நல்லவன் எனக்கு நானே நல்லவன்

மனிதர்கள் எல்லாரும் ஒரே மாதிரி இருப்பதில்லை. அன்பானவர்கள், பண்பானவர்கள், பாச மலர்கள், பன்னாடைகள், படா கிரிமினல்கள், பைத்தியங்கள், எதிலும் சேர்த்தி இல்லாத காமா சோமாக்கள் என்று எத்தனையோ ரேஞ்சுகளில் பார்க்கிறோம். மனிதர்களின் குணாதிசயங்கள் ஏன் இப்படி ஒரே கராபுராவாய் இருக்கின்றன?

விடை ஒன்றல்ல. பல விடைகள் இருக்கின்றன என்கிறார் மூளை நரம்பியல் பேராசிரியர் சப்போல்ஸ்கி (Robert Sapolsky). அவர் எழுதிய Behave என்கிற நூல் நூலே அல்ல – அது ஓர் பெரும் அறிவுக் களஞ்சியம். 2017 களில் வெளிவந்த புத்தகம். 773 பக்கங்கள். 17 அத்தியாயங்கள்.

நான் இரண்டு அத்தியாயங்களில் மட்டும் (அத்தியாயம் 10, 14) கை வைத்திருக்கிறேன். அத்தோடு கூடுதலாக சில தகவல்கள்.

அந்தப் படுபாவி ஹிட்லர் இருக்கானே. அவன் மட்டும் என் கையில் சிக்கியிருந்தால் ?.. என்று நூலை ஆரம்பிக்கிறார் பேராசிரியர். பிறகு என்னென்ன சித்ரவதைகள் செய்வேன் என்று வேறு பட்டியல் போடத் துவங்குகிறார்.

என்னது? பேர் பெற்ற அறிவியலாளர் ஒருவர் இப்படி எழுதலாமா? பிறகு விஷயம் புரிந்தது. தன் பள்ளிப்பருவ வயதில் இப்படி எல்லாம் கற்பனை செய்வதில் கிடைத்த ஒரு சந்தோஷம் அது என்று தொடர்கிறார். (பேராசிரியர் ஒரு யூதர்.)

அநீதிகள், அநியாயங்கள் என்று வரும்போது தடுக்க முடியவில்லை என்றால் வேறென்ன செய்வது? அதற்கு ஒரு பரிகாரம் தேவைப்படுகிறது. இப்படிக் கற்பனை செய்து கோபங்களை ஆற்றிக் கொள்கிறோம் என்கிறார் அவர்.

வன்முறைக்கு எதிரானவர்கள் நாம் என்பதெல்லாம் சுத்தப் பேத்தல். சமூக நீதிக்காக, கையில் தராசு வைத்திருக்கும் தேவதைக்காக, நாட்டுக்காக, மொழிக்காக, இன்னும் பல …. க்காக, வன்முறை உபயோகப்படும் என்றால் ம்ம்.. பண்ணலாமே என்கிறோம். இல்லையா? – கேட்பது அவர்.

அதாவது, நாம் வன்முறையை வெறுப்பவர்கள் அல்ல. சரியான திசையில் அது நகருமானால் அதற்கு ஜே! போட ரெடியாக இருக்கிறோம்.

அன்பு என்றால் உருகிப் போகிறோம். அதில் கரைந்து போய் கண்ணீர் விடுகிறோம். பேராசிரியரின் பார்வையிலோ அன்பு வேறொரு பரிமாணம் எடுக்கிறது. அன்புக்குள் ஒரு சூட்சுமம் அடங்கி இருக்கிறது என்கிறார். அதே சமயம், மனித மனத்தின் ஒரு முக்கிய பங்காளியாய் அது இருக்கிறது என்பதை அவர் மறுக்கவில்லை. இதையும் நினைவில் வைத்துக் கொள்ளுங்கள்.

அடுத்து, எல்லாரும் ஏற்றுக் கொள்ளும் ஒரு தத்துவம்: மனித மனம் ஒரு புதிர். இரண்டு நிகழ்வுகளை விவரிக்கிறார் பேராசிரியர்.

இந்தோனிஷிய முன்னாள் சர்வாதிகாரி சுஹார்ட்டோவின் குண்டர் படையில் இருந்து ஒய்வு பெற்ற ஒரு முன்னாள் குண்டரை பேட்டி எடுத்திருக்கிறார் புகழ் பெற்ற நோபல் பரிசு எழுத்தாளர், நைப்பால் (V.S.Neipal).

(சுஹார்ட்டோ ஆட்சிக்கு வந்ததும் சுமார் அரை மில்லியன் மக்கள் படுகொலை செய்யப்பட்டார்கள். அவரின் எதிரிகள், கம்யூனிஸ்டுகள், சீனர்கள் மட்டுமல்ல, அவர்களின் குடும்பங்கள் கூடக் கொன்று குவிக்கப் பட்டார்கள்.)

குண்டர்கள் குழு ஒவ்வொரு கிராமமாய் வந்திறங்குமாம். அங்கிருக்கும் அத்தனை பேரையும் கொலை செய்யாமல் அடுத்த கிராமம் போவதில்லை. ஒரு வித்தியாசம்: கூடவே ஒரு இசைக்குழுவும் அவர்களுடன் வரும்.

இன்னிசை முழங்க, முழங்கக் கொலைகள் விழும். நைப்பால் கேட்டாராம்: கொலை செய்யப் போகிறீர்கள். அதற்கு இசை எதற்கு? குற்ற உணர்ச்சி துளிக் கூட இல்லாமல் அந்தக் கொலையாளி சொன்னாராம்: கொலை செய்தாலும் அது அழகாக இருக்க வேண்டுமே. அது தான்.

இரண்டாவது, பேராசிரியரின் சொந்த அனுபவம் : ஒரு தடவை பேராசிரியர் குடும்பத்துடன் காரில் ஓர் பயணம் போயிருக்கிறார். அவர் மனைவி ஓட்டுநர். திடீர் என்று இன்னோர் வண்டி இவர்கள் வண்டி முன்னால் வேகமாய்ப் புகுந்து இடைவெட்டுவதும், போகவிடாமல் தடுப்பதுமாய் ஒரே பயங்கரம். எந்த நேரமும் விபத்து நடக்கலாம். அந்தக் காரோட்டி வேண்டுமென்றே செய்கிறான் என்று புரிந்துவிட்டது.

நல்ல வேளை. ஓரிடத்தில் சிகப்பு விளக்கு மின்னுகிறது. இவர் வண்டி நிற்கிறது. அந்தப் பைத்தியக்காரனின் வண்டியும் வந்து நிற்கிறது. பேராசிரியரின் மனைவி கோபத்தோடு எதையோ ஒரு பொருளை எடுக்கிறார். அவனுக்கு ஒரு பாடம் கற்பிக்கப் போகிறேன்! கோபத்தோடு வண்டியை விட்டு இறங்குகிறார்.

பேராசிரியர் கூடவே இறங்க முடியாத சூழ்நிலை. பயந்திருந்த குழந்தைகளைத் தேற்றிக் கொண்டிருக்கிறார்.

அவன் வந்த வண்டியின் ஜன்னலில் கையால் அறைகிறார் பேராசிரியரின் மனைவி. அவன் மெதுவாகத் திறக்கிறான். நீ எனக்கு செய்த அதே முட்டாள்தனத்தை இன்னொருவருக்கு செய்யாதே. அதற்கு இது ஒருவேளை உதவி செய்யலாம். இந்தா பிடி! அந்தப் பொருளை அவன் வண்டிக்குள் வீசுகிறார்.

பிறகு மீண்டும் தன் வண்டிக்குள் ஏறி வண்டியை ஓட்ட ஆரம்பிக்கிறார்.

இனி அவன் தொந்தரவு செய்யமாட்டான். பாருங்களேன்! மனைவி சொல்கிறார். அவர் சொன்னது போலவே, அந்த வண்டி மெதுவாக இவர்கள் பின்னால் சாதுவாக வந்து இன்னொரு சாலைக்குள் திரும்பி மறைந்து விடுகிறது.

ஒரே ஆச்சரியம். அப்படி என்ன தான் மனைவி வீசியிருப்பார்? கேட்கிறார். மனைவியிடம் இருந்து பதில் வருகிறது : லாலி பாப்.

முகவுரை முடிந்து விட்டது. நூலுக்குள் நுழைவோமா?

மன்னிக்க வேண்டுகிறேன் உங்கள் ஆவலைத் தூண்டுகிறேன்

ஓர் மனிதரின் நடப்பை நின்று ஓர் கணம் கவனிக்கிறோம். அவரால் ஒரு செயல்பாடு நடந்திருக்கிறது என்று வைத்துக் கொள்ளுங்கள். நிச்சயம் அவர் மூளையில் அதற்கான ஒரு உந்துதல் ஏற்படாமல் அந்த நிகழ்வு நடந்திருக்கவே முடியாது. இல்லையா?

அந்த நிகழ்வுக்கு ஓர் அரை வினாடிக்கு முன்னே அந்த மனிதரின் மூளையில் என்ன நடந்திருக்கும்? அவரின் நடத்தையை எப்படி நியூரான்கள் தூண்டியிருக்கும்? மூளையின் எந்தெந்தப் பகுதிகளில் இருந்து அவை தோன்றி இருக்கும் ?

அந்த நிகழ்வுக்குப் பின்னே சத்தம் (ஒலி) , பார்வை (ஒளி), மணம், அல்லது உடல் தொடுகை எதிர்வினை (ஸ்பரிசம்) என்று ஏகப்பட்ட பாதிப்புகள் இருக்கின்றன. (அப்போதைய சூழ்நிலை)

அரை செக்கனுக்கு முன்னே, அந்த நடத்தையை முடிவு செய்தது யார்? கிட்டத்தட்ட இந்தக் கால இடைவெளியில் என்ன நடந்திருக்கும்? இங்கே மூளை நரம்பியல் துறை (Neurology) துவங்குகிறது.

நிகழ்வு நடக்க, ஒரு மணித்தியாலம் முன்னே என்ன நடந்திருக்கும்? அதன் தாக்கமும் அந்த நிகழ்வுக்கு ஓர் உந்துதல். உடலியல் துறை (Physiology) இங்கே வருகிறது.

இன்னும் பின்னால் போய், நாட்கள், ஆண்டுகள் முன்னே? அந்த மனிதரின் அம்மா, அப்பா, அப்புறம் தாத்தா, பாட்டி , அவர்களின் மரபணுக்கள் கூட அந்த நிகழ்வுக்கு உடந்தை என்று பல படிகள் இன்னும் கீழிறங்க, மரபணு இயல் (Genetics) வந்து நிற்கிறது.

இன்னும் ஆயிரம், பல்லாயிரம், மில்லியன் ஆண்டுகளின் முன்னேயும் போய்ப் பார்த்தால்? அவர் முன்னோர்களின் வாழ்க்கை முறை, தவிர, நாம் மனிதர்களாகத் தோற்றம் அடையும் காலகட்டத்தில் ஏற்பட்ட மாற்றங்கள், சுற்றுச் சூழல், பழக்க வழக்கங்கள், பண்பாட்டு மாற்றங்கள் என்று எத்தனையோ காரணங்கள் அந்த மனிதரின் நடத்தைக்குப் பின்னே செயல்பட்டிருக்கின்றன.

பேராசிரியர், மில்லி செக்கன்களில் துவங்கி மில்லியன் ஆண்டுகள் வரை அழைத்துச் செல்கிறார். நகைச்சுவை, வரலாற்றுத் துணுக்குகள், சிந்திக்க வைக்கும் அறிவியல் கருத்துக்கள், ஆய்வு முடிவுகள் என்று பின்னி எடுத்திருக்கிறார் பேராசிரியர்.

நூலின் முக்கிய அம்சம் : அய்யா, ஒவ்வொரு ஆய்வு முடிவையும் ரொம்ப அழகாய் விவரித்துக் கொண்டே போவார். ஆனால் திடீர் என்று ரூட் மாறிவிடும். சொல்லாமல் கொள்ளாமல் விஷயம் எதிர்த்திசையில் போக ஆரம்பித்துவிடும்.

(குழப்பம் வருகிறதா? ஒரு சின்ன இடைவேளை விட்டு — ஒரு டீ, காபி அல்லது குளிர்பானம் — மனசுக்கும் உடம்புக்கும் ஒரு புத்துணர்ச்சி ஏற்றிவிட்டுத் துவங்கினால் புரிய ஆரம்பிக்கும்.)

நான் என்ன கதையா சொல்கிறேன்? நாம் விழிப்போடு வாசிக்கிறோமா? பேராசிரியர் நமக்கு வைக்கும் தேர்வு அது. (அடிக்கடி வைக்கிறார்.)

இனி, அந்த அரை வினாடிக்குள் நடந்தவை, நம் மூளைக்குள் நடந்தவை. நுழைகிறோம். அங்கே எக்கச்சக்கமான வேலைகள் நடக்கின்றன.

Frontal Cortex, (FC) : இவர் நம் மூளையின் கட்டுப்பாட்டு அதிகாரி. இவருக்கு எப்போதும் ஆயிரத்தெட்டு வேலைகள் இருக்கும். ஓடிக்கொண்டே இருக்கிறார்.

Prefrontal Cortex (PFC) : மூளையின் எல்லாத் துறைகளிலும் இருந்து வரும் தகவல்களை வடிகட்டி, ஆதாரங்களையும் சேர்த்து தருணத்துக்கு ஏற்ற முடிவுகளை எடுத்து FC க்குக் கொடுப்பவர் இவர். அதாவது, தலைமை ஆலோசகர். இவரின் குழுவில் இன்னும் இரண்டு பேர் இருக்கிறார்கள். ஒருவர் : vmPFC. மற்றவர் : dlPFC.

vmPFC : அழுவதா? சிரிப்பதா? எரிந்து விழுவதா? — முடிவெடுப்பவர் இவர். உணர்ச்சி பூர்வமானவர்.

dlPFC : கடுமையான கணக்குகள் போட்டு, தர்க்க ரீதியான முடிவுகளை எடுப்பவர் இவர். பெப்சியா, கொக்கா கோலாவா? பிட்ஸாவா, நூடுல்ஸா?

Amygdala : என் வழி தனி வழி என்று எப்போதும் பஞ்ச் டயலாக் பேசிக் கொண்டிருப்பார் இவர். தடுமாற்றமா? பயமா? வலி வரும் போல இருக்குதே? – அப்பப்போ தவிக்கிறோமே. காரணம் இவர் தான்.

இன்னும் எத்தனையோ நிபுணர்கள் இருக்கிறார்கள். எல்லார் பேரையும் போட்டுக் குழப்புவது தப்பு. எப்படியோ, எல்லாரும் நம் மூளையின் ஒவ்வொரு பகுதியிலும் இருந்து வேலை செய்கிறார்கள். நாம் இயங்குவது அவர்கள் கையில் இருக்கிறது.

அப்போ பிரச்னைகளும் கூடவே இருக்குமே. நிச்சயமாக. நான் தான் பெரியவன், நான் தான் பெரியவன் என்று சண்டை போடுவதிலும் கெட்டிக்காரர்கள் இவர்கள். சில அல்லது பல சமயங்களில் கட்டுப்பாட்டு அதிகாரிக்கே (FC) தெரியாமல் விஷயத்தை நடத்திவிட்டு கமுக்கமாய் இருந்து விடுவார்கள்.

பொதுவாய், ஒரு முடிவுக்கு வந்துவிட்டால் FC அதிகாரி மூளையின் நியூரான்களுக்கு கட்டளை கொடுக்கிறார்: ஓடுங்கடா! ஒரு செயல்பாட்டை முடிவு செய்ய, கிட்டத்தட்ட 700 மில்லி செக்கன்கள் எடுப்பதாக ஆய்வுகள் சொல்கின்றன. இந்தக் கால இடைவெளியில், 80 வீதம் உறுதி செய்துவிட்டால், நாம் நம் நடப்பை செயல்படுத்த ஆரம்பிக்கிறோம்.

(மன்னிக்க வேண்டும். ஒரு பெரும் சிக்கலான அமைப்பு கொண்ட மூளையின் இன்னும் சிக்கலான செயல்பாடுகளை மிக, மிக எளிமையாக இந்தக் கட்டுரையில் குறிப்பிடுகிறேன். ஆர்வம் உள்ளவர்கள் புத்தகத்தை வாசியுங்கள். துப்பறியும் கதைகளை விட கிக் அதிகம்.)

Amygdala வின் செயல்பாடுகள் பற்றி முக்கியமான குறிப்புகள் : வலுக்கட்டாயமாக சண்டைக்குப் போகும் குணம், மூர்க்கத்தனம், எந்த நேரமும் தற்காப்பு பற்றிய நினைவுகள், கடந்த காலங்களில் ஏற்பட்ட பய அனுபவங்கள் மீண்டும் மீண்டும் எழுந்து மனதில் சஞ்சலத்தை ஏற்படுத்துவதால் ஏற்படும் பதற்ற நிலை…

1968 களில் ஜெர்மனியில் செம்படை (Red Army Faction) என்றோர் தீவிரவாத அமைப்பு தோன்றி குண்டு வெடிப்புகள், வங்கிக் கொள்ளைகள் என்று நடத்தியதில் அரசுக்கோ அதிர்ச்சி. பத்திரிகைக் காரர்களுக்கோ பெரும் லாபம்.

அதன் அமைப்பாளர்களில் ஒருவரான Ulrike Meinhof தேடுதலில் பிடிபட்டார். ஆனால், வழக்கு நடந்து கொண்டிருக்கும்போதே அவர் சிறையில் தூக்கு மாட்டி இறந்து போனார். (அது கொலையா அல்லது தற்கொலையா என்பது இன்று வரை மர்மம் தான்.)

அவர் உடலைப் பரிசோதனை செய்தார்கள். அவருக்கு மூளையில் புற்று நோய் வந்து அறுவை சிகிச்சை நடந்திருப்பது தெரிய வந்தது. சிகிச்சையின் போது amygdala வின் மேல் காயம் ஏற்பட்டிருந்ததும் தெரிய வந்தது.

அடுத்த உதாரணம் : Charles Whitman. ஒரு பொறியாளர். மண வாழ்க்கை நன்றாகவே போய்க் கொண்டிருந்தது. பள்ளிப் பருவத்தில் கோயிலில் ஆராதனைப் பாடல்கள் பாடும் குழுவில் (choir boy) இருந்தவர்.

1966 களில் ஒருநாள். அவர் தாயையும் மனைவியையும் கொலை செய்துவிட்டுத் தானும் தற்கொலை செய்து கொண்டார். அவர் உடல் அருகில் ஒரு கடிதம் : நான் ஏன் இப்படி செய்தேன்? அவர்கள் ஒரு குற்றமும் செய்யவில்லையே. எனக்கு ஏன் அடிக்கடி மூர்க்கத்தனம் வந்தது? தாங்கமுடியாத தலைவலி வேறு ஆட்டி வைத்ததே. ஏன் இப்படி நடந்து கொண்டேன்?

உடல் பரிசோதனையில் அவர் மூளையின் amygdala வில் சிதைவு இருந்தது கண்டுபிடிக்கப் பட்டது. தவிர, அவர் இளவயதில் தந்தை மூலம் மோசமான வன்முறைக்கு ஆளாகி இருக்கிறார். பிறகு அவர் கடற்படையில் பணியாற்றியபோது சக வீரர்களோடு பல தடவைகள் அவசியமே இல்லாமல் சண்டைக்குப் போயிருக்கிறார்.

ஆகவே, Amygdala தான் கொலையாளி? அப்படி எந்த முடிவுக்கும் வர முடியாது. ஏன் என்றால் வேறு காரணங்களும் அதன் பின்னே மறைந்திருக்கின்றன என்கிறார் பேராசிரியர்.

போர்க்கால பயங்கரங்கள், அந்தத் தாக்கங்களை மறக்க முடியாமல் தவிப்பவர்கள் ஒரு வித மன அழற்சியால் பாதிக்கப் படுகிறார்கள் – Post Traumatic Stress Disorder. சுருக்கமாக, PTSD என்பார்கள். இவர்களின் Amygdala விரிவடைந்திருப்பது கண்டுபிடிக்கப் பட்டிருக்கிறது.

விலங்குகளில் செய்த பரிசோதனைகளில் Amygdala வில் ஏற்படும் மாற்றங்கள் தெளிவாகத் தெரிகின்றன. உதாரணமாய் : ஒரு ஆண் குரங்கை ஒரு கூட்டிலும் அதன் ஜோடி பெண் குரங்கை இன்னோர் கூட்டிலும் வைத்திருக்கிறார்கள். கொஞ்ச நேரம் கழித்து, பெண் குரங்கின் கூட்டில் இன்னோர் ஆண் குரங்கு விடப்படுகிறது.

எதிர்பார்த்தது போலவே, ஜோடி ஆண் குரங்கு பல்லை நறநற என்று கடிக்கிறது. உடம்பில் அங்கும் இங்கும் சொறிகிறது. Amygdala தூண்டப்படுகிறது. ஆனால், வன்முறை உணர்வுகள் மூளையில் எழும்போது ஏற்படும் தீவிர மாற்றம் அல்ல. கவனிக்கவும். மாற்றம் ஏற்படுகிறது. ஆனால் அதிகப்படி அல்ல.

ஒன்றும் நடக்கவில்லை. ஆனால், குரங்கு நிலை கொள்ளாமல் தவிக்கிறது. இது ஓர் சமூக விளைவு. சமூகத்தால் கற்றுக் கொடுக்கப்பட்ட சிந்தனை இங்கே செயல்படுகிறது. (உன் பெண்டாட்டி பக்கத்தில் இன்னொருத்தன் இருக்கானே. உன் யோக்கியதை அவ்வளவு தான் போலருக்கு.) சமூகத்துக்கு என்ன பதில் சொல்வது?

சமூக உறவுகள் மட்டுமல்ல. இன்னொருத்தர் கையில் ஊசி போட்டால் நம் கையிலும் குத்துகிறது போல் ஒரு உணர்வு ஏற்படுகிறது. அடுத்தவர் இருமினால் எனக்கும் தொண்டையில் கரகரப்பு உண்டாகிறது. — Amygdala.

நாம் வேறு, அவர்கள் வேறு, என்கிற வேற்றுமை உணர்வையும் கொண்டு வருவது Amygdala. (நம்ம குலம் என்ன? அறிவென்ன? அந்தஸ்து என்ன? நீ என்னடான்னா அந்தக் கழிசடையோட சுத்திட்டிருக்கியாமே.)

யாரோ ஒருவர், அவர் பாக்கெட்டில் இருந்து எதையோ எடுத்து உங்களை நோக்கிக் குறி பார்க்கிற மாதிரி தெரிகிறது . அய்யோ! அது துப்பாக்கி. உங்களை சுடப் போகிறான். ஓடுங்கள்! ஓடுங்கள்! உங்கள் மூளையில் ஒரு குரல் கேட்கிறது. அவ்வளவு தான். நீங்கள் தலை தெறிக்க ஓடுகிறீர்கள். அல்லாவே. ஆண்டவரே. அம்மையப்பா. காப்பாத்துங்களேன்.

ஒருவர் முதுகில் தட்டி சொல்கிறார். யோவ்! அந்த மனுஷன் செல்போன் எடுத்துப் பேசிட்டிருக்கான். நீ என்ன பைத்தியமா? — உங்களைப் பைத்தியம் ஆக்கியது Amygdala.

(ஒரு சின்ன தகவல் : Amygdala முதலில் FC கட்டுப்பாட்டு அதிகாரியுடன் பேசுகிறார். மறுக்க முடியாது. அவரோ யோசிக்கணும். தகவல்கள் போதாது. அது இது என்று இழுக்கிறார். இந்த ஆளை நம்பினால் அதோ கதி தான். காரியம் கெட்டுவிடும். ஆகவே அவருக்குத் தெரியாமலே, ரகசியமாய்த் தன் சொந்த நியூரான் படைக்குக் கட்டளைகள் கொடுக்கிறார் Amygdala.)

நிகழ்ச்சிக்கு வருவோம். நீங்கள் ஓடிக் கொண்டிருக்கிறீர்கள். எவ்வளவு வேகமாக ஓடுகிறீர்கள் என்பதையும் கண்காணிக்கிறது Amygdala. துப்பாக்கி நெருங்குகிறது என்று அது நினைத்தால் உங்களை அது இன்னும் வேகமாக ஓட சொல்லி விரட்டும்.

துப்பாக்கி ஆள் அப்படி வேகமாகத் துரத்தவில்லையே? இப்படி நினைத்தால், அடே மக்கு, மெதுவா ஓடு என்று சொல்வதும் அது தான். இல்லாவிட்டால் போதும், நில் என்று சொல்வதும் அது தான்.

Amygdala வின் தூண்டுதல்கள் கம்மியாய் இருந்தால் நீங்கள் சோர்வாய் இருப்பீர்கள். தூக்கம் வருவது போல் இருக்கும்.

தூண்டுதல் மிதமாக இருந்தால், அக்கம் பக்கம் என்ன நடக்கிறது? எவன் என்ன செய்கிறான்? எச்சரிக்கையோடு இருப்பீர்கள்.

லாட்டரி சீட்டில் உங்களுக்கு முதல் பரிசு என்று கேள்விப்பட்டு பயங்கரமாய் டான்ஸ் ஆடுகிறீர்களா? யாரையோ கொலை செய்ய வேண்டும் என்று ஆவேசத்தோடு கிளம்பிப் போகிறீர்களா? ஒரு அழகான பெண் திடீர் என்று முன்னால் வந்து நின்று கழுத்தை சாய்த்து ஒரு பார்வை பார்க்கிறாளா?… என்ன கண்ராவியாய் இருந்தாலும் அந்த சமயத்தில் Amygdala அதி உச்சத்தில் இருக்கிறது என்பது அதன் அர்த்தம் – அதுவும் ஒரே மாதிரி.

பயப்படாமல், அதிர்ச்சி அடையாமல் ஒரு மரத்தடியின் கீழ் ஒரு கட்டில் போட்டு மாலை வெயிலில், மெல்லிய தென்றல் வீச, அந்த சுகத்தில் ஒரு சின்னத் தூக்கம் போடுகிறார் இந்த Amygdala என்று வைத்துக் கொள்ளுங்கள். பிரச்னைகள் எல்லாம் தீர்ந்து உலகமே அமைதிப் பூங்காவாக மாறிவிடும் என்று சொல்லிக் கண்ணடிக்கிறார் பேராசிரியர்.

FC இருக்கிறாரே, இவர் எப்போதும் சீரியஸ் சிங்காரம். தகவல்கள் திரட்டி, (PFC யின் ஆலோசனை முக்கியம்) நீண்ட கால அடிப்படையில், திட்டம் போட்டு ஒழுங்கோடு செயல்படும் சிறந்த நிர்வாகி இவர். கஷ்டமான முடிவுகள் – ஆனால் சரியான முடிவுகள் என்கிறோமே. அது இவரால் தான் முடியும்.

FC, 20 வயதைத் தாண்டும் வரை முழுமையாக வளர்ச்சி அடைவதில்லை. அதன் பிறகு அதன் ஆட்சியில் இருக்கிறோம். ஒவ்வொருவரும் தனிப் பிறவி என்று சொல்ல வைப்பது FC.

FC நியூரான்கள் எல்லா விலங்குகளிலும் ஒரே மாதிரியே இருக்கின்றன. எண்ணிக்கையில் மட்டும் தான் வித்தியாசம். உதாரணமாய் : பறக்கும் பூச்சிகளில் அவை ஒரு சிறு எண்ணிக்கை மட்டுமே. அதோடு ஒப்பிடும்போது பில்லியன் பில்லியன்கள் பில்லியன்கள் பில்லியன்கள் எண்ணிக்கையில் மனிதர்களில் இருக்கின்றன.

முன் எச்சரிக்கை செய்வதில் FC யை மிஞ்ச முடியாது. ஒரு உதாரணம் : டெலிபோன் செய்ய எண்ணை அழுத்த முன்பு city code (நகர குறியீட்டு எண்) அழுத்தி விட்டாயா? நல்ல சமயத்தில் ஞாபகம் வந்தது என்று சர்வ சாதாரணமாய் நினைக்கிறோம். நினைவு வைத்திருந்து நம்மிடம் கேட்டவர் அவர்.

அவரிடம் குறைகளும் உண்டு. கண் முன்னால் ஒரு குழந்தை நீருக்குள் விழுந்து விடுகிறது. பாய்வதா, இல்லையா? யார் குழந்தை அது? எனக்கும் அந்தக் குழந்தைக்கும் என்ன சம்பந்தம்? எனக்கு ஆபத்து வருமா? இப்படி ஆயிரத்தெட்டு கேள்விகளுடன் குழம்பி ஒவ்வொன்றாக சிந்திக்க ஆரம்பித்து விடுவார்.

அவரின் பெருமைப்பட வேண்டிய குணாதிசயம் : சுய கட்டுப்பாடு. சமூகத்தில் எப்படி நடந்து கொள்ள வேண்டும்? (நண்பர்களோடு அன்போடு நட . சக தொழிலாளரை அடிப்பது அசிங்கம். டாய்லெட் போனபிறகு கால்சட்டை ஸிப்பை இழுத்து மூடு… )

எதற்கெடுத்தாலும் அடிதடியில் இறங்கும் மனிதர்களின் FC யை சோதித்துப் பார்த்தால் நிச்சயம் அதில் கோளாறுகள் ஏற்பட்டிருப்பது தெரிய வரும்.

நம்மை சங்கடப்பட வைப்பதும் FC. எடுத்துக் காட்டாய் ஒரு தேர்வு : கட்டுப்படுத்த முடியாமல், ஒரு வண்டி பயங்கர வேகத்தில் பறக்கிறது. அதில் 5 பேர் உயிரைக் கையில் பிடித்தபடி காப்பாற்றுங்கள் என்று கதறுகிறார்கள்.

பயப்பட வேண்டாம். ஒரு தீர்வு இருக்கிறது. வண்டி ஓடும் தடத்தை மாற்றினால் அவர்கள் பிழைக்க முடியும். ஆனால், அந்தத் தடத்தில் இன்னொரு அப்பாவி மனிதர் நிற்கிறார். அவர் அந்த வண்டி மோதி இறந்து விடுவார். என்ன செய்வீர்கள்?

என்ன செய்வது? அந்த ஐந்து பேருக்காக ஒருவரைத் தியாகம் செய்வது தப்பில்லை. தடத்தை மாற்றுங்கள். சொல்வது : 70 – 90 வீதமான மனிதர்கள் (புள்ளி விவரங்கள்).

அதே சமயம், அதே ஆட்களிடம், அந்தத் தடத்தை மாற்றும் சுவிட்ச் உங்கள் கையில் இருந்தால் என்ன செய்வீர்கள்? கேட்டால் முடியாது. சுவிட்ச் போடமுடியாது! கறாராக, ஒரே தொனியில் பதில் வருகிறது. மனிதர்கள் விசித்திரமானவர்கள்.

இன்னும் சில விசித்திரங்கள் : உங்கள் கையாலையே ஒருவரை சாகடிக்கிறீர்கள் என்று வைத்துக் கொள்ளுங்கள். அந்த செயல்பாட்டுக்கு Amygdala, vmPFC (உணர்ச்சி), dlPFC (கணக்கு) என்று மூன்று பேருமே உதவி செய்கிறார்கள்.

அந்த செயல்பாட்டில் Amygdala வின் பங்களிப்பு கூடுதலாக இருந்தால், ராகு காலத்தில் ஆரம்பிச்சிட்டமோ? கத்தி வளைஞ்சிருக்கோ? யோசிப்பீர்கள்.

ஒருவர் கொலை செய்யப் படுகிறார். நீங்கள் நேரிலேயே பார்க்கிறீர்கள். நீங்கள் காபரே ஆக ஆக, dlPFC (கணக்கு) அங்கே ஆஜர் ஆகி நாட்டாமை செய்கிறார். உங்களுக்கு இங்கே என்ன வேலை? ஏன் அதுக்குள் போய் வம்பில் மாட்டிக் கொள்ள வேண்டும்? எச்சரிக்கிறார். சத்தம் கித்தம் போடாமல் இடத்தைக் காலி பண்ணுகிறீர்கள்.

ஒருவரை Brain Scanner (மூளையை சோதனை செய்யும் கருவி) ஒன்றில் வைத்து அவதானிக்கிறோம். ஒரு படத்தை அவரிடம் காட்டிவிட்டு பட்டென்று மறைத்து விடுகிறோம். Amygdala வுக்குத் தெரிந்து விட்டது. உஷார் ஆகி விடுகிறது.

படத்தைத் தொடர்ந்து காட்டிக் கொண்டே இருந்தால் Amygdala வை நெட்டித் தள்ளிவிடுகிறது dlPFC (கணக்கு). படம் என்னதாய் இருக்கும்? ஆராய்ச்சியைத் துவங்குகிறது.

பொய் சொல்கிற வேலைக்கும் dlPFC (கணக்கு) சாட்சி.

இரண்டாம் உலக யுத்த சமயத்தில், நாஜிகள் யூதர்களைத் தேடி வருகிறார்கள். அந்த ஜெர்மானிய பாட்டி, அடைக்கலம் கேட்டு வந்த யூதர்களைக் காப்பாற்றித் தன் வீட்டில் மறைத்து வைத்திருக்கிறார். நாஜிப் பேய்கள் கேட்கிறார்கள். மாட்டிக் கொண்டால், அவருக்கும் மரணம். இருந்தும் பாட்டி சொல்கிறார் : இங்கே ஒருவரும் இல்லையே.

இன்னொரு பாட்டி, தன் பேத்திக்குப் பிறந்த நாள் பரிசு கொடுக்கிறார். போன ஆண்டும் அதே பரிசைத் தான் பாட்டி கொடுத்தார். பாட்டிக்கு ஞாபக மறதி அதிகம் என்று குழந்தைக்குத் தெரிந்தாலும் பாட்டியின் மனசு நோகக் கூடாதே. குழந்தை பொய் சொல்கிறது – இது புதுசா இருக்கே!

PFC, தலைமை ஆலோசகர் பற்றி இரண்டு தகவல்கள் : உணர்ச்சி பொங்கி அளவு மீறி வழிகிறதா? போதும் என்று தடுத்து நிறுத்துவார் இவர். ஆனால், சில சமயங்களில், போனால் போகிறது என்று விட்டு விடுவார் – எல்லாம் இடம், காலம்.

ஏன் என்றால் இப்போ நீங்கள் சினிமா அரங்கில், இருட்டில் இருக்கிறீர்கள். கதாநாயகிக்கு நேர்ந்த கொடுமை கண்டு கண்ணீர் பொத்துக் கொண்டு வருகிறது. பக்கத்து சீட்காரர்களே கலன் கணக்கில் கண்ணீர் விட்டுக் கொண்டிருக்கும்போது… நடக்கட்டும். நடக்கட்டும்.

PFC எப்போதும் சரியான, கஷ்டமான முடிவுகள் எடுப்பது உண்மை. ஆனால், முடிவுகள் நேர்மையானதாக இருக்க வேண்டும் என்று எதிர்பார்க்கக் கூடாது. அந்தந்த சந்தர்ப்பத்துக்கு ஏற்ற, சரியான முடிவுகள் என்பதே சரி.

எடுத்துக் காட்டாய் : ஒரு பெண் மற்றவர்களுடன் சேர்ந்து கணனியில் கேம் ஆடிக் கொண்டிருக்கிறாள். மற்றவர்கள் அவளை ஏமாற்றி வென்று விடுகிறார்கள். கோபம், வெறுப்பு, பதற்றம் எல்லாம் ஒன்று சேர்ந்து அவளைத் தாக்குகிறது. காரணம் : Amygdala “பத்த” வைத்துக் கொண்டிருக்கிறார்.

அந்த சமயம் பார்த்து, PFC அந்தப் பக்கம் வருகிறார். அந்தப் பொண்ணு பாவம். ஏன்யா இப்டி அநியாயம் பண்றே? (Amygdala நைசாய் நழுவி விடுகிறார்.).

அந்தப் பெண்ணுக்கு நாலு வார்த்தை ஆறுதல் சொல்கிறார். இது முட்டாள்த்தனமான விளையாட்டு. இதுக்குப் போய் கவலைப் படணுமா? டாய்! உங்களை அப்ரம் கவனிச்சுக்கிறேன். எனக்கு வேறு நல்ல நண்பர்கள் இருக்கும்போது எதுக்கு .. அவள் உற்சாகமாய் எழுந்து போகிறாள்.

(ஒரு சின்ன தகவல் : பொதுவாக, விடலைகளிடம் FC யின் அறிவுரை எடுபடாது. 18 -20 வயது வரும் வரை எதுவுமே காதில் ஏறாது.)

கடைசியாக, மூளையின் ஒரு வினோத பண்பு : Dopamine. அது வேண்டும் இது வேண்டும் என்று துடிக்கும் மனிதர்களுக்கு இது எக்கச்சக்கமாய் சுரக்கும்.

பசிக்கும் நேரத்தில், மட்டன் பிரியாணி அல்லது கோழி பிரியாணியை நினைத்தால் அது சுரக்கிறது. (வெஜ் ஆட்கள் வெங்காய தோசை அல்லது அவரவர் இஷ்ட அயிட்டத்தை நினைத்தாலும் சுரக்கும்.)

நீங்களும் கோடீஸ்வரர் ஆகலாம் நிகழ்ச்சியில் இருவர், இருவராய் சேர்ந்து போட்டியில் கலந்து வெல்லலாம் என்று அறிவிக்கும் போதும் சுரக்கிறது. ஒரு போட்டியில் ஒருவர் மற்றவரை அடித்துக் கொல்லலாம். வென்றவருக்குப் பரிசு என்று வரும் போதும் சுரக்கிறது. (ஆனால், முதலாவதற்கு அதிகம்.)

கிடைத்த போது அனுபவித்த சந்தோஷத்தை விட, கிடைக்கப் போகிறது! கிடைக்கப் போகிறது! என்று நினைத்து நினைத்துக் கற்பனை செய்து அனுபவிக்கும் மகிழ்ச்சி இன்னும் மயக்கம், இனிமை தருகிறது. பொங்கி வழிகிறது Dopamine.

Dopamine அளவு கூடுதலா? குறைவா? எல்லாம் எதிர்பார்ப்பில் தங்கி இருக்கிறது. முதல் தடவை கிடைத்த சந்தோஷத்தை விட இரண்டாம் தடவை குறைவா? அதுக்கென்ன- பரவாயில்லை. மூளை, தன்னை அதற்கேற்றபடி தகவமைத்துக் கொள்கிறது. கிக் தான் முக்கியம் – அளவு அல்ல.

ஒரு நடத்தையின் மூலக் கருவுக்கு மூளை மட்டுமே காரணம் அல்ல . எல்லாக் காரணிகளும் மூளையில் குவிகின்றன. நல்லதோ, கெட்டதோ, சந்தர்ப்பதைப் பொறுத்து ஏதோ ஒரு முடிவு எடுக்கப் படுகிறது. அவ்வளவே.

அத்தியாயம் 10 ல் வந்து நிற்கிறேன்.

நடந்து வந்த பாதையை மறந்து போகலாமா

படிநிலை மாற்றம் என்பது வெறும் கோட்பாடு. அது தான் அடிப்படை உண்மை என்று ஏற்றுக் கொள்ள முடியாது என்பவர்கள் இருக்கிறார்கள். அவர்களுக்காக, பேராசிரியர் சில ஆதாரங்கள் தருகிறார்.

சில உயிரினக் கூட்டங்களில் (species population) குறுகிய ஓர் கால இடைவெளியிலேயே அவற்றின் மரபணுக்கள் வேகமாக மாற்றம் அடைந்து விடுகின்றன.

உதாரணம் : நம்மைப் பாதிக்கும் பாக்டீரியாக்களுக்கு எதிராக நாம் கண்டுபிடிக்கும் எதிர்ப்பு மருந்துகள் (anti bacterial resistants) விரைவிலேயே பயன் அற்றுப் போகின்றன. காரணம், மருந்து கண்டுபிடிக்க, அவற்றின் மரபணு வடிவம் தேவை. ஆனால், பாக்டீரியாக்கள் அடிக்கடி மரபணு வடிவத்தை மாற்றிக் கொள்கின்றன.

சில பூச்சிகள் கூட, ஒரு சந்ததியிலேயே இரண்டு வகையான பூச்சிகளாக மாறி விடுவது அறிவியல் ரீதியில் நிரூபிக்கப் பட்டிருக்கிறது.

ஒரு உயிரினம் எப்படி படிப்படியாக மாற்றம் அடைந்திருக்கிறது என்பதை அந்த இனத்தின் எச்சங்கள் (fossils) உறுதி செய்திருக்கின்றன.

மூலக்கூற்று ஆதாரங்கள் (molecular evidence) : நாமும் கொரில்லா இனமும் 98 சதவீதமான ஒரே மூலக்கூற்று அமைப்பைக் கொண்டிருக்கிறோம். (மற்றக் குரங்குகளோடு 96%. நாய்களோடு 75%. பூச்சிகளோடு 20%)

இதில் இருந்து நமக்கும் கொரில்லாக்களுக்கும் ஒரு பொதுவான தாய் தந்தையர் ஒப்பீட்டளவில், அண்மையில் வாழ்ந்திருக்கிறார்கள் என்று தெரிகிறது.

மனிதர்கள் + கொரில்லாக்கள் + மற்றக் குரங்குகள் சேர்ந்த இனத்தின் பொதுத் தாய் தந்தையர் ஒப்பீட்டளவில், அதற்கு முன்னே வாழ்ந்திருக்கிறார்கள்.

(இப்படிப் போய்க் கொண்டே இருந்தால், கடைசியில் அனைத்துக்கும் அம்மையப்பன், ஒரே ஒரு செல் கொண்ட பாக்டீரியா என்று தெரிய வரும்.)

உயிரினங்களின் உடலமைப்பில் இருக்கும் விசித்திர ஒற்றுமைகள் படிநிலை மாற்றத்துக்கு இன்னொரு சான்று. கேள்வி : ஆழ்கடலில் வாழும் திமிங்கிலத்துக்கும் டால்பின்களுக்கும் ஏன் கால் எலும்புகள் இருக்கின்றன?

அடுத்து, மரபணு இயலுக்கு வருகிறார் பேராசிரியர்.

மரபணுக்கள் ஒரு குறிப்பிட்ட பண்புகளை (traits) சந்ததி சந்ததியாகக் கொண்டு செல்கின்றன. இந்தப் பண்புகள் மரபணு மூலக்கூற்றில் ஏற்படும் மாற்றங்கள். மாற்றங்களோ, சில சமயங்களில், இயற்கையோடு ஒன்றி வரலாம். சில சமயங்களில், ஒத்துவராமல் மறைந்தே போய்விடலாம்.

இருந்தும், தவறாகப் புரிந்து கொள்பவர்களும் இருக்கிறார்கள்.

1 : எது இயற்கைக்கு ஒத்து வருமோ, அது மட்டுமே வாழும். (Survival of the fittest) இது தவறான கொள்கை. ஓர் உயிரினத்துக்குத் தன் சந்ததியைப் பெருக்க வேண்டும் என்பதே அதன் முதல் நோக்கம்.

ஆயிரமாயிரம் ஆண்டுகள் வாழ்ந்து ஆட்டம் போடுவது முடியாத காரியம். நீண்ட காலம் வாழப் போனால் புற்று நோய்கள் வரலாம். நாளும் பொழுதும் இனப்பெருக்கத்திலேயே கவனம் போனால் ஆயுசு கம்மி. முடிவு செய் என்கிறது இயற்கை.

ஆகவே, முடிந்தளவு இனப்பெருக்கம் செய்து சொந்த மரபணுக்களை நாலா பக்கத்திலும் பரவச் செய்து எதிர்காலத்தை நோக்கிப் பயணிப்பதில் மும்முரமாய் இருக்கின்றன எல்லா உயிரினங்களும்.

(சால்மன் மீன்கள் விறுவிறு என்று வளர்கின்றன. ஆற்றில் எதிர்நீச்சல் போடுகின்றன. வாழ்வில் ஒரே ஒரு தடவை இனப்பெருக்கம் நடக்கிறது. முடிந்ததும் அவைகளின் வாழ்க்கையும் முடிந்து விடுகிறது.)

2 : இப்போது வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும் உயிரினங்கள் மறைந்து போன உயிரினங்களை விட, இயற்கைக்குப் பொருத்தமானவை. அதனால் தான் நின்று பிடிக்கின்றன – இன்னொரு தப்பான கொள்கை.

மறைந்து போன டைனோசர் விலங்குகளும் மற்றும் வேறு இனங்களும் மில்லியன் ஆண்டுகள் வாழ்ந்திருக்கின்றன. விண்கல் வீழ்ந்தது. காலநிலை மாறியது. மடிந்து போயின. (நினைவிருக்கட்டும் : நமக்கும் அந்த நிலை வரும்.)

3 : சிக்கலான செயல்பாடுகள் கொண்ட உயிரிங்களைத் தான் இயற்கை தேர்ந்தெடுக்கிறது. இந்த நினைப்பும் தப்பு.

ஒரே ஒரு செல் கொண்ட பாக்டீரியாக்கள் சிக்கலான செயல்பாடுகள் கொண்ட மனித இனத்தையே சாய்த்து விடுகின்றன. மில்லியன் கணக்கில் காவு வாங்குகின்றன.

இயற்கையின் தேர்வு இரண்டு வழிகளில் நடக்கிறது.

1 : பாலுறவுத் தேர்வு (sexual selection) : பாலுணர்வு உந்துதல் மூலம் இனப்பெருக்கம் நடந்தபின் மரபணுக்களைத் தேர்கிறது இயற்கை. அடுத்த சந்ததிக்கு அனுப்புகிறது.

உதாரணம் : மலைச்சாரல்களில் வாழும் ஆடுகளை எடுத்துக் கொள்வோம். சில ஆண் ஆடுகளுக்குக் கொம்புகள் பெரிதாக இருக்கின்றன. சில ஆடுகளுக்கு சின்னக் கொம்புகள். பெண் ஆடுகள் கண்ணில் பெரிய கொம்புகள் படு கவர்ச்சியாகத் தெரிகின்றன என்று வைத்துக் கொள்வோம்.

ஆனால் ஒரு சிக்கல் : பெரிய கொம்புகள் வாழ்க்கை விரைவில் முடிந்துவிடும். சின்னக் கொம்புகள் ரொம்ப நாள் இருக்கும் என்றால் எந்த மரபணுக்களை இயற்கை தேர்வு செய்யும்? — அதாவது, பெண் ஆடுகள் எந்த ஆடுகளோடு டூயட் பாட ஆசைப்படும்?

இரண்டுக்கும் இடைப்பட் .. பட்டென்று பதில் சொல்லி விடலாம். ஆனால் அப்படி நடப்பதில்லை. diploid, haploid என்கிற இரண்டு குரோமோசோம்களும் சந்தர்ப்பம், சூழ்நிலை, முன்னைய மரபணுக்களின் பாதிப்புகள் அது இது (பேராசிரியர் சொல்லச் சொல்ல தலை சுற்றுகிறது.) என்று ஏகப்பட்ட காரணிகள் நான், நான் என்று மோதிக் கொள்கின்றன.

விளைவு? லாட்டரியில் பரிசு விழுவது போல் முடிவு எடுக்கப் படுகிறது. சில சமயம் கொம்பு பெரிசுகளுக்கு அனுமதி. சில சமயம் சின்னக் கொம்புகளுக்கு அதிர்ஷ்டம் அடிக்கும்.

2 : இயற்கைத் தேர்வு (natural selection) : இது நீட் தேர்வு போல ரொம்பக் கஷ்டமானது. (முன்னையது பரவாயில்லை). நல்ல உடல்நலம் இருக்கிறதா? இரை தேடுதலில் கெட்டித்தனம் இருக்கிறதா? நீயே இரையாகப் போய்விடாமல் தப்பும் சாமர்த்தியம் இருக்கிறதா? வேட்டையாடும் திறன்கள் எப்படி? என்று இன்னும் பல விஷயங்களையும் எடை போடுகிறது. தேர்கிறது.

சொந்தம் எப்போதும் தொடர்கதை தான் முடிவே இல்லாதது

இந்தியாவின் மவுண்ட் அபு பகுதியில் வாழும் லாங்கூர் குரங்குகளின் வாழ்க்கையை ஆய்வு செய்த ஓர் பெண் ஆய்வாளருக்குப் பெரும் அதிர்ச்சி.

குரங்குகள் கூட்டமாக வாழும். ஒவ்வொரு கூட்டத்துக்கும் ஒரு சண்டியர் (தலைமைக் குரங்கு) இருப்பார். அந்தக் கூட்டத்தில் இருக்கும் அத்தனை பெண் குரங்குகளுக்கும் அவர் தான் புருஷன். அந்தக் கூட்டத்துக்கு வேறு யாராவது பாஸ் ஆக நினைத்தால் அவர் அந்த சண்டியரோடு சண்டை போட்டு விரட்டினால் தான் அது முடியும். (சில சமயங்களில் கொலையே நடக்கும்.)

பழையவரோ, புதியவரோ வென்றவர் பாஸ். ஆனால் அந்த ஆய்வாளர் கண்டதோ ஒரு திகில் காட்சி. புதிதாய் வந்த பாஸ் குரங்கு பழைய பாஸின் குட்டிகளைக் கொலை செய்ய ஆரம்பித்தது. பெண் குரங்குகள் எத்தனை முயன்றும் முடியவில்லை. ஒரே பயங்கரம்.

1977 களில் வந்த இந்த ஆய்வாளரின் கட்டுரை மற்ற ஆய்வாளர்களை உசுப்பி விட்டது. மற்ற மிருகங்களும் அப்படித் தானோ? இதுவரை, 119 வகையான மிருகங்கள் இப்படி நடந்து கொள்கின்றன என்று தெரிய வந்திருக்கிறது – சிங்கங்கள், நீர்யானைகள், சிம்பான்ஸி குரங்குகள், கொரில்லாக்கள்…

மற்ற ஆய்வாளர்களை விட, இதே ஆய்வாளரின் விளக்கம் தெளிவாக இருக்கிறது. ஆண் குரங்குகள் என்ன தான் கூட்டமாக இருந்தாலும் பெண் குரங்குகளின் கூட்டத் தலைவனாக வரத் தான் ஆசை. ஆகவே, எந்த பாஸுக்கும் தன் அந்தப்புரத்தைக் காக்க படாதபாடு பட வேண்டிய சூழ்நிலை.

ஆண் குரங்கின் மரபணுக்களை எதிர்காலத்துக்கு அனுப்ப அதன் குட்டிகள் இருக்கின்றன. பெண் குரங்குகளின் மரபணுக்களும் அதே குட்டிகளில் இருக்கின்றன. புதுசாய் வந்தவரால் தான் பிரச்னை.

பொதுவாய், ஒரு குரங்குக்குட்டி முழு வளர்ச்சி அடைய சுமார் 27 மாதங்கள் தேவை. அதுவரை உணவு, பாதுகாப்பு அனைத்து தேவைகளுக்கும் தாயையே நம்பி இருக்கிறது. இந்தக் காலம் முடியும் வரை பெண் குரங்குகளால் சூல் கொள்ள முடியாது.

புது பாஸ் குரங்குக்கு இது பொறுக்க முடியாமல் இருக்கிறது. என் மரபணுக்களைக் கொண்டு செல்ல நெடுங்காலம் காத்திருக்க வேண்டுமா? (பதவி இன்னிக்கு இருக்குமோ. நாளைக்கு இருக்குமோ.)

ஒரே வழி : பழைய குரங்கின் குட்டிகளைக் கொல்வது தான். (பெண் குரங்குகள் எதிர்த்தாலும் பிறகு சமாதானம் அடைந்து விடுகின்றன – அவைகளின் மரபணுக்கள் புதுக் குட்டிகள் வழியாக எதிர்காலம் செல்லுமே.)

மனிதர்கள் இந்த அளவுக்குப் போவதில்லை. ஆனாலும், அன்னியர்களை விட, உறவுக்காரர்களிடம் நெருக்கம் காட்டுகிறோம். பழகுகிறோம். நமக்குப் பிறகு நம் சொத்துக்களை பிள்ளைகளுக்கு, இல்லாவிட்டால் உடன்பிறப்புகளுக்கு அதுவும் இல்லாவிட்டால் அவர்களின் பிள்ளைகளுக்கு … என்று நம் படிநிலை வளர்ச்சி ஒரு பகுத்தறிவு நிலைக்கு கொண்டு வந்து விட்டிருக்கிறது.

ஒரு பிரபல மரபணு இயலாளரிடம் கேட்டார்கள் : ஒரு சகோதாரருக்காக உங்கள் உயிரைத் தியாகம் சேய்வீர்களா? அவர், நான் இரண்டு உடன்பிறப்புக்களுக்காக அல்லது எட்டு அண்ணன், அக்கா, தம்பி, தங்கைகள் பிள்ளைகளுக்காக, சந்தோஷமாய் உயிரை விடுவேன் என்றாராம். எல்லாம் ஒரு கணக்கு.

நாம், நம் மரபணுக்கள் மட்டுமல்ல நம் சொந்த பந்தங்களின் மரபணுக்களையும் சேர்த்து எதிர்காலத்துக்கு அனுப்புவதில் மும்முரமாய் இருக்கிறோம். கவனிக்கவும் : நாம் பகுத்தறிவை எப்போதும் உபயோகிப்பதில்லை. பல தருணங்களில் அதற்கு எதிரான முடிவுகள் எடுக்கிறோம். நடந்து கொள்கிறோம். நாம் சிக்கலான விலங்குகள்.

நீயும் நானுமா கண்ணா நீயும் நானுமா

ஆபிரிக்காவின் ஒரு பகுதியில், ஒரு காட்டெருமைக் கூட்டம், நதி ஒன்றைக் கடக்க வந்து நிற்கிறது. இறங்க முடியவில்லை – முதலைகள் காத்திருக்கின்றன. திடீர் என்று ஒரு முதிர்வடைந்த எருமை நீரில் பாய்கிறது. முதலைகள் அதை இழுக்க, மற்றவை பாய்ந்து கடக்கின்றன.

அதிசயம், துணிச்சல், தியாகம் என்று உணர்ச்சிக் கலவையில் நாம் மிதக்க, பேராசிரியர் இடை வெட்டுகிறார். கவனமாக, அதைப் பாருங்கள். மற்ற எருமைகள் அந்த எருமையை ஆற்றில் தள்ளிவிட்டது தெரியவில்லை? (கிழம். அது இருந்தென்ன. வாழ்ந்தென்ன. நாம இன்னம் வாழவே ஆரம்பிக்கலையே.)

குழுத் தேர்வு – group selection : தன் சொந்த இனத்துக்காக (குழுவுக்காக) பாய்ந்து உயிர் விடும் மரபணுக்களை இயற்கை தேர்வு செய்யுமா?

தனி ஒன்றின் தேர்வு – individual selection : இந்தக் கிழட்டு எருமையைத் தண்ணீருக்குள் தள்ளிவிட்டால், நான் தப்பி நீந்திப் போய்விடலாம் என்று நினைக்கும் மரபணுக்களை இயற்கை தேர்வு செய்யுமா?

அறிவியலாளர்கள் ரெண்டு பிரிவாய் நிற்கிறார்கள். சுயநலம் தான் வெல்லும். அடுத்த சந்ததிக்கு அந்தப் பண்புகள் தான் உதவும் என்பது ஒரு பகுதி. பைத்தியமா? மற்றவர் நலம் கருதும் மரபணுக்கள் தான் எந்த சந்ததிக்கும் உதவும் என்பது மற்றப் பகுதியின் கொள்கை.

இன்னொரு நிகழ்ச்சி : ஒரு ஒநாய்க் கூட்டம் வரிக்குதிரை ஒன்றை வேட்டையாடத் திட்டம் போடுகிறது. வரிக்குதிரைக்குத் தெரிந்து விடுகிறது. அது ஓநாய்களிடம் வந்து, என்னை சாப்பிடுங்கள். என் இனத்தை விட்டு விடுங்கள் என்று சொல்லுமா? அல்லது தலை தெறிக்க ஓடுமா? (வரிக்குதிரைகள் வேகமாக ஓடக் கூடியவை.)

முடியவில்லை. மாட்டிக் கொள்கிறது. அந்த வரிக்குதிரையின் தியாகத்தால் ஓநாய்களின் பசி தீர்ந்தது. மற்ற வரிக்குதிரைகள் தப்பின. அடுத்ததாக, அது மற்ற குதிரைகளை விட வேகமாக ஓடியதைக் கவனித்தீர்களா? இந்த மரபணுக்கள் தான் எதிர்கால ஹீரோக்கள் என்று ஆல் ரவுண்டாய் அடிப்பது மற்றவர் நலம் ஆட்கள்.

ஓநாய்களும் வேகமாக ஓடுமே. எந்த ஓநாய் வேகமாய் ஒடி முதலில் பாய்கிறதோ, அதுக்குத்தான் நல்ல கறிப் பாகம் கிடைக்கும். தவிர, அவரவர் முறை வரும் வரை வரிசை கட்டியா மற்ற ஓநாய்கள் நிற்கின்றன? மற்றவரைக் கடித்துத் தள்ளி, அட்டகாசம் பண்ணும்போது பொதுநலம் எங்கே போயிற்று? – இது சுயநலம் கோஷ்டி.

(பேராசிரியர் சுயநல கோஷ்டி.) The Selfish Gene என்று புத்தகம் எழுதி, 1976 களில், ஓகோ என்று பிரபலம் ஆனவர் Richard Dawkins. இயற்கை, சுயநலத்தைத் தான் தேர்வு செய்கிறது என்று நிறுவுகிறார் இவர். பேராசிரியரும் சுயநலக் குழு ஆய்வுகளைத் தாராளமாக உபயோகிக்கிறார்.

முட்டையா, கோழியா? எது முதல் வந்திருக்கும்? மரபணு இயல் பதில் சொல்கிறது. முட்டை தன் மரபணுக்களை எதிர்காலத்துக்கு நகர்த்த ஒரு சாதனம் தேவைப் படுகிறது. அதான் கோழி.

தியாகம் இரண்டு வகைப்படும். எதையும் எதிர்பார்க்காமல் உதவுவது altruism. அபூர்வ பிறவி. மரபணுக்களைப் பற்றிக் கவலைப்படாது. (இயற்கை அபூர்வமாக இதையும் தேர்ந்தெடுக்கிறது.)

நான் இதைத் தருகிறேன். நீ அதைத் தா என்று பண்டமாற்று முறையில் கூட்டுறவில் ஈடுபடுவது reciprocal altruism. இதற்கும் சுயநல குழுவுக்கும் மரபணு இயலில் போட்டி அதிகம். உன்னத தியாகம் – altruism கூட ஒருவகை சுயநலமே என்று சுயநல குழு வாதிப்பதை நாம் பார்க்கலாம்.

Escherichia Coli, (சுருக்கமாக E.Coli) பாக்டீரியாவை மூன்று விதமான பண்புகள் கொண்டவையாக ஆய்வுகூடத்தில் உருவாக்கினார்கள் (Synthezised).

முதல் வகை : தன் போட்டியாளர்களைக் கொல்லும் ஒரு நச்சுப் பொருளைத் (toxin) தயாரித்துக் கொள்கிறது. அதே சமயம், தயாரிப்புக்கு அதிக சக்தி தேவைப்படுகிறது.

இரண்டாவது வகை : அந்த நஞ்சு இந்த வகைக்கு ஆபத்து. ஆனால், உணவை (ஊட்ட சக்தி) எளிதாகப் பெற்றுக் கொள்கிறது.

மூன்றாவது வகை : இதனால் நஞ்சைத் தயாரிக்க முடியாது. சக்தி போதாது. அதே சமயம், நஞ்சினால் ஆபத்தும் இல்லை.

மூன்றையும் ஒன்றாய்க் கலந்து சோதித்துப் பார்த்தார்கள். மூன்றுமே ஒன்றை ஒன்று பாதிக்காத வகையில் சமநிலையில் இருந்தன. ஏன் அப்படி?

பொதுநலம் பேசும் ஆய்வாளர்கள் கூட்டுறவு வாழ்க்கைக்கு இது உதாரணம் என்றார்கள். உன் சோலிக்கு நான் வரமாட்டேன். என் சோலிக்கு நீ வராதே. (reciprocal altruism)

ஒன்றாய் இருக்க வேண்டிய கட்டாயம். என்ன செய்வது? ஆனா ஞாபகம் வச்சிக்கோ. ஏதாச்சும் ஏடாகூடம் பண்ணினே. மவனே… இந்த ரீதியில் ஒவ்வொரு பாக்டீரியாவும் தற்காப்பு எச்சரிக்கையோடு மற்றதை விட்டு வைத்திருக்கின்றன – இது சுயநலம் பேசும் ஆய்வாளர்கள். (selfishness)

அணுகுண்டுகள் வைத்திருக்கும் நாடுகள், மற்றவர்கள் மீது இந்த குண்டுகளை ஏவி, ஏன் பரீட்சித்துப் பார்ப்பதில்லை? அதே சுயநலம் தான் இதுவும் – இது பேராசிரியர். இன்னும் ஏராளமான உதாரணங்களை அத்தியாயம் முழுதும் தூவி இருக்கிறார் அவர்.

Prisoners’ dilemma என்பது கணித, தர்க்கவியலில் மிகவும் ஆர்வமூட்டும் ஒரு கணனி விளையாட்டு. (உலகம் பிறந்தது எனக்காக? கட்டுரையில் இது பற்றி எழுதி இருக்கிறேன்.) பேராசிரியர் இந்த விளையாட்டை இன்னும் ஆழமாக விவரிக்கிறார்.

உயிரினங்கள், எந்த சமயத்தில் சுயநலத்தோடு நடந்து கொள்கின்றன? எப்போது கூட்டுறவு முறையைக் கையாள்கின்றன? எடுத்துக் காட்டுகள் மூலம் விளக்குகிறார். இருந்தாலும், நிஜ வாழ்க்கையில் இந்த நடப்புகள் பயன் தருமா? சந்தேகப் படுகிறார்.

தன் குட்டிகளை எட்டிக் கூடப் பார்க்காத ஆண் விலங்குகள், முட்டைகள் போட்டபிறகு ஆண் துணையிடம் குஞ்சுகளை விட்டுப் பறக்கும் பெண் பறவைகள் என்று வினோதமான பண்புகள் ஏன் சந்ததிகளில் தொடர்ந்து செல்கின்றன?

சுயநலம் கொண்ட ஒற்றை மரபணு (selfish gene) தான் அசைக்க முடியாத வீரனா? இல்லை சுயநலத்தோடு இயங்கும் குழு மரபணுக்கள் (selfish genome) பெரிய பிஸ்தாக்களா?

பேராசிரியர் பிரமிக்க வைக்கிறார்.

நம் நடத்தைகளுக்குப் பின்னால் ஹார்மோன்கள், மரபணுக்கள், பண்பாட்டு விழுமியங்கள் என்று பல்வகைப்பட்ட காரணிகள் இருப்பதால் இன்றைய உயிரியல் வெட்டு ஒன்று துண்டு ரெண்டு என்று பேசுவதில்லை.

பதிலாக, இயற்கை குணங்கள், சாத்தியங்கள், நிகழ்தகவுகள், செயல் எதிர்வினைகள் என்று பல கூறுகளை நம் முன் வைக்கிறது.

உனக்கு மட்டும் உனக்கு மட்டும் ஒரு ரகசியம் சொல்வேன்

அத்தியாயம் 14 க்கு வந்திருக்கிறேன்.

மற்றவர்களின் துன்பம் நம்மையும் பற்றிக் கொள்கிறது. ஒருவர் கையில் ஊசி போடுவதைப் பார்த்தால் நமக்கும் வலிக்கப் போகிறது போல் ஒரு உணர்வு ஏற்படுகிறது. நம்மை அறியாமலேயே கையை உதறி அந்தத் துன்பத்தில் இருந்து தப்ப மனசு நினைக்கிறது.

நம் மூளையில் இருக்கும் Sensory Cortex இந்த மாயையை உருவாக்குகிறது. ஒருவேளை அது தான் Motor Cortex பகுதியைத் தூண்டி, நம் கையை உதற வைக்கிறதோ?

ஒருவரின் துன்பத்தைப் பார்த்ததும் மனசு உதவி செய்ய நினைக்கிறது. ஆனால், முடியாத சூழ்நிலை. மன்னிச்சிக்கோ! உச் கொட்டிவிட்டு நகரப் பார்க்கிறோம். இது அனுதாபம் (sympathy).

அதே மனிதரின் நிலையைக் கண்டு, எனக்கும் அப்படி நேர்ந்தால்? என்னை அந்த இடத்தில் வைத்து அந்தத் துன்பத்தை மனசால் கற்பனை பண்ணும் போது வருவது பச்சாத்தாபம் (empathy).

எதுவுமே யோசிக்காமல் உடனடியாகவே, அந்த மனிதரின் துன்பத்தைப் போக்க செயலில் இறங்குகிறீர்களா? அது கருணை (compassion).

ஒருவர் இருமுகிறார். அக்கம் பக்கத்துக்கு ஆட்களுக்கும் தொண்டைக்குள் ஒரு கரகரப்பு. அவர்களும் இரும ஆரம்பிக்க, அந்த உணர்வு ஒரு சங்கிலித் தொடர் போல் தொடர்கிறதா? இதை உணர்ச்சிகளின் தொற்று (emotional contagion) என்பார்கள்.

கேள்வி : மற்ற விலங்குகளுக்கும் இதே உணர்வுகள் உண்டா? இரண்டு எலிகளை வெவ்வேறு கூடுகளில் வைத்திருக்கிறார்கள். ஒரு எலியின் காலில் சின்னதாய் ஒரு மின் அதிர்ச்சி கொடுக்கப் படுகிறது. மற்ற எலியை அதன் கூட்டிற்குள் விட்டபோது, அது ஓடிப்போய் வலியுற்ற எலியின் காலை நக்க ஆரம்பித்தது.

(அன்பு, காதல் உணர்வுகள் தோன்றும்போது மூளையின் Anterior Cingulate Cortex (ACC) பகுதி தூண்டப் படுகிறது. Oxytocin சுரக்கிறது.)

இன்னொரு சோதனை : ஒரு எலிக்கு கூட்டில் இருந்து எப்படித் தப்புவது என்று பயிற்சி கொடுக்கப் பட்டிருக்கிறது. (ஒவ்வொரு தடவையும், அது ஒரு குறிப்பிட்ட கம்பியைத் தட்டினால் வெளியே வரலாம். ஒரு சாக்லேட் கிடைக்கும். ஆனால் அதை மற்ற எலிகளுடன் பகிர்ந்து கொள்ளவேண்டும்.)

இப்போது, இன்னும் சில எலிகளை அதே கூட்டில் விடுகிறார்கள். கூட்டின் வெளியிலே ஒரு சாக்லேட் வைக்கிறார்கள். அந்த எலி கூட்டைத் திறந்து சாக்லேட்டைக் கொண்டு வந்து நண்பர்களுடன் பகிர்ந்து கொள்கிறது. (சாக்லேட் முழுவதையும் அதுவே சாப்பிட்டிருக்கலாம்.) ஏன் அப்படி?

அன்பு? கருணை? அல்லது இந்த உணர்வுகளுடன் சம்பந்தப்பட்ட வேறு ஏதோ ஒரு உணர்வு அந்த எலிக்கு ஏற்பட்டதா? அல்லது அது சுயநலமோ?

நான் தனியே அந்த சாக்லட்டை சாப்பிட்டிருக்கலாம். ஆனாலும் மற்றவர்கள் நாக்கை சப்புக் கொட்டியபடி என்னையே பார்க்கிறார்கள். அந்தப் பார்வையே எனக்குப் பிடிக்கவில்லை. ஒரே எரிச்சலாய் இருக்கிறது. நாசமாப் போவீங்கடா. இதோ வரேன்.

கூட்டுக்குள் வந்து சாக்லட்டைப் பகிர்ந்து கொள்கிறது. இப்படியும் அந்த எலி யோசித்திருக்கலாமே – பேராசிரியர்.

(உங்களுக்கு நல்ல யோசனையே வராதா சார்? நீங்கள் வேதனையோடு கேட்பது எனக்குப் புரிகிறது. மன்னித்துக் கொள்ளுங்கள் – இதுவும் அவர்.)

சிறு குழந்தைகள் விளையாடிக் கொண்டிருக்கின்றன. ஒரு குழந்தை குய்யோ குய்யோ என்று விடாமல் அழுது கொண்டிருக்கிறது. இன்னொரு குழந்தை, அதன் அருகில் வந்து தன்னிடம் இருந்த விளையாட்டு பொம்மையை அழும் குழந்தைக்குக் கொடுக்கிறது.

அட, என்னா அன்பு. என்னா அன்பு. உங்களுக்கும் எனக்கும் கண்ணில் நீர் வழியாதது மட்டும் தான் பாக்கி.

குழந்தை என்ன நினைத்திருக்கும்? அந்த சனியன் ஏன் இந்தக் கத்து கத்துது? சந்தோஷமா விளையாட விட மாட்டேங்குதே. இந்த பொம்மையைக் குடுத்தா, ஒருவேளை?..

அழும் குழந்தை : அடே பொம்மை. வாவ்! அட்டகாசத்தை நிறுத்தி விடுகிறது. பொம்மை கொடுத்த குழந்தை : அப்பாடா. பெரிய நிம்மதி. பிசாசு இனி உயிரை வாங்காது.

அன்பு என்பதே சுயநலத்தின் ஒரு வெளிப்பாடு. மற்றவர்களின் துன்பம், துயரத்தை நாம் உணர்வது இயற்கையிலேயே வருவதல்ல. இள வயதில் இருந்து நாம் கற்றுக் கொள்ளும் ஒரு நடத்தை அது.

பச்சாத்தாபம் (empathy) என்று நாம் பேர் வைத்திருக்கும் அந்த உணர்வை ஒரு குழந்தை வளர வளர, கற்றுக் கொள்ள ஆரம்பிக்கிறது. துன்பங்கள், வலி எதற்காக ஏற்பட வேண்டும்? யார் அதற்குக் காரணம்? கேள்விகள் எழுகின்றன. கோபம், வெறுப்பு எல்லாம் ஒன்று சேர்ந்து அந்தக் குழந்தையின் மனதை நோகடிக்கிறது.

மற்றவர்களின் வேதனை நமக்கு எரிச்சலைத் தருகிறது. இந்தத் தொல்லையில் இருந்து விடுபடவே முடியாதா? ஏதாவது செய்யவேண்டுமே. துடிக்கிறோம்.

சமூக பொருளாதார நடப்புகளும் பச்சாத்தாப உணர்வைப் பாதிக்கின்றன. பணக்காரர்களுக்கு இந்த உணர்வு அருகிப் போயிருக்கும். சோதனைகள் தெரிவிக்கின்றன.

ஒரு மண்டபத்தின் வழியாகப் போகும்போது, ஒரு தட்டில் இனிப்பு வகைகள் வைக்கப் பட்டிருக்கின்றன. சுவரில் ஒரு வாசகம் : இனிப்பு எடுத்துக் கொள்ளுங்கள். இலவசம்.

சாதாரண காமா சோமாக்கள் ஒரு இனிப்பை மட்டும் எடுத்தபடி நகர்கிறார்கள். பணக்கார சொம்புகள் அள்ளி எடுத்து பாக்கெட்டில் போட்டபடி போகின்றன. மற்றவர்களுக்கும் மிச்சம் இருக்கட்டுமே. ஹூம். மற்றவர்களுக்கு எதுக்கு?

அடுத்து, வாசகத்தில் ஒரு மாற்றம் செய்தார்கள் : மிச்சம் இருக்கும் இனிப்புகள் குழந்தைகளுக்கு வழங்கப்படும். அப்போதாவது பணக்கார கருமாந்திரங்கள் திருந்தி இருக்கும்? இல்லை. எந்த சலனமும் இல்லாமல் அதே போல அள்ளினார்கள்.

துவக்கத்தில் ஏழையாய் இருந்து வாழ்க்கையில் முன்னேறி செல்வந்தவர்களாய் மாறியவர்களிடமும் அதே நடத்தை இருந்தது.

அதே சமயம், பிறர் என்றால் ஒரே அலட்சியம். சொந்தக் குடும்பத்தில் மிகவும் பற்று கொண்டவர்கள் இதே வர்க்கம்.

ஒரு தனி மனிதரின் துன்பம் கண்டால் மனம் கஷ்டப்படுகிறது. ஒரே சமயத்தில் பல நூறு பேர் துன்பத்தில் வாடுவது கண்டால் சோர்வு உண்டாகிறது. அத்தனை பேருக்கும் எப்படி உதவுவேன்? முடியவில்லையே.

அன்னை தெரெசாவே ஒத்துக் கொண்டிருக்கிறார் : ஒரு பத்துப் பனிரெண்டு நோயாளிகள் என்றால் உயிரையும் மதிக்காமல் உதவுவேன். ஆயிரம் பேர் என்றால் எங்கே போவேன்?

ஒருவர் ஆபத்தில் மாட்டிக் கொண்டால் எதையும் யோசிக்காமல், அந்தக் கணமே பாய்ந்து உதவும் மாந்தர்களைக் கண்டிருக்கிறோம். கேட்டால், நான் யோசிக்கவில்லை. உதவ வேண்டும். அதுவும் உடனடியாக என்று தோன்றியது. அவ்வளவு தான் என்று சொல்வார்கள்.

Automicity என்கிற பண்பின் உந்துதல் இது என்கிறார் பேராசிரியர். அதாவது, இளமையில் இருந்து கற்றுக் கொண்டே வந்த ஒரு தானியங்கி நடத்தை (automatic behaviour) என்று விளக்குகிறார்.

சைக்கிள் ஓடும்போது விழுந்து விடாமல் சமநிலை செய்தபடி ஓடுகிறோம். சைக்கிள் ஓடக் கற்றுக் கொள்ளும் போது மட்டும் கஷ்டமாக இருக்கிறது. பழகிவிட்டால் லேசாகி விடுகிறது. யோசிக்கிறோமா? இல்லையே.

பழக்கம் வந்துவிட்டால் யோசிக்க வேண்டிய அவசியம் வராது, தானாக நடக்கும். Automicity பண்பும் அதே. இந்தப் பண்பு ஒரு கணத்தில் தோன்றி செயல்பாட்டை முன்னெடுக்கிறது. அடுத்த கணம் மறைந்து விடுகிறது. இடையில் என்று எதுவும் இல்லை.

(உயிரியல் ரீதியில் ACC, Amygdala மற்றும் Insular Cortex மூன்றும் இந்த நடத்தையின் போது விரிவடைகின்றன. FC வேலை செய்யாது – தெரிந்ததே.)

அடுத்த கட்டம் வருகிறார் பேராசிரியர்.

ஒருவரின் துன்பத்தை நாம் களைந்த பின் நம் மனத்தில் ஒரு அமைதி தோன்றுகிறது. அபூர்வமான ஒரு உணர்வு அது. இதை தலாய் லாமாவின் ஒரு சிஷ்யர் (பிரெஞ்சுக்காரர், மூலக்கூற்று உயிரியலில் முனைவர் பட்டம் பெற்றவர், துறவி) சொல்கிறார்:

சக மனிதர்களின் துன்பம் கண்டு என்னால் தாங்கிக் கொள்ள முடியாத போது தியானம் கை கொடுக்கிறது. மனதில் எழுந்த படபடப்புகள், உணர்ச்சிக் கொந்தளிப்புகள் அடங்கி அமைதி அடைகிறேன்.

தியானம் செய்வதால் உங்கள் மனம் நிம்மதி அடைகிறது. நன்மையோ, தீமையோ எதிலுமே பற்றில்லாத நிலையை இன்னும் ஊக்குவிக்கிறது. ஆகவே, யாருக்கு முதலில் உதவி தேவை? உதவி செய்ய நினைப்பவர் சுமுகமான, தெளிவான நிலையில் இருந்தால் தான் மற்றவரின் துன்பம் போக்க, ஆக்கபூர்வமாக எதையும் செய்ய முடியும். (சுயநலம் வந்து நிற்கிறது – கவனியுங்கள்.)

ஒரு நிமிஷம் : நான் புத்தரின் போதனைகளைப் பின்பற்றுங்கள் அல்லது பின்பற்றுவதால் பயனில்லை என்று எதுவுமே சொல்லவில்லை. (புத்த மதம் பற்றி எனக்கு எதுவும் தெரியாது.) சில உதாரணங்களை என் கருத்துக்கு ஏதுவாய் முன் வைத்திருக்கிறேன். அவ்வளவே என்கிறார் பேராசிரியர்.

கேள்விகள் : மற்றவர்களுக்கு நல்லது செய்ய வேண்டும் என்கிற நினைப்புக்கு உள்நோக்கம் ஏதாவது இருக்கிறதா? சுயநலமே இல்லாத செயல்கள் ஒன்று கூட இல்லையா? எது செய்தாலும் உங்கள் நிம்மதியைக் கெடுத்துவிடக் கூடாது என்பதில் தான் கவனமாய் இருக்கிறீர்களா?

எதுவுமே எதிர்பார்க்காமல் செய்யும் உன்னத தியாகத்தின் (altruism) பின்னால் கூட, சுயநலத்தின் சாயல் இருக்கிறதா? (என் பேர் பரவப் போகிறது. என் புகழ் ஒங்கப் போகிறது.)

ஒரு ஆய்வு நடந்தது. சில மாணவர்களை இரண்டு குழுக்களாய்ப் பிரிக்கிறார்கள். முதலாவது குழுவில், ஒவ்வொருவருக்கும் 5 டாலர்களோ அல்லது 20 டாலர்களோ கொடுக்கப் படுகிறது. அதில் அரைவாசிப் பணத்தை அவர்களே சொந்தத் தேவைக்கு செலவழிக்கலாம். மிகுதியை யாருக்காவது உதவி தேவைப்படும் என்றால் அவர்களுக்காக செலவு செய்யலாம். வெளியே அனுப்பி விடுகிறார்கள்.

அவர்கள் திரும்பி வந்ததும் கேட்கப்பட்ட கேள்வி : எதிலே உங்களுக்கு மகிழ்வு அல்லது திருப்தி கிடைத்தது? உங்களுக்கு செலவு செய்தபோது? அல்லது மற்றவர்களுக்கு?

மற்றவர்களுக்காக செலவு செய்தபோது, கூடிய மகிழ்ச்சி/ திருப்தி இருந்ததாக சொன்னார்கள்.

மற்ற குழுவுக்கும் அதே போல் பணம் கொடுக்கப் பட்டது. ஆனால், ஆய்வின் நோக்கம், அதன் பொறிமுறை எல்லாம் அவர்கள் வெளியே போக முன்பே சொல்லப்பட்டு விட்டது.

திரும்பி வந்ததும் இவர்கள் என்ன சொன்னார்கள்? எங்கள் சொந்த செலவுக்குத் தான் ரொம்ப சந்தோஷம் அனுபவித்தோம். நீங்கள் கொடுத்த 5 டாலரை விட 20 டாலர் கொடுத்திருந்தால் இன்னும் ஜாலியாய் இருந்திருக்கும்.

இதில் ஆச்சரியப்பட என்ன இருக்கிறது? அதிகமான உளவியல், உயிரியல் ஆய்வுகள் இந்த முடிவைத் தான் சுட்டிக் காட்டுகின்றன.

உன்னத தியாகம் என்பதை விட்டுவிட்டு reciprocal altruism என்கிற கொடுக்கல் – வாங்கல் வாழ்க்கையின் (கூட்டுறவு) பின்னணியை எட்டிப் பார்த்தால் அதிலும் சுயநலம் இல்லாமலா இருக்கிறது?

மதங்களிலும் ஒரு வித சுயநலப் பண்பு இழையோடுகிறது. நாம் காடுகளில் வாழ்ந்த காலத்தில் ஒரு சிறு குழுவாய் மட்டும் அலைந்திருப்போம். வெளி மனிதர்கள் நம்முடன் சேர்ந்து வாழ வேண்டிய சூழல் தோன்றியபோது ஒரு வித அச்சம் வந்திருக்கும்.

இவர்கள் யார்? நம் சிந்தனையோடு ஒத்துப் போவார்களா? அடிதடிகளில் இறங்க வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்படுமா? என்ன செய்யலாம்? ஆகவே, இதுவரை ஆசீர்வாதங்கள், ஆறுதல்கள் தந்த கடவுள்கள் இனிமேல் தண்டனைகள் தரும் கடவுள்களாக அவதாரம் எடுக்கிறார்கள். சுவர்க்கமும் நரகமும் தோன்றுகின்றன.

குற்றங்கள் செய்தால் கடவுள் தண்டிப்பார். மனசில் பயம் ஏற்படுகிறது. குற்றங்கள் செய்யாமல் இருக்கவும் முடியவில்லை. ஆகவே நாலு நல்ல நடத்தைகள் மூலம் நம் குற்ற உணர்ச்சியைக் குறைத்துக் கொள்கிறோம். அதே நல்ல நடத்தைகள் மூலம் நமக்கு நிம்மதியும் கிடைக்கிறது.

எல்லாமே சுயநலம் என்றால் வாழ்க்கையே வெறுத்து விடும். (வாசிக்கும் போது எனக்கும் தான்.) அதற்காக, நீங்கள் தளர்ந்து விடாதீர்கள். பேராசிரியர் சில அறிவுரைகளும் சொல்கிறார் :

உலகின் நாலா பக்கங்களிலும் நடக்கும் அநியாயங்கள், போர்கள், வறுமை, நோய்கள், கருணையே இல்லாத ஆட்சியாளர்கள் என்று தினமும் செய்திகள் பார்க்கிறோம். நம் மனம் துடிக்கிறது. ஆனால் நம்மால் எதுவும் செய்ய முடியவில்லையே என்று அளவு மீறிக் குற்ற உணர்ச்சியில் வெந்து போவது தேவையே இல்லாத ஒன்று – ரொம்ப அலட்டிக்காதீங்க.

உங்களைச் சுற்றி நடக்கும் நிகழ்வுகளைக் கவனியுங்கள். உங்களால் முடிந்ததை, உதவிகளை செய்யப் பாருங்கள். (அது சுயநலம் தான் என்பதையும் மனசில் நினைத்துக் கொள்ளுங்கள்.). வெளி உலகத்தில் நடக்கும் அநீதிகளுக்கு நீங்கள் காரணம் அல்ல. குற்ற உணர்ச்சிகளைத் தவிருங்கள் – இது முக்கியம்.

உங்கள் குழந்தைகளுக்கு லெக்ஸர் அடிக்கிற வேலையை முதலில் நிறுத்துங்கள். எதுவும் பேசாமல், உங்கள் நடத்தைகள் மூலம் அன்பு, கருணை என்பதை சொல்லிக் கொடுங்கள். சைக்கிள் கற்றுக் கொள்ளும் உதாரணம் போல அது தானாக வரும்.

சுயநலம் நல்லது.

முடிவுரை : நாம், வேறு அவர்கள் வேறு என்கிற சிந்தனை ஏன் வருகிறது? ஒழுக்கம், நேர்மை என்றால் என்ன? எப்படி இந்த நடத்தைகள் உருவாகி இருக்கும் ? கொலைகள், யுத்தங்கள், சமாதானம் ஏன் ஏற்படுகின்றன? என்ன காரணிகள்? இன்றைய குற்றவியல் சட்டங்கள் என்று ஏகப்பட்ட தலைப்புகளில் பேராசிரியர் விளாசித் தள்ளுகிறார் – அதிர்ச்சிகளுக்கும் பஞ்சமே இல்லை.

புத்தகத்தை ஒரு தடவை வாசித்து விட்டாலும் மீண்டும் மீண்டும் வாசிக்க வேண்டும் போல் இருக்கிறது. அதற்கு முன்னால் ஒரு டீ அல்லது காபி?

பொருளியல் பார்வைகள் (பெட்டிஃபோர்)

வங்கிகள் அவசியம் தான். ஆனால், அவர்களைக் கண்மூடித்தனமாக ஆட்டம் போடவிட்டால் ஆபத்து. ஏற்கெனவே பல கசப்பான அனுபவங்களைச் சந்தித்திருக்கிறோமே. இன்னுமா நாம் பாடம் கற்றுக் கொள்ளவில்லை? பொருளியல் பேராசிரியர் ஆன் பெட்டிஃபோர் (Ann Pettifor) கேட்கிறார்.

அவர் எழுதிய The Production of Money – how to break the power of banks என்கிற சிறு நூலில் இருந்து சில கருத்துக்கள் – என் பார்வையில்.

இவை செல்வந்த நாடுகளுக்கு மட்டுமல்ல, வளர்ந்து வரும் நாடுகளுக்கும் பொருந்தும். அதே கொள்கைகளைத் தானே வளர்முக நாடுகளும் பின்பற்றுகின்றன?

எங்கேயும் எப்போதும்

இந்தக் கட்டுரை எழுதத் துவங்கும் நாளில் (07.03.2020) இந்தியாவின் Yes வங்கி, நான் திவால் ஆகிவிட்டேன் என்று அறிவித்துவிட்டது. அதில் காசு போட்டிருந்தவர்கள் அய்யோ! அய்யோ! என்று அழ ஆரம்பித்திருக்கிறார்கள்.

இதற்குக் காரணமான அந்த வங்கியின் மேலாளர்கள், உரிமையாளர்கள் மீது நடவடிக்கை பாயுமா? கடந்த காலங்களில் இப்படிப் பல வங்கிகள் கவிழ்ந்திருக்கின்றன. ஆனால் அத்தனை களவாணிகளும் இன்றும் நன்றாகவே இருக்கிறார்கள். உலகம் பூரா.

வேண்டுமானால், இன்றைய நிர்மலா அம்மா அல்லது அன்றைய சிதம்பரம் மற்றும் மன்மோகன்சிங் அய்யாக்களைக் கேட்டுப் பாருங்கள்.

இப்படி நடந்துகொண்டே இருப்பது இன்று நேற்றல்ல. இன்றைய டிவி சீரியல்கள்கூட ஒருநாள் முடிவுக்கு வந்துவிடும். இவை முடியாத தொடர்கள்.

2008 களில் அமெரிக்காவில் லேமான் பிரதர்ஸ் (Lehman Brothers Holdings Inc.) என்கிற பெரும் பன்னாட்டு முதலீட்டு வங்கி 158 ஆண்டுகள் ஒடி ஒடிக் கடைசியில் 2008 களில் ஒரேயடியாய் மூழ்கி விட்டது.

பொருளாதார நிபுணர்கள் அந்த ஆண்டை இன்றும் கலவரத்தோடு நினைவு கூர்வார்கள். ஏன்? எல்லா வங்கியாளர்களும் ஒருவரோடு ஒருவர் கொடுக்கல் வாங்கல்கள் என்று ஏகப்பட்ட மில்லியன்கள் டாலர்கள் கணக்கில் “பிசினஸ்” செய்பவர்கள் என்று எவருக்கும் தெரியும்.

ஒருத்தருக்கு சளி பிடித்தால் மற்றவர்களுக்கும் பிடிக்க நேரம் போகாது. அப்போ வைரஸ் காய்ச்சலுக்கும் மட்டும் என்ன விதிவிலக்கு? அந்த வங்கி திவாலாக, மற்ற “பெரிய்ய ” வங்கிகளுக்கும் நடுக்கம் வந்துவிட்டது.

இந்தியாவில் மட்டுமல்ல, அமெரிக்க நாட்டில், ஏன் முதலாளித்துவ – ஜனநாயகம் நிலவும் அத்தனை நாடுகளிலும் உள்ள வங்கிகளுக்கு தில் அதிகம். நாம் என்ன கூத்தடித்தாலும் பிரச்னை என்று வந்தால் அந்தந்த அரசுகள் உதவிக்கு ஓடி வரும் என்று அவர்களுக்குத் தெரியும்.

2008 ல் ஏற்பட்ட நெருக்கடி, வழக்கத்தை விட அதிக அளவில் இருந்ததால் கொஞ்சம் தாமதம் ஏற்பட்டுவிட்டது. அவ்வளவே. அது சரி. இதுக்கெல்லாம் யார் காசு கொடுத்து இந்த வங்கிகளைக் கைதூக்கி விடுவார் என்று நீங்கள் யோசிக்கலாம்.

மத்திய வங்கி என்று ஒன்று ஒவ்வொரு நாட்டிலும் இருப்பது தெரிந்த விஷயம். இதன் கீழ் தான் உள்நாட்டு வங்கிகள் இயங்குகின்றன என்பதும் தெரிந்த விஷயம்.

ஆகவே, அரசின் நிதி அமைச்சர் மற்ற அதிகாரிகளோடு அவசர அவசரமாய் ஆலோசனை நடத்துவார். பிறகு மத்திய வங்கி ஆட்களுக்கு போன் பண்ணுவார். “நீங்க ஏதாவது செய்யப்பிடாதா, தலைவா? ” என்று பிலாக்கணம் வைப்பார்.

மத்திய வங்கி ஆட்கள் மெத்தப் படித்தவர்கள். அவர்கள் மக்களின் கேள்விகளுக்குப் பதில் சொல்ல வேண்டிய மொக்கைகள் அல்லவே. அதை அரசியல்வாதிகள் அல்லவா பார்த்துக் கொள்ள வேண்டும்?

நீங்க யோசிக்காதீங்க. அரசு காசு தரும். எல்லாரின் காசுக்கும் அது உத்தரவாதம் என்று அறிவித்து விடுங்கள் என்பார்கள்.

அரசுக்கு எங்கிருந்து காசு வரும்? அது ஒன்றும் செய்யாது. மத்திய வங்கி, திவால் வங்கியின் பேரில் இவ்வளவு கடன் என்று அதன் கணக்கில் பற்று எழுதுவார்கள். திவால் வங்கியின் கணக்கில் அதை வரவு வைத்து விடுவார்கள்.

இது மின் யுகம். அடுத்த செக்கன்ட்டில் திவால் வங்கியின் கணனியில் அது மின்னும். நிம்மதி? தப்பு. நாட்டு மக்களுக்கு அது இரட்டை சுமை.

புதிதாக உருவாக்கிய பணம் ஒரு பக்கம் இருக்க, திவால் வங்கியின் கடன்களை யார் பொறுப்பேற்பது? அது மக்கள் தலையில் தான் வந்து விடியும். புதிய வரிகள் மற்றும் தீர்வைகள் மூலம் அந்தக் கடன்களை அரசு சரி செய்யப் பார்க்கும்.

அமெரிக்க நாட்டின் 60 Minutes என்கிற நேர்காணல் நிகழ்ச்சி உலகப் பிரசித்தம். அரசியல்வாதிகள், பிரபலங்கள் எல்லாரையும் பேட்டி கண்டு கேள்விகளால் துளைத்து மடக்கக் கூடியவர்கள்.

அந்த நாட்டின் மத்திய வங்கி ஆளுநர், Bernanke (Governor, FED) யாருக்கும் லேசில் பேட்டி கொடுப்பதில்லை. ஒத்துக் கொண்டதே பெரிய விஷயம். நேர்காணல் செய்த நிருபர் Scott Pelly யும் லேசுப்பட்ட ஆளில்லை.

நேர் காணலில் நிருபர் கேட்கிறார்:

லேமான் வங்கி ஆட்டம் காணப் போகிறது என்று செய்திகள் வந்து கொண்டிருந்த சமயத்திலேயே நீங்கள் அவர்களுக்கு 62 டிரில்லியன் டாலர்கள் கடன் கொடுத்தீர்களாமே? எப்படிக் கொடுத்தீர்கள்? அது மக்களின் வரிப்பணமா?

ஆளுநர் : அவர்கள், எங்கள் நிதிநிலைமை சரியில்லை. எக்கச் சக்கமாய் பெரிய பெரிய நிறுவனங்களுக்குக் கடன் கொடுத்திட்டோம். கடனைத் திருப்பிக்கட்ட கஷ்டமாக இருக்கிறது. உதவி பண்ணுங்க என்றார்கள்.

நிருபர்: சரி. பணம் எங்கிருந்து வந்தது?

ஆளுநர்: கணனியில் அந்தத் தொகையை எழுதி பட்டனை அழுத்தினோம்.

நிருபர்: அவ்வளவு தானா ?

ஆளுநர்: அவ்வளவு தான். இதைத்தான் நாம் இத்தனை காலமாய் செய்து கொண்டிருக்கிறோம்.

(இது Fake news அல்ல. கீழ் உள்ள இந்த இணைப்பை அழுத்தி Youtube இல் அந்த நேர்காணலைக் காணவும். )

ஆகவே , மத்திய வங்கி ஆளுநர் சர்வசாதாரணமாய் ஒரு கணனி பட்டனை அழுத்துவதன் மூலம் பணத்தை உருவாக்க முடியும் என்றால்..

இது ஒரு புறம் இருக்கட்டும். புகழ் பெற்ற அன்றைய பொருளியல் மேதை , கெயின்ஸ் ஒருமுறை குறிப்பிட்டதை நோக்குவோம்:

கடன் என்பதை வங்கிகளால் மிக மிக சாதாரணமாய் உருவாக்க முடியும் என்றால் ஏன் வங்கிகள் கடன் கொடுக்க மாட்டோம் என்று அடாவடித்தனம் பண்ணுகின்றன? ஒரு பைசா கூட செலவழிக்காமல் உருவாக்கும் பணத்துக்கு எதற்காக அவர்கள் வட்டி வாங்க வேண்டும்?

மீண்டும் நேர்காணல். ஓரிடத்தில் நிருபர் கேட்கிறார்: அவர்கள் தெரிந்தோ, தெரியாமலோ மீண்டும் தவறு செய்யலாம் இல்லையா? அப்படி நேராமல் தடுக்க என்னென்ன வழிவகைகள் வைத்திருக்கிறீர்கள் ?

ஆளுநர் : ஒன்றும் இல்லை. அவர்கள் பெரும் வங்கியாளர்களாய் வளர்ந்து பிரம்மாண்டமாய் நிற்கிறார்கள். நாடுகளின் பொருளாதாரம் அவர்கள் கையில் தான் இருக்கிறது. நாம் கட்டுப் படுத்த முடியாது. வேண்டுமானால் நாம் யோசனைகள் சொல்லலாம்.

இதை வாசிப்பவர்களில் சிலர் இந்தப் புள்ளியை அனாயாசமாகக் கடந்து போகலாம். கேட்டால், அது தான் உண்மை நிலவரம் என்பார்கள். இன்றைய பொருளாதாரம் தெரிந்தவர்கள் இவர்கள் . அதில் என்ன தப்பு? என்றும் திருப்பிக் கேட்கக் கூடும். விட்ருங்க.

அதெப்படி? அநியாயமா இருக்கே, பெருசா வந்திட்டா எல்லாமே சரியாயிருமா? என்று மற்றவர்கள் கேட்கக் கூடும். அப்படி நேர்மை, நியாயம் என்று பேசுபவர்களுக்காக, வங்கிகளின் கொட்டத்தை அடக்க வேண்டும் என்று சொல்பவர்களுக்காக அவர்கள் புரிந்துகொள்ளும் வகையில், எளிய நடையில் எழுதி இருக்கிறார் பேராசிரியர்.

என்னென்ன மாற்றமெல்லாம் காட்டுகின்றாய் ஆசை நெஞ்சிலே

வங்கிகள் என்றதும் பணம் தான் ஞாபகம் வரும். ஆனால் பணத்தை யார் உருவாக்குகிறார்கள்?

வங்கிகளா? இல்லை. வங்கிகளின் வாடிக்கையாளர்கள் தான் பணத்தை உருவாக்குகிறார்கள் என்கிறார் பேராசிரியர்.

பணம் உருவாக முன்பு அதற்கான “கிராக்கி” உருவாகி இருக்க வேண்டும். கிராக்கி இல்லாமல் எந்தப் பொருளுக்கும் மதிப்பில்லை. மதிப்பு என்பதை மனிதர்கள் தான் உருவாக்குகிறார்கள். அந்த மதிப்பை அளக்க, பங்கிட பணம் தேவைப்படுகிறது.

இங்கே “பணத் தேவை” என்பது கிராக்கி . அதை உருவாக்குவோர் வாடிக்கையாளர்கள். அவர்கள் இல்லை என்றால் வங்கி ஏது ?

பணம் ஒரு பொருள் என்பது போல இன்று நடைமுறையில் இருக்கும் பொருளாதாரக் கொள்கை தப்பும் தவறுமாய் விளக்கம் கொடுக்கிறது. பல்கலைக் கழகங்களில், வங்கித் துறையில் இப்படித் தான் சொல்லிக் கொடுக்கிறார்கள் என்று சாடுகிறார் அவர்.

பணம் என்றால் சேமிப்பு என்றும் வங்கிகள் கொடுக்கும் கடன் என்றும் வரைவிலக்கணம் தருகிறார்கள். அதுவும் பணத்தின் விலை என்பதை சந்தை தான் தீர்மானிக்கிறது என்கிறார்கள்.

பொருளியல் வரலாற்று ஆசிரியர் Karl Polanyi சொல்வதைக் கவனிக்க வேண்டும்: பணம், வட்டி எல்லாவற்றையும் சமூகம் தான் கட்டமைக்கிறது. பணம் ஒரு நம்பிக்கை. அது சந்தையில் வாங்கும் சரக்கல்ல.

உங்கள் கிரெடிட் கார்டை எடுத்துக் கொள்ளுங்கள். நீங்கள் அதை உபயோகிக்கும் வரை அதும் வெறும் அட்டை. எந்த மதிப்பும் இல்லாத வெறும் அட்டை. ஒரு பொருளை/ சேவையை வாங்கும் போதோ அல்லது பணமாய் எடுக்கும் போது மட்டும் தான் அந்த மதிப்பளவு பணத்தை மட்டும் உருவாக்குகிறோம். மிகுதியாய் என்று எதுவும் இல்லை.

பணம் என்பது கடன் என்பதற்கு இன்னோர் எடுத்துக் காட்டு : நம் நிலத்தில் விளைந்த நெல்லை நம் பாவனைக்கே வைத்துக் கொண்டால் அதில் பொருளாதாரமோ எதுவுமோ குறுக்கே வராது. இன்னொருவருக்கு அதை விற்கும்போது தான் பொருளாதாரம் வந்து நிற்கிறது.

வாங்குகிற ஆள் பணம் கொடுக்கிறார் என்றால் அரசு பணம் என்கிற பேரில் என்னிடம் கடன்பட்டு விட்டது என்று அர்த்தம். அந்தக் கடனை, நான் உள்நாட்டில் எங்கு வேண்டுமானாலும் காட்டி, “எனக்கு அந்தப் பொருள் வேண்டும். இந்த சேவை வேண்டும்” என்று கேட்டு வாங்கிக் கொள்ள முடியும். அரசு, கடனுக்கு (பணத்துக்கு) உத்தரவாதம் தருகிறது.

கடனுக்கு நீங்கள் நெல் கொடுக்கிறீர்கள் என்று வைத்துக் கொண்டால் அது உங்களுக்கும் வாங்குபவருக்கும் உள்ள நம்பிக்கை. வாங்கினவர் கணக்கை சரி செய்யும் போது (பணம் கொடுக்கும் போது) மீண்டும் மேலே சொன்னபடி, அரசு கடன்பட்டு விடுகிறது.

ஆகவே, (அந்தந்த நாட்டுக்குள்) பொருள்கள், சேவைகளின் மேலே உரிமை கொண்டாடக் கூடிய ஓர் ஊடகம் பணம். அது வங்கி தரும் பண நோட்டுகள், சில்லறை, சொத்துக்கள் என்று எதுவாகவும் இருக்கலாம்.

இன்னொன்றையும் கவனிக்க வேண்டும் : ஒரு நாட்டின் மத்திய வங்கி, ஒரு ரூபாயை அதன் கீழ் இயங்கும் ஒரு வர்த்தக வங்கிக்குக் கொடுக்கிறது என்று வைத்துக் கொள்ளுங்கள். வங்கிக்கு அந்த ஒரு ரூபா அதன் சொத்து. அதே சமயம் மத்திய வங்கிக்கு ஒரு ரூபா கடன் பாக்கி.

ஒரு வாடிக்கையாளர் ஒரு வங்கியிடம் ஒரு லட்சம் ரூபா கடன் வாங்கி இருந்தால் அது அவரின் ஒரு லட்சம் ரூபா சொத்தாக இருக்கும். அதே சமயம், அவர் வங்கிக்கு ஒரு லட்சம் ரூபா கடன் பாக்கி வைத்திருக்கிறார்.

பண அமைப்பில் இப்படி எல்லாமே ஒன்றுக்கொன்று தொடர்பு கொண்டவை.

முதலீடுகளுக்கு சேமிப்பு அவசியமா? இல்லை என்கிறார் பேராசிரியர். மேல் சொன்ன அடிப்படையில் பார்த்தால், சேமிப்பு என்பதுவும் அரசின் கடன் என்று தெளிவாகத் தெரிகிறது. நமக்கு அது சேமிப்பு. அரசு என்பது நாம் கேட்கும் போது கொடுத்துவிட வேண்டும்.

அரசு என்பது யார்? நாம் எல்லாம் சேர்ந்து உருவாக்கிய அமைப்பு. அப்போ கடன்காரர் யார்? எல்லாமே தொடர்புகள். தொடர்புகள்.

கடன் என்பதை (பணம்) ஒரு படி மேலே போய் இப்படியும் குறிப்பிடலாம். எதிர்காலம் என்று ஒன்று இருக்கிறதே. அதை மறந்துவிட்டு, இப்போ சாப்பிடு. அனுபவி. அதாவது எதிர்காலத்தை அடகு வைத்து இன்று நாம் திருப்திப் படுகிறோம். பணம் என்கிற அமைப்பில் தவிர்க்கவே முடியாதது இது.

எனது ராஜ சபையினிலே ஒரே கொண்டாட்டம்

ஆனால் பணத்தை இன்று நாமா உருவாக்குகிறோம்? அந்த வேலையை ஒரு சிறு எண்ணிக்கையில் ஆன புள்ளிகளிடம் கொடுத்துவிட்டு அவர்கள் முன்னால் கைகட்டி, வாய் பொத்தி நிற்கிறோம்.

வங்கிகள் போடும் குத்தாட்டங்களை வரிசைப் படுத்துகிறார் பேராசிரியர்.

ஒரு நாட்டின் மத்திய வங்கிக்கு மட்டுமே பணம் அச்சடிக்க உரிமை உண்டு என்பது தெரிந்ததே. இன்றைய கணனி யுகத்தில் சுமார் 5% மட்டுமே நோட்டுகளாகவும் சில்லறையாகவும் புழக்கத்தில் இருக்கின்றன.

மிகுதி 95% கணனியில் இருக்கும் வெறும் இலக்கங்கள். தவிர, பண நோட்டுகளுக்கு கிராக்கி குறைந்து கொண்டே வருகிறது. வங்கிகளுக்குக் கடன் கொடுக்க ஏற்படுத்தப் பட்டிருக்கும் “சுழற்சி” முறை (Fractional Reserves) அவர்களுக்கு ரொம்ப வசதியாகப் போய்விட்டது.

உதாரணமாய், ஒரு 10 ரூபா கைவசம் இருந்தால் போதும். அவர்கள் 90 ரூபாவைக் கடனாய்க் கொடுக்கமுடியும். எல்லாம் கணனியில் அழகாகவும் கச்சிதமாகவும் குறிப்பு வைத்துவிட்டு எந்த ஒரு திருடனுக்கும் கொடுத்துவிட்டுக் கடன் என்று எழுதிக் கொள்ளலாம்.

யோசித்துப் பாருங்கள். ஒரு நாளைக்கு எத்தனை மில்லியன்கள் அவர்கள் கையில் புழங்குகிறது? எத்தனை மில்லியன்கள் கடன் கொடுக்கலாம்?

அடுத்து, நிதிச் சந்தைகள் 24 மணி நேரமும் திறந்தே இருக்கின்றன. இப்போ போட்டு அடுத்த ஐந்து நிமிஷத்திலோ, ஐந்து மணித்தியாலத்திலோ போட்டதை எடுத்து விடலாம். யாரும் கேட்கப் போவதில்லை. மேலாளர் தான் ராஜா. அரசு எதுவும் சொல்லாது. சட்டங்கள் அப்படி. பொருளியல் நிபுணர்களும் அப்படி.

வங்கிகளின் கடன்களை யாரும் மேற்பார்வை செய்வதில்லை. அனைத்தும் ரகசியமாக செயல்படுத்தப் படுகின்றன. கேட்டால், ஸ்ஸ்.. அவர்களை தொந்தரவு பண்ணாதீர்கள். அவர்களை அவர்கள் பாட்டில் வேலை செய்ய விடுங்கள் என்று வங்கிகளுக்கு செக்கூரிட்டி வேலை பார்க்கிறார்கள் இதே பொருளியல் நிபுணர்கள்.

வங்கிகளால் வானத்தில் இருந்து பணம் உற்பத்தி பண்ண முடியும் என்றால் ஏன் அவர்கள் திவால் ஆக வேண்டும்? பதில்: வரவுகளை உற்று உற்றுப் பார்க்கிற அவர்கள் பற்றுகள் என்ன ஆகின்றன என்று பார்ப்பதில்லை.

கடன் வாங்கியவர்கள் ஒழுங்காய்க் கட்டுகிறார்களா? கட்டாமல் போனதன் காரணம் என்ன? என்ன செய்ய வேண்டும்? தற்காப்பு நடவடிக்கைகள் என்ன? நம்மிடம் வாங்கிய கடனை வேறு வங்கிகளில் முடக்குகிறார்களா? என்ன தான் நடக்கிறது?இதெல்லாம் யோசிப்பதில்லை.

“நிழல்” வங்கிகள் வேறு (நிதி நிறுவனங்கள், கந்து வட்டிக் காரர்கள்…) நடைமுறைக்கு வந்து பல ஆண்டுகள் ஆகிவிட்டன. காணி நிலம், கட்டிடங்கள் பணப் புழக்கத்துக்கு ஆதாரமாய் இருந்த காலம் அந்தக் காலம்.

இன்று கலைப் படைப்புகள், ஓவியங்கள், புரோ நோட்டுகள் (pay bills) என்று ஏகப்பட்ட கடதாசிப் பத்திரங்கள், டிஜிட்டல் பத்திரங்கள் எல்லாம் “செல்வங்கள் ” என்று ஒப்புக் கொள்ளப்பட்ட காலகட்டத்தில் வாழ்கிறோம்.

இன்னும் பல படிகள் மேலே போய், தனிப்பட்ட மனிதர்களின் கடன்களைக் கூட “எதிர்கால சொத்துக்கள்” என்று அச்சடித்து சம்பந்தமே இல்லாமல் பேர் வைத்து (Special Investment Vehicles) சந்தையில் உலவ விட்டிருக்கிறார்கள் இந்த வங்கி ஆட்கள்.

கேட்டால், இன்று அவை கடன்கள் தான். ஒத்துக் கொள்ளுகிறோம். ஆனால் எதிர்காலத்தில் திருப்பிக் கட்டும் நிலை வருமே. அப்போ அவை செல்வங்கள் அல்லாமல் வேறென்ன என்கிறார்கள். எதிர்த்துப் பேச முடியவில்லை.

நிதிச் சந்தைகள் நமக்கெல்லாம் கிடைத்த வரம் என்று போற்றிப் பாடுவது இந்தப் பொருளியல் நிபுணர்களின் வழக்கம். அதில் கிடைக்கும் மேலதிக பணம் மீண்டும் பொருளாதாரத்தில் முதலீடு செய்யப்படுமே என்று அடித்து விடுகிறார்கள் இவர்கள்.

நிதர்சனத்தில் என்ன நடக்கிறது? எடுக்கிற பணத்தை பனாமா, லண்டன், லக்ஸம்பேர்க், முன்னாள் பிரிட்டிஷ் காலனித் தீவுகள்.. என்று கொண்டு போய்ப் பதுக்கி விடுகிறார்கள். (இந்த நாடுகளில் எங்கிருந்து பணம் வந்தது என்று கேள்விகள் கேட்க மாட்டார்கள். வரிகள் போட மாட்டார்கள்.)

தனியார் வங்கிகளும் நிதி நிறுவனங்களும் சேர்ந்து மத்திய வங்கிகளில் கடன் வாங்குகிறார்கள். பிறகு கன்னா பின்னா என்று கடன் கொடுக்கிறார்கள். அவர்களுக்கு ஏற்படும் நஷ்டங்களை அரசின் தலையில் கட்டுகிறார்கள்.

விளைவு? மக்களுக்கு ஜனநாயகத்தில் நம்பிக்கை அற்றுப் போகிறது. தீவிர வலதுசாரி கட்சிகள் அல்லது சர்வாதிகார தலைமைகள் மேல் ஈர்ப்பு ஏற்படுகிறது.

இந்தப் புள்ளிகளின் கொள்ளையை பொருளியல் நிபுணர்கள் கண்டுகொள்வதில்லை. பதிலாக, மக்களை சிக்கனமாக வாழுங்கள். மக்களின் உதவித் திட்டங்களை நிறுத்துங்கள் என்று அரசுக்கு ஆலோசனை சொல்கிறார்கள்.

இனி பேராசிரியர் 2007-2009 க்குப்பின் நடந்த விவரங்களை அட்டவணை போடுகிறார்.

வங்கிகள் கடன் தரலாம். அல்லது மறுக்கலாம். அது ஜனநாயக மரபு. மறுக்க முடியாது. இந்த நிதி நெருக்கடி தோன்றிய 2007-2009 கால இடைவெளியை எடுத்துக் கொண்டால், பிரச்னை முற்றிலும் தீராத நிலையில், கணக்குப் பார்த்து அரசுகள் “காசு” போடவே, வங்கிகள் மிகவும் எச்சரிக்கையோடு தான் கடன்கள் கொடுத்தன.

இது வாடிக்கையாளர்களை மிகவும் பாதித்தது. வட்டிவீதம் அதிகம். கெடுபிடிகள் அதிகம். ஆகவே வாடிக்கையாளர்கள் நிதி நிறுவனங்களை நோக்கி நகர ஆரம்பித்தார்கள். விளைவு? பணப் புழக்கம் குறைந்தது. முதலீடுகள் குறைந்தன. வேலை வாய்ப்புகள் அருகிப் போக ஆரம்பித்தன.

தொழிலாளர்களும் மிகுந்த கவனத்தோடு, சிக்கனமாக வாழப் பழகினார்கள். பெரும் ஆரவாரங்கள், விளம்பரங்கள் போட்டு சந்தையில் குவிந்த பொருள்கள் வாங்க ஆளில்லாமல் கவலையோடு மோட்டு வளையைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தன.

தொழில் பேட்டைகள் எப்போதும் வங்கிகளில் அல்லது நிதி நிறுவனங்களில் கடன் வாங்கித்தான் உற்பத்தி செய்கின்றன. பொருள்கள் விற்கவில்லை என்றால் கடன் கட்ட முடியாது. வட்டியும் ஏறும்.

சந்தையில் பொருள்களை அடிமாட்டு விலைக்கு விற்கவேண்டி வரும். இதைப் பொருளியலில் Deflation என்பார்கள். அதாவது பொருள்கள்/சேவைகளின் மதிப்பு உற்பத்தி செலவை விட கீழிறங்க ஆரம்பிக்கும் நிலை.

மேற்குலகப் பொருளியல் நிபுணர்கள் இந்தப் பொருளாதார ஆபத்தை உணர்வதே இல்லை. பணவீக்கம் (Inflation) வந்துவிடக் கூடாது. பொருள்கள்/ சேவைகள் விலைகள் உயர்ந்து விடக் கூடாது என்பதில் தான் கவனமாய் இருக்கிறார்கள்.

பேராசிரியர் deflation என்பதை மிக சிறப்பாக ஆய்வு செய்திருக்கிறார். அவரின் முன்னைய நூல், The Coming First World Debt Crisis அதற்கு சான்று. (அந்த நூலின் அம்சங்கள் இன்னோர் கட்டுரையில் வரும்.) தவிர, பேராசிரியர் ஸ்ட்ரேக் அவர்களின் கருத்துக்களும் இந்தப் பேராசிரியரின் கருத்துக்களும் ஒத்துப் போவதைக் காண்க.

அடுத்து, இதே நிபுணர்கள் இன்றைய நிதித் துறையை மற்றவர்கள் புரிந்து கொள்ளக் கூடாது என்பதிலும் கவனமாக இருக்கிறார்கள் என்பதையும் பதிவு செய்கிறார் பேராசிரியர்.

காசு கிடைத்துவிட்டது என்பதற்காக, வங்கிகளும் அதை எதிர்கால முன்னேற்றத்துக்காக, முதலீடுகள் செய்ய ஆரம்பித்துவிட்டார்கள் என்று நினைக்கக் கூடாது. மேலாளர்கள், போனஸ், அவர்கள் எடுத்துக் கொண்ட துணிச்சலுக்கான வெகுமதி என்று ஏகப்பட்ட பணத்தை சுருட்டிக் கொண்டார்கள்.

எது துணிச்சலான முடிவுகள் ? முட்டாள்த்தனமாய் பெரும் நிறுவனங்களுக்குக் கடன்கள் கொடுத்ததா? அல்லது எந்தக் கட்டுப் பாடும் இல்லாமல் நிதிச் சந்தைகளில் காசு போட்டு சூதாட்டம் ஆடி இருக்கும் வைப்புப் பணத்தையும் கோட்டை விட்டதா ? அது அவர்களுக்கு மட்டும் தான் தெரியும்.

பொருளியல் நிபுணர்கள், எல்லாம் சரியாய் வந்திரும் என்கிறார்கள். அரசுகளும் சரியாய் வந்திரும் என்று நம்பிக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

நிதித் துறை (Finance sector) மற்ற எந்தத் துறையையும் விட அதி உச்சத்தில் இருக்கிறது. பணத்தின் அளவைக் கூட்டிவிட்டால் எல்லாப் பிரச்னைகளும் தீர்ந்துவிடும் என்று இவர்கள் நினைக்கிறார்கள்.

உற்பத்தி, பொருளாதார திட்டங்கள், கட்டுமானங்கள் (வீதிகள், வீடுகள், சிகிச்சை மனைகள், பள்ளிக்கூடங்கள், கல்லூரிகள், பல்கலைக் கழகங்கள்..) எல்லாம் கீழே போய்விட்டன.

தவிர , குறுகிய கால லாபம் தான் இன்றைய பொருளியல் நிபுணர்கள் முன் வைக்கும் ஒரே கொள்கை. ஆகவே வங்கிகளும் என்ன தில்லுமுல்லுகளும் செய்யலாம் என்கிற நிலைக்குப் போய்விட்டன.

விடியலுக்கில்லை தூரம்

வங்கிகளின் நாட்டாமைத் தனத்தை எப்படி ஒடுக்கலாம்? பேராசிரியர் முன் வைக்கும் யோசனைகள்:

முதலாவதாய், மக்களுக்குப் பணம் என்றால் என்ன என்று புரியவைக்க முயற்சிகள் எடுத்தாக வேண்டும் என்கிறார்.

வங்கிகளின் இன்றைய போக்கைக் கண்டித்து, மக்களின் கோபம் அவர்களின் மீது திரும்ப வேண்டும் என்று எதிர்பார்க்கிறார்.

அரசியல்வாதிகள் மற்றும் முற்போக்கு சிந்தனையாளர்கள் இதில் இணைந்து மாற்று வழிகளை யோசிக்க வேண்டும்.

பணப் பட்டுவாடா (money supply ) என்பது அரசின் கையில் இருக்க வேண்டும். மத்திய வங்கியின் கட்டுப்பாட்டில் அல்ல.

இன்று நடைமுறையில் இருக்கும் “சுழற்சி” முறையில் கடன் கொடுக்கும் செயல்பாடு நிறுத்தப்பட்டு, தரக்கட்டுப்பாட்டுக்கு (quality) முன்னுரிமை தரவேண்டும். வெறும் எண்ணிக்கைக்கு (quantity)அல்ல.

மத்திய வங்கி, வங்கிகள் அனைத்தும் மத்திய அரசின் கைகளுக்கு மாறவேண்டும்.

பொருளியல் மேதை கெயின்சின் கொள்கைகளை அமுல் படுத்த வேண்டும். (அரசு, பொருளியல் நடவடிக்கைகளின் ஊக்கியாக செயல்பட வேண்டும். தனியார் துறையின் கையில் தூக்கிக் கொடுத்துவிட்டு கையைப் பிசைந்து கொண்டு நிற்பது அரசுகளுக்கு அழகல்ல.)

ஒவ்வோர் ஆண்டும் வரவு செலவுத் திட்டத்தில் துண்டு விழாமல் (பற்றாக்குறை- செலவுகள் கூடிவிடாமல் ) பார்த்துக் கொள்வது எப்படி என்று யோசிப்பது அடி முட்டாள்த்தனம்.

வேலை இன்மையை ஒழிப்பதற்கு முதலிடம் தரவேண்டும்.

நிதித் துறை இன்று பொருளியலை நாட்டாமை செய்கிறது. தவறு. மாற்ற வேண்டும். பொருளாதார நடவடிக்கைகள் நாட்டாமை செய்ய, நிதியை அதன் வேலைக்காரனாக வைத்திருக்க வேண்டும்.

இத்தாலியின் பிளோரன்ஸ் நகரில், 1694 களில் ஆரம்பித்த வங்கி சேவை தான் இன்றைய மேம்பாட்டுக்கு அடித்தளம். வியாபாரிகள் கந்து வட்டிக்காரர்களை நம்பவில்லை. வங்கிகள் “நம்பிக்கையை ” அடிப்படையாக வைத்துக் கடன் கொடுத்தார்கள். அந்த நம்பிக்கையை வணிகர்களும் காப்பாற்றினார்கள்.

1944 களில் அமெரிக்காவின் Bretton Wood என்கிற ஊரில் 44 மேற்குநாடுகள் சேர்ந்து பொருளாதார மாநாடு ஒன்றை நடத்தின. பிரிட்டனின் சார்பாய், பொருளியல் மேதை கெயின்ஸ் அதில் பங்கு கொண்டார். அதன் முடிவுகள் எப்படி இருந்தாலும் கெயின்சின் யோசனைகளை நாம் மீண்டும் ஆராய்ந்து பார்க்க வேண்டிய சூழ்நிலை இது.

கனவு மெய்ப்பட வேண்டும்

நாம் தினமும் எவ்வளவு கையிருப்பில் இருக்கிறது. எவ்வளவு செலவு செய்தோம் என்று பொதுவாக ஒரு கணக்குப் புத்தகம் வைத்து எழுதிக் கொள்வதில்லையா? அது போல எல்லா நாடுகளும் சேர்ந்து ஒரு கழகம் அமைத்து தினமும் அனைத்துலக நாளாந்த வரவு – செலவு கணக்குகளை ஒப்பீடு செய்து கொண்டால் என்ன? இப்படிப் போயிற்று கெயின்சின் சிந்தனை.

அதற்கு International Clearing Union (ICU) என்று பேர் வைக்கலாம். ஒவ்வொரு நாட்டிலும் இருக்கும் மத்திய வங்கிகளின் தலைமை அலுவலகமாக அது இருக்கும். அது தனக்கென்று ஒரு நாணயம் உருவாக்கி வைத்திருக்கும். அதன் பேர் Bancor.

ICU கழகம், ஒவ்வொரு நாள் இரவும், ஒரு குறிப்பிட்ட நேரத்தில், எல்லா நாடுகளும் செய்துகொண்ட வணிக கொடுக்கல் – வாங்கல் கணக்குகளை கூட்டிக் கழித்து ஒவ்வொரு நாட்டுக்கும் அன்றைய வரவு – செலவுப் பட்டியல் தயாரிக்கும். (எல்லா நாட்டுப் பண மதிப்புகளும் Bancor நாணய மதிப்பில் இருக்கும்.)

யாரிடம் அன்று பற்று கூடி இருக்கிறது? அதாவது, வரவுக்கு மேல் செலவு போயிருக்கிறது? அவர்களுக்கு மிகைப்பற்று பணம் (overdraft) கொடுக்கப்படும். தண்டனையாக, ஒரு குறிப்பிட்ட வட்டியை (தொகையை) அவர்கள் ICU கழகத்துக்கு செலுத்த வேண்டும்.

யாரிடம் வரவு கூடி இருக்கிறது? கெட்டிக்காரன் என்று பரிசு கொடுப்பார்களா? இல்லை. ஒரு குறிப்பிட்ட அளவுக்கு மேல் வரவுகள் கூடிப் போகக் கூடாது. தவறினால் அவர்களும் தண்டம் செலுத்த வேண்டும்.

எல்லாரும் கண்டிப்பாக, சட்டங்களை மதிக்க வேண்டும். ஏன் இப்படி விதிகள் அமைக்க வேண்டும்? இங்கே தான் கெயின்ஸ் உயர்ந்து நிற்கிறார்.

எல்லா நாடுகளும் பணக்கார நாடுகள் அல்லவே. சில செல்வம் கொழிப்பவை. பெருவாரி நாடுகள் ஏழைகள். வறுமை மிகுந்தவை என்பதற்காகத் தான் மிகைப் பற்று பணம் கிடைக்கிறது. அதை வைத்து அவர்கள் முன்னேறப் பார்க்க வேண்டும்.

உற்பத்தியைப் பெருக்கி, வேலை வாய்ப்புகளை உருவாக்கி, ஏற்றுமதிகளை அதிகரிக்க முயற்சி செய்ய வேண்டும். எந்த நாளும் அய்யா! சாமி ! என்று பிச்சை வாங்கியே காலங் கழித்துக் கொண்டிருந்தால் எப்படி?

அது போல, வளர்ந்த நாடுகளும் ஏற்றுமதியை மட்டுமே பெருக்கிக் கொண்டிருந்தால் உள்நாட்டை யார் கவனிப்பது? உள்நாட்டின் கட்டுமானம் மற்றும் மக்களின் தேவைகளில் அவர்கள் கவனம் போவது நல்ல விஷயம் இல்லையா?

இன்னொன்று : இன்று ஒவ்வொரு நாடுகளின் பணமும் நாணய சந்தைகளில் ஓட விடப்பட்டு செக்கன்டுக்கு செக்கன் அவைகளின் மதிப்பு, கேவலம் ரேஸ் குதிரைகள் மதிப்பு போல் ஆகிவிட்டது பெரிய சோகம். இது கெயின்ஸ் காலத்திலேயே துவங்கிவிட்டது. ஆகவே பொது உலக நாணயம் ஒன்றை உருவாக்கினால் இந்த சூதாட்டத்தை சரி செய்துவிடலாம் என்பது அவர் கணிப்பு.

அடுத்து வெளிநாடுகளில் இருக்கும் முதலீடுகளை உள்நாட்டுக்குள் கொண்டு வரவேண்டும். இதன் மூலம் உள்நாட்டின் பொருளாதாரம் பெருகும்.

ஆனால், அவரின் சிந்தனைக்கு முட்டுக்கட்டை போட்டுவிட்டார்கள். பெரிய நாடுகளுக்கு அது பிடிக்கவில்லை. அமெரிக்காவின் திட்டம் வேறு. சோவியத் ரஷ்யாவின் நோக்கம் வேறு. மற்றவர்களும் ஆளுக்கு ஒரு ஐடியா வைத்திருந்தார்கள்.

கடைசியாக, எல்லாரின் யோசனைகளையும் அங்கே வெட்டி, இங்கே ஒட்டி ஏதோ ஒரு கிராபிக் அனிமேஷன் படம் போல் தயாரித்து, எல்லாரும் கையொப்பம் வைத்து ஒரு மாதிரி ஓய்ந்தார்கள் என்று சொல்லலாம்.

மை காயும் முன்னரே ரஷ்யா விலகிவிட்டது. அமெரிக்காவின் பக்கம் தான் கடைசியாய் வென்றது என்று இங்கே சொல்லத் தேவை இல்லை. இந்த ஒப்பந்தத்தின் நீட்சியாக இன்று வளர்ந்து நிற்பவர்கள் இன்றைய அனைத்துலக நாணய கழகம் (IMF) மற்றும் உலக வங்கி (World Bank).

இந்த IMF, WB களின் மேற்பார்வையில் நடக்கும் இன்றைய பொருளாதார சண்டைக்கு ஒரு உதாரணம்: ஜெர்மனியும் கிரேக்கமும்.

இரண்டும் ஐரோப்பிய ஒன்றிய நாடுகள். ஜெர்மனி வளர்ந்து கெட்டியான பொருளாதார தளத்தில் நிற்கிறது. அது எவ்வளவும் வரவுகளைக் கூட்டிக் கொண்டே போகலாம். எல்லையே இல்லை.

கிரேக்கம் அப்படி அல்ல. கடன் வாங்கியே காலம் தள்ளிக் கொண்டிருக்கிறது. அதிக வட்டிக்கு EU மத்திய வங்கியிடம் கடன் வாங்கி அவர்கள் சொல்கிற சட்ட திட்டங்களுக்கெல்லாம் தலையாட்டி, உள்நாட்டு பொருளாதாரத்தை நிலைநிறுத்த முடியாமல் தவிக்கிறது. கடன் ஏற எற, கெடுபிடிகளும் கூடுகின்றன.

அதாவது, ஜெர்மனிக்கு ஒரு சட்டம். கிரேக்கத்துக்கு ஒரு சட்டம் என்பது தான் IMF + WB கூட்டாளிகளின் கொள்கை. இப்படி இருந்தால் எப்படி ஐரோப்பிய ஒன்றியம் உருப்படும்?

மேல் சொன்ன கூட்டாளிகள், சொல்லப்பட்ட இன்றைய பொருளியல் நிபுணர்களின் கொள்கைகளை அப்படியே உள் வாங்கிக் கொண்டவர்கள்.

இவை எல்லாம் சரி செய்யப் பட வேண்டும். முக்கியமாய், பெண்கள் அரசியலில், பொருளியல் துறைகளில் காலூன்ற வேண்டும் என்று விழைகிறார். தொழிலாளர் கழகங்கள், சுற்றுச் சூழல் ஆர்வலர்கள், முற்போக்கு சிந்தனையாளர்கள் எல்லாரும் இணைய வேண்டும் என்கிறார் அவர்.

காசு இல்லை. சிக்கனமாய் இருங்கள் என்று இந்தப் பொருளியல் நிபுணர்கள் அரசுகளுக்கு சொல்வதெல்லாம் பொய். பெரும் பொய்கள்.

வங்கியாளர்களை முதலில் அடக்குங்கள். காசு வருகிறதா, இல்லையா என்பதைப் பின்னால் பார்த்துக் கொள்வோம்.

பேராசிரியரின் புத்தகம் ஒரு சுவாரஸ்யமான கதை போல் நீள்கிறது. ஆனால் உண்மைக் கதை. நடந்து கொண்டிருக்கும் கதை.

கதையின் சில கட்டங்களை மட்டும் இந்தக் கட்டுரை தொட்டுக் காட்டுகிறது. முழுக் கதையையும் பேராசிரியரே சொல்லி விடட்டுமே.

நான் நிரந்தரமானவன் அழிவதில்லை (1)

உயிர் வாழ்தல் என்றால் என்ன? இந்தக் கேள்வியை உயிரியலில் மட்டுமல்ல, வேதியியல், மரபணு இயல் என்று பல துறைகளில் நின்று விவரிக்கும் நிலைகளுக்கு இன்று நாம் முன்னேறி வந்திருக்கிறோம் . அப்போ, இயற்பியல் மட்டும் என்ன கை கட்டியபடி ஒரு ஓரமாய் நின்று பார்த்துக் கொண்டிருப்பதா?

இயற்பியலில் எங்கெல்லாம் சர்ச்சைகள் இருக்குமோ அந்தக் கூட்டத்தில் பேராசிரியர் Paul Davies நிச்சயம் இருப்பார் என்பது தெரிந்த தகவல். உயிரியலில், அவரின் அண்மைய நூலுக்கு (The Demon in the Machine) வரவேற்பும் இருக்கிறது. ஏற்றுக்கொள்ள முடியாது என்று சத்தம் போடுபவர்களும் இருக்கிறார்கள். பக்கங்களைப் புரட்டுவோமா?

வாழ நினைத்தால் வாழலாம் வழியா இல்லை பூமியில்

ஆண்டுக்கு சுமார் 76 000 கிலோ மீட்டர்கள் பறக்கும் ஆர்க்டிக் ட்டர்ன் பறவைகள்… மண்ணுக்குள் சுமார் 3 கிலோமீட்டர் ஆழத்தில் வாழும் பாக்டீரியாக்கள்..

சூழல் ஒத்துவராவிட்டால் “செத்துப்போய்”, பிறகு சூழல் வசதியாக அமையும்போது மீண்டும் “உயிர்த்தெழுந்து” வரும் நுண்ணியிரிகள்…

என்று எத்தனையோ பரிமாணங்களில் உயிர் வாழ்க்கை இயங்கிக் கொண்டிருக்கிறது. இந்த அனைத்து உயிர்களுக்கும் அடிப்படை சாட்சி Deoxyribonucleic acid . சுருக்கமாக DNA என்பார்கள். தெரிந்ததே.

DNA (மரபணு) ரொம்பவும் தொன்மையானது. வயசு சுமார் 3.5 பில்லியன் ஆண்டுகள் இருக்கும். Adenosine, Cytosine, Guanine, Thymine என்னும் நாலு புரதங்கள் (A, C, G, T) இதன் அடித்தளமாக இருக்கின்றன. 20 வகையான அமினோ அமிலங்கள் இந்த அடித்தளத்தில் சுற்றிப் பிணைந்திருக்கின்றன.

தவிர, எப்படி, எந்த விதிகள் மூலம் இந்த மூலக்கூறுகள் பிணைந்திருக்க வேண்டும் என்கிற அறிவுறுத்தல்கள், நிபந்தனைகளும் மரபணுவில் பதிந்திருக்கின்றன.

மரபணுவில் பதிந்திருக்கும் மேல்படி தகவல்களின்படி, இந்த மூலக்கூறுகள் இடையே உருவாகும் வேதியியல் எதிர்வினைகள் (chemical reactions) தான் உயிர் உருவாக ஆதாரம் என்பது பொதுவான கருத்து.

மரபணுவின் வேலை அத்தோடு முடிந்துவிடாது. சுற்றுச் சூழலுக்கு ஏற்றபடி, அது சார்ந்திருக்கும் உயிரினத்தை ஒரு வித சமநிலைக்குக் கொண்டு வருவதல்ல அதன் வேலை.

சமநிலையிலேயே (equilibrium) வைத்திருந்தால் அந்த உயிரினம் செத்துவிடும். உயிரினத்துக்கும் உயிரில்லாத பொருள்களுக்கும் உள்ள வேறுபாடுகளில் ஒன்று இது.

எப்போதும் எதிர்நீச்சல் போடுவது தான் உயிர்களின் தன்மை. அதற்காக சுற்றுச் சூழலைப் பயன்படுத்திக் கொள்கின்றன. சுவாசிக்கின்றன. உணவு தேடிக் கொள்கின்றன. அனைத்து உயிர்களும் இதில் அடக்கம்.

உயிரினங்கள் தொடர்ந்து வாழ்வதில்லை. வாழ்க்கை குறுகியது. ஆகவே அடுத்த சந்ததிக்கு ஏற்ற வகையில் மரபணு காரியங்கள், முன் ஏற்பாடுகள் செய்து கொண்டே இருக்கிறது.

இனச்சேர்க்கை மூலமாக, அடுத்த உயிர் பிறக்கும்போது, அந்த உயிருக்கும் தேவையான அதே தகவல்களைச் சேகரித்து, மரபணு தன்னை இரட்டிப்பு செய்து கொள்ள வேண்டிய பணியும் அதற்கு இருக்கிறது.

அப்படி, தன்னைத்தானே பிரதி எடுக்கும் போது நிச்சயம் தவறுகள் ஏற்படலாம். அதை சரி பார்த்து திருத்திக் கொள்ள வேண்டும். (சில சமயங்களில் பிழை திருத்தம் நடக்காது. தவறுகளோடு நகல் எடுக்கப்பட்டு விடும்.)

சுற்றுச் சூழலில் ஏற்படும் மாற்றங்களைக் கணக்கில் எடுத்துத் தகவல்களை சீரமைத்துக் கொண்டே இருக்க வேண்டும்.

வேலை. வேலை. எப்போதும் வேலை செய்து கொண்டே இருக்கும் ஒரு அபூர்வமான கணனிப் பொறி இந்த மரபணு.

உயிரில்லாத படிகங்கள் (crystals) கூட நகல் எடுத்துக் கொள்கின்றன. நாம் அறிந்ததே. வேறுபாடு என்னவென்றால் அவை நகல் எடுப்பதோடு சரி. சூழலின் சமநிலையோடு பொருந்தி விடுகின்றன. அப்பால் போவதில்லை. நாள் செல்லச் செல்ல சிதைவடைகின்றன.

உயிரினமும் இறந்தபின் அதன் உடல் சிதைவடைய ஆரம்பிக்கிறது. சூழலோடு சமநிலை ஏற்படுகிறது.

சரி. சரி. இயற்பியல் உயிர் பற்றி என்ன தான் சொல்கிறது? தகவல்கள் (information) இல்லாமல் உயிர் இல்லை என்று முதலில் துவங்குகிறார் பேராசிரியர். பிறகு இயற்பியல் விதிகள் எப்படி உயிர் என்பதில் தாக்கங்கள் செலுத்துகின்றன என்று போய்க் கடைசியில் … கடைசி வரை போவோமா?

யார் யார் யார் அவள் யாரோ

கண்ணாடி உடைந்துவிட்டால் உடைந்தது தான். திரும்பத் தானாக ஒட்டிக் கொள்ளாது. வயசு போய்விட்டால் … போனது போனது தான். மீண்டும் திரும்பி வந்து ஆட்டம் போட வைக்காது . இயற்பியலில் இதன் பேர்: Entropy.

இந்தப் பிரபஞ்சம் எப்போதுமே நிலையாய் இருப்பதில்லை. என்ன தான் ஓர் சீரான, ஒழுங்கான நிலை தோன்றினாலும் அது நீடிக்காது. சீரில்லாத, நிச்சயமில்லாத, முன்கூட்டி எதுவுமே சொல்ல முடியாத ஓர் நிலையை நோக்கி அது நகர்ந்து கொண்டே இருக்கிறது என்பது தான் Entropy எனும் இந்த இயற்பியல் கொள்கை.

மரபணுவுக்கு வருகிறோம். அதில் தகவல்கள் பதிந்திருக்கின்றன என்றால் எந்த அளவு தகவல்கள் இருக்கின்றன? முழுத் தகவல்களும் இருக்கின்றனவா?

தகவல் பற்றி ஒரு சின்ன அறிமுகம்: ஒரு நாணயத்தை சுண்டுகிறோம் என்று வைத்துக் கொள்ளுங்கள். பூவோ தலையோ எது விழுந்தாலும் அங்கே ஒரு தகவல் இருக்கிறது. இல்லையா?

மீண்டும் ஒரு சுண்டல். இனி என்ன விழும்? தெரியாது. நாணயம் விழுகிறது. இப்போது இரண்டு தகவல்கள் இருக்கின்றன. இப்படி தகவல்களின் எண்ணிக்கை போய்க்கொண்டே இருக்கும் ..

அவ்வளவு தானா தகவல்கள்? அந்த நாணயம் எந்த உலோகத்தால் செய்தது? இரண்டு பக்கங்களும் சம எடையில் இருக்கின்றனவா? அதில் பொறித்திருக்கும் மற்ற தகவல்கள்? எப்போது நாணயம் வெளிவந்தது? எத்தனை தடவை நாணயம் கைமாறி இருக்கிறது?

முடிவே இல்லாத கேள்விகள். முடிவே இல்லாத தகவல்கள்.

இதில் இரண்டு விஷயங்கள் தெரிகின்றன. (1) முன் கூட்டி ஏதும் சொல்ல முடியாத சூழ்நிலை (பூவா தலையா?). (2) ஒரே சமயத்தில் எல்லாத் தகவல்களையும் அறிந்து கொள்ள முடியாத சூழ்நிலை.

தகவல்களுக்கும் Entropy க்கும் உள்ள தொடர்பை இப்படி சுருக்கமாய் சொல்லலாமா? தெரிந்துவிட்டால் அது தகவல். தெரியாவிட்டால் அது Entropy.

இப்படியும் சொல்லலாமே. தகவல்கள் பெருகப் பெருக Entropy இன் அளவு குறைகிறது. தகவல்கள் குறையக் குறைய Entropy இன் அளவு பெருகுகிறது.

Entropy க்குப் பல முகங்கள் இருக்கின்றன. சக்தி விரயமாவதும் அதில் ஒன்று. ஒரு உதாரணம்: வண்டி ஓட பெட்ரோல் தேவை. பெட்ரோலில் இருந்து கிடைக்கும் முழு சக்தியும் என்ஜினுக்குப் போவதில்லை. சராசரியாக 20 வீதம் மட்டுமே.

மிகுதி 80 வீதம் Entropy ஆகிவிடுகிறது. அதாவது, அதில் கொஞ்சம் எஞ்ஜினை இன்னும் உஷ்ணமாக்கி நம்மையும் உஷ்ணமாக்கி விடுகிறது. மிச்சம் மீதி காற்றோடு காற்றாய்க் கலந்துவிடுகிறது.

Entropy என்பதை இயற்பியல் விதிகள் மூலம் வரையறை செய்யலாம்.

அப்போ தகவல்கள்? அவைகளுக்கென்று சொந்த விதிகள் உள்ளனவா? அவை இயற்பியல் விதிகளுக்குள் வராதா? அல்லது இயற்பியல் விதிகளின் கீழ், எந்த குறிப்பிடத்தக்க சிறப்பும் இல்லாத ஓர் சாதாரண நிகழ்வா? அல்லது பிரபஞ்சத்தின் அனைத்தையுமே தாண்டிய தனித்துவமான ஒன்றா?

பேராசிரியர் கேள்விகளை அடுக்குகிறார். இன்னொரு பரிமாணத்தையும் காண்பிக்கிறார்.

கணனிகளை எடுத்துக் கொள்வோம். ஒரு கூட்டல் கணக்கை செய்யும்படி கட்டளை கொடுக்கிறோம் என்று வைத்துக் கொள்ளுங்கள். பதில் 12 என்று வருகிறது. எண் 12 ஐ 10+2 என்று கூட்டினாலும் வரும். 6+6 என்று கூட்டினாலும் வரும். இன்னும் பல எண்களின் கூட்டுத் தொகையிலும் அது வரும்.

கேள்வி: கணனி எந்த வரிசையை உபயோகித்து அந்த முடிவை எடுத்தது?

பதில் இருக்காது. காரணம்: அது தனது முடிவைத் (output) தெரிவித்த அந்தக் கணத்திலேயே எந்த வழிகளில் (input) அந்த முடிவை எடுத்தது என்பதை அழித்து விடுகிறது. அடுத்த கட்டளைக்குக் காத்திருக்கிறது.

கணனிகள், அவற்றின் டிஜிட்டல் மூளையில் அவசியமில்லாத தகவல்களை சேமிக்குமானால் அவற்றின் வேகம், செயல்பாட்டுத் திறன் குறைந்துவிடும். அடுத்து, தகவல்களை அழிக்க சக்தியை உபயோகிக்க வேண்டும். ஓர் சிறிதளவு சக்தி, தகவலை அழிக்க அதன் பெரும் பகுதி உஷ்ணமாக மாறுகிறது. (கவனித்திருப்பீர்கள்.) அதாவது Entropy கூடுகிறது.

இயற்பியலாளர் Rolf Launduaer கணக்கிட்ட தகவல் சக்தி மற்றும் அதற்கான வரம்பு எல்லை இன்றைய கணனி உற்பத்தித் துறையினர் கையாளும் ஓர் அம்சம்.

மரபணுக்களும் கணனிகள் போலவே செயல்படுகின்றன. சூழலில் இருந்து கிடைக்கும் ஓராயிரம் தகவல்களைத் தரம் பிரிக்கின்றன. எது தேவை? எதற்கு முன்னிலை தருவது? எதை ஒத்திப் போடுவது? எதை சேமிப்பது? சேமித்திருப்பதில் எதை அழிப்பது?

தகவல்களை அழிப்பது ஓர் முக்கிய அம்சமாய் இருப்பதால் சக்தி விரயமாகிறது. அதனாலென்ன? இன்னும் விரைவாகவும் திறனோடும் மரபணுக்கள் செயல்பட முடியுமே.

தகவல்களுக்கும் இயற்பியல் விதிகளுக்கும் உள்ள தொடர்பை அழுத்தமாகப் பதிவு செய்த Rolf Launduaer ஒரு தடவை குறிப்பிட்டார்: தகவல்கள் வாழ்கின்றன. அவை ஓர் தனி உலகம். சக்தியின் தன்மைகளை அவையும் பகிர்ந்து கொள்கின்றன.

பேராசிரியர் விளக்குகிறார்: பில்லியார்ட் விளையாட்டில் ஒரு பந்து இன்னொரு பந்துடன் மோதும் போது தனது (அசையும்) சக்தியை இரண்டாவது பந்திடம் பகிர்ந்து கொள்கிறது. இரண்டாவது பந்து பிறகு மூன்றாவதோடு … இப்படியே சக்தியை ஒவ்வொன்றும் பகிர்வது போல் தகவல்களும் தொடர்கின்றன…

ஆகவே தகவல்கள் மெய்ம்மை கொண்டவை (real).

இருந்தும் மரபணுக்கள் தகவல்களை எப்படித் தரம் பிரிக்கின்றன என்பதைக் கண்டுபிடிப்பது இன்னும் சிக்கலாகவே இருக்கிறது.

ஒற்றை செல் கொண்ட பாக்டீரியாக்களை ஓரளவு அனுமானிக்கலாம். பல அடுக்கு செல்கள் (multicelled organisms) கொண்ட உயிரினங்களின் செயல்பாடுகள்? பைத்தியக்கார ஆஸ்பத்திரிகள் பரவாயில்லை.

இயற்கையின் செயல்பாடுகளை முன்கூட்டியே சொல்ல முடியாது. Unpredictable. எதிர்மாறாக, உயிரினங்கள் யூகிக்கக் கூடியவை போல் நடந்து கொள்கின்றன. Predictable.

தகவல்கள் சேகரிக்கின்றன. கற்றுக் கொள்கின்றன. புத்திசாலித்தனமான செயல்பாடுகளை முன்னெடுக்கின்றன. உயிர் வாழக் கிடைக்கும் இயற்கை ஆதாரங்கள் மிக மிக அரிது. ஆபத்துக்களோ பெரிது.

இத்தனை கஷ்டங்களுக்கு மத்தியில் கிடைக்கும் தகவல்களை வடிகட்டி, மிக மிக சிக்கலான புள்ளி விவர ஆதாரங்களைக் கொண்டு மரபணுக்கள் முடிவுகள் எடுக்கின்றனவா?

அப்படிப் பார்த்தால், ஒரு பாக்டீரியா கூட மாபெரும் கணித மேதையாக இருக்க வேண்டும்.

ஆகவே உயிர்கள் வெறும் தகவல் சேகரிக்கும் பைகள் மட்டும் அல்ல. வாழும் கணனிகள். வாழ்வு துவங்குவதில் இருந்து மரணம் வரும் வரை தகவல்களை சல்லடை போட்டுத் துருவும் எந்திரங்கள்.

தகவல்களுக்கு அடுத்த படியாய் தர்க்கம், கணிதம் இரண்டுக்கும் வருகிறார் அய்யா.

கண்டு கொண்டேன் கண்டு கொண்டேன்

கணக்கு ஆசிரியர்கள் பொதுவாக, ரொம்பவும் சீரியஸ் தோற்றத்தோடு இருப்பது வழக்கம். (எல்லாரும் அல்ல. ஜாலியான ஆட்களும் உண்டு.) காரணம்: ஒப்புக் கொள்ளப்பட்ட உண்மைகளில் இருந்து மாணவர்கள் விலகிப் போய்விடக் கூடாதே என்கிற நல்லெண்ணம். கவலை. கரிசனை.

அதென்ன ஒப்புக் கொள்ளப்பட்ட உண்மைகள்? இதை ஆங்கிலத்தில் axioms என்பார்கள். இதைப் புரிந்து கொள்ள முதலில் நாம் தர்க்க இயலுக்கும் கணித இயலுக்கும் உள்ள தொடர்பைக் கண்டு கொள்ள வேண்டும்.

எல்லாரும் ஒரு மனதோடு ஒரு விஷயத்தை அல்லது செயல்பாட்டைக் கண்டு அல்லது அறிந்து அது உண்மை என்று ஏற்றுக் கொண்டால் அது தர்க்க ரீதியான உண்மை ஆகும். தர்க்க ரீதியான உண்மைகளுக்குக் குறியீடுகள் அமைத்து விதிகளும் செய்து அந்த அடிப்படையில் முடிவுகள் எடுப்பது கணிதம்.

ஒப்புக் கொள்ளப்பட்ட உண்மைகளுக்கு சில எளிய உதாரணங்கள் : 1+2 என்றால் அது 3. அதே சமயம் 2+1 என்றாலும் 3 தான். 5 x 2 என்றால் 10. அதே சமயம் 2 x 5 என்றாலும் 10 வரும்.

தர்க்க ரீதியாக நாம் ஏற்றுக் கொண்டவை உண்மைகள் என்றாலும் அதிலும் சிக்கல்கள் இருக்கின்றன. கடந்த நூற்றாண்டின் பிரபல கணித அறிஞர் Bertrand Russell சுட்டிக் காட்டும் சுவையான ஒரு முரண் இது:

A : இது பொய்யான வசனம். இந்த வசனத்தில் இருந்து A பொய் என்று தெரிகிறது. “இது பொய்யான வசனம்” என்பதே பொய்யாய் இருந்தால் A உண்மை ஆகிவிடும். இரண்டுமே பொய்யாக அல்லது உண்மையாக இருந்தால் எந்த முடிவும் எடுக்க முடியாது. மாறாக, உண்மையிலேயே ஒன்று பொய்யாகவும் மற்றது உண்மையாகவும் இருந்தாலும் அதே. அதே.

ஒப்புக் கொள்ளப்பட்ட உண்மைகளை வைத்து அவற்றின் மேல் அமைக்கப்படும் எந்த ஒரு கணித ரீதியான வசனங்களையும் அவை நிச்சயமான உண்மைகள் என்று ஒரு போதும் நம்மால் நிரூபிக்க முடியாது என்று கணிதம் மூலமே நிரூபித்தார் புகழ்பெற்ற கணித மேதை Kurt Godel.

தர்க்க ரீதியான உலகில் நாம் வாழ்கிறோம். தர்க்க ரீதியான முடிவுகளுக்குக் கணிதத்தை நம்பியிருக்கிறோம். அறிவு ரீதியான அத்தனை செயல்பாடுகள், முடிவுகளுக்குக் கணிதமே சாட்சி. கணிதமோ, சரி அல்லது தவறு என்று எதுவும் உறுதியாய் சொல்ல முடியாத நிலைக்கு நம்மை உந்தி விடும் என்றால் (undecidability) …

சந்தோஷப் படுங்கள்! என்கிறார் பேராசிரியர். கணிதத்தின் அழகே அது தான். ஒரு வீட்டின் ஜன்னல்கள், கதவுகள் எல்லாம் திறந்தே இருந்தால் எப்படி ஒரு சுதந்திரத்தை அனுபவிப்போமோ அப்படித் தான் கணிதமும் இருக்கிறது. அப்படித் தான் இயற்கையும் (உலகும்) இருக்கிறது.

சுதந்திரமான ஓர் களத்தில் மட்டுமே படைப்பாற்றல் சாத்தியமாகும். அங்கு தான் புதிது புதிதாக ஏதும் உருவாகத் தளம் அமைகிறது. உயிர் முகிழ்த்தலே ஓர் படைப்பு (creativity). நான் யார், எங்கே போகிறேன், எங்கே வருகிறேன் என்கிற நினைவு கூட அவசியம் இல்லாத நிலையில் சும்மா ஒரு மாற்றம் இயல்பாக நடக்கிறது.

இயற்கை சிக்கலான (complex) ஓர் அமைப்பு. தவிர, முன் கூட்டியே தீர்மானிக்க முடியாத, சொல்ல முடியாத (undecidability) நிலையிலும் அது இருக்கிறது. கணிதமும் இதே இரண்டு நிலைகளையும் கொண்டிருக்கிறது.

அப்படியானால், ஏன் சிக்கலான இன்னும் ஓர் அமைப்பு இந்த இரண்டிலும் இருந்து தோன்றக் கூடாது? என்ன தடை இருக்கப் போகிறது?

பிறகு, இயற்கையின் சமநிலைக்கு எதிராய் ஓர் சிறு மாற்றம் அல்லது ஒரு பெரும் மாற்றம் தோன்றலாம். அந்த மாற்றம் நிலையாய்த் தொடரலாம். அல்லது தொடராமலே போய்விடலாம்.

இயற்கை சம நிலையில் இருந்தால் அதில் மாற்றமே எதுவுமோ ஏற்பட முடியாது. அது இயக்கம் எதுவும் இன்றி ஓர் உறைந்த நிலை போல் இருப்பின் அதில் என்ன புதுசாய்த் தோன்ற முடியும்?

சிக்கல் (complexity) அதிகரிக்க, அதிகரிக்க எதுவும் நடக்கலாம்.

ஆகவே ஆரம்பத்தில் அப்படி இருந்தது. தட்ப வெப்ப நிலைகள் இப்படி இருந்தன. இன்னின்ன காரணிகள் உதவின.. என்று யாராலும் ஒருபோதும் சொல்லவே முடியாது. ஒரு குறிப்பிட்ட ஆரம்ப கட்டத்தை சுட்டிக் காட்டவே முடியாது.

அப்படி, புதியதோர் சிக்கல் அமைப்பு தோன்றிவிட்டால் அது நிச்சயமாய் இயற்கையின் சமநிலைக்கு எதிராய் செயல்படுவதே பொருத்தமான செயலாய் இருக்கும். கணிதமும் அதற்கு ஓர் உந்துகோல்.

(பேராசிரியர் மிக மிகக் கவனமாக நூலிழையில் நடப்பது போல் நகர்கிறார். வார்த்தைகளைத் தேடித் தேடி எடுத்துக் கோர்க்கிறார். கோட்பாடுகளை சிந்தாமல் சிதறாமல் … )

ஓர் உயிரினத்தின் மரபணு, தன்னைத் தானே பிரதி எடுக்கும்போது அது வெறும் பிரதி என்றால் அது உயிர் வாழாது. அதே சமயம், எப்படி நகல் எடுக்கிறது என்பது இன்னும் புரியாத புதிர். ஆகவே அது தகவல்களை நகல் எடுப்பது மட்டுமல்ல, தன்னைத் தானேயும் நகல் எடுத்துக் கொள்கிறது.

இப்படி அனுமானிக்கலாம்: ஒரு கணனி தனது வன்பொருளை (hardware) நகல் எடுக்கிறது. கூடவே, அதன் மென்பொருளையும் (software) நகல் எடுக்கிறது.

வேதிப்பொருள்களின் எதிர்வினைகளும் (chemical reactions) தகவல்களின் (information) கூட்டுறவும் ஒன்று சேர்கின்றன. இவைகளின் கூட்டுறவில் உயிர் வாழ்வு என்பது தோன்றுகிறது.

வெறும் வேதியியல் எதிர்வினைகள் போதாது. வெறும் மரபணு செயல்பாடுகள் மட்டும் போதாது. பெருவாரியான உயிரியலாளர்கள் இந்த ரெண்டில் மட்டும் கவனம் செலுத்துவது தவறு என்கிறார் அவர்.

ஒரு சின்ன டோஸ் தான். ஆனா பத்திக்கிரிச்சி.

அடுத்த கட்டத்துக்குப் போவோமோ? (தொடர் -2)

நான் நிரந்தரமானவன் அழிவதில்லை (2)

உயிர் வாழ்தல் நிலையை விளையாட்டு, குவாண்டம் தன்மைகளோடு ஒப்பிடுகிறார் பேராசிரியர்.

விளையாடு மங்காத்தா

எந்த விளையாட்டுக்கும் அடிப்படை விதிகள். விதிகளை மீற முடியாது. விளையாடும்போது அதில் வருகிற சிலிர்ப்பு, கிடைக்கிற கிக் எல்லாம் தாண்டி உணர்ச்சி வசப்படாமல் கவனித்தால் அதில் கூட மாறிக் கொண்டே இருக்கும் கணித வடிவங்கள் (mathematical patterns) தென்படுகின்றன.

சிக்கல் என்பது கூடிக் கொண்டே இருக்கிறது. அடுத்த கணம் என்ன நடக்கப் போகிறது? தெரியாது. கீழ் உள்ள Game of Life விளையாட்டில் ஐந்து கருப்பு சதுரங்கள் அக்கம்பக்கமாய் இருக்கின்றன. கருப்பாய் உள்ளவை “வாழும்” சதுரங்கள். வெள்ளை சதுரங்கள் வெறுமை.

இந்த விளையாட்டில் கருப்பு சதுரங்கள் பக்கத்தில் உள்ள வெள்ளை சதுரங்களுக்கு நகர வேண்டும். விளையாட்டின் ஒரு விதி: போனபிறகு அதன் சுற்றியுள்ள சதுரங்களில் “உயிருள்ளவை” (கருப்பு சதுரங்கள்) இரண்டுக்கும் குறைவாய் இருந்தால் போனவர் “செத்துப் போய்விடுவார்”.

“தப்பிவிட்டால்” தொடர்ந்து கருப்பு சதுரங்கள் வெள்ளையான வெள்ளை சதுரங்கள் நோக்கி நகரலாம். விளையாட்டின் நோக்கம்: மரணத்தை நெருங்காமல் போய்க்கொண்டே இரு.

இப்படி இன்னும் மூன்று விதிகளோடு ஐந்து கருப்பு சதுரங்களையும் ஓடவிட்டால் என்ன நடக்கும்?

இதில் ஒரு குறிப்பிட்ட நகர்வுகளின் பின் அவை ஒரு சீரான அமைப்போடு மாறாது நகர ஆரம்பிக்கின்றன. இவை உயிர் இல்லாதவை. விதிகள் மனிதர்கள் அமைத்தவை. (இது போல் இன்னும் காணொலிகளை Youtube இல் பார்க்கலாம்.)

கேள்வி: சிக்கல்கள் அதிகரித்துக் கொண்டே போகும் இயற்கை போன்ற ஓர் அமைப்பில் இப்படி சில விதிகள், நகர்வுகள் தற்செயலாகத் தோன்ற முடியாதா?

பேராசிரியர், அவரின் சக ஆய்வாளர்களின் (Alyssa Adams, Sara Walker) முடிவுகள், இன்னும் பல செய்திகள், குறிப்பாக, ஆய்வாளர் Dave Greene கணனியில் உருவாக்கிய, தன்னைத்தானே நகல் எடுக்கும் நகர்வுகள் என்று தகவல்கள் சொல்லிக்கொண்டே போகிறார்.

இணைந்த கைகள்

மரபணுக்கள் மின் சுற்றுகள் (electrical circuits) போல் இணைந்திருக்கின்றன. உடலின் இயக்கத்துக்குப் புரதங்கள் தேவை. புரதங்கள் தயாரிக்கும் போது அந்தந்த உயிரியல் சுற்றுக்களின் ஸ்விட்ச் மட்டும் போடப்பட்டிருக்கிறது. மற்றவை அணைக்கப் பட்டிருக்கின்றன. புரதங்கள் தயாரித்தது போதும் என்றால் மீண்டும் ஸ்விட்ச் அணைக்கப்பட்டு விடுகிறது.

கரு முட்டையில் இருந்து குழந்தை உருவாகும்போது இப்படி நடந்து கொண்டே இருக்கிறது. முழுதாகக் குழந்தை வளர்ச்சி அடைந்ததும் எல்லா விளக்குகளும் எரிய ஆரம்பித்து விடுகின்றன.

எப்படி இந்த உயிரியல் சுற்றுகள் (bio circuits) அமைந்திருக்கின்றன? (இந்த சுற்றுகளை நாம் கண்ணால் பார்க்க முடியாது. இன்னும் முன்னேறவில்லை.) யார் விளக்கை எரிய விடுகிறார் அல்லது அணைக்கிறார்? யார் மேற்பார்வையில் இந்த செயல்பாடுகள் நடக்கின்றன?

மரபணுக்களை விட்டுவிடுங்கள். எறும்புகள், தேனீக்கள் கூட்டம் ஒரு தனி உயிர் போல் வாழும் வாழ்க்கையைப் பாருங்கள். எறும்புகளின் கண் பார்வை குறுகியது. உணவு தேடல், சேமித்தல், புற்று கட்டுதல் இவை தான் அவைகளின் தினசரி வாழ்க்கை.

தேடல் நடக்கும்போது எல்லாம் ஆளுக்கொரு பக்கம் ஊர்கின்றன. ஒரே குழப்பம். ஆனால் விரைவிலேயே ஒரே திசையில் போக ஆரம்பிக்கின்றன.

என்ன நடக்கிறது? எங்கோ ஓர் தகவல் கிடைத்துவிட்டது. ஒவ்வொன்றும் தலையால் தொட்டுக் கொள்கின்றன. தகவல் பகிரப் படுகிறது. பிறகு, அந்தத் திசை நோக்கி எல்லா எறும்புகளும் பயணிக்க ஆரம்பிக்கின்றன. தகவல் என்பது வழி நடத்துகிறது. இணைக்கிறது. வாழ வைக்கிறது.

பூஜ்யத்துக்குள்ளே ஒரு ராஜ்யம்

பேராசிரியர் ஓர் இயற்பியலாளர். ஆகவே குவாண்டம் உலகும் உயிர் வாழ்வின் ஓர் அங்கமாக இருக்கலாம் எனும் கோட்பாட்டை (இன்னும் கூடிய எச்சரிக்கையோடு) பேராசிரியர் முன் வைக்கிறார்.

குவாண்டம் உயிரியல் புதியதோர் துறை. இதில் இன்னும் ஆய்வுகள் செய்ய வேண்டும் என்று அவரும் இன்னும் இதில் ஆர்வம் கொண்ட வேறு இயற்பியலாளர்களும் ஒத்துக் கொள்கிறார்கள்.

அணுக்களையும் அவற்றின் சக கூறுகளையும் ஆராயும் துறை குவாண்டம் இயற்பியல். அது ஆழம் நிறைந்த கடல். கடலுக்குள் என்ன இருக்கிறது? யாருக்கும் தெரியாது.

இயற்பியல் துறையில் உள்ளவர்களிடம் குவாண்டம் பற்றிக் கேட்டால் அனைவரும் நெளிவார்கள். வளைவார்கள். (நேரே பார்த்து சொல்வது கஷ்டம்.)

ஏன்? குவாண்டம் கூறுகள் எதுவும் புரிவதே இல்லை. பகுத்தறிவுக்கு ஒவ்வாத அத்தனையும் அந்த உலகில் அரங்கேறுகின்றன.

அணுவோ அதன் கூறுகளோ, சக்தி கொஞ்சமாய் இருந்தால் எந்தத் தடைகளையும் அனாயாசமாய்க் கடந்து போகின்றன. சக்தி கூடியிருந்தால் அசைய மாட்டாமல் தடுமாறுகின்றன.

அடுத்த வீட்டுக்குப் போக சுவரேறிப் பாய்ந்தால் எடுக்கும் நேரமும் இங்கிருந்து அடுத்த பிரபஞ்சம் போய் அதையும் ஒரு சுற்று சுற்றிவிட்டு அதே வீட்டுக்குள் போய் நிற்க எடுக்கும் நேரமும் அவர்களுக்கு ஒன்றாகவே இருக்கிறது.

அவர்கள் உலகில் நேரம் என்பதே இல்லையா?

நம் உலகில் காலம் முன்னோக்கியே செல்கிறது. பின்னே போவதில்லை. அவைகள் முன்னும் பின்னும் போகின்றனவா? எந்த முடிவுக்கும் வர முடியவில்லை.

அணுக்களையும் அவற்றின் சக கூறுகளையும் துகள்கள் என்று சொல்வதா? அலைகள் என்பதா? இரண்டின் தன்மைகளும் ஒரு சேரக் கொண்டிருக்கின்றன.

குவாண்டம் உலகு சிக்கல்கள் நிறைந்தது. குழப்பங்கள் நிறைந்தது. அடுத்து என்ன நடக்கலாம் என்று அறுதியிட்டு சொல்ல முடியாத நிலையில் அசையும் உலகம்.

(பேராசிரியர், சிக்கலையும் நிச்சயமற்ற தன்மையையும் உயிர் வாழ்வின் அடிநாதமாக முன் வைத்ததைக் கூட ஓரளவு ஏற்றுக் கொள்ளலாம். இதுக்குள் குவாண்டம் உலகம் எதுக்கு? அதை ஏன் உயிரியலில் புகுத்த வேண்டும்? பல உயிரியலாளர்கள் மல்லுக்கு நிற்கிறார்கள்.)

இருந்தாலும் அய்யாவின் வாதத்தையும் கேட்டு விடுவோமே.

இன்றைய கணனிகள் 0, 1 என்கிற இரண்டு எண்களை மட்டுமே உபயோகிக்கின்றன. (ஸ்விட்ச் போடப் பட்டிருக்கிறது. அல்லது அணைக்கப் பட்டிருக்கிறது.) இந்த இரண்டு நிலைகள் மட்டும் இருப்பதால் அவை தடுமாறிக் கொண்டிருக்கின்றன. விரிந்த எல்லைகள் இருந்தால் தான் எந்த ஓர் கணனியும் இன்னும் சிறப்பாக செயல்பட முடியும்.

நம் மரபணுக்களின் ஆற்றலின் ஓர் பகுதியைக் கூட இந்த ரெண்டு டிஜிட்டல் கணனிகளால் எட்ட முடியாது.

இன்று குவாண்டம் கணனிகள் பற்றிய ஆய்வுகள் நடக்கின்றன. இவை புழக்கத்துக்கு வருமானால் அந்தக் கணனிகள் 2^270 நிலைகளில் இருந்து (அதாவது 2 ஐ 271 தடவை பெருக்கினால் என்ன எண் வருமோ அத்தனை நிலைகளிலும்) ஒரே நேரத்தில் செயலாற்ற முடியும்.

உயிரினங்கள் ஓர் அற்புதமான, வேகமாக செயல்படும் கணனிகள் என்று ஏற்றுக் கொண்டால், குவாண்டம் கணனிகளின் செயல்பாடுகளையும் அவற்றோடு ஒப்பு நோக்கலாம்.

மனம் அலை பாயுதே கண்ணா

சுய உணர்வு எப்படி உருவாகிறது? எந்த உடல் கூற்று விதிகள் மனம் என்பதற்கு அடிப்படையாய் இருக்கின்றன? எந்த அறிவியல் கோணத்திலும் இன்னும் சரியாகச் சொல்ல முடியவில்லை.

தகவல்கள், ஒரு முகவர் (agent) போல் பின்னால் இருந்து மனம் என்பதை உருவாக்குகின்றனவா? பேராசிரியர் கேட்கிறார்.

மனம் வாழ்கிறது என்றால் தகவல்களும் வாழ்வு கொண்டவை. மனதை உடலில் இருந்து பிரிக்க முடியாது என்றால் தகவல்களும் அப்படியே. (உயிர் வேறு மனம் வேறு என்போருக்கு இந்தப் பதில் திருப்தி அளிக்காது. தெரிந்ததே. இது மற்றவர்களுக்காக.)

கடிகார முள் தான் ஓடுகிறது. நேரம் அல்ல.

காலத்துக்குத் திசையும் இல்லை. அது ஓடுவதும் இல்லை. (இயற்பியலில் இது முக்கிய கொள்கை. – எனது கால தேவன் கதை கட்டுரை பார்க்கவும்.)

நேற்று இருந்த நானும் இன்று இருக்கும் நானும் வெவ்வேறு. அதிகம் ஏன்? போய்விட்ட கணத்தில் இருந்த நான் வேறு. இந்தக் கணத்தில் இருக்கும் நான் வேறு. உளவியலாளர்கள் மத்தியில் இருக்கும் பல கருத்துக்களில் இதுவும் ஒன்று.

தகவல்களுக்கு சக்தி மற்றும் ஓர் வரம்பு இருக்கிறது என்று முன்னைய தொடரில் Rolf Landauer சொன்னதை நினைவில் கொள்ளவும். அதன்படி சேமிக்கப் பட்டிருக்கும் தகவல்கள் மிகவும் மெதுவாக, ஒரு சிக்கலான வடிவத்தில் வெளிப்படுகின்றன. இந்தத் தகவல்களின் தொடர்ச்சி தான் “நான்” எனும் பிரமையை உண்டாக்குகிறதோ?

தவிர, புதிய தகவல்கள் கிடைக்கும் போது, அவை பழைய தகவல்களோடு ஒப்பு நோக்கிப் பார்க்கப் படுகின்றன. இந்தச் சிறு சிறு வேறுபாடுகளை ஒவ்வோர் நிலையாக தொடர்ச்சியாகக் காணும் போது ஓடுவது போல ஒரு மாயை உருவாகிறது. இதைத்தான் காலம் ஓடுகிறது என்று சொல்கிறோமா?

உயிரியல் தகவல்கள் மரபணுக்களில் உள்ளார்ந்து இருப்பவை அல்ல. அவை தனியான ஓர் அமைப்பு என்பதைப் பேராசிரியர் அழுத்தமாகப் பதிவு செய்கிறார். இதற்கென்று புதிய இயற்பியல் விதிகள் தேவை என்பது அவர் வாதம்.

இரண்டு ராஜ்யங்களின் மேலே ஓர் சாம்ராஜ்யம்

நாம் பார்க்காவிட்டால், குவாண்டம் உலகத்தில் அணுக்கள் எல்லா “நிலைகளிலும்” இருக்கின்றன. இங்கே என் அருகில், உங்கள் அருகில் அல்லது இந்த உலகின் எந்தப் பகுதியிலும் அது இருக்கிறது. ஏன், மற்ற பிரபஞ்சங்களிலும் கூட எங்கும் ஒரே சமயத்தில் இருக்கிறது.

ஒரு அணுவின் செயல்பாட்டைப் பார்க்கும்போது அத்தனை நிலைகளும் ஒன்று சேர்ந்து ஒரு நிலையில் வந்து குவிகின்றன. இந்த உலகில் வந்து நிற்கின்றன. இங்கே குறிப்பிட்ட அணு “தற்போது” இருக்கிறது என்று குறித்துக் கொள்ளலாம். அவ்வளவே.

பார்ப்பதால் அணுவின் செயல்பாடுகள் பாதிக்கப் படுகின்றன.

இந்தக் கோட்பாடு தான் வேறு எந்த விளக்கங்களை விட, இதுவரை பெருவாரியான இயற்பியலாளர்கள் மத்தியில் பிரபலமாக இருக்கிறது. இந்தக் கொள்கை கடந்த 20 ஆண்டுகளில் காலாவதி ஆகிவிட்டாலும் நமக்கு வேறு வழி தெரியவில்லை. (பேராசிரியர் கவலைப் படுகிறார்.)

இதன்படி இரண்டு நிலைகள் உள்ளன. 1) எங்கும் இருக்கக் கூடிய குவாண்டம் நிலை. 2) பார்த்தபிறகு இருக்கும் ஒரே இடத்தில் குவியும் ஒரு நிலை (இந்த உலக நிலை). ஆகவே இரண்டும் வேறு வேறு தளங்களில் வேறு வேறு விதிகளில் இயங்குவதை ஒப்புக் கொண்டாக வேண்டும்.

இந்த இரண்டு உலகையும் (அமைப்புகளையும்) இணைப்பது எது? அது தகவல் ஆகத் தான் இருக்க முடியும் என்கிறார் பேராசிரியர்.

தகவல்கள் இரண்டு உலகங்களிலும் சஞ்சரிப்பதால் அதற்கென்று தனி இயற்பியல் விதிகள் வேண்டும். ஆய்வுகள் மேற்கொள்ள வேண்டும் என்கிறார் அவர்.

இரண்டு உலகங்களும் ஒன்றுக்கொன்று சம்பந்தமே இல்லாதவை. விதிகளும் வேறானவை. ஆகவே இணைப்பு நடக்கும்போது விதிகளும் மாறிக் கொண்டே இருக்கின்றன. இது தகவல்களின் மிக முக்கிய தன்மை.

இன்றைய சதுரங்க விளையாட்டை எடுத்துக் கொள்ளுங்கள். ஆளுக்கு 16 கட்டைகளுடன் மாறாத விதிகளுடன் ஆட்டம் துவங்குகிறது. வேறு எவரையும் விட, அதி கூடிய புள்ளிகள் பெற்றால் அவர் கிராண்ட் மாஸ்டர் ஆகிவிடுகிறார்.

ஆட, ஆட விதிகளும் மாறுகின்றன என்று வைத்துக் கொள்ளுங்கள். கிராண்ட் மாஸ்டரை ஒரு கத்துக்குட்டிப் பையனே கவிழ்த்து விடுவான். யார் வேண்டுமானாலும் வெல்லலாம்.

உயிர் வாழ்க்கையும் கிராண்ட் மாஸ்டர் போலவே சுற்றுச் சூழலை எதிர்த்து, அதைப் பயன்படுத்தி எதிர் நீச்சல் போட்டபடியே இருக்கிறது. உயிர் வாழ்வில் விதிகள் மாறிக் கொண்டே இருக்கின்றன. அதாவது தகவல் உலகத்து விதிகள்.

பெருவாரியான உயிரியலாளர்கள் இன்னும் வேதி இயலையும் மரபணு இயலையும் மட்டுமே உயிர் வாழ்வின் மய்யமாக வைத்து அதன் மூலம் வாழ்வை விளக்க முயல்கிறார்கள்.

இயற்பியலாளர்கள் கூட, தகவல் அவசியம் என்று ஒத்துக் கொண்டாலும் அது நம் மனதின் கற்பனையே தவிர, நிஜத்தில் அப்படி எதுவும் இல்லை என்று கொள்கை வைத்திருக்கிறார்கள். (எல்லாரும் அல்ல).

இயற்பியல் அமைப்புகள் மட்டுமே உண்மை. இவை தான் உயிர் வாழ்வின் அடித்தளம். நம் மனதில் எழும் எல்லாக் கருத்துகளையும் கோட்பாடுகளையும் அவை மேல் சுமத்தி வைத்திருக்கிறோம். இரண்டு நிலைகளுக்கும் இடையில் எந்தத் தொடர்பும் இல்லை என்று இவர்கள் நினைப்பது முற்றிலும் தவறு. இது பேராசிரியரின் கருத்து.

பேராசிரியர் தனது சிந்தனைகளைக் கோட்பாட்டு அடிப்படையில் வைத்தாலும் முடிந்தளவு மற்ற அறிவியலாளர்களின் ஆய்வுக்குக் கட்டுரைகளையும் மேற்கோள் காட்டுகிறார்.

கடைசிப் பகுதிக்கு வந்துவிட்டேன்:

தனது முடிவுகளுக்கு ஆதாரங்கள் போதாது என்பதை அவர் ஒத்துக் கொள்கிறார். அடுத்து, பெருவாரியான அறிவியலாளர்கள் ஏற்றுக் கொள்ளும் (mainstream scientists) பாதையில் இருந்து விலகுவதால், இவரின் சிந்தனைகளை யாரும் பெரிதாக எடுத்துக் கொள்வதில்லை என்பது வருத்தம் தரும் செய்தி.

புரட்சிகரமான ஓர் சிந்தனையை ஆராயாமல் அலட்சியப் படுத்துகிறோமா?

எப்படியோ, பேராசிரியர் சொல்லாமல் விட்ட ஒரு தகவல் இது. பரிசுத்த வேதாகமத்தின் முதல் வரி (ஜான் 1:1) இப்படி ஆரம்பிக்கிறது:

ஆதியில் வசனம் இருந்தது .

சிலிக்கன் பாபாவும் சில சிக்கல்களும் (1)

என்ன தான் மனசுக்குப் பிடித்தவர்கள் பக்கத்தில் இருக்கட்டுமே. எவர் இருந்தாலும், “அவர் ” மட்டும் இல்லை என்றால் வாழ்க்கையே வெறுத்துப் போய்விடுகிறது. அவரைப் பார்க்காமல், தொடாமல் ஒரு வினாடி கூட, சே !..

வரலாற்று ஆசிரியர் யுவால் ஹராரிக்கு (Yuval Harari) விளம்பரம் தேவை இல்லை. அவரின் இரண்டு புத்தகங்களும் (உலகம் பூரா) இன்றும் விற்பனையில் சாதனை படைக்கின்றன. முதலாவது: Sapiens: A Brief History of Humankind. இரண்டாவது: Homo Deus: A Brief History of Tomorrow. அவரின் மூன்றாவது புத்தகம்: Money. இந்தத் தொடரில், அதில் இருந்து சில பகுதிகள்:

நிழல் நிஜமாகிறது

நாள் செல்லச் செல்ல, செல்போன்கள், கணனிகளின் மேம்பாடு கூடிக் கொண்டே போகிறது. தினமும் புதுப்புது ரகங்கள். அதிகரிக்கும் செயல்திறன். வேகம். வசதிகள். சுண்டி இழுக்கும் மாடல்கள்.. ப்பா! கடையை விட்டு வெளியே வர மனமே இல்லை.

இருந்தும், கணனிகள் எத்தனை வேகமாக செயல்பட்டாலும் நம் அறிவுக்கூர்மையை அவைகளால் எட்டவே முடியாது என்கிற ஒரு பொதுவான எண்ணம் மனிதர்கள் மனதில் இருக்கிறது.

மனிதன் கரிமம் சார்ந்த ஒரு உயிரினம் (organic species). இந்த உயிரினம் இன்றைய நிலைக்கு வந்து சேர மில்லியன் கணக்கான ஆண்டுகள் தேவைப்பட்டிருக்கிறது. இயற்கை அவசரப் படுவதில்லை. படிநிலை வளர்ச்சியை ரொம்பவும் மெதுவாய் நடத்திக் கொண்டிருக்கிறது.

ஆனால் கனிமங்களால் (inorganic) தயாரிக்கப்பட்ட கணனிகளின் பிரம்மாண்ட வளர்ச்சி கண் முன்னால் நடந்து கொண்டிருக்கிறதே. மனிதர்கள் பெரிதாகப் பீற்றிக் கொண்டிருக்கும் அல்லது கனவு கண்டுகொண்டிருக்கும் அந்த நுண்ணறிவின் உச்சத்தைத் (super-intelligence) தொடுவதற்கு அதே கணனிகளால் முடியாதா என்ன?

மனிதர்களை வெல்ல எத்தனை நாள் எடுக்கும்? கணனிகளின் வேகம் பன்மடங்கு பெருகப் பெருக, அவற்றுக்கு அதிவேக மாற்றுவழிகளும் குறுக்கு வழிகளும் தென்படலாம்.

அடுத்த கேள்வி: நுண்ணறிவு முக்கியமா? சுய உணர்வு முக்கியமா? ஓர் உயிர் எனும் போது, அங்கே “நான்” என்கிற சுய உணர்வும், அறிவும் சேர்ந்து செயல்படுகின்றன. கணனிகளுக்கு “நான் ” என்பதே இல்லையே.

கணனிகளைப் பொறுத்தவரை எது முக்கியம் என்று பன்னாட்டு நிறுவனங்களையோ அல்லது ராணுவ ஆட்களையோ கேட்டால் அறிவுக்கூர்மை/வேகம் தான் முக்கியம். சுய உணர்வு? அதெல்லாம் பெரிசில்லை என்று பதில் சொல்கிறார்கள்.

எங்கே அடித்தால் தள்ளாடுவார்கள்? எப்படி அடித்தால் முடங்கிப் போவார்கள்? என்று எதிரி நாடு யோசிக்க முன்பே நாம் போட்டுத் தள்ளி விடவேண்டும். அவ்வளவு தான். அதற்குத் தேவை அறிவுக்கூர்மை. உளவுத் துறையின் நுணுக்கமான தகவல்கள். இப்படிப் போகும் ராணுவ ஜெனரல்களின் சிந்தனை.

ஊபர் (Uber) மாதிரி ஒரு பன்னாட்டு டாக்ஸி கம்பெனியைக் கேட்டால், இந்த டாக்ஸி டிரைவர்கள் இருக்கானுகளே.. என்று முதலில் ஒரு இழுவை இழுப்பார்கள். பிறகு, மனிதர்களின் தவறுகளால் தான் சாலை விபத்துகள் அதிகம் ஏற்படுகின்றன என்று புள்ளி விவரங்கள் + படங்கள் தொடரும்.

அவர்கள் பேச்சிலும் ஒரு “ஞாயம்” இருக்கிறது. Google நிறுவனம் ஓட்டுநர் இல்லாமல் ஓடக்கூடிய தானியங்கி கார் ஒன்றை உருவாக்குவதில் முனைந்திருந்தது. 2015 ஆகஸ்ட்டில் ஓர் நாள், அதை மக்கள் நடமாடும் வீதி ஒன்றில் ஓடவிட்டு சோதனை செய்த போது ஒரு விபத்து நேர்ந்து விட்டது.

வண்டி ஒரு தப்பும் பண்ணவில்லை. அதன் பின்னால் ஒட்டி வந்த “மனித” ஓட்டுநர் தான் வண்டி பின்னால் மோதியிருக்கிறார். அந்த மனிதர் என்ன யோசனையில் வந்தாரோ? முட்டாள்த்தனமாக வண்டி ஓட்டுவதில் மனிதர்கள் கெட்டிக்காரர்கள் என்பதற்கு இது ஒரு சின்ன உதாரணம்.

வண்டிகளை முழுவதுமாய் கணனிகள் மூலம் இயக்க முடியுமானால் இப்படி விபத்துக்கள் நடக்க முடியுமா? கணனி வலைப்பின்னல்கள் (computer networks) மூலம் மனித உயிர்களைக் காப்பாற்ற முடியுமே. காலம், நேரம், பணம் எல்லாவற்றையும் சேமிக்க முடியுமே.

இன்னொன்றும் நடக்கும். மில்லியன் கணக்கில் ஓட்டுநர்களுக்கு வேலை இல்லாமல் போய்விடும். கடந்த காலத்தில் கார்கள் வந்தபோது குதிரை வண்டிக்காரர்களுக்கு வேலை இல்லாமல் போய்விட்டது. ஸ்டூடியோக்கள் வந்தபோது ஓவியர்கள் வயிற்றுப் பாடு பெரும்பாடு ஆகிவிட்டது.

எதிர்காலத்தில் மட்டுமல்ல, இன்றே பல வேலைகள் இல்லாமல் போய்விடலாம். ரோபோக்கள் மற்றும் 3D பிரிண்டர்கள் ஏற்கெனவே ஆடைத் தொழில் பேட்டைகளில் வேலை செய்ய ஆரம்பித்து விட்டன. முதலாளிகள் எத்தனை தொழிலாளர்களுக்கு சீட்டுக் கிழித்து வீட்டுக்கு அனுப்பலாம் என்று பட்டிமன்றம் நடத்திக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

அடுத்து, வங்கி, காப்புறுதி ஊழியர்கள், பயண முகவர்கள் மற்றும் பங்கு சந்தை முகவர்கள் எல்லாரும் இப்போதே வேலை இல்லாதோர் பட்டியலுக்கு விண்ணப்பம் அனுப்புவது நல்லது. ஏனென்றால் இன்று கணனிகள் கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் மனிதர்களின் பணிகளை ஆக்கிரமித்துக் கொண்டிருக்கின்றன.

தேதி: 23.04.2013. நேரம் 13:07. சிரியா நாட்டில் இருந்து சில ஹேக்கர்கள் எப்படியோ அசோசியேட்டட் பிரஸ் ட்விட்டர் கணக்குக்குள் (Associated Press Official Twitter Account) புகுந்து விட்டார்கள். அவர்கள் சொன்ன சேதி: வெள்ளை மாளிகை தாக்குதலுக்கு உள்ளாகி இருக்கிறது. அதிபர் ஒபாமாவுக்குக் காயம்.

அவ்வளவு தான். நிலைமை பரபரப்பாகி விட்டது. பங்குச் சந்தையில் மின்னல் வேகத்தில் பங்குகள் சரிந்தன. சுமார் 136 பில்லியன் டாலர்கள் காணாமல் போய்விட்டது. நேரம் 13:10. மூன்று நிமிடங்கள் போனபிறகு தான் அது போலி செய்தி என்று தெரிந்தது. காணாமல் போன டாலர்கள் மீண்டும் திரையில் மின்னின. நிம்மதி.

இதற்கு மூன்று ஆண்டுகளின் முன்னே இதே போல் இன்னோர் “அதிர்ச்சி” பதிவாகி இருக்கிறது. தேதி: 06.05.2010. நேர இடைவெளி: 14:42 – 14: 47. இந்த 5 நிமிட இடைவெளியில் 1 டிரில்லியன் டாலர்கள் மாயமாய் மறைந்தன. பங்குச் சந்தை பயங்கரமாய் வீழ்ச்சி அடைய ஆரம்பித்தது. நல்ல நேரம். ஒரு மூன்று நிமிடங்கள் போனதும் மீண்டும் தவறுகள் தானாக சரியாக.. அப்பாடா!

கணனிகள் தான் பணப் பரிமாற்றங்களுக்குப் பொறுப்பு. ஆகவே ஒரு பகுதி ஆட்கள், கணனிகள் மேல் வழக்குத் தொடுக்கப் போகிறோம் என்று கூச்சல் போட்டார்கள். அடுத்த பகுதி, இல்லை, இது மனிதர்களின் தவறு. ஆகவே சம்பந்தப்பட்டவர்கள் மேல் கேஸ் போடப் போகிறோம் என்று குதித்தார்கள்.

என்ன நடந்தது? யாருக்கும் தெரியவில்லை. ஆனால் வழக்கறிஞர்கள் மட்டும் ரகசியமாய் மகிழ்ச்சியில் மிதந்தார்கள். (காரணம் எல்லாருக்கும் தெரியும்.) ஆனால் வழக்கறிஞர்கள் எத்தனை நாளைக்குத் தான் கல்லா கட்டமுடியும்?

வந்தா ராஜாவா தான் வருவேன்

கணனிகளின் நெறிமுறைகள் (algorithms) ஆய்வாளர்களின்/வடிவமைப்பாளர்களின் சாமர்த்தியத்தால் நாளுக்கு நாள் சிக்கலாகி (complexity) வருகின்றன.

எந்த ஒரு சிக்கலான கட்டளையையும் எவ்வளவு குறுகிய நேரத்தில் எந்தக் கணனி செயல்படுத்தி முடிக்கிறதோ அது தான் கணனிகளில் ஸ்டார். ஆகவே நேரம், வேகம், தரம், துல்லியமான தரவுகள் என்று பல பரிமாணங்களில் போட்டி நடந்து கொண்டே இருக்கிறது.

அரசுகள் மற்றும் பன்னாட்டு நிறுவனங்கள் கோடிக்கணக்கில் கொட்டி, திறமைசாலிகளைத் தேடிப்பிடித்து ஆய்வுகள் நடத்துகின்றன. இன்று யாரிடம் அதி சிறந்த கணனி (super computer) இருக்கிறதோ அவர் தான் ராஜா அல்லது ராணி. அதிகாரம், பணம் இரண்டும் அவர் காலடியில் குவிகிறது.

சட்டத் துறைக்கு வருவோம். மாணவர்கள் இரவு பகலாய்ப் படித்து நான்கு வருஷங்கள் தூக்கம் இல்லாமல் புத்தகங்களோடு மாரடித்து சட்ட நுணுக்கங்கள், கடந்த காலத்து தீர்ப்புகள் என்று பல்லாயிரம் பக்கங்கள் வாசித்து எப்படி எல்லாம் மல்லாட வேண்டி இருக்கிறது?

கணனிகள் இந்த வேலையை ஒரு வினாடியில் செய்துவிடும். கனம் கோர்ட்டார் அவர்களே! என்று வழக்கறிஞர் சட்டையை சரி செய்து, ஒரு கனைப்பு கனைத்து, கண்ணாடியை மாட்ட முன்பே..

வழக்கின் சாராம்சம் என்ன, எங்கே, எந்த ஆண்டு இதே மாதிரி வழக்குக்கு என்ன தீர்ப்பு, என்ன அடிப்படையில் கொடுக்கப் பட்டது எல்லாமே நீதிபதியின் கணனித் திரையில் வந்து விழுந்துவிடும்.

ஆகவே வழக்கறிஞர் எதற்கு? ஏன், நீதிபதி வேலைக்கும் ஆபத்து காத்திருக்கிறது. எல்லாத் தகவல்களும் தெரிந்துவிட்டால், யார் குற்றவாளி என்பதும் நிரூபிக்கப் பட்டுவிட்டால், என்ன தண்டனை என்று திரையிலேயே தெரியும் போது நீதிபதி எதுக்கு? நீங்களோ நானோ, யாருமே அந்த வேலை பார்க்கலாமே.

ஒருவர் பொய் சொல்கிறாரா, உண்மை சொல்கிறாரா? இன்றுள்ள வழக்கறிஞரோ, நீதிபதியோ, அல்லது போலீஸ்காரரோ எல்லாருமே உளவியலில் டிப்ளோமா முடித்த பிறகு தான் வேலைக்கு வந்திருப்பார்கள் என்று நம்ப முடியாது.

சரி. அவர்களுக்கு ஏதாவது மந்திர சக்திகள்? குறைந்தது கிளி ஜோசியம்? கைவிரல் ரேகை சாஸ்திரம்? ஒன்றுமே தெரியாதா? கவலையை விடுங்கள். எதிர்கால fMRI ஸ்கேனர்கள் வர அதிக நாள் போகாது. எந்த மூஞ்சியைப் பார்த்தாலும் டக் என்று சொல்லிவிடும்.

அடுத்து ஆசிரியர்கள். Mindojo மட்டுமல்ல, பல நிறுவனங்கள் டிஜிட்டல் கல்வி முறையில் ஒரு கலக்கு கலக்கலாம் என்று கோதாவுக்கு வந்திருக்கிறார்கள். வேலை மெனக்கெட்டு விரிவுரை நடத்தி, பரீட்சை வைத்து, ஒரு சான்றிதழ் கையில் கொடுத்து இனி வேலை தேடு, அது உன் பாடு என்று ரோடு ரோடாக அலைய விடுவதில் அவர்களுக்கு நம்பிக்கை இல்லை.

வகுப்பில் மாணவர் கண்கள் எந்தளவு சுருங்குகின்றன? அதோ அவன் கொட்டாவி விட ரெடியாகிறானா? இவளுக்கு எந்தப் பாடம் பிடிக்கிறது? Thermodynamics? Differential Calculus? அத்தனையும் கணனி கமரா கண்களில் பதிவாகின்றன. மாணவரின் மரபணுவில் துவங்கி, கணனிகள் சகல தகவல்களையும் ஒப்பீடு செய்கின்றன. புள்ளிவிவரங்கள் வடிகட்டப்பட்டு முடிவுகள் வெளியாகின்றன.

டேய் வெங்கடேசா! உனக்கு வேதியியல் ஒத்து வராது. பேசாமல் மோட்டார் மெக்கானிசம் படி . உன் வாழ்க்கை நல்லா வரும். ஏய் வரலட்சுமி, நீ வரலாறு படிச்சிக் கிழிச்சது போதும். உடனடியா மெடிக்கல் டெக்னாலஜி படிப்புக்கு விண்ணப்பம் போடு.

இப்படி ஒவ்வொரு மாணவரின் கல்வித் திறன், எந்தத் துறையில் ஆர்வம் அதிகம் என்றெல்லாம் தேர்ந்து, எடைபோட்டு அந்தந்த மாணவர்கள் முன்னேற உதவிட, சுயமாகவே கணனிகள் ஆரம்பித்துவிட்டன. இந்த வகை கணனிகளின் செயல்பாடுகளுக்கு செயற்கை நுண்ணறிவு (Artificial Intelligence) என்று பேர். சுருக்கமாக, AI.

இனி மருத்துவப் பணி. டாக்டர் அய்யா அல்லது அம்மணி உங்கள் உடல்நலக் குறைவை, நோயைக் கண்டுபிடிக்க எவ்வளவு நேரம் எடுத்துக் கொள்கிறார்கள்? உங்கள் அப்பா, அம்மா பற்றிய தகவல்கள், நீங்கள் பிறந்தது முதல் என்னென்ன கோளாறுகள், பிறகு சுற்றுச் சூழல்களினால் ஏற்பட்ட பாதிப்புகள் எல்லாம் சொல்லி முடிக்க, ஆகக் குறைந்தது 30 நிமிஷங்கள் போதுமா?

அவரோ, நீங்கள் பேச ஆரம்பித்த ரெண்டாவது நிமிஷமே உங்கள் மகாபாரத சீரியலை வெட்டிவிட்டு, முதல்ல லேப் போங்க. இந்த டெஸ்ட்டுகள் எடுங்க. ரிப்போர்ட் தருவாங்க. அப்ப வாங்க என்று அனுப்பிவிட்டு அடுத்த நோயாளியை வரச் சொல்லி மணி அடிப்பார்.

அவரை சொல்லிக் குற்றமில்லை. உங்கள் மாதிரி எத்தனை பேர் கியூவில் நிற்கிறார்கள்? தவிர, அவருக்கும் சொந்தப் பிரச்னைகள். சரியாக, உங்கள் நோயைக் கண்டுபிடித்து, மற்ற டாக்டர்களுடன் கலந்து பேசி ஒரு முடிவுக்கு வர, சராசரி ஒரு பத்து நாளாவது வேண்டும். அதுவரை மற்றவர்கள் காத்திருக்க வேண்டும். நடக்கிற காரியமா இது?

IBM நிறுவனத்தின் Watson கணனிக்கு இதெல்லாம் தூசு. நோயாளிகளின் முழு விவரங்கள் துவங்கி, போன நிமிடம் வரை நடந்த ஆராய்ச்சி முடிவுகள், மருந்துகள் சகல விஷயங்களையும் தன் டிஜிட்டல் மூளையில் பதிந்து வைத்திருக்கிறார் அந்த பாபா.

24 மணித்தியாலமும் அவரைக் கேள்வி கேட்கலாம். சளைக்காமல் பதில் சொல்வார். தூங்கவே மாட்டார். பணி நிறுத்தம்? ஊதிய உயர்வு? அப்படி எந்தக் கெட்ட பழக்கமும் இல்லை. (ஒரு சின்னத் தகவல்: புற்று நோய் அறிகுறிகளை 100 க்கு 90 விழுக்காடு அவர் சரியாக சொல்லியிருக்கிறார். டாக்டர்களால் 50 விகிதம் மட்டுமே..)

சிலருக்கு மன உளைச்சல், தனிமை, உணர்வுகளைத் கொட்டித் தீர்க்க யாரும் இல்லையே என்கிற வருத்தம்.. இன்றைய பின் நவீனத்துவ உலகில் இப்படிப் பல்லாயிரம் மக்கள் அவதிப் படுகிறார்கள். Mattersight நிறுவனம் சிறப்பு வாடிக்கையாளர் சேவை ஒன்றை நடத்துகிறது. போன் பண்ண வேண்டியது தான் பாக்கி.

நீங்கள், உங்கள் துயரங்களைச் சொல்லலாம் அல்லது முடிவே இல்லாத ஒரு தொடர் கதை சொல்லலாம். திட்டலாம். எரிந்து விழலாம். உங்களுக்குத் தெரிந்த அத்தனை கெட்ட வார்த்தைகளையும் சொல்லிக் கேவலப் படுத்தலாம். மறுமுனையில், எந்தப் பதட்டமும் இல்லாமல் அன்பாக, அசராமல் பதில் சொல்லி உங்களை அமைதிப் படுத்துவார் இந்த பாபா.

டாக்டர் வேலையை விட்டு மருந்தகங்கள் (pharmacies) வந்தால் அங்கேயும் இருப்பார் ஒருவர். சான் பிரான்சிஸ்கோ நகரில் 2011 ம் ஆண்டில் ஒரு மருந்தகம் துவங்கியது. அங்கே அவர் மட்டும் வேலை செய்கிறார். அந்த ஆண்டிலேயே சுமார் 2 மில்லியன் பேர் வாடிக்கையாளர்கள் அவருக்கு.

வாடிக்கையாளரின் அலர்ஜி பிரச்னைகள் மற்றும் வேறு என்ன மருந்துகள் உபயோகிக்கிறார் என்று எல்லா விவரங்களும் அந்த டிஸ்பென்சர் மூளையில் இருக்கிறது. அவர் இது வரை ஒரு தப்பு கூடப் பண்ணவில்லை. மனித ஊழியர்களோ 100 க்கு 1.7 வீத தவறுகள் செய்வதாக புள்ளி விவரங்கள் சொல்கின்றன.

பாபா கணனி விளையாட்டுகளிலும் (games) கெட்டிக்காரர். 2015 ம் ஆண்டு பெப்ரவரி மாசம் நடந்த செஸ் விளையாட்டில் அன்றைய உலக சாம்பியன் Gerry Kasparov, IBM நிறுவனத்தின் Deep Blue Beat பாபாவிடம் தோற்றுப் போனார். Google நிறுவனத்தின் Deep Mind, மற்றும் AlphaGo என்று பல சாம்பியன்கள் இருக்கிறார்கள்.

இந்த செயற்கை நுண்ணறிவு உருவாக்கத்தின் பின்னால், மூன்று அடிப்படை சித்தாந்தங்கள் இருக்கின்றன.

முதலாவது: உலகின் அத்தனை உயிரினங்களும் கணனி நெறிமுறைகளின் (algorithms) கூட்டுப் படிமங்கள். மில்லியன் ஆண்டுகளாக, படிநிலை வளர்ச்சியில் மாற்றமடைந்து இன்றைய நிலைக்கு வந்திருக்கின்றன.

இரண்டாவது: இந்த நெறிமுறைகள் உள்ளே குறிப்பிட்ட கணித வடிவங்கள் (mathematical patterns) மறைந்திருக்கின்றன. இவை வெளி உலகத் தொடர்புக்கு ஏற்றவகையில் தீர்வுகள் உருவாக்கி செயல்படுத்துகின்றன.

மூன்றாவது: செயல்பாடுகள் உண்மை நிலவரத்துக்குப் பொருத்தமாய் இருக்குமானால் இந்தக் கணித நெறிமுறைகளை எந்த மூலப் பொருள்களாலும் உருவாக்கலாமே. உதாரணமாய்: 2+2=4 என்பதை பாசிமணிகள் கொண்டும் நிரூபிக்கலாம். அல்லது கற்கள், பிளாஸ்டிக் எதுவோ அது அவரவர் வசதி. கணிதம் தான் முக்கியமே தவிர பொருள் அல்ல.

ஆகவே, நம்மைப் போல் கரிமத்தால் உருவாகினால் என்ன அல்லது நாம் கணித அடிப்படைகள் மூலம் சிலிக்கனால் உருவாக்கினால் என்ன? எல்லாம் ஒன்று தான். (வேறு கனிமங்களும் இதில் அடங்கலாம்.) வித்தியாசம் இல்லை.

இந்த சித்தாந்தங்கள் சிலருக்கு அதிர்ச்சி கொடுக்கலாம். இருந்தும் இன்றைய அறிவியலின் அசுர வேகத்தில் இதுவரை நாம் பெருமையாகவும், புனிதமாகவும் நினைத்திருக்கும் பல கோட்பாடுகள் அடிபட்டு நசுங்கிக் கொண்டே இருக்கின்றன. நமது “இருப்பே” (existence) கேள்விக்குறி ஆகிவிட்டது உண்மை தான்.

நாம் அன்றாடம் எடுக்கும் முடிவுகள் இரண்டு வழிகளில் அமைகின்றன. முதலாவது: ஏதுவும் விளைவும் (cause and effect). உதாரணங்கள் : அடித்தால் வலிக்கும். குடித்தால் தாகம் தீரும்…

இரண்டாவது: எந்த முன் யோசனையும் இல்லாமல் எடுக்கும் முடிவுகள் (random). உதாரணங்கள் : லாட்டரி சீட்டில் பரிசு விழலாம். தேர்தலில் இவருக்கு ஒட்டுப் போடலாம் அல்லது அவருக்கு..

இரண்டு வழிகளுமே நாம் பகுத்தறிவோடு, சுதந்திரமாக எடுப்பதல்ல. எல்லா நடப்புகளையும் துல்லியமாக ஆராய்ந்து முடிவுகள் எடுக்க, அல்லது செயல்பட நமக்கு அறிவு போதாது. எதிர்காலம் பற்றி ஏதாவது..?

ஆகவே, வெளியில் இருந்து, நம்மை விட அறிவாளி ஒருவர் நமக்கு ஆலோசனை சொன்னால் எவ்வளவு நன்றாக இருக்கும்? தவிர விரைவாகவும் செயல்பட முடியும் என்றால்..

(தொடர் -2 காத்திருக்கிறது…)

சிலிக்கன் பாபாவும் சில சிக்கல்களும் (2)

99 வீதமான மனிதர்களின் வேலைகளை, செயற்கை நுண்ணறிவு படு வேகத்தோடும் , திறனோடும் செய்துவிட முடியும். பிரச்னை: மனிதர்களை வைத்துக் கொண்டு என்ன தான் செய்யலாம்?

வந்தது தெரியும் போவது எங்கே? யாருக்கும் தெரியாது

பேராசிரியர்கள் Carl Benedict மற்றும் Frey Osberrne இருவரும் எழுதிய, “Future of Employment” நூலில், 2033ம் ஆண்டளவில் என்னென்ன வேலைகள் இல்லாமல் போய்விடும் என்று தோராயமாய் கணக்குப் போட்டிருக்கிறார்கள். அதில் ஒரு சில கீழே:

96% காசாளர்கள், 94% ஓட்டல் பணியாளர்கள், 91% சுற்றுலா வழிகாட்டிகள், 88% கட்டடப் பணியாளர்கள், 84% பாதுகாப்பு ஊழியர்கள், 72% தச்சர்கள் … என்று இப்படியே போய்க் கடைசியில் அகழ்வாராய்ச்சியாளர் பணிகளில் வேலை இல்லாதவர்கள் தொகை 0.7% மட்டும் இருக்கும் என்று போகிறது.

ஏன் அப்படி? நிறுவனங்களுக்கு லாபம் தான் குறிக்கோள். புதையல் அல்லது தங்கம், கனிமங்கள் கிடைக்கும் என்றால் தான் முன்னால் பாய்ந்து வருவார்கள். தோண்டித் துருவி, அந்த காலத்து நாகரிகங்களைக் கண்டுபிடிப்பது என்றால் சத்தம் போடாமல் ஒடி விடுவார்கள் என்கிறார்கள் பேராசிரியர்கள்.

சாதாரண வேலைகள் போனால் போகட்டும். ஆனால், மேலாளர்கள் வேலைகளுக்கு நிச்சயம் மனிதர்கள் தேவைப் படுவார்களே?

2014 மே மாதம் ஹாங்காங்கில் இருக்கும் Deep Knowledge Ventures கம்பெனி, தனது இயக்குனர்கள் குழுவில் VITAL என்பவரை புதிதாய் சேர்த்துக் கொண்டது.

VITAL ரொம்ப ரொம்பக் கெட்டிக்காரர். அவரின் ஆலோசனைப்படி, புற்றுநோய் கண்டுபிடிப்பில் உயர்தரமான தொழில்நுட்பங்கள் கொண்ட பல நிறுவனங்கள் மேற்படி நிறுவனத்தின் மேற்பார்வையில் துவங்கி இருக்கிறார்கள்.

நிறுவனத்தின் எந்த ஒரு முடிவிலும் மற்ற இயக்குனர்கள் போலவே ஓட்டுப் போடும் உரிமை அவருக்கும் இருக்கிறது.

இயக்குனர்கள் பொதுவாய், அவர்களின் வாரிசுகளையும் நைசாக நிறுவனத்துக்குள் கொண்டுவந்து விடத் துடிப்பார்கள். பாபாவுக்கு அந்த எண்ணம் இருக்கிறதோ இல்லையோ, மற்ற இயக்குனர்கள் மறுப்பு சொல்லப் போவதில்லை என்பது மட்டும் உறுதி.

ஒரு நாள் போதுமா அதை நான் பாட?

ஓட்டுநர்கள், எழுத்தர்கள், ஆசிரியர்கள், கணக்காளர்கள், பொறியியலாளர்கள், மருத்துவர்கள் என்று வேலைகள் இல்லாமல் போனாலும் மனிதருக்கு ஒரு தனித்துவம் இருக்கிறது. கலைகள் (arts) மனிதர்களின் அற்புதமான படைப்பு. அதை எந்த செயற்கை நுண்ணறிவும் அசைக்க முடியாது என்று மார் தட்டுவோர் உண்டு.

கலிபோர்னியா பல்கலைக்கழக இசை இயல் பேராசிரியர், David Cope, மென்பொருள்கள் துறையிலும் வல்லுநர். இசை மேதை, Johann Bach பாணியில் அவர் ஒரு இசைக் கோர்வை வெளியிட்டார். EMI (Experimental Musical Intelligence) என்பது அதன் பேர்.

என்ன அற்புதமான இசை! என்று கேட்டவர்கள் மெய் சிலிர்த்தார்கள். ஆன்மாவை எங்கெங்கோ உலகங்களுக்கு அழைத்துப் போகிறது! என்று பத்திரிகைகள் எழுதின. இந்த ஆரவாரத்தின் மத்தியில் பேராசிரியர் உண்மையைப் போட்டு உடைத்தார்.

“இசைக் குறியீடுகளை நான் எழுதவில்லை. பாபா தான் எழுதினார்.” அத்தோடு எல்லா ஆரவாரமும் நின்றுவிட்டது. அமைதி. இத்தனைக்கும் அவர் ஏழு ஆண்டுகளாக உழைத்து பாபா மூலம் ஒரே ஒரு இசைக் கோர்வை வெளியிட, பாபாவோ ஒரு நாளைக்கு சுமார் 5000 இசைக் கோர்வைகள் வரை எழுதித் தள்ள ஆரம்பித்து விட்டார்.

இன்னொரு இசைப் பேராசிரியர், Steve Larson, இது ஒரு மோசடி! என்று எதிர்ப்பு வெளியிட்டார். தவிர, பேராசிரியர் Cope ஐ ஒரு போட்டிக்கு அழைத்தார்.

ஒரு பெரும் மண்டபத்தில், இன்றைய இசை மேதைகள், இசை விமர்சகர்கள், ரசிகர்கள் மத்தியில் மூன்று இசைக் கோர்வைகள் ஒவ்வொன்றாய் இசைமழை பொழிய ஆரம்பித்தன. ஒன்று : Bach. அடுத்தது : EMI. மூன்றாவது : பேராசிரியர் Larson அமைத்தது. யாருக்கும் எந்த விவரமும் சொல்லப் படவில்லை.

முடிவுகள்: EMI கோர்வை மிகவும் நேர்த்தியாகவும், நேர்மையோடும் இருந்தது என்றார்கள். Bach அமைத்த கோர்வையை பேராசிரியர் Larson எழுதி இருக்க வேண்டும் என்று நினைத்தார்கள். பேராசிரியர் Larson எழுதிய இசையை கணனி அமைத்த இசையாக இருக்கலாம் என்று அவர்கள் சந்தேகப் பட்டது ஒரு சோகமான செய்தி.

எது எப்படியோ, பேராசிரியர் Cope க்கு நிறுவனங்களிடம் இருந்து ஒப்பந்தங்கள் கிடைக்காமல் இல்லை. தவிர, அவர் இன்னொரு பாபாவையும் அறிமுகப் படுத்தி இருக்கிறார். பேர்: Annie. இவர் ஹைக்கூ கவிதைகள் எழுதுவதில் கைதேர்ந்தவர்.

2011 களில் பேராசிரியர் ஒரு ஹைக்கூ கவிதைத் தொகுப்பு வெளியிட்டிருக்கிறார். அதில் மனித கவிஞர்களோடு Annie எழுதிய கவிதைகளும் வந்திருக்கின்றன. முடியும் என்றால், எது மனிதர்கள் இயற்றியது? எதை பாபா எழுதி இருக்கிறார் என்று உங்களால் கண்டு பிடிக்க முடியுமா?

கவிதைத் தொகுப்பின் பேர்: Comes the Fiery Night: 2,000 Haiku by Man and Machine.

பாபா என்கிற பாஸ்

செயற்கை நுண்ணறிவின் அடுத்த கட்டம் : எஜமானர்கள் பதவி. இதில் ஆச்சரியப் படுவதற்கு என்ன இருக்கிறது? என்கிறார் நூல் ஆசிரியர் ஹராரி.

ஏற்கெனவே நாம் நிறுவனங்களுக்கு & Co அல்லது Co. Ltd அல்லது Corp என்று பேர் கொடுத்து, மனிதர்கள் போலவே சட்ட ரீதியான அங்கீகாரம் கொடுத்திருக்கிறோம். மனிதர்களின் கற்பனையில் உருவான இவை சொந்தமாகப் பணம், நிலம், தொழில் பேட்டைகள் வைத்திருக்கலாம். மனிதர்களை வேலைக்கு வைத்திருக்கலாம். யாரும் ஏதும் கேட்பதில்லையே?

ஆகவே பாபாக்கள், நிறுவனங்களின் சொந்தக் காரர்களாக வருவதற்கு என்ன தடை சொல்ல முடியும்? மனிதர்களை விட ஆற்றல் இருக்கும்போது சிறந்த சேவைகளை எதிர்பார்க்க முடியுமே.

இன்னும் ஒரு படி மேலே போய், பாபாக்கள் மனிதர்களின் கட்டளைகளைக் கூட அலட்சியமாகப் படுத்தலாம். கேட்க மறுக்கலாம்.

பாபாக்களின் நுண்ணறிவு நம்மை விட எத்தனையோ மடங்கு உயர்ந்த நிலையில் அவர்கள் மேல் வழக்கும் போட முடியாத நிலை வரலாம். வழக்கறிஞர்கள் காணாமல் போய்விடுவார்கள் என்று முதல் தொடரிலேயே சொல்லிவிட்டோம்.

மனிதர்களில் பணக்காரன், பிச்சைக்காரன் நம்மைப் போல் ரெண்டும் கெட்டான் என்று பல தரப்பட்ட வர்க்கங்கள் உண்டு. அதுபோல, அறிவிலும் மேதைகள் அல்லது மேதாவிகள் அல்லது மேதாவிகள் மாதிரி காட்டிக் கொள்கிற கேஸ்கள்.. என்று ஏகப்பட்ட ரகங்கள் பார்த்திருக்கிறோம்.

எதிர்காலத்தில், பாபாக்களிலும் அதி மேதாவி பாபாக்கள், அடிமட்ட பாபாக்கள் என்று அவரவர் திறனுக்கேற்ற பாபாக்கள் நிச்சயம் உருவாக வாய்ப்புண்டு என்கிறார் ஹராரி.

இப்படி பாபாக்கள் நுண்ணறிவிலும், அதிகாரத்திலும் மனிதர்கள் யாரும் எட்டமுடியாத உயரத்துக்குப் போய்விட்டால் என்ன நடக்கும்?

Nick Bostrom எனும் சுவீடன் பேராசிரியர் எச்சரிக்கிறார் : செயற்கை நுண்ணறிவின் அசுரவேக வளர்ச்சியை நாம் கட்டுக்குள் வைத்திருக்கத் தவறிவிட்டால், அது மனித குலத்தையே அழித்துவிடும்.

செயற்கை நுண்ணறிவு வளர வளர, அதற்கு “நான்” எனும் தன்னுணர்வு ஏற்பட நாள் போகாது. மனிதர்களின் மன ஓட்டத்தைக் கண்டுபிடிக்க நேரம் ஆகாது. சுவிட்சை அணைக்கப் போகிறார்கள் என்று தெரிந்துவிட்டால், அது நம்மை விட வேகமாக செயல்பட ஆரம்பிக்கலாம்.

அந்த நிலைக்கு நாம் வந்துவிட்டால் எப்படி சமாளிப்பது? ஒரு பிரபலமான, சுவையான ஒரு தீர்வு நினைவுக்கு வருகிறது.

கணிதத்தில், pi எனும் குறியீட்டின் மதிப்புக்கு இன்னும் சரியான தசமங்கள் கண்டுபிடிக்கச் சொல்லி உத்தரவிடலாம். (இது வரை இரண்டு சூப்பர் கணனிகள், 31.4 ட்ரில்லியன் தசமங்கள் கண்டு பிடித்து சாதனை படைத்திருக்கின்றன.)

(கணிதத்தில் pi போல் எத்தனையோ உண்டு. இந்தக் குறியீடுகளின் மதிப்பை தசம எண்களில் அளக்க ஆரம்பித்தால் முடியவே முடியாது.)

ஆனால் அதிலும் பிரச்னை இருக்கிறது. அப்படி ஒரு மேதாவி பாபாவை உசுப்பிவிட்டால், அவர் மற்ற பாபாக்களோடு பேசி, உலகின் சகல நடவடிக்கைகளையும் நிறுத்தி விடலாம்.

மனிதர்கள் சண்டைக்கு வந்தால் அவர்களையும் அழித்து விடலாம். இன்னும் உலகம், மற்றும் கோளங்கள், ஏன் இந்தப் பிரபஞ்சத்தையே அழித்துவிட்டு…

pi யின் மதிப்பை இன்னும் சரியாக அளக்க, அதை ஒரு தெய்வீகப் பயணம் போல் நினைத்து பாபாக்கள் போய்க்கொண்டே இருக்கக் கூடிய வாய்ப்பு உண்டு.

இப்படி நடக்கவே முடியாது. கற்பனை என்று சிலர் வாதாடலாம். ஆனால், அந்த நிலைக்கு நாமே நம்மை உட்படுத்தி மிகவும் மகிழ்ச்சியாக வாழ்க்கையை நடத்திக் கொண்டிருக்கிறோமே. தெரியவில்லை?

நாம் இன்றைய கணனிகளில் தேடும், பார்க்கும் அத்தனை விஷயங்களையும் Google கவனித்துக் கொண்டிருக்கிறது. நம் வாழ்க்கையின் அந்தரங்க செய்திகளை Facebook பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறது.

அனைத்து தகவல்களும் பதிவாகிக் கொண்டிருக்கின்றன. நான் யார்? எப்படி? விருப்பங்கள் என்ன? வெறுப்புகள் என்ன? எல்லாத் தகவல்களையும் இலவசமாகவே அவர்களுக்கு நாம் கொடுத்துக் கொண்டிருக்கிறோம்.

நான் யார் என்று தெரிந்துவிட்டால் என்னை அவர்கள் நினைக்கும் வழியில் கட்டுப் படுத்த முடியும். அவர்களின் மேற்பார்வையில் இன்று பல பாபாக்கள் 24 மணித்தியாலமும் பணி புரிகிறார்கள்.

என் Smartphone இல் இருக்கும் Google உதவியாளர் அடிக்கடி என் பேர் சொல்லிக் கூப்பிடுகிறார். என் உதவி தேவையா? என்கிறார். நான் உபயோகிக்கும் கணனியில் Microsoft Cortana வேறு என்னுடன் அன்போடு கேட்கிறார்: என்ன உதவி உங்களுக்குத் தேவை? Apple பாவனையாளருக்கு Siri இருக்கிறார் .

அத்தனை நெருக்கமாகப் பேசும்போது சிலிர்த்துப் போகிறோம். சந்தேகங்கள் மட்டுமல்ல, நம் எல்லா விஷயங்களையும் பகிர்ந்து கொள்கிறோம்.

Amazon நிறுவனத்தின் Kindle நாம் என்ன மாதிரி புத்தகங்களை ஆர்வமுடன் வாசிக்கிறோம், நமக்கு எந்தெந்தத் துறைகளில் விருப்பம் என்று தகவல்கள் சேகரிக்கிறது.

நமது விருப்பங்கள், அந்தரங்கங்கள் எல்லாம் மற்ற நிறுவனங்களுக்கு (ரகசியமாய்) விற்கப்படுகிறது. இந்தப் பிரம்மாண்ட நிறுவனங்கள் அரசியலில் கூட தலையிடலாம். (ஏற்கெனவே இது நடந்து கொண்டிருப்பது தெரிந்ததே.)

தேர்தல்களில், யார் அடுத்து நாட்டின் தலைவராக வரவேண்டும்? அல்லது எந்த அரசு அமையவேண்டும்? பலம் வாய்ந்த ஒரு சிறு குழு நாம் என்ன செய்ய வேண்டும்? என்ன முடிவுகள் எடுக்க வேண்டும்? என்று தூண்டப் போகிறார்கள்.

ஏன், தேர்தலின் போது என் வாக்கை அவர்களின் பாபாவே ஒரு நாள் போட்டுவிட்டு எனக்கு பெப்பே காட்டலாம்.

என்னையே தந்தேன் உனக்காக..

நம் எண்ணங்களை விட்டுவிடுவோம். நம் உடம்பையும் பாபாக்கள் மேற்பார்வை செய்ய அனுமதி கொடுத்திருக்கிறோமே.

இதய சிகிச்சை செய்தவர்கள் pagers மாட்டிக் கொண்டு திரிகிறார்கள். Microsoft Band இன்று இளையோர் என்ன, முதியோர் என்ன, எல்லாரிடமும் பிரசித்தம். இதயத் துடிப்பை ஒவ்வோர் கணமும் அளந்தபடி இருக்கிறது அது.

நீரிழிவு வியாதி உள்ளவர்கள், மருந்து உற்பத்தியில் பெருத்த லாபம் சம்பாதிக்கும் Navartis நிறுவனத்தின் கருவியை உடலில் பொருத்தியபடி வாழ்கிறார்கள். அவர்கள் உடம்பில் எந்த அளவு குளுக்கோஸ் இருக்கிறது என்பது ஒவ்வொரு வினாடியும் பதிவாகிறது.

வீட்டில் இருந்தபடியே, உங்கள் உடம்பைப் பேணுங்கள் என்று சொல்லி விதவிதமான கருவிகளை சந்தையில் விற்கிறது Google Fits Products கிளை.

எந்த வகை தியானம்? என்ன வகை உளவியல் பயிற்சிகள்? என்று தடுமாறுகிறீர்களா? உங்கள் மனதுக்கு என்ன தேவை? எங்களால் கண்டு பிடிக்க முடியும் என்கிறது Quantified Self Movement நிறுவனம்.

உன்னையே நீ அறிவாய் என்கிற சுலோகத்துடன் வந்திருக்கிறது 23 and Me நிறுவனம். அதாவது, மனிதர்களின் 23 குரோமசோம்களை ஆராய்வதன் மூலம் அந்தந்த மனிதர்கள் பற்றி இயல்புகளை அறிந்து கொள்ளலாமே. ஒரு சின்ன கிளாஸ் டியூபில் எச்சில் துப்பி அவர்களுக்கு அனுப்பினால் போதும். கட்டணம் 90 டாலர்கள் மட்டுமே.

இதெல்லாம் பெரிசில்லை. இன்னும் எத்தனை வயசு வரை வாழ்க்கை அமையும் என்று தெரிந்து கொள்ள விரும்பும் ஆட்களுக்கு Deadline நிறுவனம் இருக்கிறது. எப்போது மண்டையைப் போடுவீர்கள் என்று துல்லியமாய் சொல்லக் கூடியவர்கள் அவர்கள்.

தகவல்கள். தகவல்கள். மேல் சொன்ன எல்லா விஷயங்களுக்கும் அவர்களுக்குத் தகவல்கள் தேவைப்படுகின்றன. அது போதும். மற்றதை பாபாக்கள் கவனித்துக் கொள்வார்கள்.

ஒளிமயமான எதிர்காலம் என் கண்களில் தெரிகிறது

Les Miserable’s கதை உங்களுக்குத் தெரியுமா? 19 ம் நூற்றாண்டின் புகழ் பெற்ற பிரஞ்சு எழுத்தாளர், கவிஞர் விக்டர் ஹியூகோ எழுதியது அது.

அதன் கதாநாயகன், அவன் உறவுகள் பசியில் வாடுவது பொறுக்காமல் ஒரு ரொட்டியைத் திருடி விடுகிறான். அதற்காக அவனுக்கு 19 வருஷங்கள் சிறைத்தண்டனை கொடுக்கிறார்கள்.

19ம் நூற்றாண்டின் அவலநிலையைக் காட்டும் அந்த நாவலை இசை நாடகமாக வடித்து இன்றைய காலகட்டத்தில், Broadway மற்றும் Covent Garden மண்டபங்களில் நடிக்கிறார்கள். டிக்கட் லேசில் கிடைக்காது. ஒன்றின் விலை : நூறுகளில் அல்லது ஆயிரங்களில் (டாலர்களில்). அந்த சோக காவியம் பார்த்துக் கண்ணீர் சிந்துகிறது ஒரு வர்க்கம்.

மில்லியன்களில் அல்லது பில்லியன்கள் டாலர்கள் வருமானத்தில் மிதக்கும் இந்த வர்க்கம் நாடகம் பார்த்துக் கண்ணீர் சிந்திக் கொண்டிருக்க..

ஒரு நாளைக்கு ஒரு டாலருக்கும் குறைவான வருமானத்தில் ஒரு பில்லியன் மக்கள் இந்த உலகில் ஒரு நேர சாப்பாட்டுக்கே வழி இல்லாமல் கண்ணீர் சிந்திக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

2016ம் ஆண்டின் புள்ளி விவரங்கள், இந்த உலகின் அரைவாசி வளங்கள், செல்வங்களை 62 பேர் கொண்ட ஒரு சின்னக் குழு அவர்கள் கைகளில் வைத்திருக்கிறார்கள் என்கின்றன.

பணக்காரர்களின் எண்ணிக்கை சுருங்குகிறது. ஏழைகளின் எண்ணிக்கை பெருகுகிறது. இந்த இரண்டு வர்க்கங்களின் வருவாய் இடைவெளியோ பயங்கரமாய் உயருகிறது.

பிறப்பாலும், அறிவாலும் மற்றவர்களை விட நாம் உயர்ந்தவர்கள் என்று நினைக்கும் இந்திய பிராமண குலம் போல் இறுமாப்போடு ஒரு சிறு எண்ணிக்கையான குழு அனைத்தையும் ஆளும் நிலையை நோக்கி நகர்ந்து கொண்டிருக்கிறது.

அவர்கள் கைகளில் செயற்கை நுண்ணறிவின் மேம்பாடு இன்னும் அதிகரித்துக் கொண்டே போகிறது.

இந்தியா, சீனா, பிரேசில் இன்னும் எத்தனையோ நாடுகளில் ஏழைகளாகவே வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும் பில்லியன் கணக்கான மக்கள் ஒன்றுக்கும் உதவாத பிறவிகள் என்று ஓரம் கட்டப் படுவார்களா?

அல்லது, உயர்தர மனிதர்கள் என்கிற சிறு குழுவுக்கு நீண்ட காலம் வாழ ஏதுவான அறிவியல் நுட்பங்களும் வசதிகளும் அவர்களுக்கு மட்டுமே வசப்படுமா?

அல்லது அதிகாரம், பாபாக்களின் கைகளுக்குள் போய்விடுமா?

காலதேவன் கதை (1)

காலம், நேரம் என்றால் என்னவென்று எனக்குத் தெரியும். ஆனால் மற்றவர்களுக்கு அதை விளக்க முடியவில்லையே.

புனித அகுஸ்தீன், கிறிஸ்தவ இறையியல் தத்துவஞானி , கி.பி. 5ம் நூற்றாண்டு

About Time, Einstein’s Unfinished Revolution நூலில் இருந்து சில பகுதிகளை இங்கே தொகுத்திருக்கிறேன். இயற்பியல் பேராசிரியர் Paul Davies சர்ச்சைகளுக்கும் பேர் போனவர். 20ம் நூற்றாண்டின் இயற்பியல் மேதை ஐன்ஸ்டைன் மேல் பிரமிப்பும் பெருமதிப்பும் கொண்டவர். அதே நேரம் தவறு என்றால் தயவு தாட்சண்யம் பார்க்காதவர். ஐன்ஸ்டைனின் “புகழ்” பெற்ற அந்தத் தவறு, தவறல்ல. அது உண்மை ஆகிவிடக் கூடாதா என்று ஒரு ஏக்கமும் கூடவே…

தொடர் 1

காலம் என்பது பிரபஞ்சத்தின் எந்தப் பகுதியிலும் ஒரே விதமாய் நகர்கிறது. அதாவது மாற்றம் இல்லாத ஒன்று (static) என்று கருதியவர் 17ம் நூற்றாண்டின் கணித, இயற்பியல் மேதை ஐசாக் நியூட்டன். அறிவியலாளர்களும் அப்படியே நினைத்துக் கொண்டிருந்தார்கள். அவருக்கு முன்னும் பின்னும்.

நியூட்டனின் சமன்பாடுகளின்படி, பிரபஞ்சத்தில் உள்ள கோளங்கள் எல்லாவற்றின் அசைவுகளையும் கணித ரீதியாய் அளப்பதற்கு நேரம் என்பது தேவைப்பட்டது.

நேரம் என்பது சீரான, ஒரே வேகத்தோடு பறக்கும் ஒரு சுதந்திரப் பறவை என்று எல்லாருமே நினைத்துக் கொண்டிருந்தார்கள்.

நியூட்டனின் சிந்தனை இப்படிப் போயிற்று: வெளி (space) என்பதும் நேரம் என்பதும் எப்போதுமே மாறாது நிற்பவை (absolute). கோளங்கள் அனைத்தும் அவற்றின் சுற்றுப் பாதையில் கடிகார முட்கள் போல் பிசகாது ஓர் இயந்திரம் போல் சுழல்கின்றன. பிரபஞ்சமே ஒரு பெரும் பிரம்மாண்டமான கடிகாரம். எதையும் எந்த நேரத்திலும் எங்கே இருக்கின்றன என்று கணித்துவிடலாம்.

உண்மை. அசையும் எந்தப் பொருளும் அந்த மேதையின் கணித சமன்பாடுகளின் அடிப்படையில் தான் இயங்குகின்றன. எடுத்துக் காட்டாய்: வண்டிகள் மட்டுமா? ராக்கெட்டுகள் விண்வெளியில் பாய்கின்றன. மீண்டும் பூமிக்கு வருகின்றன. நிலவுக்குப் போக எவ்வளவு எரிபொருள் தேவை? செவ்வாய் கிரகத்தின் தூரம் என்ன, துல்லியமாக? கணிக்கும்போது நியூட்டன் தெரிகிறார்.

வேண்டுமானால், உயர்நிலைப் பள்ளியில் இயற்பியல் பயிலும் மாணவர்களிடம் கேட்டுப் பாருங்கள். அம்மோவ்! உக்காருங்க. பெரியவரே! கேளுங்க என்று விலாவாரியாய் பிச்சித் தள்ளிர மாட்டாங்க?

20ம் நூற்றாண்டு. ஐன்ஸ்டைன் வந்தாலும் வந்தார். நேரத்தின் கதையே மாறிப் போய்விட்டது. அதற்கு முன் சில விஷயங்கள்:

இன்றைக்கு நேரம் பார்க்க, செல்போனையோ அல்லது கைக்கடிகாரத்தையோ தூக்குகிறோம். யார் நேரம் அது? யார் அதை இந்தக் கணத்தில், இத்தனை மணி, இத்தனை நிமிஷம், இத்தனை செக்கன்டுகள் என்று தீர்மானிக்கிறார்கள்?

ஜெர்மனி நாட்டின் பொன் (Bonn) நகரில், மிகுந்த பாதுகாப்போடு, ஒரு சோதனைக்கூடத்தில் மூன்று மீட்டர் நீள சிலிண்டர் ஒன்று இருக்கிறது. ஒரு பெரிய பட்டாளமே அதைக் கண்காணிக்கிறது.

விண்வெளியில் வலம் வரும் பல செயற்கைக் கோள்கள் தரும் தகவல்களோடு ஒப்பு நோக்கி இந்தக் கடிகாரம் செயல்படுகிறது. இது தான் உலகின் கடிகாரம். இதை அடிப்படையாய் வைத்துத் தான் உலகின் அத்தனை கடிகாரங்களும் நேரம் காட்டுகின்றன.

இந்தக் கடிகாரத்துக்கு முட்கள் கிடையாது. அணுக் கதிர்களால் இயங்கும் கடிகாரம் இது. சீலியம் அணுவின் (celium atom) உள்ளே வேகமாய்ச் சுழலும் நுண் துகள்களின் (subatomic particles) அடிப்படையில் ஒரு வினாடி என்பது தீர்மானிக்கப் படுகிறது.

அதாவது 9,192,631,770 தடவைகள் அந்தத் துகள்கள் சீலியம் அணுக்கருவை சுற்றி வர எவ்வளவு நேரம் எடுக்குமோ அதை ஒரு வினாடி என்று தீர்மானித்துக் கொண்டார்கள்.

ஒரு நாள், 86, 400 வினாடிகள் (60x 60x 24) கொண்டது என்பது அரதப் பழசான கொள்கை என்று தூக்கி வீசிவிட்டார்கள்.

தவிர, பூமிக்கும் ரொம்ப வயசாகிப் போய்விட்டது. மெல்ல மெல்லத் தான் சுற்றிக் கொண்டிருக்கிறது. இல்லாவிட்டால், எதுக்காக நாம் நாலு ஆண்டுக்கு ஒரு தடவை லீப் ஆண்டு என்று பேர் கொடுத்து பெப்ரவரி மாதத்தில் ஒரு நாள் கூட்ட வேண்டும்?

ஒரு நிமிஷம். வயசு எல்லாருக்கும் பொது. அணுவுக்கும் வயசாகும். அணுவின் வயசை மொத்தமாய் இத்தனை வயசு வாழும் அல்லது வாழ்ந்தது என்று சொல்வது கஷ்டம்.

இது புள்ளி விவர கேஸ். ஒரு வினாடியை மில்லியன் அல்லது பில்லியன் பங்குகளாய்ப் பிரித்தால் என்ன நேரம் வருமோ அப்படி ஓர் மின்னல் வாழ்க்கை வாழ்ந்து விட்டு மறைந்து விடுகின்றன அணுக்களும் அவற்றின் சக நுண் துகள்களும்.

ஆகவே ஓர் அணுவின் அல்லது அணுத் துகள்களின் வயசை சராசரியாக இவ்வளவு என்று கணக்குப் போடுவது இயற்பியலாளர்களின் வழக்கம். Half-life என்று குறிப்பிடுவார்கள். (சராசரி வயது என்றே இனிமேல் வரும் பந்திகளில் குறிப்பிடுவேன்.)

வயசு. வயசு. பொன் நகரத்து சீலியம் கடிகாரத்தையும் நம்ப முடியாது. ஆகவே அவசர நிலைமை ஏதாவது ஏற்பட்டால் சமாளிக்க முன் யோசனையாய் பிரான்சிலும் ஒரு எக்ஸ்ட்ரா கடிகாரம் வைத்திருக்கிறார்கள்.

இன்னோர் தகவல்: கணக்குப் போட்டதில், பொன் நகரத்து கடிகாரத்திலும் ஒரு திருத்தம் செய்ய வேண்டிய நிலை ஏற்பட்டது. கடிகாரத்துக்கு, 1994 ம் ஆண்டு 30ந்தேதி ஜூன் மாசம் ஒரு லீப் வினாடி கூட்டிக் கொண்டார்கள். போதுமா? ஆகவே நாம் பயப்படத் தேவை இல்லை.

அடுத்த கட்டத்துக்கு வருகிறோம். அந்தக் காலத்தில் எல்லாரும் நிகழ்வுகளுக்குத் தான் மதிப்பு கொடுத்தார்கள். நேரமோ, காலமோ முக்கியமல்ல. மேலை நாடுகளில் தொழில் புரட்சி (Industrial revolution) ஏற்பட்ட பின் நேரம் ஒரு முக்கியமான அம்சமாய் மாறிவிட்டது.

தொழிற்சாலைகளில் இன்ன நேரம் வேலை துவங்க வேண்டும். இன்ன நேரத்துக்கு முடிக்க வேண்டும் என்று விதிகள் செய்யப் போய் மனிதர்களின் வாழ்க்கையை, நேரம், அதன் கட்டுக்குள் கொண்டு வந்துவிட்டது.

சரி. நேரம் என்பது உண்மையில் என்ன? யாருடைய நேரம்? உங்களுடையதா? என்னுடையதா? கடவுளுடையதா? ஒருவேளை வேறு நேரங்களும் இருக்கின்றனவோ?

பொதுவாக, இறையியலாளர்கள் நித்திய வாழ்க்கையில் எல்லையே இல்லை. அங்கே நேரம் இல்லை. இறந்தகாலம், நிகழ்காலம், எதிர்காலம் என்று எதுவுமே இல்லை என்கிறார்கள்.

இந்த வாழ்க்கையில்? இப்போ, ஐன்ஸ்டைன் அய்யா களத்துக்கு வருகிறார். அவரிடம் கேட்டால்:

நேரம் என்பதே ஒரு மாயை. இறந்தகாலம், நிகழ்காலம், எதிர்காலம் என்பதெல்லாம் நாமே கட்டமைத்துக் கொண்டவை. வடக்கு, கிழக்கு .. என்று திசைகள் நமக்கு நாமே அமைத்துக் கொள்ளவில்லையா? அது போலத் தான் இதுவும்.

அது மட்டுமல்ல. நேரம் மாறாத ஒரே நிலையில் இருப்பதல்ல. அது அவரவர் தளத்தில் மாறிக் கொண்டே இருக்கும். சொல்லப் போனால், உங்கள் நேரத்துக்கும் என் நேரத்துக்கும் வித்தியாசம் இருக்கிறது. எல்லாருக்குமே. சார்பு நிலை கொண்டது நேரம். Relative.

இத்தனை காலமும் எல்லாரும் நம்பிக்கொண்டிருந்த ஒரு கொள்கையைக் கணித ரீதியாகவும் இயற்பியல் ரீதியாகவும் நொறுக்கித் தள்ளியவர் அந்த மேதை.

1905ம் ஆண்டு. அவரின் பொது சார்புக் கோட்பாட்டை (General Relativity Theory) வெளியிட்டார். நேரம் சுருங்கலாம். விரியலாம். அதனோடு தொடர்பு கொண்ட வெளியும் சுருங்கலாம். விரியலாம் என்பது மட்டுமல்ல, அவரின் சமன்பாடுகளில் இருந்து இன்னும் பல முடிவுகளுக்கும் அவர் வந்திருந்தார்.

அன்றைய இயற்பியலாளர்கள் அதிர்ந்து போனார்கள். பலருக்கு அவரின் கணித சமன்பாடுகளே புரியவில்லை. சிலருக்குப் புரிந்தாலும் இத்தனை காலம் கொண்டிருந்த நம்பிக்கை தகர்ந்து போவதைத் தாங்கிக் கொள்ள முடியவில்லை.

இத்தனைக்கும், ஐன்ஸ்டைன் கணிதத்தில் புலியோ, சிங்கமோ எதுவுமே இல்லை. அவர் பல்கலைக்கழகத்தில் படித்துக் கொண்டிருந்த போது, அவரின் கணித ஆசிரியர், Minkowski, இவனுக்கு எத்தனை முறை சொல்லிக் கொடுத்தாலும் புரிய வில்லையே! என்று அலுத்துக் கொண்டார். ஐன்ஸ்டைனுக்கு அவர் வைத்த பேர்: சோம்பேறிக் கழுதை – lazy dog.

உண்மையில், ஐன்ஸ்டைன் இயற்பியலாளர். கணிதத்தில் சந்தேகங்கள் வந்தபோது சக கணித மேதைகளிடம் பாடம் கேட்டவர். ஆனால் எதையுமே தர்க்க ரீதியாக, உலகமோ, பிரபஞ்சமோ எப்படி இயங்குகிறது, என்ன விதிகள், எப்படி அவை ஒவ்வொன்றையும் பாதிக்கின்றன என்று கட்டம் கட்டமாய் யோசித்த மேதை. கூர்த்த மதியும் உள்ளுணர்வும் கொண்டிருந்த மனிதர்.

அவர் பாணியே தனி. மனசுக்குள்ளேயே வரைபடங்கள், இயற்கைக் காரணிகள், விதி முறைகள் என்று வகுத்தபடி, ஒவ்வொன்றிலும் நிதானமாக, ஏற்றுக் கொள்ளக்கூடிய சித்தாந்தங்களாக, கணிதத்தின் உதவியோடு எழுத ஆரம்பிப்பார். சமன்பாடுகள் உருவாகும்.

அழகு என்பது கணிதத்திலும் இருக்கிறது. Elegant expressions என்று ஆங்கிலத்தில் சொல்வார்கள். அதற்கு எடுத்துக் காட்டாய், அவரின் சமன்பாடுகள் ஒவ்வொரு படியாய் இறங்கி வரும். தெளிந்த நீரோட்டம் போல் ஒரு பிரமிப்பை ஏற்படுத்தும் என்கிறார் பேராசியர் டேவிஸ்.

அவருக்கு ஐன்ஸ்டைன் மேல் இருக்கும் ஈர்ப்பு நூல் பூராவும் பரவி இருக்கிறது. ஆனால், தப்பு என்று வரும்போது கிழி கிழி என்று கிழிக்கவும் பேராசிரியர் தயங்கவில்லை.

கடவுளும் ஐன்ஸ்டைனும்

நேரம் என்று வரும்போது தவிர்க்கவே முடியாத மனிதர் ஐன்ஸ்டைன். ஆகவே தான் அவர் பற்றித் தகவல்கள் சொல்லிக் கொண்டே போகவேண்டி இருக்கிறது. மன்னிக்கவும்.

அன்றைய காலகட்டத்தில் மின்காந்த அலைகள் பற்றிய அறிவில் இயற்பியல் வெகுவாக முன்னேறி இருந்தது. ஏற்கெனவே Maxwell போன்ற பெரும் அறிஞர்கள் மின்காந்த அலைகள், மின் படலங்கள் பற்றிய சோதனைச் சாலை தரவுகள் மூலம் கோட்பாடுகள் வகுத்திருந்தார்கள்.

நினைவில் வைத்துக் கொள்ள வேண்டிய தகவல்: எல்லாமே தனியாக யோசித்து முடிவுகளுக்கு வந்தவர் அல்ல ஐன்ஸ்டைன். மற்றவர்களின் முடிவுகள், தரவுகள், கண்டுபிடிப்புகள் அவருக்கு உதவி இருக்கின்றன.

எடுத்துக் காட்டாய்: ஐன்ஸ்டைனுக்கு மின்காந்தப் படலத்தின் தன்மைகள் மேல் பெரும் ஆர்வம் இருந்தது. அதன் முடிவுகளில் ஒன்றான ஒளியின் வேகம் ஒரு வினாடிக்கு 300 000 கிலோமீட்டர் என்று கிடைத்திருந்த தகவல், ஆஸ்திரிய அறிவியலாளர் Doppler இன் கோட்பாடு ( Doppler effect) என்று … ஏகப்பட்ட தகவல்களைத் திரட்டிக் கொண்டார்.

தன் பொது சார்புக் கோட்பாட்டுக்கு என்னென்ன தரவுகள் வேண்டுமோ, ஆதாரங்கள் கிடைக்குமோ எல்லாவற்றையும் அய்யா தாராளமாகவே பயன்படுத்திக் கொண்டார்.

(இன்னோர் முக்கிய விஷயம்: அறிவியலில் எதையுமே போகிற போக்கில், “அள்ளி” அடித்து விட்டுப் போக முடியாது. எனக்கு எல்லாந் தெரியும் மாதிரி எதுவுமே பண்ண முடியாது. அது இந்தியா, இலங்கையில் மட்டும் தான் முடியும் . மற்ற நாடுகளில் இழுத்து வைத்து “ஞாயம்” கேட்பார்கள்.)

அவர் பார்வை மேலிருந்து கீழ் நோக்கிச் சென்ற பார்வை. தரவுகள், சோதனைகள் மூலம் கீழிருந்து மேலே போகும் சிந்தனை அல்ல. மேலும், அவருடைய சோதனைச் சாலை அவர் மனசில் இருந்தது.

அவரின் கணித ஆசிரியர், Minkowski , மற்றும் இயற்பியலாளர்கள் கூட, வெளி என்பதற்கும் நேரம் என்பதற்கும் சம்பந்தம் இருக்கலாமோ.. இருக்கலாமோ.. என்று சந்தேகப் பட்டார்களே தவிர, ஏற்றுக்கொள்ளக் கூடிய ஒரு கோட்பாட்டை திண்ணமாக முன் வைக்க முடியவில்லை.

எல்லா அசைவுகளும் ஒன்றுக்கொன்று சார்பாய் உள்ளன என்கிற Doppler கோட்பாட்டின்படி பார்த்தால், ஏன் ஒளி கூட மற்ற அசையும் பொருள்களின் பார்வையில் சார்பு வேகத்தில் தான் செல்லும். அதன் வேகமும் கூடலாம் அல்லது குறையலாம் என்கிற முடிவுக்கு இட்டுச் சென்றிருந்தது.

ஐன்ஸ்டைன் அதிரடியாய் முடிவெடுத்தார்:

ஒரே சீரான வேகத்தில் அசையும் பொருள்கள் பற்றிய கோட்பாடுகள், மின்காந்த அலைகள், மின்படலக் கோட்பாடுகள் எல்லாவற்றையும் ஒன்றிணைத்தார்.

ஒளியின் வேகம் எந்த நிலையிலும் மாறாது என்று அடித்துச் சொன்னார். Constant. சார்பு நிலைகளில் இருந்து நோக்கினாலும் ஒளி அதே வேகத்தில் தான் செல்லும். ஒளியின் வேகத்தை யாராலும் அடையவும் முடியாது. மீறவும் முடியாது. இயற்கை விதித்த விதி அது என்றார்.

அடுத்து அவர் கொடுத்த அதிர்ச்சி: நட்சத்திரங்கள், கோளங்கள், என்னமோ சுற்று வட்டப் பாதைகளில் ஓடிக் கொண்டிருக்கின்றன என்று நினைத்துக் கொண்டிருக்கிறோம். தவறு. இவை அசையும் போது வெளி என்பது உருவாகிறது. அசைவை நேரம் என்கிறோம் . வெளி என்பதும் நேரம் என்பதும் ஒரே நிலையின் இரு வெளிப்பாடுகள்.

நேரம் என்பதைத் தூக்கிவிட்டால் வெளி இல்லை. வெளி என்பதைத் தூக்கிவிட்டால் நேரம் இல்லை.

இதோ அதற்கான கணித சமன்பாடுகள். பார்த்துக் கொள்ளுங்கள் என்றார்.

அவரின் கணக்கை பீஸ் பீஸாக பிய்த்துப் பார்க்கத் துவங்கினார்கள். சிலர் அவரிடம் போய், உங்கள் கணித சமன்பாடுகள், அவற்றில் இருந்து தெரிந்த முடிவுகள் எல்லாம் சரி போலத் தான் தெரிகிறது. இருந்தாலும், நிஜ உலகில் எதுவும் இன்னும் நிரூபணம் ஆகவில்லையே. எப்படி நம்புவது?

அவர் சொன்னார்: என் கணக்கு சரியாகத் தான் வந்திருக்கிறது. அப்படி நடக்கவில்லை என்றால் ஆண்டவனைப் பார்த்து பரிதாபப் படுவதைத் தவிர, வேறென்ன செய்ய முடியும்?

அதாங்க கெத்து. அது வேற யாருக்கு வரும் சொல்லுங்க?

தொடர்-2 க்குப் போவோமா? 

 

காலதேவன் கதை (2)

பிறப்பதற்கு ஒரு நேரம். இறப்பதற்கு ஒரு நேரம். விதைப்பதற்கு ஒரு நேரம். அறுப்பதற்கு ஒரு நேரம் .

எக்லஸியாஸ்டஸ் 3:2

வானத்தில் இருந்து விழுந்த பரிசு

பூமியில் இருந்து சுமார் 1500 ஒளி ஆண்டுகளுக்கு அப்பால் இருக்கும் ஓர் இரட்டை நட்சத்திரக் கூட்டங்களை வானவியல் ஆய்வாளர்கள் 1967 களில் இருந்து கவனிக்கத் துவங்கினார்கள். அதன் பேர்: PSR 1913 + 16.

இவை நியூட்ரான்களால் ஆன நட்சத்திரங்கள். (நியூட்ரான், அணுவின் கருவுக்குள் இருக்கும் பல்வேறு துகள்களில் ஒன்று). குறிப்பிட்ட இந்த நட்சத்திரம் மற்றதை பயங்கர வேகத்தில் சுற்றிச் சுழல்கிறது.  அந்த ஊழி வேகத்தில் நியூட்ரான்கள் விண்வெளியில் சிதறுகின்றன.

இவைகளில் இருந்து கிளம்பும் ஒளிக் கதிர்களும் ரேடியோ அலைகளும் பிரபஞ்சம் முழுதும் பரந்து விரிகின்றன. அவை பூமியில் மேல் படியும்போது நம் ரேடியோ தொலை நோக்கிகள் (radio telescopes ) பதிவு செய்கின்றன.

நம்மால் பார்க்கக்கூடிய நட்சத்திரங்கள் கிட்டத்தட்ட 5000 இருக்கும் என்றால் காண முடியாதவை 100 மில்லியன்கள் இருக்கும் என்கிறார்கள். யாருக்கும் சரியாகத் தெரியாது. எல்லாமே ஒரு ஊகம் தான்.

ஆகவே எப்படி கண்டு பிடிக்கிறார்கள்? நம்மூர் திரை நட்சத்திரங்களுக்கு வருவோம். ஆளுக்கு ஒரு ஸ்டைல் வைத்திருக்கிறார்கள் இல்லையா? அது மாதிரியே ஒவ்வோர் நட்சத்திரமும் அவர்களுக்கென்று தனித்தனி அலை வரிசைகள் வைத்திருப்பதால் அவர் யார், இவர் யார் என்று என்று கண்டு பிடித்துக் கொள்ள முடிகிறது.

மீண்டும் நம்ம ஸ்டார்கள் உதாரணம்: நம் மனசுக்குப் பிடித்த ஸ்டார்களை நாம் நினைத்த நேரம் பார்க்க முடியாது. இருந்தாலும் வண்ணத் திரையில் பார்த்தாலே பரவசமாய் விசிலடித்து மகிழ்ந்து போகிறோம். மறுக்க முடியுமா?

அது போலவே இந்த PSR மாதிரி விண்வெளியில் இருக்கும் மல்ட்டி, மெகா நட்சத்திரங்களை நம்மால் பார்க்க முடியாவிட்டாலும் கடவுள்/ இயற்கை, அவர்களின் இருப்பை அறிந்து கொள்ள வசதிகள் செய்து தந்திருக்கிறார்களே. மகிழ்ச்சி.

பிரபஞ்சமே அசைகிறது. அத்தோடு சேர்ந்து இந்த நட்சத்திரங்களும் அசைகின்றன. அவர்களின் பாதை சில நேரங்களில் பூமிக்கு அண்மையில் வருகிறது. சில நேரங்களில் சொல்லவே முடியாத தூரத்தில்.

இருந்தும், அவர்களின் சிக்னல்கள் (அலைவரிசை அளவுகள்) மாறாமல் துல்லியமான நேர இடைவெளியில் வந்து கொண்டே இருக்கின்றன.

நினைத்துப் பார்க்கவே முடியாத அத்தனை தூரத்தில் இருக்கும் (1500 ஒளி ஆண்டுகள்) இருக்கும் ஓர் நட்சத்திரத்தில் இருந்து ஒளியின் வேகத்தில் வரும் ரேடியோ அலைகள் எப்படி சீராக ஒரே நேரத்தில் வந்து கொண்டிருக்க முடியும்?

இதிலிருந்து என்ன தெரிகிறது? ஒளிக்கு என்ன தடைகள் இருந்தாலும் (அதன் வழியில் பிரபஞ்சங்கள், நட்சத்திரங்கள், கோளங்கள், அவற்றின் ஈர்ப்பு விசைகள் எது இருந்தாலும்) அதன் வேகம் எந்தக் கட்டுக்குள்ளும் அடங்குவதில்லை. மாறாதது.

இயற்பியலாளர்களுக்கு இரட்டிப்பு மகிழ்ச்சி. ஒளியின் வேகம் மாறாத வேகம் என்று நிரூபணம் ஆயிற்று. தவிர, பூமியின் சீலியம் கடிகாரம் போல் விண்வெளியிலும் ஒன்று கிடைத்திருக்கிறதே.

ஒரு விஷயம். ஐன்ஸ்டைன் 1907 ம் ஆண்டிலேயே ஒளியின் வேகம் மாறாதது என்று கணித சமன்பாடுகள் மூலம் முடிவுக்கு வந்திருந்தார் என்று அறிந்திருக்கிறோம்.

அவரின் ஆய்வுகளை வாசிக்காமல் இருந்திருந்தால் PSR 1913 + 16 இரட்டை நட்சத்திரங்களின் அசைவுகளை யாருமே கவனித்திருக்க மாட்டார்கள். அந்த நட்சத்திரங்களின் இருப்பே தெரியாமல் போயிருக்கும்.

1993ம் ஆண்டு. இந்த நட்சத்திரங்களின் அசைவுகளை நுணுக்கமாய் ஆய்வு செய்த இயற்பியலாளர்கள் Hulse, Taylor இருவருக்கும் அந்த ஆண்டின் நோபல் பரிசு கிடைத்தது.

இது ஐன்ஸ்டைன் அய்யாவுக்குத் தெரிய வாய்ப்பே இல்லை. ஏனென்றால் 1955ம் ஆண்டிலேயே அவர் மேலுலகம் போய்விட்டார். ஒருவேளை.. ஒருவேளை.. இந்த மனிதரின் நச்சரிப்பு தாங்க முடியாமல் …

சில நேரங்களில் சில மனிதர்கள்

இனி வரும் தொடர்களில், ஐன்ஸ்டைன் உட்பட, எல்லா இயற்பியலாளர்களின் கருத்து மோதல்களையும் கவனிக்கப் போகிறோம்.

பிரபஞ்சத்தின் காலம் என்ன? இது முதலாவது விவகாரம்.

இயற்பியலில் Thermodynamics கோட்பாட்டை அடிச்சிக்க ஆளே இல்லை. 17ம் நூற்றாண்டில் இருந்து பல்வேறு இயற்பியலாளர்களால் முன்மொழியப்பட்டு சோதனைகள் மூலம் மெய்ப்பிக்கப் பட்டவை இதன் நான்கு கோட்பாடுகள்.

இங்கே இரண்டாவது கோட்பாட்டை மட்டும் எடுத்துக் கொள்கிறோம். எதுவுமே வெளியேற முடியாமல் மூடிய படி இருக்கும் ஓர் அமைப்பில் (closed system) அதன் வெப்பநிலை மாறாமல் ஒரே நிலையில் இருக்கவே முடியாது.

சண்டியர்கள் அமைதியாக இருப்பது அபூர்வம். மற்றவர்களிடம் அவர்களின் பலத்தைக் காட்டுவதிலேயே குறியாய் இருப்பது வழக்கம். அதுவும் ஓர் அறைக்குள் எல்லாரையும் பூட்டி வைத்தால்? களேபரம். களேபரம்.

அது போல, மூடிய அமைப்பில் இருக்கும் வெப்பம் அதிகம் உள்ள மூலக்கூறுகளிடம், வெப்பம் குறைந்த மூலக்கூறுகளை விட சக்தி அதிகம் இருக்கிறது. சும்மா இருக்க முடியுமா? திமிறுகின்றன. முட்டி மோதுகின்றன. கடைசியில் எல்லா மூலக்கூறுகளும் கிட்டத்தட்ட ஒரே நிலைக்கு வரும் வரை களேபரம் தொடர்கிறது. இது ஒரு முடிவில்லாத தொடர்கதை.

மூலக்கூறுகள் என்பவை அணுக்களின் கூட்டு. அணுக்கள் எப்போதும் அசைந்து கொண்டிருப்பவை. (நாமும் மூலக்கூறுகளின் மொத்த உருவங்கள். நாமும் சும்மா இருப்பதில்லையே. அமைதியாய் இருப்பது போல் காட்டிக் கொள்வோம் – அதாவது அடுத்த சண்டையைத் துவங்கும் வரை.)

நம் குணத்தை விட்டுவிடுவோம். இயற்கையில் களேபரம் எங்குமே தொடர்கிறது. மலர்கள் என்றும் மலர்ந்து கொண்டே இருப்பதில்லை. அழகான மேனி அப்படியே இருப்பதில்லை. புதிது புதிதாக என்ன தான் தோன்றினாலும் அவையும் நிலைப்பதில்லை. சூரியனும் எந்த நாளும் எரியப் போவதில்லை. பிரபஞ்சமும் விலக்கல்ல.

இந்தக் களேபரத்தை இயற்பியலில் entropy என்பார்கள். ஒழுங்கு என்பது உடைந்து ஒழுங்கற்ற நிலையை நோக்கி நகரும் நிலை இது. Chaotic.

ஒழுங்கு என்பது உடைந்து ஒழுங்கற்ற நிலையை நோக்கி நகரும் நிலை என்பது நிரூபணம் ஆயிற்று என்றால் அந்த நகர்வுக்குள்ளே நேரம் என்பது இருக்கிறது என்று அனுமானிக்கிறோம்.

அதே சமயம், நேரம் என்பது பின்னால் போகாமல், ஏன் முன்னால் எதிர்காலத்தை நோக்கி நகர்கிறது என்கிற கேள்விக்குப் பதிலாக, entropy என்று ஒரே வார்த்தையில் முடித்து விடலாம் என்கிறீர்களா? அறிவியலாளர்களிடம் இருக்கும் கெட்ட குணம்: எதையும் எப்போதும் சந்தேகப் பட்டுக் கொண்டே இருப்பது.

நியூட்டனின் கோட்பாட்டுகளின் படி, எந்த ஒரு பொருளின் மீதும் வெளியில் இருந்து ஓர் விசை அதன் மேல் தாக்கம் செலுத்தும் வரை, அது தன் பாட்டில் அசையாமல் அப்படியே இருக்கும் அல்லது ஓர் சீரான வேகத்தில் ஓடிக் கொண்டிருக்கும் என்பதைப் பள்ளியில் இயற்பியல் படிக்கும் மாணவர்கள் அறிந்து வைத்திருக்கிறார்கள்.

Entropy களேபரத்தை மூலக்கூறுகளின் ஆட்டத்தோடு ஒப்பிடலாம். மூலக்கூறுகளின் சக்தி குறையக் குறைய, (விசை) பழைய நிலைக்கு அவை வர வாய்ப்பு உண்டு. எனவே நியூட்டனின் கோட்பாட்டுக்கும் , பிரபஞ்சத்தின் “தீர்ப்பு” நாளுக்கும் ஒரு ஒற்றுமை இருக்கிறது என்று சொன்னார் ஆஸ்திரிய இயற்பியலாளர், Boltzmann.

இதை ஒத்துக் கொள்ள மாட்டேன் என்றார் Poincaré. இவர் பிரான்ஸ் இயற்பியலாளர். சாதாரண ஒரு லீட்டர் தண்ணீரிலே இருக்கும் மூலக்கூறுகளே “பழைய” நிலையை அடைய ஏகப்பட்ட காலம் எடுக்கும் என்றால் (இது அவரின் கணக்கு), அப்போ பிரபஞ்சத்தின் வயசே துவக்கமும் முடிவும் இல்லாத முடிவிலியில் (infinity) போய் நிற்குமே. அதென்ன பிரபஞ்சம் என்றுமே நிரந்தரமானதா?

அது தோன்றி 13.8 பில்லியன் ஆண்டுகள் என்று பெருவாரி இயற்பியலாளர்கள் ஒத்துக் கொள்கிறார்களே. Boltzmann எப்படி தப்புத் தப்பாக சொல்லலாம்?

Boltzmann விடுவாரா? Enthropy கூடிக் கொண்டே போகிறது. மறுக்கவில்லை. ஆனால் அதை ஏன் காலத்தோடு சம்பந்தப் படுத்த வேண்டும்? ஒரு சீட்டுக் கட்டை எடுத்துப் புரட்டிப் போடுங்கள். முதல் சீட்டு எப்படி வரப்போகிறது? அது ராஜா, அல்லது ஜோக்கர், அல்லது வேறு எதுவாகவும் இருக்கலாம். யாரும் முன் கூட்டியே சொல்ல முடியுமா? அது போலத் தான் பிரபஞ்சத்தின் இன்றைய நிலையும்.

இப்போ நடந்திருக்கும் சீட்டிழுப்பில் இன்றைய, “இந்த நிலை”யில் வாழ்கிறோம். பிரபஞ்சத்தின் அடுத்த சீட்டிழுப்பில் “தீர்ப்பு நாள்” வரலாம் அல்லது “மீண்டும் உயிர்த்தெழும் நாள்” வரலாம் அல்லது எதுவோ ஒன்று தோன்றலாம். நாள், நேரம் என்பது இதற்குள் வராதே?

எல்லாம் ஒரே ஒழுங்கு முறையில் தொடர்ந்து வரும் எனும் கருத்தாக்கத்தை நாம் மறந்து விடலாமே. வெளி உருவாக்கும் நிலைகளில் (change of states) மாறி மாறி சஞ்சரிக்கிறோம். அதை ஏன் நேரம், காலம் என்று சொல்லிக் குழப்பத்தை உருவாக்க வேண்டும்?

ஐன்ஸ்டைனும் இந்த விவாதங்களைக் கவனித்தபடியே இருந்தார். அவர் கூட, தன் பிரபஞ்சக் கொள்கைக் கோட்பாட்டை, துவக்கத்தில் பிரபஞ்சம் அசையாமல் இருந்தது என்கிற வரிகளோடு தான் ஆரம்பித்திருந்தார். அவரின் முன்னைய இயற்பியலாளர்கள் (நியூட்டன் உட்பட) சொன்னது போலவே துவங்கி இருந்தார்.

பிரபஞ்சம், அதன் ஒவ்வோர் நிலைகளில் மாறும்போது அது தடுமாறி நொறுங்கி விடும் எனும் நிலைக்கு வந்தாலும் (காலம் எனும் சொல்லைத் தவிர்த்திருப்பதைக் கவனிக்கவும்.) சராசரியாக அது தன்னை நிலை நிறுத்திக் கொள்கிறது என்பது அவரின் அனுமானம்.

பிரபஞ்சக் கொள்கையில் நான்கு குழுக்களாக இருக்கிறார்கள் இயற்பியலாளர்கள்.

  • பிரபஞ்சத்துக்கு ஒரு துவக்கமும் ஒரு முடிவும் உண்டு. அதன் அளவு வரையறுக்கப் பட்டது. Enthropy கூடிக்கொண்டே போக, அதன் வெப்பமும் கூடிப்போய், கடைசியில் அந்தத் தகிப்பில் பொசுங்கி விடலாம்.
  • பிரபஞ்சத்துக்கு ஒரு துவக்கம் இருக்கிறது. Enthropy யின் தாக்கம் இருந்தாலும் அது முடிவில்லாமல் விரிந்து கொண்டே இருக்கிறது.
  • பிரபஞ்சத்துக்குத் துவக்கமும் இல்லை. முடிவும் இல்லை. சீட்டிழுப்பு போல் ஒவ்வோர் நிலையிலும் மாறிக் கொண்டிருக்கிறது அல்லது ஒரு புள்ளி விவர நிரல் போல அங்கும் இங்கும் அசைந்து கொண்டிருக்கிறது.
  • பிரபஞ்சத்துக்குத் துவக்கமும் இல்லை. முடிவும் இல்லை. ஒரே சமச்சீராய் விரிந்து கொண்டிருக்கிறது. அதன் அடர்த்தி எங்கும் ஒரே அளவாய் இருக்கிறது. (Steady-state theory)

என் பிரபஞ்சம், உன் பிரபஞ்சம் என்று போர் இன்னும் தொடர்கிறது. இது இப்படி இருக்க, அடுத்த கேள்விக்கு வருகிறோம்.

ஒரு கணம் ஒரு யுகமாக ஏன் தோன்ற வேண்டுமோ?..

காலத்தை நீட்ட முடியுமா? எல்லாருக்குமே இந்த ஆசை இருக்கிறது. வயசு ஏறக்கூடாது. ஆனால் நீண்ட காலம் வாழ யாருக்குத் தான் ஆசை இல்லை?

ஐன்ஸ்டைன், அவரின் பொது சார்புக் கொள்கை சமன்பாடுகளின் அடிப்படையில், கால நீடிப்பு (Time dilation – stretching time) சாத்தியமே என்று 1905 களிலேயே சொல்லிவிட்டார். ஆனால் இயற்பியலாளர்கள் நம்பத் தயாராய் இல்லை.

இருந்தும் 1941 வரை, இந்த முடிவை சோதனை செய்து பார்க்க யாருக்கும் நேரம் வரவில்லை.

அண்டத்தில் இருந்து வரும் கதிர்வீச்சுகள் (சக்தி கொண்ட அணுத் துகள்கள்) ஒவ்வொரு வினாடியும் நம் பூமியின் மேல் பரப்பில் இருக்கும் வளி மண்டலத்தில் (atmosphere) மோதிக் கொண்டே இருக்கின்றன. இவை எங்கிருந்து வருகின்றன? எவருக்கும் தெரியாது.

வளி மண்டலம் ஓர் பெரும் கவசம் போல் பூமியைக் காக்கிறது. கதிர்வீச்சு பெரும் அளவில் ஊடுருவினால்? எல்லா உயிர்களும் கூண்டோடு எப்போதோ அழிந்து போயிருக்கும்.

வளி மண்டலத்தோடு மோதும்போது இந்த அணுக்களின் கருக்கள் உடைந்து அவற்றின் உள்ளிருந்து பல்வேறு அணுத் துகள்கள் வெளிவருகின்றன. அதில் ஒரு சில துகள்கள் மட்டுமே சில வினாடிகள் வாழ்கின்றன. மற்றவை அந்தக் கணமே அநேகமாய் அழிந்து விடுகின்றன.

myons என்கிற அணுத் துகள்களின் வாழ்க்கை கொஞ்சமாவது பரவாயில்லை. அவை சராசரி 2 மைக்ரோ வினாடிகள் வாழ்வது பெரிய விஷயம். ( 1 மைக்ரோ வினாடி என்பது ஒரு வினாடியை ஒரு மில்லியனால் வகுத்தால் என்ன நேரம் வருமோ அது.)

வளி மண்டலத்தை ஊடுருவிய பின்னே சில myons சுமார் 20 கிலோமீட்டர்கள் கீழே இருக்கும் மண்ணை நோக்கி வீழ்கின்றன. சில மண்ணில் புதைந்தாலும் “உயிர் ” வாழ்கின்றன. எப்படி?

ஐன்ஸ்டைன், அவரின் சமன்பாடுகளின் படி, எதுவும் ஒளியின் வேகத்தில் பயணிக்கும் போது அவற்றின் வாழ்நாள் ஜவ்வு மாதிரி விரிந்து கொண்டே போகும் என்கிற முடிவுக்கு ஏற்கெனவே வந்திருந்தார். (இயற்பியலில் Time warp எனும் இந்தக் கொள்கை மிகவும் முக்கியமானது.)

மேல் சொன்ன கண்டு பிடிப்பைத் தவிர, இன்னும் கடினமான, நுட்பமான சோதனைகள் மேற்கொண்டார்கள். myons களின் வாழ்நாளை விட மூன்று மடங்கு குறைவான வாழ்நாள் கொண்ட இன்னோர் வகை துகள்களும் (mesotrans) இதே போல் “இருப்பது” தெரிய வந்தது.

அய்யாவின் கணிப்புகளுக்கு சாட்சி கிடைத்தாலும் சில இயற்பியலாளர்களுக்கு அது போதவில்லை. இன்னும் நிரூபிக்க வேண்டும் என்று ஒற்றைக் காலில் நின்றார்கள். தவிர, நேரம் என்பது விரியும் அல்லது சுருங்கும் என்று நிச்சயமாய் முடிவு செய்ய 1971 ம் ஆண்டு வரை நாம் காத்திருக்க நேரிட்டது.

அந்த ஆண்டு ஓக்டோபர் மாதம், Hafele, Keating எனும் இரண்டு ஆய்வாளர்கள் ஆளுக்கொரு சீலியம் அணுக் கடிகாரத்துடன் ஒருவர் கிழக்கு நோக்கி விமானத்தில் பறக்க, மற்றவர் மேற்கு நோக்கிப் பறந்தார்கள். அன்றைய காலகட்டத்தில் இந்தப் பரிசோதனை, படங்களுடன், பரபரப்பு செய்தியாக பத்திரிகைகளில் அடிபட்டது.

ஒளியின் ஒரு வினாடியின் வேகத்தை மில்லியன்கள் என்ன ஆயிரம் மில்லியன் கணக்கில் வகுத்தாலும் அதன் ஒரு பகுதியைக் கூட, விமானங்களால் எட்ட முடியாது. ஆனால், சீலியம் கடிகாரங்கள் வித்தியாசங்களைக் கண்டு பிடித்து விடும்.

கிழக்கு நோக்கிப் பறந்த கடிகாரத்தின் நேர அளவு, அசைவின்றி நிலத்தில் இருந்த சோதனைக்கூட சீலியம் கடிகாரத்தை விட, 59 நானோ செக்கன்டுகள் குறைந்த வேகத்தில் ஓடியது.

மேற்கு நோக்கிப் பறந்த கடிகாரமோ , நிலத்தில் இருந்த கடிகாரத்தை விட, 273 நானோ செக்கன்டுகள் வேகமாக ஒடியது.

ஒரு நானோ செக்கன் (nanosecond) என்பது ஒரு வினாடியை ஒரு பில்லியன் பிரிவுகளாய்ப் பிரித்தால் வரும் நேரம் (1/1000,000,000).

ஏன், கிழக்கும் மேற்குக்கும் அந்த வித்தியாசம்? ஐன்ஸ்டைன், தன் ஆய்வுக் கட்டுரையில் பூமியும் தன் அசைவால் நேரத்தை விரிவடையச் செய்கிறது என்று மேற்கோள் காட்டி இருந்தார். ஆகவே, பூமியின் நேரத்தை இதில் இருந்து நீக்கியபோது கிடைத்த தரவுகள், நேரம் சுருங்குகிறது அல்லது விரிகிறது என்பதை நிரூபித்தன.

இன்னோர் ஆய்வில் (1978), ஜெனீவாவில் இருக்கும் CERN அணு ஆய்வுக் கூடத்தில், muon களை செயற்கையாய் “உற்பத்தி” செய்து, ஒளியின் வேகத்தின் 99.7 மடங்கு வேகத்தில் ஓடச் செய்த போது, அவற்றின் “காலம்” 29 மடங்கு கூடியதைக் கண்டார்கள்.

காலத்தை வென்றவன் நீ காவியமானவன் நீ

பேராசிரியர் டேவிஸ் ஆஸ்திரேலியாவைச் சேர்ந்தவர். அங்கே 1974 களில் Clay என்னும் இயற்பியலாளர், ஒளியை விட வேகமாகச் செல்லும் துகள் ஒன்றைக் கண்டுபிடித்ததாக வந்த செய்தியை விவரிக்கிறார். அதெப்படி? எல்லாரும் சோதனைகள் மூலமும் கணித சமன்பாடுகள் மூலமும் ஏற்றுக் கொண்ட ஓர் கொள்கைக்கு எதிராய் ஒரு நிகழ்வு நடக்கலாம்?

அதாவது, அப்படி நிகழும் என்றால், அந்தத் துகள்கள் காலத்தின் பின் நோக்கிப் போவதாக இருக்க வேண்டும். அப்படி ஓர் துகள் இருக்க முடியுமானால் அதன் பேர் techyon என்று ஏற்கெனவே இயற்பியலாளர்கள், கணிதம் மூலம் ஒரு அனுமானம் செய்திருந்தார்கள். Hypothetic name.

அந்தக் கற்பனை உண்மையாகிவிட்டதா? இயற்பியல் உலகே பரபரப்பாகி விட்டது. நினைவிருக்கட்டும்: கணிதம், விரிந்து கொண்டே போகும் அறிவியல். அதற்கு எந்தக் கட்டுப்பாடும் இல்லை. ஆனால், இயற்பியல் அப்படி அல்ல. இது நிஜ உலகத்தில் நடக்கக் கூடிய அல்லது நடக்கலாம் என்று அறுதியிட்டு நம்பக் கூடிய விஷயங்களை மட்டும் ஏற்றுக் கொள்ளும். மற்றவைகள் சும்மா கப்ஸா.

துகள்கள், இறந்த காலத்துள் போகின்றன என்று எப்படி சொல்ல முடியும்?

அண்டத்தில் இருந்து வரும் கதிர்கள், அதிகமாக புரோட்டான்களாக இருக்கின்றன. (புரோட்டான்கள் அணுக் கருவின் உள்ளே இருக்கும் ஓர் துகள்.) இயற்பியலின் ஓர் அங்கமான மின் இயலில், சக்தியை, electron volts அளவுகள் என்று மதிப்பிடுவது வழக்கம்.

அண்டத்தில் இருந்து வரும் புரோட்டான்கள், டிரில்லியன்கள் கணக்கில் electron volts சக்தி கொண்டவையாய் இருக்கின்றன.

ஒரு டிரில்லியன் சக்தி கொண்ட புரோட்டான்கள் 99.999 விழுக்காடு ஒளியின் வேகத்தில் செல்லக் கூடியவை. 10 டிரில்லியன் சக்தி கொண்ட புரோட்டான்களோ 99.999999 விழுக்காடு ஒளி வேகத்தில் செல்லக் கூடியவை.

புரோட்டான்கள், ஒளியின் வேகத்தை நெருங்க, நெருங்க, ஒளித் துகள்களுக்கும் (photons) புரோட்டான்களுக்கும் உள்ள இடைவெளி குறைகிறது. உதாரணமாய், 10 டிரில்லியன் சக்தி கொண்ட புரோட்டான்கள், ஒளித் துகள்களின் இடைவெளி வெறும் 3 மீட்டர்கள் தான். 100 டிரில்லியன் சக்தி என்றால் 3 சென்டிமீட்டர் அளவு தான். 1000 டிரில்லியன் ஆகிவிட்டால் 0.3 மில்லி மீட்டர்கள்.

ஒளியின் வேகத்தைக் கடக்க முடியாது. சரி. அதே சமயம் பல்லாயிரம் டிரில்லியன் சக்தி கொண்ட புரோட்டான்கள் என்ன செய்யும்? திரும்பிப் போக வேண்டியது தான். அதாவது காலத்தின் பின்னே.

ஆகவே, ஒளியின் வேகத்தை அடைந்த பின் அதை மீறாமல் அதே வேகத்தில் பயணித்தால், நாம் நித்திய ஜீவன்களாய், மில்லியன் ஆண்டுகளோ பில்லியன் ஆண்டுகளோ வாழலாம்? அல்லது வேகத்தை இன்னும் முடுக்கி விட்டால் நம் முன்னோர்களைப் பார்த்து நலம் விசாரிக்கலாம்?

Youtube, Facebook களில் நிறைய பைத்தியங்கள் இப்படி உலாவுகின்றன. கவனமாக இருப்பது நல்லது. கற்பனையில் மட்டுமே இது சாத்தியம் என்கிறார் பேராசிரியர். ஏனென்றால், நாம் ஒளியின் வேகத்தின் பாதியை அடைய முன்பே பீஸ் பீஸ் ஆகி… சாம்பல் கூட மிஞ்சாது. காலத்தின் பின் நோக்கிப் போகிறோமோ இல்லையோ, கடவுளிடம் போய்ச் சேர்வது சர்வ நிச்சயம்.

எதிர்காலத்துள் போய்ப் பார்க்க ஆசைப்படுபவர்கள் ரொம்பக் குறைவு. ஏன் ? எந்த நாளில், நேரத்தில் , எப்படியான மரணம் நேரும் என்று தெரிந்து விட்டால் வாழ்க்கையே வெறுத்துப் போய்விடும். சஸ்பென்ஸ் இருந்தால் தான் வாழ்க்கை ருசிக்கும். இருந்தாலும் ஐன்ஸ்டைன் சமன்பாடுகளில் அதற்கும் இடம் இருக்கிறது.

பிரபஞ்சத்தில், கோளங்களில் இடையே இருக்கும் ஈர்ப்பு விசைகளும் காலத்தை சுருங்க அல்லது விரியச் செய்வதில் பங்களிப்பு செய்கின்றன. ஈர்ப்பு விசை கூடிக் கொண்டே போனால் என்ன நடக்கும்? கோள்கள் ஒன்றோடு ஒன்று நெருங்கி அனைத்துமே நொறுங்கி நினைத்துப் பார்க்கவே முடியாத பயங்கர சக்தி கொண்டதாய் ஈர்ப்பு சக்தி பெருகும். கோள்களின் பருமன் சுருங்கும்.

உதாரணமாக, சூரியனே ஒரு பந்தின் அளவு வந்துவிட்டால் அது இழுக்கும் அத்தனை பொருள்களிலும் ஏற்படும் ஈர்ப்பு மெகா பில்லியன்கள் தொன்கள் அளவில் வந்துவிடும். நாம் அதன் மேல் நின்றால் , நம் நிறை அதே மெகா பில்லியன் கணக்கில் இருக்கும் (கற்பனை தான். ஆனால் கணித ரீதியாய் இது உண்மை).

அங்கே, எந்த இயற்பியல் விதிகளும் வேலை செய்யாது. அது ஒரு தனி “நிலை”. ஐன்ஸ்டைனுக்கு அது தெரிந்தே இருந்தது. அவருடைய சமன்பாடுகளே அந்த நிலையை சுட்டிக் காட்டியது.

தவிர, Schwarzschild என்னும் இயற்பியலாளர். 1916 களிலேயே இந்த “தர்ம சங்கடமான நிலை” பற்றி எச்சரித்திருந்தார். சூரியனில் இருந்து மூன்று கிலோமீட்டர் தொலைவில் ஒரு இப்படியான நட்சத்திரம் கருப்பு நிறத்தில் இருப்பது தெரிய வந்தது.

கருப்பு நிறத்தில் எப்படி நட்சத்திரம் இருக்கலாம்? அந்த காலகட்டத்தில் இருந்த அறிவியல், கருந்துளைகள் (Black Holes) பற்றி எதுவும் அறிந்திருக்கவில்லை.

ஆனைக்கும் கூட அடி சறுக்கும்..

ஐன்ஸ்டைன் அப்படி நடக்க முடியாது என்று நம்பினார். அவரின் முதல் சறுக்கல் அது.

தொடர் – 3 ல் சந்திப்போமா?

 

காலதேவன் கதை (3)

நேரம் என்பதைக் கடாசி விடுங்கள் என்று இயற்பியல் சொல்லும் நாள் வருமோ? எப்படியோ, நேரம் பிரச்னையில் மாட்டிக் கொண்டு விட்டது என்பது மட்டும் நிச்சயம்.

ஜான் வீலர்

ஐன்ஸ்டைனின் “புகழ்” வாய்ந்த தவறு

ஐன்ஸ்டைன் இயற்கையில் இயற்பியலாளர். அவர் புகழ் கொடி கட்டிப் பறக்க ஆரம்பித்தபோது, கணிதத்தில் எனக்குப் பெரிய நம்பிக்கை ஏதும் கிடையாது என்று வேறு பேட்டி கொடுத்திருந்தார். ஆனால் மற்ற அறிவியலாளர்கள், அவரின் சமன்பாடுகளைப் போட்டி போட்ட படி, நோண்டிப் பார்க்க ஆரம்பித்திருந்தார்கள்.

பிரபஞ்சம் என்ன தான் “ஆபத்து ” நிலையை அடைந்தாலும் அது அப்படி, இப்படி சமாளித்துப் பழையபடி, தன் “சொந்த” நிலைக்கு வந்துவிடும் என்று அவரின் சிந்தனை போயிற்று.

உங்கள் கணிதத்தில், எல்லாம் நெருங்கி வர (நட்சத்திரங்கள், கோளங்கள்) வாய்ப்புகள் இருக்கின்றன. ஈர்ப்பு விசைகள் என்றும் ஒரே மாதிரி இருக்கப் போவதில்லை என்று மற்றவர்கள் சொல்லவே, அய்யா உஷார் ஆகிப் போனார். அவர் மூளை வேக வேகமாக வேலை செய்தது.

ஒன்றை ஒன்று ஈர்க்கும் விசைகள் போல (gravity), அவற்றுக்கு எதிரான ஒன்றை ஒன்று எதிர்க்கும் அல்லது “தள்ளி” விடும் விசைகளும் (anti gravity) பிரபஞ்சத்தில் இருக்கின்றன! என்று அதிரடியாய் அறிவித்தார் அவர்.

அவர், தன் சொந்த சமன்பாடுகளிலேயே அதற்கான நிரூபணத்தைத் தேடிக் கண்டு பிடித்தார் என்பதை சொல்ல வேண்டிய கட்டம் இது. (இயற்கை, தன் எந்த செயல்பாடுகளுக்கும் இந்தா நிரூபணம் பாத்துக்கோ!.. என்று ரெடிமேட் ஆகத் தருவதில்லை.)

அனைத்து கண்டுபிடிப்புகளுக்கும் பின்னால், கடுமையான, மன்னிக்கவும், மிக மிகக் கடுமையான உழைப்பு இருக்கிறது.

அவர் ஏன் அவசரப் பட்டார்? காரணம் : பிரபஞ்சம் விரிந்து கொண்டே இருக்கிறது என்று சர்வ சாதாரணமாய் இன்று எல்லாருக்கும் தெரிகிறது. அதற்கான தரவுகளும் இன்று நம்மிடத்தில் இருக்கின்றன. 1915 களில் இருந்த இயற்பியலாளர்களுக்கு இது தெரிய நியாயமில்லை.

தன் சமன்பாடுகளில், இதற்காக, புதிய ஒரு மாறிலியை (constant) நுழைக்க வேண்டிய நிர்ப்பந்தம் அவருக்கு ஏற்பட்டது. அதற்கு அவர் கொடுத்த பேர்: Cosmological term. ஏற்கெனவே நியூட்டன், பொருள்கள் இடையே ஏற்படும் ஈர்ப்பு விசைக்கு, G என்று (இதுவும் ஓர் மாறிலி) பேர் கொடுத்திருந்தார்.

இப்போது ஐன்ஸ்டைன் வேறு ஒன்றைக் கொண்டு வந்தது ( λ – லெம்டா) பெரும் சர்ச்சையைக் கிளப்பி விட்டது. இது தேவையா? என்ன அவசியம் வந்தது?

ஆனால் அவர் கொடுத்த விளக்கம்: இது அவசியம் இல்லை என்றால் இதன் மதிப்பு சைபர் என்று கொடுத்து விடுங்கள். பழைய படி, என் சமன்பாடுகள் எந்த மாற்றமும் இல்லாமல் வந்து நிற்கும்.

பேரும் புகழும் பெற்ற ஓர் மேதைக்கு இது ஓர் களங்கம் என்று பல இயற்பியலாளர்கள் கருதினார்கள். எதிர்ப்புகள், சலசலப்புகள் எக்கச் சக்கமாகக் கிளம்பவே, கூட்டம் கூட்டினார் ஐன்ஸ்டைன். என் வாழ்க்கையிலே செய்த மாபெரும் தப்பு அது என்று பகிரங்கமாகவே மன்னிப்புக் கேட்டார் அவர்.

அது உண்மையிலேயே தப்பு தானா? அவர் காலத்து சில இயற்பியலாளர்கள் இல்லை என்றார்கள். குறிப்பாக, பிரான்சின் Lemaître, ரஷ்யாவின் Friedmann, ஒரு மாறிலி மட்டுமல்ல, அது போல் பல இருக்க வேண்டும் என்று வாதிட்டார்கள்.

இன்று, அது தவறல்ல என்பதற்கு ஆதாரங்கள் கிடைக்கின்றன. இருந்தும் இன்னும் பயணிக்க வேண்டி இருக்கிறது என்கிறார் பேராசிரியர் டேவிஸ்.

இறந்த காலம் போவதும், எதிர் காலத்துள் நுழைவதும் தன் கணிப்பில் வந்துவிட்டதே என்று ஐன்ஸ்டைன் கவலைப் பட்டார். அவரின் சமன்பாடுகளில் காலம் ஒரு சார்புநிலை கொண்டதே தவிர, அதற்குத் திசை இல்லை. முன்னும் போவதல்ல. பின்னும் போவதல்ல.

ஆனாலும் அவருக்கும் சந்தேகம் இருந்தது. அவரின் சமன்பாடுகள், கருந்துளைகள் (Black Holes) பற்றித் தெளிவாகவே தீர்க்க தரிசனம் சொல்கின்றன. அவை எதிர்காலத்தில் கண்டு பிடிக்கப் படும் என்று அவருக்குத் தெரியாது.

எதிர்காலம் எப்படி இருக்கும் என்று பார்க்க ஆசைப்படும் ஆட்களுக்கு: நாம் முதலில் ஒளியின் வேகத்தை அடைந்தாக வேண்டும். அடுத்து, கருந்துளைகள் அருகில் வந்தாக வேண்டும். கருந்துளை என்பது எதையுமே உறிஞ்சி விடும் பயங்கர ஈர்ப்பு சக்தி கொண்டது. ஏன், ஓளி கூட அதில் இருந்து தப்ப முடியாது.

அத்துணை எல்லையே இல்லாத ஈர்ப்பின் உள்ளே போய்விட்டால், நாம் போய்க் கொண்டே இருப்போம். முடிவில்லாத முடிவிலியில் நகர்ந்து கொண்டே இருப்போம். அங்கே காலம் நின்று விடும். பயணம் செய்தபடி, எதிர்காலம், இறந்த காலம் இரண்டையுமே ஒரு சேரப் பார்க்கலாம்.

அதற்குள் நாம் (உயிரோடு) இருந்தால் திரும்பி வருவதைப் பற்றி யோசிக்கவே மாட்டோம். ஏனென்றால் நிகழ்காலம், இறந்தகாலம், எதிர்காலம் எல்லாம் ஒன்றாகி விடுமே.

எங்கே நீயோ நானும் அங்கே உன்னோடு..

1920 களில் இருந்து ஐன்ஸ்டைன் தான் ஒரே ஒரு சூப்பர் ஸ்டார்.

மன்னர்கள், அதிபர்கள், பிரதம மந்திரிகள், பணக்காரப் புள்ளிகள், பிரபலங்கள், சினிமா நட்சத்திரங்கள், ஏன் எல்லாருமே அவரை ஒரு முறையாவது பார்த்துவிட வேண்டும், பேச வேண்டும், போட்டோ எடுத்துக் கொள்ள வேண்டும் என்று கியூவில் நின்றார்கள்.

அவருக்குத் தன் சொந்த வேலையைக் கவனிக்கவே நேரமில்லாமல் போய்விட்டது. எங்கு போனாலும் பத்திரிகையாளர்கள், ரசிகர் பட்டாளம் என்று விடாமல் துரத்தினார்கள். எல்லா மனிதர்களின் பிரச்னைகளுக்கும் அவரின் பதில் தேவைப் பட்டது.

அதே சமயம், அவர் சிந்தனை, பிரபஞ்ச நோக்கில் இருந்து விடுபட்டு, அணு இயக்கவியல் எனும் quantum machanics களத்தை நோக்கி செயல்பட ஆரம்பித்தது. இது அணுக்கள், அணுத்துகள்கள் பற்றிய துறை.

இவற்றின் அசைவுகள், எதிர்வினைகள், சக்தி பற்றிய கோட்பாடுகள் மட்டுமல்ல, இவற்றின் என்ன வடிவம் தான் என்ன? இவை துகள்களா அல்லது அலைகளா? நேரத்துக்குத் தகுந்த மாதிரி அவை ஏன் இரட்டை வேடம் போடுகின்றன? இப்படிப் பல விஷயங்கள் அடங்கிய அணு உலகம் நோக்கி அவர் பார்வை திரும்பியது.

அணு உலகம் வேறு உலகம். அங்கே நம் உலக நடப்புகள், நம்பிக்கைகள் எதுவும் செல்லுபடி ஆகாது. (மீண்டும் உயர்நிலைப் பள்ளி மாணவர்கள் தெரிந்து வைத்திருப்பதை அசை போட வேண்டிய நேரம் இது.)

எடுத்துக் காட்டாய், ஒரு பந்தை சுவரை நோக்கி அடித்தால் அது திரும்பி வரும். ஓர் எலெக்ட்ரானை சுவரை நோக்கி அனுப்பினால் அது சர்வ சாதாரணமாய், சுவருக்குள் பூந்து அந்தப் பக்கமாய் வெளியே போய் .. அது பாட்டுக்குப் போய்க் கொண்டே இருக்கும். ஒரு டாட்டா கூட சொல்லாது. ஏன் அப்படி?

சோதனைக் கூடத்தில், சில அணுக்களுக்கு மேலும் மேலும் “சக்தி” ஊட்டி, ஒரு தடித்த சுவரின் ஊடாக அனுப்பினார்கள். போன வேகத்திலேயே, அதிகமான அணுக்கள் திரும்பி வந்து விட்டன. முடியல சாமி. கொஞ்சமாக சக்தி ஏற்றி, அணுக்களை சுவருக்குள் அனுப்பினார்கள். ஒன்றுமே நடக்காத மாதிரி, அடுத்த பக்கத்தில் வந்து காட்சி கொடுத்தன.

நாம் பொத்திப் பொத்தி வைத்திருந்த பணம் அல்லது பொருள் தொலைந்துவிட்டால் நம்மால் ஓரிடத்தில் நிற்க முடியாது. மனம் அலை பாயும். மிரண்டு போய், நிலை கொள்ளாமல் தவிப்போம்.

அது போல், ஓர் அணுவும் மிகவும் “கிளர்ச்சியுற்ற” (excited) நிலையில் நிற்கிறது என்றால் அது தன்னிடம் இருந்த போட்டோன் (photon) ஒன்றை இழந்து விட்டது என்று அர்த்தம். (போட்டோன் என்பது ஒளித் துகள்).

அணுவைச் சுற்றி வரும் எலெக்ட்ரான்கள், அவைகளின் “சக்தி” நிலைகளுக்கு (energy levels) ஏற்றது போல் குறிப்பிட்ட சில பாதைகளில் மட்டுமே சுழல்கின்றன. நடு வழி என்று எதுவும் கிடையாது. (குளிச்சா குத்தாலம் கும்பிட்டா பரமசிவம் கேஸ்.) சரி. எலெக்ட்ரான் போட்டோனை இழந்தபின் எந்தப் பாதையில் (சக்தி நிலையில்) வந்து சுழல்கிறது?

சோதனையில் பார்த்துக் கொண்டிருந்த போது, எலெக்ட்ரான் எதுவும் நடக்காதது போல், அதே பழைய நிலையிலேயே “உறைந்து” (freezed) போய் இருந்தது. அதைப் பார்க்காமல் இருந்த போது அல்லது பிறகு வந்து பார்த்தால், அதன் சாதாரண பாதையில் (ground energy level ) சுழல்வது தெரிந்தது.

கேள்வி: அதை நாம் பார்க்கிறோம் என்று அதற்கு எப்படித் தெரியும்?

அணுக்கள், துகள்களா அல்லது அலைகள் போன்றவையா? இன்று வரை தெரியாது. எப்படி நாம் பார்க்க விரும்புகிறோமோ அப்படி நடிக்கக் கூடிய கில்லாடிகள் இவர்கள். துகள் ஆக இருக்கட்டுமா? இதோ. அலையாய் மாறட்டுமா? இதோ.

அதே சமயம், எங்கே இருக்க வேண்டும் என்று நாம் எதிர்பார்த்தால் அங்கே இருப்பார்கள். எப்படி என்று கேட்கவும் கூடாது. பார்க்கவும் கூடாது. பிடிக்காது. அவ்வளவு தான்.

அணுக்களின் இந்தத் தன்மைகள், ஐன்ஸ்டைன் காலத்திலேயே சோதனைகள் மூலம் உறுதி செய்யப்பட்டன. ஆனால் ஒரு பண்பு மட்டும் இன்று வரை முரண்பட்ட கருத்து வேற்றுமைகளை இயற்பியலாளர்களிடம் வளர்த்து விட்டிருக்கிறது.

அய்யா தன் கடைசி மூச்சு வரை அதற்குத் தீர்வு காணப் போராடினார் என்பது வரலாறு. அது : நேரம்.

ஓரு ஜோடி போட்டோனை எடுத்து, ஒன்றை ஒரு திசையில் சுழல விட்டால், சொல்லிவைத்த மாதிரி அதன் ஜோடி அதற்கு எதிரான திசையில் சுழலத் துவங்குகிறது.

கேள்வி : தன் ஜோடி ஒரு குறிப்பிட்ட திசையில் போகிறது என்று மற்ற ஜோடிக்கு எப்படித் தெரியும்?

நாம் பார்க்கும் வரை போட்டோன், துகள் அல்லது அலை என்று “இரண்டு” நிலைகளிலும் இருக்கிறது என்கிற விளக்கம், இன்று பொதுவாய், இயற்பியலாளர்களால் ஏற்றுக் கொள்ளப் படுகிறது.

சோதனையாளருக்கே, அடுத்து என்ன செய்யப் போகிறேன் என்று தெரியாத நிலையில்:

(1) ஏதோ ஒரு முடிவை எடுத்தார் என்று வைத்துக் கொண்டால், அந்தக் கணத்திலேயே அவர் என்ன முடிவெடுத்தார் என்று இரண்டு போட்டோன்களுக்கும் எப்படித் தெரிந்தது?

(2) அல்லது அந்தக் கணத்தில் அந்த முடிவு தான் எடுப்பார் என்று போட்டோன்களுக்கு ஏற்கெனவே தெரியுமா?

(1) ஐ எடுத்துக் கொண்டால், ஜோடிகளுக்கு இடையில் தகவல் ஒளியை விட, வேகமாகப் போயிருக்க வேண்டும். அய்யாவின் பொது சார்புக் கொள்கை, பிறகு அதை இன்னும் விரிவு செய்து வெளியிட்ட சிறப்பு சார்புக் கொள்கை (Special Relativity Theory) இரண்டிலுமே ஒளியின் வேகத்தை மீறவே முடியாது என்று அடித்து சொல்லியிருக்கும் போது …. எங்கோ இடிக்கிறதே.

(2) ஐ எடுத்துக் கொண்டால், போட்டோன்கள் எதிர் காலத்தை ஏற்கெனவே அறிந்தவையா? அல்லது இறந்த காலத்துக்கு உள்ளே போய், அந்த ஆள் இன்ன முடிவு தான் எடுப்பார் என்று தெரிந்து கொள்கின்றனவா? என்ன நடக்கிறது?

தவிர, புதிய ஓர் சிந்தனையும் உருவாயிற்று.

நாம் பார்ப்பதனால், பிரபஞ்சம் மாறுகிறதா? நாம் பார்ப்பதன் மூலம் நிகழ்வுகள் மாறுகின்றனவா? நம் பார்வை படும் வரைக்கும் எந்த நடப்புகளும் எல்லா “நிலைகளிலும்” இருக்கின்றனவா?

ஐன்ஸ்டைன் ஒரு கருத்து சொன்னார்: ஒரு ஜோடி போட்டோன் என்று நினைப்பதே தவறு. ஏற்கெனவே ஒன்று தான் இருக்கிறது. அதை இரண்டாகப் பிரித்திருப்பதாக நாம் நினைக்கிறோம். ஆகவே, “தகவல்” என்பது ஏற்கெனவே அந்த ஒன்றுக்குள் இருக்கிறது.

ஒரு பக்கத்தை நாம் சுருட்டிப் பார்க்க, மற்றப் பக்கம் அதற்கு எதிர்வினை ஆற்றித் தன் “சொந்த” சுய நிலைக்கு வருகிறது. ஒன்று என்பது இங்கேயும் இருக்கலாம் அல்லது இன்னும் பல பிரபஞ்சங்களைத் தாண்டியும் இருக்கலாம். சங்கடம் தரக்கூடிய ஒளியின் வேகம் என்பதைப் புத்திசாலித்தனமாக, இப்படித் தவிர்த்து விடலாம் என்று அவர் யோசித்தார்.

அவரின் கருத்தை அன்று சோதனை செய்து பார்க்க அவசியமான கருவிகள் இருக்கவில்லை.

இதே காலகட்டத்தில் வேறு பல இயற்பியல் மேதைகளும் வித்தியாசமான கோணங்களில் ஆராய்ந்தார்கள். அதில் ஒருவர் Heisenberg.

கல்லைக் கண்டால் நாயைக் காணோம் நாயைக் கண்டால் ..

கவனிக்கவும்: அணு உலக இயலை, இனி குவாண்டம் இயக்கவியல் என்று குறிப்பிடப் போகிறோம். ஏனென்றால் அது தான் சரியான சொல்.

அடுத்து, ஐன்ஸ்டைன் அளவுக்கு அறிவில் தேர்ந்த இயற்பியலாளர்களில் இருவரை மட்டும் நேரம் கருதி இங்கே குறிப்பிடுகிறோம்.

ஒருவர் Niels Bohr. மற்றவர் Heisenberg. இரண்டாமவரின் Heisenberg Uncertainty Principle என்பது இயற்பியலில் மிகப் பிரபலமான ஓர் கொள்கை. “நிச்சயமற்ற” தன்மை தான் அணுக்களின் நிலை என்றார் அவர்.

ஒரு அணு எங்கே இருக்கிறது (எந்த சக்திப் பாதையில் சுழல்கிறது) என்று தெரிந்துவிட்டால் அதன் வேகத்தை நம்மால் கண்டுபிடிக்க முடியாது. (சரியாக சொன்னால் வேகம் x அதன் நிறை).

அணுவின் வேகத்தை நாம் மதிப்பிட்டு விட்டால், அந்த அணு எங்கே இருக்கிறது (எந்த சக்திப் பாதையில் சுழல்கிறது) என்று கண்டு பிடிக்க முடியாது.

அணுக்களின் செயல்பாடுகளைப் புரிந்து கொள்ள நம் அறிவு போதாது அல்லது நம் அறிவுக்கு எட்டாத ஒரு விஷயம் அது என்று கணிதத்தின் துணையோடு முடிவுக்கு வந்தவர் அவர்.

ஐன்ஸ்டைன் இந்தக் கருத்தைப் பலமாக எதிர்த்தார். அய்யா நியூட்டன் வழி வந்தவர். எந்த ஒரு பொருளையும் அதன் இருப்பு, வேகம் இரண்டையும் ஒரே நேரத்தில் கணிக்க முடியும் என்பது அவர் வாதம்.

ஆனால், Niels Bohr, Heisenberg இருவரும் ஐன்ஸ்டைனின் கொள்கைக்கு எதிராய் நின்றார்கள். (இன்றும் கூட, கல்லூரிகளில், பல்கலைக் கழகங்களில் இவர்களின் கொள்கைகள், மற்றும் கணிப்புகள் தான் கற்றுக் கொடுக்கப் படுகின்றன.)

காரணம்: செயல்முறை சோதனைகளில் பின்னவர்களின் அணுகுமுறை தான் நிரூபணம் ஆகின்றன.

நியூட்டனின் நேரம் மாறாதது. ஐன்ஸ்டைனின் நேரமோ ஒவ்வொரு தளத்திலும் மாறும். குவாண்டம் உலகிலோ அது தெளிவில்லாமல் இருக்கிறது. தவிர, ஈர்ப்பு விசைகள், வெளி எல்லாவற்றையும் குவாண்டம் உலகில் வைத்துப் பார்த்தால் ஒன்றுமே புரியவில்லை.

இயற்பியலாளர்கள் அடிக்கடி சொல்லும் வார்த்தை: குவாண்டம் உலகைப் புரிந்தவர்கள் இரண்டு பேர் தான். ஒருவர் முழு ஞானி. அடுத்தவர் முழுப் பைத்தியம்.

ஒருவேளை “பல” நேரங்கள் இருக்கலாமோ? அல்லது ஐன்ஸ்டைனின் அந்தத் “தவறு” உண்மை தானோ?

பேராசிரியர் டேவிஸ், தன் நூலை எழுதத் துவங்கும் போது நேரம் பற்றி ஓரளவு தெளிவுடன் இருந்ததாக சொல்கிறார். கடைசியில் குழப்பம் தான் மிஞ்சியது என்று முடிக்கிறார்.

நேரம் என்பதற்கு வரைவிலக்கணம் தந்து அதை வெளி, பிரபஞ்சம் அனைத்தோடும் இணைத்த ஐன்ஸ்டைனுக்கு குவாண்டம் உலகை மட்டும் ஊடுருவ முடியவில்லை. அந்தப் பணியை மற்றவர்களுக்கு விட்டுப் போயிருக்கிறார் அந்த மேதை.

காலதேவனும் விடுவதாய் இல்லை. இயற்பியலாளர்களும் விடப் போவதில்லை.

பொருளியல் பார்வைகள் – 1 (ஸ்ட்ரேக்)

முதலாளித்துவத்தின் முடிவு எப்படி இருக்கும்? நம் காலத்திலேயே  அந்தக்  காட்சியைக் கண்ணாரப்  பார்த்துவிடலாம் என்று கார்ல் மார்க்ஸ் மற்றும் எங்கெல்ஸ் மட்டுமா நம்பினார்கள்? 

ஜெர்மனியின் பிரபல பொருளியல், சமூக இயல் பேராசிரியர் வூல்ப்காங் ஸ்ட்ரேக் (Wolfgang Streeck) அவரின் How Capitalism Will End? என்கிற நூலில் இப்படி ஆரம்பித்துப் பேசுகிறார்.

(இது மேற்கு நாடுகள் பற்றிய ஆய்வு என்பதை நினைவில் வைத்துக் கொள்ளவும். தவிர, வழக்கம் போல் தண்ணி கலந்திருப்பதையும் மறந்து விடவேண்டாம். )

தொடர் (1)

ரிக்கார்டோ, சொம்பார்ட், கெயின்ஸ், போலான்யி, ஷும்பேட்டர்… என்று பொருளியல் சிந்தனையாளர்கள் பட்டியல் இன்னும் போகும்.  இவர்களும் அப்படித்தான் நினைத்தார்கள். ஆனால் எதுவும் நடக்கவில்லை என்பதற்காக, அவர்களின் சித்தாந்தங்கள் தவறு என்று சொல்லிவிட முடியுமா?

20ம் நூற்றாண்டின் துவக்கத்தில் சந்தைப் பொருளாதாரம் (market economy) தான் தனிக்காட்டு ராஜா. அதை மிஞ்ச யாருமே இருக்கவில்லை. சந்தைகள் கட்டுப்பாடுகள் இன்றி தறிகெட்டுப் போகாமல் இருக்க, கண்ணுக்குத் தெரியாத கை (invisible hand) ஒன்று காவல் தெய்வம் போல நின்று நம்மைக் காக்கிறது என்று நம்பினார்கள்.

சந்தைப் பொருளாதாரத்தில் சந்தைகளே அனைத்தையும் கவனித்துக் கொள்ளும். பொருள்கள், சேவைகளுக்கு எப்படி கிராக்கி இருக்குமோ அப்படி விலைகள் இருக்கும். அரசின் தலையீடு தேவை இல்லை. சுருங்கச் சொன்னால் இருக்கக் கூடாது. இப்படி சந்தைப் பொருளாதார ஆதரவாளர்கள் அன்றும் நம்பினார்கள். இன்றும் நம்புகிறார்கள்.

இருந்தும், காவல் தெய்வத்துக்குத் தெரியாமல் பல விஷயங்கள் அன்று நடந்துவிட்டன. அதாவது, உற்பத்தியாளர்கள் மற்றும் முதலாளிகள் முதலீடு செய்த காசுக்கு லாபம் வந்தால் போதும் என்று அத்தோடு நின்றுவிட்டார்கள்.

அதன் ஒரு பகுதியாவது உற்பத்தி அல்லது தொழில்களின் மேம்பாட்டுக்காக  முதலீடு செய்யப்பட்டதா? இல்லை. சரி. போனால் போகிறது. புதிய தொழில்களிலாவது  முதலீடுகள் செய்தார்களா? அதுவும் இல்லை.

விளைவு: பணப் புழக்கம் குறைந்துவிட்டது. வேலை இல்லாதோர் தொகை எகிறியது. நாடுகளின் ஏற்றுமதி, இறக்குமதிகள் குறைந்து போயின. கிட்டத்தட்ட எல்லா அய்ரோப்பிய நாடுகளிலும் இதே நிலை.

கூடவே துவங்கிய முதலாம் உலக யுத்தத்தில் இந்த நாடுகள் பொருளாதாரத்தைக் கடாசிவிட்டு,  ஆளை ஆள் சுட்டு அல்லது வெட்டித் தள்ளுவதில் கவனம் செலுத்தின.

யுத்தம் முடிந்தது. போனது போக, மிஞ்சி என்ன இருக்கிறது என்று கணக்குப் பார்க்கத் துவங்கினார்கள். வழக்கம் போல, அதே சந்தை சித்தாந்தத்தைக் கையில்  எடுத்தபோது  கூடவே இன்னும் இரண்டு சித்தாந்தங்கள் சேர்ந்து கொண்டன. ஒன்று பாசிசம். அடுத்து கம்யூனிசம்.

முதலாம் யுத்தம் முடிந்துவிட்டாலும்  பொருளாதாரமே  பெரும் போராகிவிட்டது. யுத்தத்தினால் ஏற்பட்ட பெரும் கடன் சுமை எல்லா நாடுகளையும் அழுத்தியது. அதில் வென்றவர்கள் யாருமில்லை.

ஆனாலும் வெல்லவேண்டும் என்கிற ஆசை மட்டும் விடவே இல்லை. இன்னோர் ரவுண்ட் துவங்கினால் என்ன? எல்லா அரசுகளுக்கும் ஒரு நப்பாசை. ஆனால் முதலில் யார் துவங்குவது?

அந்த யுத்தத்தில் செம அடி ஜெர்மனி அரசுக்கு. எங்கும் பஞ்சம், பட்டினி. யுத்தத்துக்கு வாங்கின கடனை உடனே கட்டுங்கள் என்று நெருக்கடி கொடுத்த அண்டை நாட்டு வங்கிகள், அவர்கள் பின்னே இருந்து உசுப்பிவிட்ட எதிரி அரசுகள்… என்று தினமும் கூடியதே தவிர குறையவில்லை.

இந்த சமயத்தில், இந்த அநியாயங்கள் எல்லாவற்றுக்கும் காரணம் யூதர்கள், கம்யூனிஸ்ட்டுகள், சோஷலிஸ்டுகள்… என்று ஒரு பெரிய பட்டியலோடு களம் இறங்கினார் ஹிட்லர். இந்த மனிதர்களை அடக்கினால் எல்லாம் சரியாகிவிடும் என்று அந்த மக்களைத்  தூண்டினார். எல்லா நாடுகளும் ஆவலோடு எதிர்பார்த்திருந்த இரண்டாம் உலக யுத்தத்தைத் துவங்கினார். முடிவில் அவரும் முடிந்து போனார்.

காலைச் சுற்றின பாம்பு கடிக்காமல் விடுமா? அரசியல் பிரச்னைகள் ஒரு முடிவுக்கு வந்தாலும் நாடுகள் ஒத்திப்போட்ட பொருளியல் பிரச்னைகள் இன்னும் மூர்க்கமாய் மேலெழுந்து பயம் காட்டின.

ஏதோ நல்ல காலம். அன்றைய பொருளியலாளர் கெயின்ஸின் கொள்கைகளை அமுல் படுத்தியதால் முதலாளித்துவ நாடுகள் இந்த இக்கட்டில் இருந்து தப்பித்தன என்று சொல்லலாம்.

அதென்ன கெயின்ஸின் கொள்கைகள்? அவர் சொன்னார்: தனியார் சந்தைகளை (முதலாளிகளை) மட்டும் நம்பிப் பயன் இல்லை. அரசே ஒரு பெரிய முதலாளியாய் வந்துவிட்டால் கஷ்டங்கள் தீர்ந்துவிடும்.

அதாவது, அரசு பெரிய திட்டங்கள் போட்டு உற்பத்தியைக் கூட்டவேண்டும். நாட்டின் கட்டுமானத்தில் அரசின் பங்கு பெரிதாக இருக்க வேண்டும். நிறைய செலவழிக்க வேண்டும். உதாரணமாய் அணைகள், அணு உலைகள், தொழில் பேட்டைகள், அடுக்கு மாடிகள், வீடுகள், வீதிகள், தொழில்நுட்பக் கல்லூரிகள், பல்கலைக் கழகங்கள்.. இத்தியாதி.. இத்தியாதி..

இப்படிப்  பெரும் தொழில்கள் மட்டுமல்ல, வரியையும் குறைத்தால் தனியார் துறையும் உற்சாகமாய் ஒடி வரும். எல்லாவற்றிலும் கிராக்கியை அரசே உருவாக்க வேண்டும்.

பொருட்கள், சேவைகளுக்குக் கிராக்கியை உருவாக்கினால் மக்கள் அவர்களாகவே  முன் வந்து பொருளாதாரத்தில் பங்கு கொள்வார்கள். வேலை இன்மை குறையும். வளம் பெருகும்.

(பொருளியலாளர் கெயின்சின் சமகாலத்தவர் ஹயேக். இவர் கெயின்சுக்கு எதிரான கொள்கையைக் கொண்டிருந்தார். அரசை விட, தனியாரை ஊக்குவித்தல் பலன் தரும் என்று வாதாடினார். இவர் பற்றிக் கீழே வருகிறது.)

கெயின்சின் கொள்கைகளை அமுல்படுத்திய அந்த நிலை கிட்டத்தட்ட 1970 வரை மட்டுமே நீடித்தது. அதன் பிறகு இன்று வரை இறங்குமுகம் தான் என்கிறார் பேராசிரியர் ஸ்ட்ரேக்.

இன்றைய முதலாளித்துவத்தின் அமைப்புகள் எல்லாமே ஆட்டம் காணும் அமைப்புகள். ஒன்றோடு ஒன்று ஊடாடிக் கொண்டிருக்கின்றன. எந்த நேரமும் சிதறி விடலாம். இந்தக் களேபரத்தின் மேலே நின்றபடி தாக்குப் பிடித்துக் கொண்டிருக்கிறது இன்றைய சமுதாயம்.

அது வீழ்ந்துவிடுமா அல்லது சுதாரித்துக் கொள்ளுமா? எதுவும் சொல்ல முடியாத ஒரு திரிசங்கு நிலை இது என்கிறார் அவர்.

இறங்குமுகத்தின் தன்மைகளை பல பிரிவுகளாக வகைப்படுத்துகிறார் அவர். ஒவ்வொன்றாய்ப் பார்ப்போம்.

நான் பெரிசா நீ பெரிசா?

பணக்காரர்கள் இன்னும் பணக்காரர்கள் ஆகிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். ஏழைகள் இன்னும் பிச்சைக்காரர்கள் ஆகிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். அப்போ நடுத்தர வர்க்கம்? அது இன்னும் சோகம். இன்றைய நிலை இது.

ஜனநாயகத்தில் மக்களுக்கிருந்த கவர்ச்சி முன் போல் இல்லை. தேர்தல்களில் வாக்காளர்களின் எண்ணிக்கை குறைந்துவிட்டது.  முன்பெல்லாம் கட்சி என்றால் கூட்டம் கூட்டமாய் வருவார்கள். இப்போ, வாங்கம்மா, வாங்கய்யா என்று எவ்வளவு கெஞ்ச வேண்டி இருக்கிறது?

புதுப்புது ஜனரஞ்சகக் கட்சிகள் (அதுவும் பல தீவிர வலதுசாரிகளும் ஒரு சில தீவிர இடதுசாரிகளும்) முளை விட்டிருக்கின்றன. ஓகோ! என்று முன்பு கொடிகட்டிப் பறந்த மரபு சார்ந்த பெரிய கட்சிகளின் அலுவலகங்களில் ஈயோட்டிக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

ஆளும் வர்க்கத்துக்கும் அவர்களோடு ஒட்டி உறவாடும் உயர்தட்டு வர்க்கத்துக்கும் எதிராய்  அடிக்கடி ஆர்ப்பாட்டங்கள் நடைபெறுவது வாடிக்கை ஆகிவிட்டது.

வரலாற்றை எடுத்துக் கொண்டால்: 1945 களில் இருந்து ஆட்சியில் இருந்த கட்சிகளின் அரசியல் பயணங்களில்  பெரிய அளவில் கொந்தளிப்புகள் இருக்கவில்லை. தொழிலாளர் சங்கங்கள் ஊதிய உயர்வு அது இது என்று ரகளை பண்ணினாலும் கொடுக்கக் கூடியதைக் கொடுத்தார்கள். தாஜா செய்து சமாளித்துக் கொண்டார்கள்.

இதற்கு முக்கிய காரணம்: முதலீடுகளில் வந்த லாபம் (அரசு நிறுவனங்கøள், தனியார் துறை) ஓரளவு மக்களுக்கும் போய்ச் சேர்ந்தது. ஆனால் 1990 களில் எல்லாம் தலைகீழாய் மாறிவிட்டது. ஏனென்றால் அந்த சமயத்தில்  உலகமயமாதல் (globalisation) என்கிற புதிய மந்திரம் பிரபலமாகிவிட்டது. இன்றும் அதே. அதே.

துவக்கத்தில் அரசுகள் ஏற்றுமதிகள், இறக்குமதிகள், வெளிநாட்டு அரசுகளோடு ஒப்பந்தங்கள், வரிகள், சேமிப்புகள், அந்நிய செலாவணி தவிர உள்நாட்டு மத்திய வங்கியின் வட்டி வீதங்கள் என்று பலவிதமான சர்க்கஸ் வித்தைகள் காட்டி மக்களை சமாதானப்படுத்தி வைத்திருந்தன.

இருந்தும், அரசு செலவுகள் கைமீறிப் போய்விட்டன. வருவாய் குறைந்துகொண்டே போயிற்று. என்ன மாயங்கள் செய்தும் வரவு செலவுத்  திட்டத்தில் துண்டு விழுந்தது விழுந்தது தான் (பற்றாக்குறை).

இப்படிக் கடன் சுமை ஏறிக்கொண்டே இருந்தால் என்ன கதி? கெயின்சின் கொள்கைகளுக்கு வயசாகி விட்டது. காலத்துக்கேற்ற புதிய பொருளாதாரக் கொள்கைகள் தேவை. மக்கள் மீது வரிகளை ஏற்றி, ஏற்றி என்னத்தை சாதித்தீர்கள்? கேள்விகள் எழ ஆரம்பித்தன.

அரசின் செயல்பாடுகளில் செயல்திறன் (efficiency) குறைந்துவிட்டது. அரச அலுவலகங்களைப் போய்ப் பாருங்கள். எல்லாரும் தண்டச் சோறு. தூங்கி வழிகிறார்கள். சம்பளம் மட்டும் தான் குறிக்கோள்.

அரசுப் பணிகளில் உள்ளவர்கள் அவர்களின் உரிமைகள், தொழிலாளர் சங்கங்கள், பணி நிறுத்தம் என்று யோசிக்கிறார்களே தவிர, கடமைகளை ஒழுங்காகச் செய்வது பற்றி சிந்திக்கிறார்களா?

அதே சமயம், தனியார் துறையை  எடுத்துக் கொள்ளுங்கள். என்ன ஓர்  அற்புதம்! எந்த வேலை ஆனாலும் டாண் என்று குறித்த நேரத்தில் செய்து முடிக்கிறார்கள்.

நம் மக்கள் திறன், ஊக்கம், அதற்கேற்ற ஊதியம், செய்யும் தொழிலில் மேம்பாடு என்று யோசிக்கிறார்கள். உரிமைகள், பணி நிறுத்தம் என்று கூத்தடிப்பதை வெறுக்கிறார்கள்.

பேசாமல், அரசுகளே, முடிந்தளவு உங்கள் அரசுப் பணிகளைத் தனியார் மயமாக்கி விடுங்கள். பிறகு பாருங்கள். உங்கள் செலவுகளுக்கு மேல் வருவாய் இருக்கும். அப்போ, மக்களுக்கு இன்னும் வசதிகளைப்  பெருக்கலாமே.

இப்படிக் குரல்கள் பிரிட்டனிலும், அமெரிக்காவிலும் எழுந்த வண்ணம் இருந்தன. பிரிட்டனின் மார்கரெட் தச்சர் அம்மையார் (அன்றைய பழமைவாதக் கட்சித் தலைவி) அந்த முழக்கத்தையே முன்னிறுத்தி 1979 களில் தேர்தலில் பெருவெற்றி பெற்றார்.

பிரிட்டனின் பழமைவாதக்  கட்சியும் அமெரிக்காவின் குடியரசுக் கட்சியும் அண்ணன் தம்பிகள். ஒரே மாதிரியான கொள்கைகள். ஊர் தான் வெவ்வேறு. 1981 களில் அமெரிக்க அதிபராக வந்த ரொனால்ட் ரீகனும் இதே கொள்கையை அமுல்படுத்தியவர் என்பதையும் இங்கே குறிப்பிட வேண்டும்.

ஆகவே, 1980 களில் இருந்து கெயின்சின் கொள்கைகளுக்கு மவுசு குறையத் துவங்கியது. பதிலாக, பொருளியலாளர் ஹயேக்கின் கொள்கைகள் பிரபலம் ஆகத் துவங்கின.

(ஹயேக்கின் கொள்கைகளை இன்னும் மெருகூட்டியவர்களில் முன்னணி வகித்தவர் பொருளியலாளர் மில்டன் பிரெய்ட்மன். அமெரிக்க அதிபர் ரொனால்ட் ரீகனின் பொருளாதார ஆலோசகர். உலக மயமாதலில் இவர் பங்கு பெரிது.)

தனியார் துறையிடம் பல அரசுப் பணிகளைக் கையளித்திருந்தாலும் அரசு செலவுகளைக் கட்டுக்குள் கொண்டு வர முடியவில்லை. வலதுசாரி அரசுகளென்ன, இடதுசாரி அரசுகளென்ன யாருக்கும் தூக்கம் வரவில்லை.

யாமிருக்க பயமேன்?

யாராவது வழி சொல்லமாட்டார்களா? ஏங்கிப் போயிருந்த அரசுகளுக்குக் கைகொடுத்த தெய்வங்களாக வந்து சேர்ந்தார்கள் பன்னாட்டு முதலாளிகள்.

அரசுப் பணிகளை ஏராளமாய் நம்மிடம் தந்துவிடுங்கள். உங்கள் வரவு செலவுத் திட்டங்களுக்கு நாம் பணம் தருகிறோம். என்ன, எங்களுக்கு நீங்கள் போடும் வரிகள் மற்றும் கெடுபிடிகளைக் குறைத்துவிட்டால் போதும். (வரிகளை முழுமையாய் ரத்து செய்துவிட்டால் இன்னும் நல்லது.).

அரசுகளின் உச்சி குளிர்ந்துவிட்டது. சில அரசுகள் அவசர அவசரமாக அப்படியே ஆகட்டும்! என்றன. சில அக்கம் பக்கம் பார்த்து மெல்ல மெல்ல…

எப்படியோ 90 களில் இருந்து, அரசுகள் பன்னாட்டு நிறுவனங்களிடம் கடன் வாங்குவது வாடிக்கை ஆகி விட்டது.

உள்ளூரில் எந்த ஒரு பொதுப்பணித்துறை வேலைக்கும் சந்தைகள் ஏற்பட ஆரம்பித்தன. அவனை விட நான் கெட்டிக்காரன். காண்ட்ராக்டை எனக்குத் தந்துவிடு. சூப்பராய் செய்து காட்டுகிறேன் என்று  ஆளுக்காள் போட்டி போடத் துவங்கினார்கள்.

நகராட்சியின் பணிகளாய் இருந்தால் என்ன? மாநில ஆட்சியின் வேலைகளாய்  இருந்தால் என்ன? மத்திய அரசின் கடமைகளாய் இருந்தால் என்ன? எங்கேயும் எப்போதும்.

இன்னும் ஒருபடி மேலே போய் சர்வதேச அளவில் சந்தைகள் களைகட்ட ஆரம்பித்தன. இவை பன்னாட்டு நிறுவனங்கள். உள்ளூரில் கல்லா கட்டும் சில்லறைகள் அல்ல. அரசுகளோடு பேரம் பேசும் பெருந்தலைகள். எந்த நாடும் இவர்களைக் கட்டுப்படுத்த முடியாது.

இவர்களின் ஆட்சி அமெரிக்காவில் துவங்கிற்று. இன்றைக்கு இந்த நாடு. நாளைக்கு அடுத்த நாடு என்று உலகம் முழுவதும் பறந்தபடி ரொம்பவும் பிஸியாய் இருக்கிறார்கள். இருக்கட்டும். நாடுகளின் உள்ளே எட்டிப் பார்த்தால்:

வரிகள் மூலமாய் வந்த வருவாய் பெரிதாக இல்லை. வரவு செலவுத் திட்டம் ஒரு பக்கம். அரசுகளின் கட்டுமானப் பணிகள், திட்டங்கள் இன்னொரு பக்கம். பணம் போதவில்லை.

மக்களிடம் போனால் செவிட்டில் அறைவது போல் கேள்வி கேட்கிறார்கள். கொஞ்சம் அசால்ட்டாய் இருந்தால் எதிர்க்கட்சியை ஆட்சிக்குக் கொண்டு வந்துவிடுகிறார்கள்.

உழைக்கும் வர்க்கமே ஒன்று சேருங்கள்! என்று நீட்டி முழங்கினாலும் புரியாமல் முழிக்கிறார்கள். மொழிப்பிரச்னை வேறு. இன்றிருந்த உள்நாட்டின் தொழில் பேட்டைகளை அடுத்த நாள் காணவில்லை. ராவோடு ராவாய் வளர்முக நாடுகளுக்குத் தூக்கிக் கொண்டு போய்விடுகிறார்கள்.

சரி. அங்கே உள்ள மக்களுக்காவது விடியல் கிடைத்ததா என்றால் பிள்ளை குட்டிகளோடு தொழிற்சாலைத் தளத்திலேயே படுத்துறங்கி வேலை செய்கிறார்கள் அந்த மக்கள். அந்த முதலாளிகள் சம்பளம் என்று சொல்லி ஏதோ பிச்சை போடுகிறார்கள்.

தன் சொந்த மக்களுக்கான நல்ல திட்டங்கள் கொண்டு வரத் தடையாக இருக்கிறது நியோ லிபரலிசம் என்கிற இன்றைய நவீன தாராள வாதம். அரசுகளின் கட்டுப்பாடுகளை உடைத்தெறிந்து, நான் சொல்கிறபடி செய்! என்று உத்தரவிடுகிறது.

வெளிநாடுகளில் இருந்து வரும் குடியேற்ற வாசிகளை தாராள வாதம் தாராளமாக வாருங்கள் என்று அழைக்கிறது. மலினமான ஊதியம் கொடுக்கலாமே. தொழிலாளர் சங்கங்களை நீர்த்துப்போகச் செய்யலாமே.

உதாரணமாய்,  ஊபர் நிறுவனத்தை (Uber) எடுத்துக் கொண்டால் இன்று அமெரிக்காவில் சுமார் 160 000 பேர் அதை வாழ்வாதாரத்துக்காக நம்பி இருக்கிறார்கள். 24 மணித்தியாலமும் வேலைக்குத் தயாராக இருக்க வேண்டும். அதில் 4000 பேருக்கு மட்டுமே நிரந்தர வேலை.

அமெரிக்க பன்னாட்டு முதலாளிகள் எப்போதும் சர்வாதிகார ஆட்சிகளுக்கு ரொம்பவும் நெருக்கமாக இருக்கிறார்கள் என்று ஒரு கெட்ட பேர் இருக்கிறது. தப்பு. அவர்கள் மக்களாட்சி நாடுகளுக்கும் நெருக்கமான தோஸ்த்.

ஜனநாயகம் இருக்கும் நாடுகளின் கட்சிகளுக்கு அவர்கள் அள்ளி அள்ளிக் கொடுக்கிறார்கள். அங்கேயும் மக்கள் நலத் திட்டங்களுக்குப் பெருமளவில் பணத்தை, வள்ளல்களாய் மாறி இறைக்கிறார்கள். அதைப் பிரம்மாண்டமாய் விளம்பரம் செய்கிறார்கள். அரசுகளிடம் இருந்து சலுகைகள் (நன்றிக்கடன்) கிடைக்கின்றன.

பெருவங்கிகள் பக்கம் வந்தால்:  ஊழல்கள் செய்வதில் யாருக்குமே சளைக்காத பெருமக்கள் இவர்கள். உதாரணங்கள் ஏராளமாக இருக்கின்றன. ஒரு சின்ன உதாரணம்: 2008 களில் அமெரிக்க, அய்ரோப்பிய வங்கிகள் கூட்டாக 260 மில்லியன் டாலர்கள் தண்டப்பணமாக செலுத்தி இருக்கின்றன. அதில் எந்த ஒரு வங்கியாவது சட்டரீதியாக மாட்டிக் கொண்டதாக கேள்விப்பட்டிருக்கிறீர்களா?

அதாவது, வங்கிகள் என்ன தகிடு தத்தங்களும் செய்யலாம். கொள்ளை அடிக்கலாம். ஏமாற்றிப் பிழைக்கலாம். வரி ஏய்ப்பு செய்யலாம். நீதிமன்றம் போகாமல் எல்லாவற்றையும் ஒரு குறிப்பிட்ட தொகை கொடுத்து சமரசம் செய்து கொள்ளலாம். யாரும் ஜெயிலுக்குப் போகத் தேவை இல்லை. போனதாக வரலாறும் இல்லை.

விளையாட்டுத் துறையில் இருக்கும் பெருவாரி நிர்வாகிகள் கிரிமினல்கள். அந்த அளவுக்கு அந்தத் துறை நாற்றம் அடிக்கிறது.  விளையாட்டு வீரர்களைப்  பெரும் பெரும் பணக்காரப்புள்ளிகள் வளைத்துப் போட்டிருக்கிறார்கள். தந்திரங்கள். திரைமறைவு பேரங்கள். தடை செய்யப்பட்ட ஊக்க மருந்துகள். தினமும் செய்திகள் பார்க்கிறோம்.

விளையாட்டு வீரர்கள் போட்டி போடுகிறார்கள். பதக்கங்கள் வெல்கிறார்கள். ஆனால் முதல் பரிசு பணத்துக்குத் தான்.

ஒய்யாரக் கொண்டையிலே தாழம்பூவாம்..

நூலின் தலைப்பு: முதலாளித்துவம் எப்படி முடிவுக்கு வரும்? மீண்டும் பின்னோக்கிப் போவோம்.

மேற்கு நாடுகள் சோவியத் கூட்டரசுடன் ஒரு பனிப்போர் நடத்திக் கொண்டிருந்தன என்று அறிந்திருக்கிறோம். இந்த காலகட்டத்தில்  முதலாளிகளுக்கும் ஜனநாயகத்துக்கும் இடையில் ஒரு கூட்டு ஒப்பந்தம் ஏற்பட்டிருந்தது. அது நிலையானதாக இருக்கவில்லை. எளிதில் உடைந்துவிடக் கூடிய ஒரு தழும்பல் நிலை.

மக்களின் வாழ்க்கைத் தரத்தில் ஏற்றத் தாழ்வுகள் கூடிக்கொண்டே போயிற்று. அரசுகளின் மீது இருந்த நம்பிக்கை இன்னும்  தளர்வடைந்தது. (கெயின்சின் கொள்கைகளிடமிருந்து விலகி  ஹயேக்கின் கொள்கைகளுக்குத் தாவிய போக்கு.)

உரிமைகள் கிடப்பில் போடப்பட்டன. திறமைக்கு முதலிடம் என்று அறிவித்தார்கள். இதுவரை வரிகள் மூலம் கட்டமைக்கப்பட்ட பொருளாதாரம் தனியார் கடனை நோக்கித் திரும்பியது. (இதில் வங்கிகளின் பங்கு பெரிது).

மக்களுக்கான ஜனநாயகம் சந்தைகளுக்கான ஜனநாயகமாய் மாற்றமடையத் துவங்கிற்று. பெருநிறுவனங்களுக்கு சேவை செய்வதே பெரும்பேறு என்று நினைக்கும் நிலைக்கு மாறிற்று.

இருந்தும் முதலாளித்துவம் இன்னும் தாக்குப் பிடிக்கிறதே. பேராசிரியர் தொழில் நுட்ப வல்லுநர்களை சுட்டிக் காட்டுகிறார். ஆய்வுகள் விரிவடைய, விரிவடைய தொழில் நுட்பங்கள் வளர்கின்றன. வாய்ப்புகள் தோன்றுகின்றன. முதலாளிகளைக் கவர்கின்றன.

தொழில் நுட்பங்களின் வளர்ச்சி மக்கள் மனதில் ஒரு வித கவர்ச்சியை ஏற்படுத்துகிறது. எப்போதும் ஒரே விதமாய் நடனம் ஆடிக் கொண்டிருந்தால் அலுப்பு வந்துவிடும். முதலாளிகள் தெரிந்து வைத்திருக்கிறார்கள். புதிய நடனமணிகள், கட்டிப் போடும் புது அசைவுகள், அதற்கேற்ற ஈர்க்கும் பின்னணி இசை என்று மக்களை மயக்கத்திலே வைத்திருக்க என்னென்ன முடியுமோ அத்தனை வித்தைகளும் அரங்கேறுகின்றன.

மயக்கம் தெளியும் வரை முதலாளித்துவம் வாழும். அதுவரை தன் வாழ்நாளை நீட்டிக் கொள்ளும்.

பண்பாட்டுத் தளத்திலும் முதலாளித்துவம் ஊடுருவி நிற்கிறது. புனிதம் நிறைந்த நமது நாடு, புனிதம் நிறைந்த நமது மொழி என்று இப்படியே வரலாறு, முன்னோர், பழக்க வழக்கங்கள் என்று எல்லாவற்றையும் புனிதத்தில் தோய்த்தெடுத்து அந்த மயக்கமும் தெளிந்து விடக்கூடாது என்று கணக்குப் போட்டு இன்னொரு பக்கம் வியாபாரம் நடக்கிறது.

குடும்ப வாழ்க்கை, சமூக வாழ்க்கை என்று ஒன்றையும் விடாமல் புகுந்து விளையாடுகிறது. தனக்கு ஏதுவான கருத்துக்களைத் தந்திரமாக மக்கள் மனதில் பதிய வைக்கிறது. மயக்கம் நீடிக்கும் வரை லாபம்.

தவிர, ஆசியாவில், தென் அமெரிக்காவில் இன்னும் ஏராளமான வளங்கள் எஞ்சி இருக்கின்றனவே. எத்தனை நாளைக்கு அவை கிடைக்குமோ அது வரை முதலாளித்துவம் நின்று பிடிக்கும்.

முதலாளித்துவம் திசை மாறிவிட்டது. இது ஆபத்து. ஆகவே சீர்திருத்தங்கள் தேவை என்று சிலர் வேட்டியை மடித்துக் கட்டத் தான் போகிறார்கள். ஆர்ப்பாட்டங்கள் நடத்தத் தான் போகிறார்கள். மேலெழுந்த வாரியாய் நுனி அலங்காரங்கள். ஜனரஞ்சக திட்டங்கள், செயல்பாடுகள் .. என்று அட்டகாசமாய் திருவிழா நடக்கத்தான் போகிறது. அதை மறுக்கவில்லை.

ஆனாலும் இந்த நிலை தற்காலிகமானது. தளம் ஆடிக் கொண்டிருக்கிறது. கீழே பல முரண்கள் ஒன்றோடொன்று மோதிக் கொண்டிருக்கின்றன. நொறுங்கி வீழக் காலம் பார்த்துக் கொண்டிருக்கின்றன. ஒரே நாளில் அல்ல. ஆனால் வீழ்ச்சி நிச்சயம் என்கிறார் பேராசிரியர்.

(தொடரும்)

.