளங்கள். வாழ்த்துக்கள்!

இரண்டாவதாக, எல்லாரும் பார்க்கும்போது போட்ட காசு? இங்கே தான் சூட்சுமம் இருக்கிறது. எல்லாரும் பார்க்கிறார்கள். சமுதாயத்தில் என் அந்தஸ்து, கவுரவம் எல்லாம் இந்த வினாடியில் தங்கி இருக்கிறது. மற்றவர்களை விட, நான் ஒரு படி மேல் என்று காட்ட இந்த சந்தர்ப்பத்தைப் பயன்படுத்தியே ஆகவேண்டும். ஒரு பெரிய தொகை உண்டியலில் டக்! என்று சத்தம் போட்டபடி விழுகிறது.

இது போல் இன்னொரு சோதனைக்களம், இங்கிலாந்தின் Newcastle பல்கலைக் கழகத்தில் ஏற்பாடு செய்தார்கள். யாரும் தன்னைக் கவனிக்கிறார்கள் என்றால், எந்த மனிதரும் தாராளமாக அன்பளிப்பு செய்யத் தயங்குவதில்லை என்று அங்கேயும் நிரூபணம் ஆகி இருக்கிறது.

இந்தக் கட்டுரை எழுதிய பேராசிரியர் நோவாக் கூட,  தன் சொந்த அனுபவத்தைப் பகிர்ந்து கொள்கிறார்:

நான் வசிக்கும் வீட்டின் எரிவாயுக் கட்டண (gas usage) விவரத்தில், நகர மனிதர்களின் சராசரி எரிவாயுப் பாவனை எவ்வளவு, இன்னும் சிக்கனமாக  நுகரும் பாவனையாளர்களின் சராசரி நுகர்வு என்ன என்கிற ஒப்புவமையோடு மாதாமாதம் குறித்து அனுப்ப ஆரம்பித்திருக்கிறார்கள்.

இதை பார்த்ததும் நானும் உணர்ச்சி வசப்பட்டேன். என் வீட்டிலும் குறைந்த அளவு தான் எரிவாயு உபயோகிக்க வேண்டும் என்று முடிவு செய்துவிட்டேன். ஒவ்வொரு குளிர்காலத்திலும், பக்கத்து வீட்டுக்காரர்களை விட,  ஒரு பாகை பாரன்ஹைட் குறைவாக என் வீட்டின் உஷ்ண அளவைக் கட்டுப்படுத்தி வைத்திருக்கிறேன். ஏதோ என்னாலான எரிவாயு சேமிப்பு (சுற்றுச்சூழல் பாதுகாப்பு).

கூட்டுறவு எப்போதுமே நிலையாய் இருப்பதில்லை. (கணனி ஆய்வுகள் காட்டுகின்றன.)

அதுபோலவே, மனித வரலாற்றிலும் சந்தர்ப்பங்களின் பாதிப்பினால் சிலசமயங்களில் சுயநலம் வெல்கிறது. இருந்தும், கிடைத்த அனுபவங்கள் மூலம், மனிதர்கள் கூட்டுறவின் அனுகூலங்களை விரைவிலேயே புரிந்துகொண்டு செயல்பாடுகளை மாற்றிக் கொள்கிறார்கள்.

இன்றைய பிரச்னைகளுக்குத் தீர்வுகள் என்று வரும்போது, மேலே சொன்ன மறைமுகக் கூட்டுறவு செயல்பாடுகளை நடைமுறைப்படுத்த யோசிக்கலாமே.

அடுத்து, மனிதர்கள் தம்மை விளம்பரம் செய்துகொள்ள வாய்ப்புகள் எங்கே, எங்கே என்று கவனித்தபடி இருக்கிறார்கள் என்பதையும் கண்டோம். ஏன் மனிதர்களின் இந்த நேர்மறைப் பக்கத்தை (positive side) நாம் பயன்படுத்தக்கூடாது?

—————————————————————————————– 

ஹார்வார்ட் பல்கலைக்கழக, உயிரியல், கணித இயல் பேராசிரியர் மார்ட்டின் நோவாக் எழுதிய கட்டுரை இது.

Scientific American  சஞ்சிகையின் 2012 ஜூலை மாத இதழில் வந்தது. முழுக் கட்டுரையின் தழுவல் மொழிபெயர்ப்பு மேலே.